منبع پایان نامه ارشد درباره موشک بالستیک، محدودیت ها، حقوق بین الملل، انتقال اطلاعات

دانلود پایان نامه ارشد

معاهده. و- وکاربرد قید خروج در متن یک معاهده خلع سلاحی از مهمترین نقایص این معاهده هستند. معاهدات خلع سلاحی باید همیشگی، بی بازگشت و تغییر ناپذیر باید باشند که وجود قید خروج در یک معاهده مانع از آن است. در کل این معاهده نیز مانند معاهدات سالت یک معاهده خلع سلاحی نبوده بلکه یک معاهده کنترل تسلیحاتی است.
مبحث نهم : نتایج معاهده
ریگان قرارداد حذف نیروهای هسته ای میان برد را به عنوان یک قرارداد تاریخی که سلاح های هسته ای را نه تنها محدود می کند، بلکه بعضا منهدم می نماید، مطرح می ساخت. غیر منتظره نبود که ریگان و پس از او جورج بوش ازاین معاهده به خوبی نام ببرند؛ چرا که این معاهده کاملا به نفع غرب بود. این معاهده به صورت یکطرفه اختیار مطلق جمع آوری موشک های اس- اس- 20 شوروی را به آمریکا واگذار کرد. از سوی دیگر این معاهده، دست آمریکا را در جمع آوری موشک های پرشینگ و کروز آزاد گذاشت. آنچه جای شگفتی دارد این است که شوروی در زمینه سلاح های میان برد و کوتاه برد هسته ای تقریبا چهار برابر بیشتر از آمریکا می بایست سلاح جمع آوری و از رده خارج کند. علاوه بر این، این نوع تلاش ها در جهت خلع سلاح نیروهای هسته ای، به هیچ وجه با دنبال کردن طرح دفاع راهبردی موسوم به جنگ ستارگان مغایرتی نداشت و آمریکا می توانست به رقم عقد این قرارداد، برنامه های بلند پروازانه خود را در فضا ادامه دهد. بدون تردید در توافق تسلیحاتی، ملاحظات سیاسی رهنمون راهبردهای دو طرف در مذاکرات بوده است. در این واقعیت تردیدی وجود ندارد که قاطعیت و استواری غرب، شوروی را بر آن داشت تا بهای بسیار بیشتری را از آنچه در بدو امر مایل به پرداخت آن بود، بپردازد . در عین حال این معاهده برای شوروی به دلیل دستاوردهای سیاسی ناشی از فراهم شدن زمینه خلع سلاح هسته ای اروپا، حائز اهمیت بسیاری می توانست باشد. در هر حال، اگر این معاهده هیچ امتیازی برای تامین بیشتر و بهتر امنیت جهانی نداشته باشد، دست کم در پایان دادن به جنگ سرد از طریق مسالمت آمیز عاملی مثبت بوده و نقش اساسی داشته است.284
فصل چهارم : بررسی اجمالی معاهده کاهش سلاح های راهبردی 1285
بی شک مهم ترین گام در کاهش سلاح های هسته ای، انعقاد معاهده کاهش سلاح های راهبردی1286 است. زمانی که معاهده محدودیت سلاح های راهبردی 2 در 1979 به امضاء دو قدرت رسید، کمی بعد مذاکرات بر سر محدودیت سلاح های راهبردی 3 دنبال شد؛ اما شروع مجدد تنش های دوران جنگ سرد در اواخر همان سال، مانع از هرگونه پیشرفت اولیه درگفتگوها شد. بعد از روی کارآمدن ریگان در سال 1981، نظر وی در خصوص گفتگوهای تسلیحات هسته ای راهبردی با تاکید بیشتر به روی کاهش تسلیحات بود تا محدودیت های کمی. در این راستا، طی نطقی در دانشگاه یورکا پیشنهاد دور جدید از مذاکرات کاهش تسلیحات را مطرح کرد که می بایست در ماه ژوئن آغاز می شد. متعاقب آن، مذاکرات کاهش تسلیحات هسته ای راهبردی موسوم به استارت در ژوئن 1982 در ژنو، با شرکت سران دو ابرقدرت آغازشد؛ برآوردی که از میزان زراد خانه های راهبردی دو طرف شد این ارقام را نشان می داد: برای آمریکا: 1052 موشک قاره پیمای زمین پایه، 576 موشک بالستیک زیردریایی، 316 بمب افکن با برد بالا و چند کلاهکه، در مجموع با 9000 کلاهک. برای شوروی: 1398 موشک قاره پیمای زمین پایه، 989 موشک بالستیک زیردریایی، 150 بمب افکن با برد بالا و چند کلاهکه، در مجموع با 8400 کلاهک.
