منبع پایان نامه ارشد درمورد مسوولیت مدنی، ورزشکاران، باشگاه های فوتبال، فوتبالیست

دانلود پایان نامه ارشد

خسارت می داند ولی محروم کردن از منافعی که قابلیت ایجاد را دارد( مانند مانع شدن از اباد کردن زمین و احیای آن) منع از انتفاع می داند نه ضرر، بدون اینکه مسوولیت منع کننده را انکار کند و درباره آن می گوید بحثی دیگر است. حاج میرزا حبیب ا… رشتی در کتاب غصب و میزای قمی در جامع الشتات و شهید نیز در کتب خود بر همین معنی اتفاق دارند.33 ماده 252 قانون مدنی آلمان ضابطه ای را معین می کند که برای تعیین و تمیز منفعت از دست رفته مفید و منطقی است. به موجب ماده مذکور، منافعی در حیطه خسارات قابل جبران به حساب می آید که بر مبنای عرف و عقل و سیر جریان طبیعی امور، ایجاد آنها مورد انتظار است. این ضابطه، با آنچه صاحب عناوین در تمیز منافع بالقوه و منافع قابل ایجاد پیشنهاد کرده است شباهت دارد و اندکی گسترده تر است. زیرا می توان منافعی را که عرف انتظار ایجاد آن را دارد محاسبه کرد.34 در حقوق انگلیس نیز در مورد منافع تفویت شده از کشتی توقیف شده از همین ضابطه استفاده شده بود.35
2-2-1-3- خسارت معنوي
یکی دیگر از خسارات قابل مطالبه در فوتبال خسارت معنوی می باشد. مقصود از ضرر معنوی خسارتی است که چهره مالی و اقتصادی ندارد و به حقوق مالی و دارایی شخص صدمه نمی زند، ولی سبب رنج اخلاقی و لطمه به حقوق غیر مالی او است. زیان های معنوی را نیز به دو گروه تقسیم کرده اند؛ گروه اول: زیان های وارد به حیثیت و شهرت یا، به طور خلاصه، آنچه در زبان عرف سرمایه یا دارایی معنوی شخص است. گروه دوم: لطمه به عواطف و ایجاد تالم و تاثر روحی که شخص، با از دست دادن بستگان و دوستان خود، یا ملاحظه درد و رنج آنان می بیند. تقسیم بندی فوق بدین جهت است که بیشتر درباره گروه دوم و لطمه های روانی تردید شده است که بتوان زیان را به پول ارزیابی و جبران کرد.

2-2-2-فعل زیانبار و شرایط آن
در این رابطه باید بیان نمود که آنچه که برای محاکم و کمیته انضباطی اهمیت دارد این است که فعل زیانبار از عمل ورزشی و توسط ورزشکاران انجام گرفته باشد. بنابراین دو ضابطه در آن مهم می باشد؛1-مکان: اعمال ورزشی اگر توسط ورزشکاران هم انجام شده باشد بایستی در مکان خاص خود باشد و در اماکنی که برای آن ورزش به خصوص تدارک و تهیه شده در نظر گرفته اند. 2-زمان: زمان در ورزش از جهاتی برای ورزش های خاص به دو دسته تقسیم می شود: دسته اول مثل فوتبال دارای زمان معینی است و دسته دوم از لحاظ زمانی محدودیتی ندارند مانند والیبال. بنابراین در ورزش فوتبال اگر فعل زیانبار در زمان معین بازی انجام شود مشمول فعل ورزشی قرار می گیرد.
2-2-3-رابطه‌ي سببیت
اثبات ورود ضرر به زيانديده و همچنين ارتكاب تقصير يا وقوع فعلي از طرف عامل زیانبار يا كسانيكه مسئوليت اعمال آنان با اوست، به تنهايي براي مسئول دانستن وی كافي نمي‌باشد؛ بلكه بايد احراز شود كه بين دو عامل ضرر و فعل زيانبار رابطه‌ي سببيت وجود دارد و ضرر از فعل ناشي شده‌است در اين گفتار برآنيم تا به تبيين رابطه‌ي عليت يا سببيت بپردازيم. رابطه‌ي عليت رابطه‌ي عيني و مادي بين ضرر با عامل آن است كه عرف يا كارشناسي فني معلوم مي‌كند كه در واقعيت امر ضرر اعم از بي‌واسطه‌ ( بالمباشره) يا با واسطه( بالتسبيب) منتسب به چه كسي است. براي احراز انتساب نياز به كمك از واسطه‌ي عليت است.36 وقوع جنايت و ايراد خسارت پس از ارتكاب فعل به تنهايي در احراز مسئوليت جزائي مرتكب كافي نيست، بلكه يكي از اجزاء لازم در تحقق ركن مادي جنايات اثبات اسناد نتيجه‌ي زيانبار به فعل انجام شده و عامل آن است.

