منبع پایان نامه ارشد درباره فعالیت بدنی، پیش دبستانی، کودکان پیش دبستانی، گروه کنترل

دانلود پایان نامه ارشد

یادگیری کودکان تمرکز دارد. ارزیابی باید بر اساس پیشرفت فردی، مشارکت و تلاش باشد و همچنین باید بر فرایند اکتساب دانش و مهارتها تمرکز کند نه بر محصول یادگیری (باردید، 2013). تلاش، دانش و رشد مهارت ها بصورت محرمانه شناسایی خواهد شد و مقایسه بر اساس اجراهای قبلی فرد انجام خواهد شد نه مقایسه با دیگران.
6- زمان(TIME): شامل اختصاص زمان برای اجرای فعالیت است. از نظر رشدی، کودکان به دلایل مختلف برانگیخته شده و در سطوح متفاوتی یاد میگیرند (رابینسون و لی، 2012). بنابراین معلمین باید تجارب یادگیری را فراهم کنند که با نیازهای فردی کودک متفاوت باشد و باید به کودک اجازه داده شود تا زمان یادگیری هر تجربه را، خودش تنظیم کند. در جو تبحر محدودیت زمانی برای اختصاص به یک مهارت وجود ندارد وکودک میتواند در محدوده زمانی هر جلسه تمرین را صرف یک یا چند مهارت کند. یعنی محدودیت زمانی درهر ایستگاه وجود ندارد (رابینسون، 2013). در قالب مدت زمان تعیین شده برای هر جلسه، کودک میتواند در هر ایستگاه به دلخواه خود تمرین کند.
یک جو انگیزه تبحر- محور، بازده بهتری در مقایسه با یک جو عملکرد- محور دارد (هی وود، 2009). تحقیقات زیادی نشان داده که جوانگیزه تبحر، منجربه مزایای روانشناختی (هاردی، 2012؛ مارتین، 2009) و یادگیری مهارتهای حرکتی در کودکان میشود (باولر، 2009).