گفتگوهای استارت با فناوری جدید دیگری به نام موشک های MZ، دچار مشکل شد و به بن بست رسید. گفتگوها در دسامبر 1983، با استقرار موشک های کروز و پرشینگ توسط ناتو، به حالت تعلیق درآمد و هیچ پیشرفتی تا زمان روی کارآمدن گورباچف در سال 1985 در شوروی حاصل نشد. اما بعدا آمریکا خواستار دقت و تمرکز دو طرف بر روی قرارداد حذف موشک های میان برد هسته ای شد. در دوره ریاست جمهوری بوش مشکلات مختلفی وجود داشت که در ابتدا مانع از پیشرفت این گفتگوها می شد: طرح ابتکاردفاع راهبردی برای مدتی به صورت مساله ای حل نشده باقی مانده بود، محدودیت ها برای کروز مشخص نبود و وقت زیادی هم صرف معاهده نیروهای متعارف دراروپا (90-1989) شد. ولی با رفع این مشکلات آخرین مانع فنی درجولای 1991، زمانی که گورباچف برای دریافت کمک های اقتصادی غرب در فشار قرارگرفته بود و مجبور به پذیرش معاهده شده بود، حل شد.287
مبحث اول : تعهدات طرفین در معاهده
بر اساس مفاد معاهده استارت 1، طرفین تعهد نمودند که تسلیحات هسته ای خود را بر اساس مواد معاهده، ضمایم، پروتکل ها و یادداشت تفاهم کاهش داده و محدود نمایند. مقرره ای که در معاهده محدودیت سیستم های موشک ضد بالستیکی راهبردی و معاهده حذف موشک های هسته ای میان برد وکوتاه برد نیز دیده می شود.288
نیز هر یک از طرفین معاهده باید تعداد پرتاب کننده های تسلیحات بالستیک خود را که شامل پرتاب کننده های موشک های بالستیک قاره پیما، پرتاب کننده های موشک های بالستیک زیر در یایی و بمب افکن های پر قدرت است را در مجموع تا 1600 دستگاه کاهش دهند و از این تعداد، تنها 154 دستگاه می تواند موشک بالستیک قاره پیمای پیشرفته باشد. این پرتاب کننده ها در مجموع و حداکثر می توانند 6000 کلاهک هسته ای داشته باشند و از این تعداد، تنها 4900 عدد می تواند به موشک های بالستیک اختصاص یابد. از بین این 4900 کلاهک نیز حداکثر 1100 کلاهک را می توان بر روی موشک های بالستیک قاره پیمای دارای پرتاب کننده های متحرک نصب نمود. هریک از طرفین معاهده باید ظرف 7 سال از تاریخ لازم الاجرا شدن معاهده، تسلیحات خود را تا میزان تعیین شده کاهش دهد.289 نیز هریک از طرفین حداکثر می تواند 250 موشک قاره پیما را که قابل نصب بر روی پرتاب کننده های متحرک می باشد، به صورت غیر آماده برای رزم و 125 پرتاب کننده متحرک موشک های بالستیک قاره پیمای غیر آماده برای رزم داشته باشد.290
ماده 5 معاهده نیز تولید، آزمایش و آماده رزم نمودن انواع جدید موشک های بالستیک قاره پیمای پیشرفته و پرتاب کننده های آن و انواع جدید موشک های بالستیک زیردریایی و پرتاب کننده های آن، ممنوع اعلام شده است و این ممنوعیت شامل موشک های بالستیک قاره پیما یا موشک های بالستیک زیردریایی با بیش از 10 کلاهک هسته ای یا بیشتر از تعداد کلاهکی که مدل های کنونی گنجایش آن را دارند، می باشد.
