منبع پایان نامه با موضوع رضایت بیمار، ضریب همبستگی، گروه کنترل

دانلود پایان نامه ارشد

و 16 پرستار مراقبت کننده آنان با استفاده از روش نمونه گیری مبتنی بر هدف انجام شد. معیار ورود به مطالعه شامل سن بالای 15 سال، تمایل به شرکت در پژوهش، قادر به همکاری و استفاده از NRS، هوشیاری کامل، عدم وجود نقص های شناختی و زبانی بود. ابزار گردآوری داده ها را پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک پرستار ( جنس، سن، مدت اشتغال در محیط های بالینی، سابقه کار در بخش اورژانس و سابقه بستری در بخش اورژانس)، بیمار (جنس، سن، قومیت و مشخصات درد از قبیل نوع، محل و شدت درد) و مقیاس خود گزارش دهی سنجش عددی (NRS) درد تشکیل می داد. مقیاس سنجش عددی درد، از عدد صفر نشان دهنده فقدان درد تا عدد ده نشان دهنده شدیدترین درد ممکن درجه بندی شده بود. پایایی و روایی این ابزار در اندازه گیری شدت درد قبلاً در بیماران بخش اورژانس و سایر بخش ها تایید شده بود. پرستار در بدو ورود بیمار، شدت درد بیمار را بر اساس نمره 0 تا 10 در پرونده وی ثبت نموده بیمار نیز درد خود را با استفاده از مقیاس NRS تحت نظارت کمک پژوهشگر اندازه گیری و ثبت می نمود.
تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار 16SPSS انجام شد. برای مقایسه رتبه های شدت درد برآورده شده توسط بیماران و پرستاران، از آزمون آماری غیر پارامتریک ویلکاکسون و برای مقایسه میزان توافق شدت درد گزارش شده توسط بیماران و پرستاران از ضریب همبستگی اسپیرمن استفاده شد.
نتایج این مطالعه نشان داد که اکثریت بیماران مرد (61 درصد) با میانگین سنی 83/16 ±15/39 سال بودند. میانگین سنی پرستاران 16/29 سال و 67 درصد آنان مونث بودند. حداقل نمره شدت درد ثبت شده توسط بیماران 5 بوده و 90 درصد بیماران درد شدید (10-8) داشتند. میانگین نمره شدت درد ثبت شده توسط پرستاران (1/2±60/7) کمتر از شدت درد ثبت شده توسط بیماران (26/1±13/9) و اختلاف این دو از نظر آماری معنی دار بود (001/0P). در کل، با افزایش شدت درد بیمار، پرستاران شدت کمتر درد را گزارش کردند و بالعکس، در موارد برآورد کمتر بیمار از درد خود، پرستاران شدت درد بیشتری را گزارش کردند. علیرغم اینکه برآورد 72 درصد پرستاران از درد بیمار با بیماران تفاوت داشت، ولی مقایسه میزان توافق شدت درد گزارش شده توسط بیماران و پرستاران با استفاده از ضریب همبستگی اسپیرمن بیانگر توافق بین بیماران و پرستاران در برآورد شدت درد بود (0001/0P)(59).
نتایج مطالعه فوق با تاکید بر عدم تطابق ارزیابی درد توسط پرستار و بیمار، می تواند بر اداره درد و رضایت بیماران از آن موثر باشد. در حالی که پزشکی توسعه یافته امروز، ارزیابی رضایت بیماران به عنوان روشی برای پایش کیفیت مراقبت در بیمارستان محسوب می شود. در این راستا توکلی و همکارانش تحقیقی توصیفی-مقطعی با عنوان میزان رضایت بیماران از تسکین درد بعد از عمل جراحی، بر روی 720 بیمار در سال 1384انجام دادند. جمعیت مورد مطالعه را تمامی بیماران تحت عمل جراحی انتخابی با بیهوشی عمومی در دو بیمارستان آموزشی دانشگاه علوم پزشکی کرمان (افضلی پور و شهید باهنر) تشکیل می داد. نمونه های دارای مشخصات سن حداقل 15 سال و حداکثر 75 سال، هوشیاری کامل در 24 ساعت بعد از عمل و عدم اعتیاد به مواد مخدر به صورت سرشماری وارد مطالعه شدند.