2-3-اقسام مسوولیت مدنی ناشی از فوتبال
در این مبحث، ضمن چند گفتار به تبیین انواع و اقسام مسوولیت مدنی ناشی از ورزش فوتبال می پردازیم؛37
2-3-1-مسوولیت بازیکنان در قبال یکدیگر و تماشاگران
مسوولیت بازیکنان را می توان در رابطه با یکدیگر و تماشاگران از حیث مسوولیت مدنی مورد بررسی قرار داد؛
2-3-1-1-مسوولیت بازیکنان در قبال یکدیگر
بازی فوتبال در همان حال که سبب نشاط روحی و سلامت بدنی است، جایگاه بروز انواع خطرها و ایراد ضرب و جرح هایی است که گاه به نقص عضو تا مرگ نیز منتهی می شود. دشواری در این است که خطرها لازمه حرکت های ورزشی و احترازناپذیر هستند. در نتیجه، حقوق در این دو راهی سرگردان و در تردید است که آیا پرهیز از خطرها را مقدم دارد و بازی های خطرناک را منع کند و یا خطرها را پذیرا باشد. فشار افکار عمومی و فایده های سیاسی و اقتصادی و اخلاقی ورزش فوتبال چنان قوی است که احتیاط را کاهلی جلوه می دهد. قبول خطر از سوی ورزشکاران و اقدام و رضای زیان دیده و شرکت او در فعل زیانبار و عرف حاکم بر ورزش از عواملی است که مانع مسوولیت ورزش کاران نسبت به حوادث ورزشی می شود. بر همین اساس بند 3 ماده 59 قانون مجازات اسلامی« حوادث ناشی از عملیات ورزشی، مشروط بر اینکه سبب آن حوادث نقض مقررات مربوط به آن ورزش نباشد و این مقررات هم با موازین شرعی مخالفت نداشته باشد.» جرم ندانسته است. منطوق این حکم، اعتبار مقررات ورزشی را در اعمالی که بر طبق قواعد عمومی جرم است تایید می کند و رعایت مقررات ورزشی را سبب برائت مرتکب می داند. البته در بازی فوتبال در مواردی که نتیجه حوادث ورزشی شدید باشد( مانند مرگ و فلج عمومی) دادگاه ها علی رغم نص مذکور، سخت گیری می کنند. از نظر نگارنده اگر خسارتی توسط فوتبالیست به فوتبالیست دیگر وارد شده باشد و این خسارات در چارچوب مقررات ورزشی بوجود آید عموم و اطلاق بند مذکور مانع تحقق مسوولیت کیفری و مدنی برای ورزشکار زیان زننده می شود.
2-3-1-2-مسوولیت بازیکنان در قبال تماشاگران
بازیکنان فوتبال اگر در محل ویژه ورزش به بازی بپردازند و قواعد آن بازی را رعایت کنند، هیچ مسوولیتی در برابر تماشاگران در معرض آسیب ندارند. زیرا از آنان جز رفتار متعارف ورزشی نمی توان انتظار داشت. وانگهی هیچ رابطه حقوقی میان بازیگران و تماشاگران وجود ندارد تا بتوان تعهد ایمنی گروه تماشاگر را به عهده بازیکنان فوتبال نهاد. برای مثال دادگاه های آمریکا اشتباه در محاسبه ضربه ای که بازیکن به توپ فوتبال زده بود تقصیر نامتعارف ندانستند. ولی اگر چنین اعمالی در خارج از زمین فوتبال رخ دهد بازیکن فوتبال مسوولیت مدنی دارد. در صورتی که محل استقرار تماشاگران نامناسب باشد و در اثر اصابت توپ بازی یا پرتاب شدن بازیکنان یا برخورد توپ آسیب ببینند باید برگزار کنندگان مسابقه را مسوول شمرد.