مبحث دوم : دیگر مقررات
مواد 7 تا 15 معاهده نیز به سیستم نظارت بر اجرای معاهده اختصاص یافته است که دو نوع نظارت را در بر می گیرد : نظارت از طریق ماهواره و بازرسی محلی.
بر اساس این مواد به منظور حصول اطمینان و رسیدگی از لحاظ رعایت شروط این معاهده، هریک از طرفین مجاز به بکارگیری وسایل تکنیکی ملی، به طوری که موافق با اصول به رسمیت شناخته شده حقوق بین الملل باشد، می باشند. بدین منظور، هریک از طرفین تعهد می نمایند که درکاربرد وسایل تکنیکی ملی جهت کنترل طرف دیگر مداخله ننمایند. نیز هریک از طرفین تعهد می نمایند که اقدامات پنهانکارانه عمدی ای انجام ندهند تا در راه کاربرد وسایل تکنیکی ملی جهت کنترل مطابق با مفاد این معاهده ایجاد مانع نماید.
در طول هر پرواز آزمایشی موشک بالستیک قاره پیما یا زیردریایی، طرفی که به پرواز آزمایشی این موشک ها مبادرت می ورزد، باید اقدامات تکنیکی ملی جهت کنترل این پروازها انجام دهد و همچنین بایستی همه اطلاعات به دست آمده از چنان اقداماتی را منتشر سازد. همچنین بایستی تعیین کند که کدام یک از اقدامات تکنیکی صورت گرفته اند و به همان صورت نیز اهداف خود را از پردازش و انتقال اطلاعات مربوط به آن آزمایش ذکر کند. وی نباید فعالیت هایی انجام دهد که دسترسی کامل و جامع به اطلاعات سنجشی را با مشکل مواجه نماید، شامل : پنهانکاری؛ اختلال یا مسدود کردن راه های دسترسی؛ انتشار اطلاعات سنجشی از موشک های بالستیک قاره پیما یا زیردریایی که برد کم دامنه ای دارند؛ و اختلاط اطلاعات سنجشی با اطلاعات دیگر.
مبحث سوم : نقایص معاهده
هرچند این معاهده تنها به کاهش 20 تا 25 درصدی کلاهک های هسته ای راهبردی آمریکا و 30 تا 35 درصدی کلاهک های هسته ای راهبردی روسیه منجر می گردد، پس از امضای آن، انتقادات شدیدی در محافل روسیه از آن به عمل آمد. علاوه بر انتقادات کلی وارد بر این معاهده که در معاهدات پیشین هم موجود بودند، مهمترین این انتقادها عبارتند از:
الف- قواعد شمارش سلاح های هسته ای بر اساس بمب افکن های قدرتمند باعث شمارش تعداد واقعی سلاح ها نمی گردد. برای مثال، بمب افکن های ب . 1. ب آمریکایی قادر به حمل 32 بمب می باشند ولی استارت1 تنها برای هر بمب افکن، یک سلاح را در نظر می گیرد. در 1 سپتامبر 1990، استارت1 تعداد 2112 سلاح هسته ای را برای 333 بمب افکن قدرتمند از انواع گوناگون در نظر گرفته بود هرچند که در واقعیت، این بمب افکن ها قادر به حمل 7260 بمب بودند. ب- محدودیت های ملایم تری نسبت به موشک های بالستیک قابل پرتاب از دریا که آمریکا در آن از مزیت برخوردار می باشد پیش بینی گردیده است در حالی که نسبت به موشک های بالستیک قاره پیما که روسیه از مزیت بیشتری برخوردار می باشد، محدودیت ها شدیدتر است. ج- بر اساس اصول آمریکا، استارت1 مشتمل بر کاهش موشک های کروز دوربرد قابل پرتاب از دریا نمی گردد. تنها اظهاراتی سیاسی از سوی دو دولت ابراز گردیده که به موجب آن اظهارات، طرفین معاهده حداکثر880 عدد از این موشک ها را در ظرف زمانی معاهده استارت 1 تولید خواهند کرد، ولی این تعداد در مجموع کلاهک ها و موشک های راهبردی محاسبه نگردیده است. د- اجرای معاهده مستلزم استفاده از منابع فیزیکی و مالی بیشتری از سوی روسیه است زیرا که روسیه با تعهدات سنگین تری در نابود سازی تسلیحات رو به رو می باشد.