ادبیات پیشینه
تحقیقات زیادی در رابطه با مهارتهای حرکتی بنیادی و مداخلات در این زمینه انجام شده است که برخی از مهمترین آنها به شرح زیر می باشد:
رابینسون، وبستر وهمکاران (2012)، با ارائه یک برنامه مداخلهای بر مهارتهای بنیادی کودکان دبستانی با رویکرد جو انگیزه تبحر، دریافتند امتیازات مهارتهای جابجایی و دستکاری وامتیازات کل آزمون TGMD-2، بطور معنیداری در مقایسه با قبل از مداخله افزایش یافت، اما بهبود معنیداری در مهارتهای استواری آنها مشاهده نشد. بطور کلی کفایت حرکتی واقعی و ادراک شده آزمودنیها پس از مداخله نسبت به قبل از مداخله افزایش معنیداری داشت.
هاردی وهمکاران (2012)، با ارائه یک مداخله با رویکرد معلم- محور در مهارتهای بنیادی کودکان 10 ساله دریافتند که کفایت حرکتی واقعی و ادراک شده آزمودنیها به یک اندازه افزایش چشمگیری داشت و شایستگی مهارتهای حرکتی بنیادی، بطور معناداری فعالیت جسمانی را در 10 سالگی پیش بینی میکند.
رابینسون (2013)، اثر یک برنامه حرکتی بر اساس جو انگیزه تبحر را بر مهارتهای دستکاری کودکان پیش دبستانی دارای تاخیر رشدی، بدون در نظر گرفتن عامل جنسیت، بررسی کرد. با مقایسه امتیازات آزمون TGMD-2 قبل و بعد از مداخله، مشخص شد کفایت حرکتی ادراک شده وکفایت حرکتی واقعی، بطور چشمگیری افزایش یافت. نتایج نشان داد ارائه مداخلات حرکتی با این رویکرد، در ارتقای سطح رشدی کودکان با تاخیر رشدی مفید بوده و باید مطالعات بیشتری در این زمینه صورت گیرد.
باردید و همکاران (2013)، اثر یک برنامه مداخله ای 10 هفتهای با رویکرد جو انگیزه تبحر بر مهارتهای بنیادی کودکان پیش دبستانی دارای مشکلات حرکتی، با در نظر گرفتن جنسیت را مورد بررسی قرار داد. آنها دریافتند که کفایت حرکتی 43% از گروه مداخله، از زیر میانگین، فقیر یا بسیار فقیر، به میانگین رسید در حالیکه در گروه کنترل تنها به میزان 3% بود. این نتایج نشان میدهد که مداخله موثر، برای درصد زیادی از کودکان موثر است، نسبت به زمانی که هیچ مداخلهای در کار نباشد. دختران و پسران در مهارتهای جابجایی، پیشرفت یکسانی داشتند در حالیکه دختران در مهارتهای دستکاری پیشرفت بیشتری داشتند.
مارتین وهمکاران (2009)، با ارائه برنامه حرکتی مداخله ای بر مهارتهای بنیادی کودکان پیش دبستانی، دریافتند که اجرای این برنامه با رویکرد جوانگیزه تبحر، منجر به تغییرات مثبت در توانایی حرکتی کودکان و کفایت حرکتی ادارک شده آنها میشود. هر چند در سن پیش دبستانی رابطه فعالیت بدنی و کفایت حرکتی ادراک شده چندان قوت ندارد، اما باز هم تغییرات ایجاد شده چشمگیر بود. بیشترین افزایش در کفایت حرکتی واقعی آزمودنیها رخ داد.
بارنت و همکاران (2009)، در مطالعه خود، ارتباط بین شایستگی حرکتی ادراک شده را با تبحر مهارتهای دستکاری و فعالیت بدنی را در طول یک دوره 6 ساله از کودکی تا نوجوانی بررسی کردند، بررسی کرد. نتایج نشان داد که تبحر در مهارتهای دستکاری و درگیر شدن در فعالیت بدنی، تاثیری بر شایستگی حرکتی ادراک شده ندارد.
باولر (2009)، اثر تدریس برنامه تربیت بدنی با رویکرد TARGET را بر سطوح فعالیت جسمانی دانش آموزان کلاس 9 بررسی کرد و دریافت که گروه مداخله بر اساس TARGET، زمان بیشتری را صرف فعالیتهای متوسط تا شدید، در هر جلسه آموزش کرد. آنها دریافتند که رویکرد جوانگیزه تبحر باعث افزایش انگیزه آزمودنیها میشود و علاقه آنها را برای ادامه تمرین و درگیر شدن در برنامه افزایش میدهد.
ملانوروزی، خلجی و همکاران(1390) در مطالعهای به بررسی تأثیر یک برنامة منتخب حرکتی 8 هفتهای بر رشد مهارتهای دستکاری 40 کودک 4 تا 6 ساله پسر پرداختند. با ارزیابی آزمودنیها با آزمون رشد حرکتی درشت، مشخص شد که کفایت حرکتی آزمودنیهای گروه مداخله پس از تمرین، افزایش یافت و این نشان میدهد که غنی سازی محیط می تواند تاثیر مثبتی بر تبحر حرکتی افراد داشته باشد.
ای پاچ (2005)، با ارائه یک برنامه مداخلهای بر مهارتهای حرکتی بنیادی کودکان دبستانی با رویکرد معلم- محور، دریافت شایستگی حرکتی واقعی آزمودنیها افزایش یافت اما تفاوتی بین دختران وپسران در اثر بخشی مداخلات حرکتی که با هدف افزایش فعالیت بدنی و آموزش مهارتهای بنیادی طراحی شدهاند، وجود نداشت.
گودوی وبرانتا (2003)، در مطالعه خود، اثر یک برنامه مداخلهای حرکتی را بر مهارتهای دستکاری دختران و پسران بررسی کردند و دریافتند کفایت حرکتی آزمودنیها افزایش یافت اما دختران پیشرفت بیشتری در مهارتهای دستکاری نسبت به پسران داشته و کفایت حرکتی واقعی آنها افزایش بیشتری نسبت به پسران داشت که نشاندهنده این است دختران در این مهارتها دچار عقب ماندگی بیشتری هستند و زمانیکه فرصت جبران آن فراهم میشود، پیشرفت بیشتری خواهند داشت.