2-3-2-مسوولیت برگزار کنندگان مسابقه فوتبال
برخی از نویسندگان ادعا می نمایند که تماشاگران با حضور در میدان های ورزشی خطرناک، به طور ضمنی آثار احتمالی این اقدام را پذیرفته اند. ولی این استدلال تنها ممکن است در بعضی از صورت های حضور رایگان تماشاگران وجهی از اعتبار را داشته باشد. هر چند در این فرض نیز می توان گفت آن که با نمایش بازی جالبی، دیگران را به محلی خطرناک کشانده است، باید مسوول خسارات ناشی از اقدام خود باشد و رایگانی مسابقه چیزی از مسوولیت او نمی کاهد. به ویژه در موردی که برگزارکننده مسابقه، به منظور تبلیغ مهارت بازیکنان، دیگران را به محلی خطرناک فرا می خواند و رایگانی ورود را وسیله تشویق آنان به حضور در آن محل قرار می دهد، مسوول بی مبالاتی خود در تمهید وسایل ایمنی می باشد. به عبارت دیگر، پیش بینی وسایل احتراز از خطر، تعهد عام هر برگزار کننده ای است،خواه از تماشاگران پولی بگیرد یا آنان را رایگان بپذیرد جز اینکه در صورت اخیر مسوولیت برگزارکننده ناشی از قرارداد نیست و ناشی از تقصیر ایجاد خطر است. ولی در فرض شایع فروش بلیط برای دیدن مسابقه، بی گمان این شرط ضمنی وجود دارد که ایمنی آنان به هنگام تماشای بازی ها حفظ خواهد شد. تعهد ایمنی را باید از لوازم عرفی پیمان اصلی شمرد زیرا با اندک تاملی می توان این بنای عرفی را احراز کرد. تردید و گفتگو تنها درباره مفاد تعهد برگزارکننده مسابقه و فروشنده بلیط است.