فصل پنجم : بررسی اجمالی معاهده کاهش سلاح های راهبردی 2291
فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال 1991 معاهده استارت 1 را با مشکلاتی مواجه نمود. در نتیجه ی این فروپاشی چهار دولت دارای سلاح هسته ای به وجود آمد: روسیه، روسیه سفید، اکراین و قزاقستان. بر اساس توافق 21 دسامبر1991 در مورد تسلیحات هسته ای و کنترل آن ها که بین چهار دولت به امضا رسید، روسیه فدراتیو کنترل تسلیحات هسته ای را در دست می گرفت. فروپاشی اتحاد شوروی و خاتمه جنگ سرد این فرصت را فراهم ساخت تا گام دیگری در جهت کاسته شدن از زرادخانه هسته ای برداشته شود. در 28 ژانویه 1992، در حالی که تنها شش ماه از انعقاد معاهده استارت1 و کمتر از یک ماه از فروپاشی اتحاد شوروی گذشته بود، جرج بوش در یکی از سخنرانی های خود پیشنهاد نمود که معاهده دیگری در زمینه کاهش تسلیحات هسته ای منعقد شود. این معاهده که به معاهده استارت 2 موسوم می باشد در 3 ژانویه 1993 بین دو دولت آمریکا و روسیه فدراتیو منعقد گردید و بدین ترتیب، بزرگترین معاهده کاهش تسلیحات هسته ای در طول تاریخ منعقد گردید.292
مبحث اول : تعهدات طرفین در معاهده
ماده 1 این معاهده به کاهش کلاهک های هسته ای این دو دولت در دو مرحله می پردازد. بر اساس بند1 این ماده که مرحله اول را در بر می گیرد، هریک از طرفین باید حداکثر تا 7 سال بعد از لازم الاجرا گردیدن معاهده استارت 1، مجموع کلاهک های موشک های بالستیک قاره پیما، کلاهک های موشک بالستیک زیردریایی تسلیحات بمب افکنی پرقدرت آماده رزم خود را به 3800 تا 4250 فروند کاهش دهند. در مرحله دوم که از خاتمه مرحله اول تا اول ژانویه 2003 به طول خواهد انجامید، این تعداد باید به 3000 تا 3500 عدد کاهش یابد و از این تعداد تنها بین 1700 تا 1750 عدد می تواند کلاهک های موشک های بالستیک زیر دریایی آماده رزم باشد. بدین ترتیب، میزان کلاهک های هسته ای راهبردی آماده رزم آمریکا بیش از 70 درصد نسبت به میزان مشخص شده در سپتامبر 1990 و 60 درصد نسبت به تعداد پیش بینی شده بر اساس معاهده استارت 1 کاهش می یابد. میزان نیروهای راهبردی روسیه نیز تقریبا 70 درصد نسبت به سطح این نیروها در سپتامبر 1990 و 50 درصد نسبت به میزان پیش

پایان نامه
Previous Entries منبع پایان نامه ارشد درباره حقوق بین الملل، حل و فصل اختلافات، موشک بالستیک، مبادله داده Next Entries منبع پایان نامه ارشد درباره موشک بالستیک، حقوق بین الملل، تعهدات بین المللی، محدودیت ها