داده های این پژوهش با استفاده از ابزار های درجه بندی توصیفی50 (ARS) جهت بررسی شدت درد و درجه بندی عددی51 (NRS) جهت بررسی میزان رضایت بیمار از تسکین درد بعد از عمل جراحی و یک پرسشنامه برای بررسی اطلاعات دموگرافیک جمع آوری گردید. ابزار درجه بندی عددی بر مقیاس لیکرت از عدد صفر نشان دهنده عدم رضایت تا 10 نشان دهنده رضایت کامل بیمار از میزان تسکین درد تنظیم شده بود. بر همین اساس و به طور قراردادی، نمرات کسب شد ه در 4 گروه عدم رضایت (0 تا 3)، رضایت ضعیف (4 و5)، متوسط (6 و7) و رضایت کامل (8 تا 10) قرار داده شدند. روایی پرسشنامه به روش دلفی و با استفاده از نظر صاحب نظران (به میزان بالای 90 درصد) محاسبه گردید و برای تعیین پایایی پرسشنامه از یک مطالعه مقدماتی و آزمون آلفای کرونباخ استفاده گردید که ضریب همبستگی 7/0 داشت. تجزیه و تحلیل داده ها با کاربرد آمار توصیفی (ضریب همبستگی و آزمون کای دو) انجام شد.
یافته های این پژوهش نشان داد که اکثریت بیماران مرد (06/58%)، میانگین سنی (1/13±42/35) بودند. بیشترین درصد بیماران (30/39%)، درد بسیار شدید بعد از عمل را تجربه کرده و از تسکین درد بعد از عمل کاملاً ناراضی (55/75%) بودند. نتایج نشان داد که عموماً بیماران از مسکن های قوی مثل مخدرها که باید بر اساس دستور و نظارت مستقیم متخصص بیهوشی و در فاصله هر چند ساعت داده شود، برخوردار نشده اند. رضایتمندی زنان به طور معناداری کمتر از مردان بود (001/0P). شکایت بیماران مورد مطالعه (3/30%) از بدترین دردهای ممکن در 24 ساعت بعد از عمل جراحی نشان داد که تسکین درد مورد توجه کادر درمانی قرار نگرفته است. این در حالی است که بر اساس مطالعات انجام شده، کنترل درد بعد از عمل در کاهش عوارض بعد از عمل و کسب رضایت مندی بیماران عمل شده موثر بوده است و همواره بر آن تاکید شده است.
نتایج این مطالعه نشان می دهد به رغم پیشرفت های علمی در خصوص پاتوفیزیولوژی درد و فارموکولوژی ضد دردها، هنوز بیماران ما به دردهای آزار دهنده ای دچار می شوند. بنابراین ضروری است که در بیمارستان های آموزشی دانشگاه ها گروه های اداره درد و کاهش دردهای بعد از عمل جراحی تشکیل شود (58).
نیک اندیش و غفاری نیز مطالعه ای با عنوان بررسی شدت درد و رضامندی بیماران در 24 ساعت نخست پس از عمل جراحی در زنان، انجام دادند. این پژوهش توصیفی و آینده نگر، بر روی 200 بیمار در سال 1383 صورت گرفت. نمونه های تحقیق شامل زنان بالای 18 سال تحت جراحی عمومی و زنان و زایمان و تحت بیهوشی عمومی بستری در بیمارستان دکتر علی شریعتی فسا به مدت بیش از 24 ساعت با عدم پیشینه استفاده از داروهای مسکن در 3 ماه گذشته و یا پیشینه ی مصرف مواد مخدر بودند که با استفاده از نمونه گیری تصادفی انتخاب گردیدند. متخصصان هوشبری، جراحان، دیگر پزشکان و پرستاران مراقبت دهنده در جریان انجام بررسی نبوده و هیچ مداخله ای در روش های رایج بیمارستانی، پیشگیری و درمان درد در هنگام بررسی انجام نگرفت.