2-3-3-مسوولیت مربیان و باشگاه های فوتبال در قبال بازیکنان
یکی از موضوعات مهم در مسوولیت مدنی ناشی از ورزش فوتبال، مسوولیت مربیان و باشگاه های فوتبال در قبال بازیکنان این رشته ورزشی می باشد. در ادامه این مبحث به بررسی این دو موضوع می پردازیم؛
2-3-3-1-مسوولیت مربیان فوتبال در قبال بازیکنان
در فقه آمده است که اگر کسی فرزند صغیر خود را برای فرا گرفتن شنا به دیگری بسپارد و فرزند غرق شود، معلم مسوول است زیرا فرزند را به او سپرده است تا در نگهداریش احتیاط کند و غرق او دلیل بر این است که در حفاظت تقصیر کرده است. ولی در مورد فرزند کبیر در صورتی مربی مسوول است که تقصیر کرده باشد. با وجود این می بایست گفت که، اولاً مسوولیت مربی نسبت به صدمه های بدنی ورزشکار ریشه قراردادی دارد و پایه آن را باید نقض تعهد شمرد. زیرا مربی در اثر قرارداد با ورزشکار یا ولی او مکلف به حفاظت شده است. به همین جهت، صاحب جواهر الکلام اعلام نموده است که، اگر در این پیمان مربی از خود سلب مسوولیت کند، اخذ برائت، همانند آنچه در مورد پزشکان گفته شده است، ضمان از بین می رود. ثانیاً تعهدی که مربی در این پیمان به حفاظت می گیرد در مورد کودک از قبیل تعهدهای به نتیجه است. ثانیاً در این بحث که تعهد به حفاظت در مورد رشید و عاقل تعهد به وسیله است تردید وجود ندارد.
2-3-3-2-رابطه بازیکنان و باشگاه های فوتبال
رابطه بازیکنان فوتبال با باشگاه ها و ترتیب دهندگان مسابقه های فوتبال مبتنی بر قراردادی است که در این زمینه بسته می شود. ویژگی این قرارداد در پذیرش خطرهای ناشی از ورزش فوتبال و مسابقه هاست. بی گمان در این قراردادها شرط تعهد ایمنی مفروض است ولی مفاد این شرط را باید محدود به تمهید وسایل ایمنی و کوشش در پرهیز از خطر کرد و تضمین نتیجه، به ویژه در خطرهایی که لازمه شرکت در مسابقه و مبارزه است، در قلمرو این شرط نمی آید. به بیان دیگر، مفاد تعهد ایمنی ناظر به تمهید وسیله است نه کسب نتیجه مطلوب. پس، در دعوی جبران خسارت ورزشکار، باید تقصیر خوانده و تفریط او در پرهیز از خطر و تمهید وسایل ایمنی اثبات شود. با وجود این، قانون و رویه قضایی باید این گونه موسسه ها را، در برابر سودهای سرشاری که از این رهگذر می برند، موظف به بیمه بازیکنان فوتبال کند. بیمه اجباری ورزشکار فوتبالیست یکی از وسایل ایمنی است که می تواند او را در صورت حادثه از خطر مرگ و فلج شدن و سایر ناتوانی های جسمی و روحی نجات دهد، زیرا به ورزشکار امکان دسترسی به پزشکان متخصص و بیمارستان های تخصصی گران قیمت را می دهد. وسایلی که در حالت عادی ممکن است دور از دسترس ورزشکار باشد و او را از مراقبت های پزشکی محروم سازد. اگر این پیشنهاد به عنوان لازمه عرفی تعهد پذیرفته شود باید گفت که موسسه های ورزشی در برابر ورزشکاران مسوولیت محض پیدا کرده اند و مظهر خارجی این مسوولیت حق بیمه ای است که می پردازند.
2-3-4-مسوولیت مربیان فوتبال در برابر اشخاص ثالث
معیاری که در مورد مسوولیت مربیان در برابر بازیکنان فوتبال گفته شد، با تغییر مناسب در توصیف مبنا، درباره مسوولیت آنان در برابر ثالثی که از فعل بازیکنان فوتبال صدمه می بیند نیز قابل اعمال است. البته در قهری بودن یا قراردادی بودن مسوولیت بازیکنان فوتبال باید قایل به تفکیک شد. در فرضی که بازیکن فوتبال در شرایطی است که دستورهای مربی را اجرا می کند و موضعی انفعالی دارد، باید او را همانند کارگری شمرد که به دستور یا هدایت کارفرما به دیگران ضرر می زند و سبب اقوی از مباشر و مسوول جبران خسارت است. مگر اینکه ثابت کند تمام احتیاط های ضروری را رعایت کرده یا علت خارجی و احترازناپذیر آن را به بار آورده است. به عنوان مثال اگر نوآموز فوتبال در مسابقات فوتبال خسارتی به دیگران زند، باید مربی را مسوول شمرد. فرضی که بازیکن فوتبال در سطحی است که

پایان نامه
Previous Entries منبع پایان نامه ارشد درمورد مسوولیت مدنی، زیان دیده، قانون مدنی، جبران خسارت Next Entries منبع پایان نامه ارشد درمورد نظام حقوقی، آیین دادرسی، زیان دیده، کامن لا