هاروود، کی گان و اشمیت (2014)، با مرور 104 تحقیق منتشر شده از سال 1990 تا 2014، درباره کاربرد جوانگیزه تبحر در وزرش و تربیت بدنی، دریافتند که جو تبحر بطور پایداری با شایستگی ادراک شده، اعتماد بنفس، تمرین و استراتژیهای رقابتی وابسته است. پس از بررسی مجموع تحقیقات، نویسندگان دریافتند که تحقیقات آینده باید بر انگیزش در جلسات فعالیت بدنی و و ورزش تمرکز کنند.
لوپز و همکاران (2014)، با اجرای جوانگیزه تبحر در جلسات تربیت بدنی بر روی 1298 دانش آموزش دبیرستانی دریافتند که دختران و پسرانی که از این روش تدریس استفاده کردند، انگیزه درونی بیشتری نسبت به انگیزه بیرونی داشتند و آزمودنیها انگیزه بیشتری برای یادگیری نسبت به اجرای تکالیف داشتند. زیرا رویکرد معلم – محور بیشتر بر رقابت و انگیزه بیرونی تاکید دارد.
نتیجه گیری
نتایج تحقیقات در زمینه مداخلات مهارتهای بنیادی، بر اثر بخشی مداخلات حرکتی با تاکید بر غنی سازی محیط ورفع محدودیتهای محیطی دلالت دارد اما اکثر این تحقیقات فقط بر فرصتهای تمرینی بعنوان محدودیت محیطی تمرکز کردهاند و سایر محدودیتها را در نظر نگرفتهاند (رابینسون و گوود وی، 2009). همچنان که ذکر شد، محدودیتهای محیطی مهارت های دستکاری عبارتنداز: آموزش، فرصتهای تمرینی، اندازه، شکل و رنگ توپ یا شئ (گالاهو، اوزمون و گودوی، 2012) که تحقیق حاضر همه این موارد را در نظر خواهد گرفت.
همچنین مطالعات انجام شده عمدتآ بر کل مهارتهای بنیادی تمرکز داشته و مطالعات کمی مهارتهای دستکاری را بطور اختصاصی بررسی کردهاند (مارتین، 2009؛ رابینسون، 2013) .با توجه به اهمیت این مهارتها لازم است مداخلات حرکتی، بطور اختصاصی برای ارتقای آنها طراحی شود.
مطالعاتی هم که بصورت اختصاصی مهارتهای دستکاری را بررسی کردهاند سه مسئله مهم را مورد توجه قرار ندادهاند که میتواند موضوعی برای مطالعات آینده و علیالخصوص تحقیق حاضر باشد که عبارتند از:
1- با توجه به اینکه جنسیت یک عامل اثرگذار در مهارتهای بنیادی و بطور ویژه مهارتهای دستکاری است، نیاز به تحقیقاتی وجود دارد که بطور ویژه مهارتهای دستکاری دختران را بررسی کند. تحقیقات قبلی نقش عامل جنسیت را در آموزش، که یک محدودیت محیطی بزرگ است، درنظر نگرفتهاند (رابینسون، 2013). بنابراین نمیتوان نتایج این تحقیقات را با قطعیت به جامعه دختران تعمیم داد. زیرا دلایل انگیزشی دختران و پسران به هم متفاوت است. دختران بیشتر متکی به انگیزه بیرونی مانند پاداش، لبخند وکسب رضایت دیگران هستند در حالیکه پسران به انگیزه درونی متکی بوده و بیشتر تمایل به رقابت و پیشرفت مهارت هایشان دارند (گالاهو، 2013). همچنین ثابت شده است دختران نسبت به پسران در قبال محیطهای آموزشی پاسخهای متفاوتی میدهند (گالاهو، 2013). بهمین دلیل در مطالعه حاضر جامعه دختران مورد نظر خواهد بود.
2-مطالعات قبلی مداخلات حرکتی خود را فقط با یک رویکرد ارئه دادهاند و اثر آن را با ارائه مداخله با روش دیگری مقایسه نکردهاند تا مشخص شود کدام رویکرد تاثیر بیشتری دارد (رابینسون، 2012؛ هاردی، 2012). زیرا ثابت شده است که آموزش (نوع ومدت آموزش) یک محدودیت محیطی برجسته در الگوی مهارتهای دستکاری است و این اثر برای دختران بسیار مهم تر از پسران است زیرا بسیاری از مطالعات نشان دادهاند که پس از آموزش، حتی تفاوتهای وابسته به جنس هم جبران می شود (گالاهو،2012). برای روشن شدن این مسئله که نوع آموزش چه تاثیری در مهارت های دستکاری و شایستگی ادراک شده این کودکان دارد، مداخله طراحی شده با دو رویکرد کودک- محور و معلم- محور بر دو گروه جداگانه ارائه خواهد شد تا میزان اثر بخشی هر روش مشخص شود.
3-مطالعات قبلی همه محدودیتهای محیطی مهارتهای دستکاری را بررسی نکردهاند و فقط بر فرصت تمرین تمرکز داشته اند (مارتین، 2009). در این تحقیق سایر محدویدتهای محیطی مهارتهای دستکاری، شامل: فرصت تمرین، اثر آموزش (نوع و مدت آموزش)، رنگ، شکل و اندازه توپ یا شئ نیز بررسی شدند.