شدت درد بیمار بر پایه شاخص 10 سانتی متری مربوط به معیار دیداری سنجش درد52 اندازه گیری گردید، که در آن صفر نشانه ی نبود درد و 10 نشانه ی حداکثر درد قابل تصور بود. پس از انجام آموزش های لازم پیش از عمل، از بیمار خواسته شد تا حداکثر درد تحمل شده در 24 ساعت پس از عمل را بر پایه ی شاخص دیداری علامت گذاری کند. برای سنجش رضامندی بیماران، از پرسشنامه ی بررسی کیفی مهار درد از دیدگاه بیمار، ارائه شده از سوی انجمن درد آمریکا53 استفاده گردید، که روایی و پایایی آن در پژوهش های قبلی اثبات گردیده بود.
امتیاز بندی پرسش ها در بیشتر موارد بر پایه ی معیار لیکرت و در برخی پرسش ها به صورت بله یا خیر بود. اطلاعات مردم شناختی : نوع عمل، میزان مخدر دریافتی به هنگام عمل و در 24 ساعت نخست پس از عمل و زمان نخستین تزریق مخدر پس از ترخیص از اتاق بهبودی با مراجعه به پرونده بیمار مشخص گردیده بود. مقدار کل مخدر دریافتی از سوی بیمار به هنگام عمل و در 24 ساعت نخست پس از عمل، پس از محاسبه برای انجام مقایسه های لازم به معادل آن بر حسب میلی گرم مورفین تبدیل گردید. تکمیل همه پرسشنامه ها و اندازه گیری درد به وسیله یک نفر پرستار آموزش دیده صورت گرفت. یافته ها وارد نرم افزار SPSS نسخه ی 10 گردیده سپس میانگین و انحراف معیار در رابطه با هر یک از متغیرها محاسبه گردید.
نتایج نشان داد که میانگین سنی بیماران مورد بررسی 7/18 ± 5/37 سال و روش ایجاد بی دردی در 24 ساعت نخست پس از عمل در 100 درصد موارد، تزریق ماهیچه ای داروی مخدر مورفین بود. میانگین حداکثر شدت درد تحمل شده در 24 ساعت نخست پس از عمل در معیار VAS، 47/2± 1/8 به دست آمد. 93 درصد از بیماران بیان کردند که درد آنها پس از دریافت مسکن کاهش پیدا کرده است که در میان آنها 45 درصد از بیماران تسکین کامل درد را بیان نمودند. 61درصد از بیماران باور داشتند که تزریق مخدر به موقع بوده است. 3/52 درصد از بیماران در رابطه با درد، مورد پرسش کارکنان درمانی قرار گرفته بودند که در 98 درصد موارد پرستاران بوده اند. 5/60 درصد بیماران درد پس از عمل را غیر طبیعی و غیر قابل انتظار معرفی کردند. در کل 5/64 درصد نمونه ها از مهار درد پس از عمل راضی بودند. نتایج نشان دهنده ی مهار ناکافی درد پس از عمل و لزوم توجه بیشتر به مقوله اداره درد و تمهیداتی برای جلب رضایت بیشتر بیماران در مرحله پس از جراحی است. در این راستا شاید وجود برنامه استاندارد و مدون بتواند منجر به اداره موثر درد و رضایت بیشتر بیماران گردد (60).
روت و همکارانش54 در تحقیق خود به بررسي اثر بخشی اداره استاندارد درد بر رضایت از اداره درد بعد از عمل بر روی 1071 بیمار تحت عمل جراحی در بیمارستان های وابسته به دانشگاه گاتنبرگ55 در سال 2005 پرداختند. ابزار مورد استفاده در این پژوهش تحقيقي- توصيفي- تحليلي آینده نگر، پرسشنامه تعديل يافته جامعه درد آمريكا براي ارزيابي درد و رضايت از مراقبت استفاده شد که به دليل استاندارد بودن، نیازی به تعیین پايايي و روايي نداشت. پژوهشگران پس از کسب مجوز از كميته اخلاق و اطمینان از رضایت بیماران در مشارکت، آنان را به صورت تصادفی در دو گروه کنترل با اداره درد بر اساس روش معمول (575 بيمار) و گروه مورد با روش استاندارد اداره درد شامل بررسي منظم درد، استفاده از دستگاه خود كنترلي درد يا بي حسي اپي دورال بسته به نوع جراحي (496 بیمار) قرار دادند.
كيفيت درمان درد به صورت : 1) شدت درد واقعي (100-0) در روز دوم بعد از عمل 2) بيشترين شدت درد (100-0 ) در طول 24 ساعت گذشته، 3) تعداد دوره هاي كاهش درد در 24 ساعت گذشته، 4 ) رضايت از اداره درد ( رضايت خيلي زياد، تا عدم رضايت خيلي زياد) و 5) میزان توجه پرسنل به شكايت بیمار بررسی شد. تست فيشر56 و ويلكاكسون جهت تجزيه و تحليل داده ها استفاده گردید. ضريب رگرسيون نيز جهت بررسي تاثیر متغیرها بر رضايت (رضایت و رضایت زیاد) و عدم رضایت (نارضایتی و نارضایتی زیاد)در بیماران استفاده شد.
نتایج بدست آمده نشانگر تفاوت بسیار در دو گروه آزمون و کنترل بود به گونه ای که 2/1درصد نمونه های گروه مورد در مقایسه با 9/24 درصد در گروه کنترل از اداره درد خود ناراضی یا شدیداً ناراضی بودند. همچنین 7/8 درصد نمونه های گروه مورد، در مقایسه با 9/16درصد افراد در گروه کنترل اظهار کردند که درد آنها به طور مناسب اداره نشده بود.
در انتها آزمون کای دو نشان داد که چگونگي احساس بيمار در مورد جدي گرفتن شكايت از درد آنان توسط پرسنل، سن، درمان به شیوه مراقبت استاندارد، نوع عمل جراحي و شدت واقعي به طور معناداری (05/0P ) با رضایت از اداره درد بیماران ارتباط داشتند.
نتايج فوق موكد اين مطلب است که اداره درد به شیوه استاندارد بسیار اثر بخش تر از شیوه معمول می باشد. همچنین تعداد زيادي از بيماران اداره درد خود را ناكافي می دانستند كه اين موضوع به عدم رضايت بیمار و این احساس كه دردشان توسط پرسنل مراقبتي مورد توجه نمي گيرد منجر شده است. اين مطالعه پيشنهاد مي دهد كه جهت ارتقای اداره درد در بيماران بايد يك چهارچوب مراقبتي شامل: دادن اطلاعات كافي قبل از عمل به بيمار، آموزش پرسنل، بررسي درد و ثبت آن و ارائه استانداردهاي مراقبتي در شرح وظایف پرستاران گنجانده شود. از محدودیت های موجود در این پژوهش می توان به ناهمگن بودن بیماران مورد مطالعه از نظر نوع جراحی، عدم بررسی عقاید بیماران در ارتباط با پزشک و پرستار مراقبت کننده اشاره نمود. چرا که مفهوم رضایت می تواند تحت تاثیر عواطف، احساسات و ویژگی های فردی قرار گیرد (54).
در همین

پایان نامه
Previous Entries منبع پایان نامه با موضوع انحراف معیار، عروق کرونر، ابزار ارزیابی Next Entries منبع پایان نامه با موضوع رضایت بیمار، دارو درمانی، عروق کرونر