فصل سوم
روش شناسی

روش شناسی تحقیق:
در این فصل روش اجرای پژوهش به تفصیل و با ذکر جزئیات توضیح داده خواهد شد. با توجه به هدف تحقیق که “اثر یک برنامه مداخله مهارت های دستکاری را بر کفایت حرکتی واقعی و ادراک شده دختران دبستانی” اندازهگیری میکند، روش و طرح پژوهش، جامعه آماری، روش نمونهگیری، متغییرهای تحقیق، ابزار اندازهگیری، شیوه جمعآوری دادهها و روشهای آماری توضیح داده میشود.
روش و طرح پژوهش:
تحقیق حاضر از نوع آزمایشی، طرح تحقیق نیمه تجربی (از نوع پیشآزمون – پسآزمون با گروه کنترل) و روش تحقیق از نوع بالینی و پرسشنامهای میباشد..
جامعه آماری و نمونه تحقیق:
جامعه آماری این پژوهش، کلیه دختران 9 ساله مقطع سوم ابتدایی شهرستان قروه سنندج در سال تحصیلی 93-94 میباشد. برای انتخاب نمونه، از روش نمونهگیری در دسترس استفاده شد. در نهایت 45 نفر از دانش آموزان در دو کلاس پایه سوم دبستان دخترانه شیدا انتخاب شدند و پس از پیشآزمون، بصورت تصادفی در سه گروه15 نفری تقسیم شدند. گروه اول، برنامه مداخلهای را با رویکرد معلم- محور دریافت کردند. گروه دوم نیز همین برنامه را با جوانگیزه تبحر دریافت کردند و گروه سوم که گروه کنترل بود، هیچ مداخلهای دریافت نکردند.
آزمودنیهای گروه اول و دوم در یک محوطه سرپوشیده در مرکز پیش دبستانی همان مدرسه، به تمرین پرداختند.
متغیرهای پژوهش:
الف- متغییر مستقل:
برنامه مداخلهای مهارتهای دستکاری:
این برنامه شامل تمرینات طراحی شده برای مهارتهای دستکاری 6 گانه، شامل: پرتاب از بالای سر، دریافت کردن، ضربه با پا، ضربه با دست از پهلو، دریبل ساکن و غلتاندن توپ از پایین دست میباشد. قبل از اجرای مداخله اصلی، برای آشنایی بیشتر آزمودنی با برنامه و جذب آنها و همچنین بمنظور پی بردن به مشکلاتی که

پایان نامه
Previous Entries منبع پایان نامه ارشد درباره محیط یادگیری، تربیت بدنی، فعالیت بدنی، حمایت اجتماعی Next Entries مقاله رایگان با موضوع محیط حسابداری، رگرسیون، نوسان پذیری، صورتهای مالی