منبع پایان نامه ارشد درباره ریاست جمهوری، انقلاب اسلامی، تغییرات ساختاری، روابط بین الملل

دانلود پایان نامه ارشد

سلاح های ضد تهاجمی و دوم، حفظ ارتباط میان مراکز فرماندهی آمریکا پس از حمله نخستین شوروی. ریگان در همان سال چهارچوب کلی یک زرادخانه جدید راهبردی را اعلام کرد. عناصر اصلی این زرادخانه عبارت بودند از : بمب افکن های بی 1، دستگاه های پیشرفته ارتباطات راه دور، موشک های کروز و پرشینگ، موشک های ام- ایکس که جایگزین موشک های قاره پیمای مینوتمن می شدند و بالاخره بمب نوترونی. ضمنا از توسعه و استفاده جنگ افزارهای فضایی نیز غفلت نشد. ریگان معتقد بود که شوروی دارای برتری راهبردی است و لذا آمریکا باید سلاح های بیشتری بخصوص در اروپا نصب کند. دستور چهار ماده ای که ریگان برای روابط خارجی آمریکا در ارتباط با شوروی تدوین کرد، شامل موارد ذیل بود :
1-آمریکا مایل است نصب 108 فروند موشک پرشینگ 2 و464 موشک کروز را ملغی کند، مشروط بر اینکه شوروی نیز 600 موشک اس- اس4 و اس- اس 5 و موشک های بالستیکی میان برد خود مستقر در اروپای شرقی را بر چیند. 2- برای سال 1983میلادی دور جدیدی از مذاکرات پیرامون سلاح های راهبردی و بمب افکن های دورپرواز شروع شود. این مذاکرات نه تنها باید محدودیتی بر زرادخانه دوکشور ایجاد نمایند همانند محدودیت سلاح های راهبردی 1، بلکه آن ها را باید کاهش دهند. 3- کاهش نیرو در اروپا.4- پذیرش یک طرح اروپایی جهت کاهش خطرات غیرعمدی بدین معنی که یک جنگ به دلیل شک و تردید و محاسبات غلط روی ندهد.265
برژنف در اعتراض به برنامه ها و طرح های جدید حکومت آمریکا، در نامه مورخ 25 می 1981 خطاب به ریگان نوشت : آمریکا حداکثر وسایل نظامی، سیاسی و اقتصادی را به کارگرفت تا به آن هدفی دست یابد که رهبران آمریکا آن را پاکس آمریکن می نامند، یعنی تغییر دادن جهان آنطور که باب طبع آمریکایی هاست. اما این آرزو و آمال، فراسوی مقدرات و توانایی ها بوده است حتی مالکیت انحصاری بمب اتمی در سال های گذشته نیز موجبات تسلط آمریکا بر جهان را فراهم نکرد.
در برابر حملات شوروی به استقرار موشک های پرشینگ و کروز در اروپا و اعتراضات شدید اروپاییان، ریگان طرح افراطی کاهش به صفر را برای به حداقل رساندن نیروهای میان برد در اروپا مطرح نمود که این طرح نیز از جانب اتحاد شوروی رد شد.266
جنجال برانگیزترین اقدامات ریگان، طرح ابتکار دفاع راهبردی، معروف به جنگ ستارگان است. ریگان طی یکی از سخنرانی های خود که در تاریخ 23 مارس 1983 میلادی ایراد کرد، ضمن اشاره به مسائل تسلیحاتی از دانشمندان آمریکایی درخواست کرد تا به ساختن سلاحی که بتواند سلاح های اتمی را از حیز انتفاع ساقط کند، اقدام کنند. سخنان ریگان که در واقع فصل جدیدی در مسابقه تسلیحاتی دو ابرقدرت به وجود آورد، در ابتدا چندان جدی گرفته نشد و تلقی عمومی چنین بود که این طرح به عنوان یک حربه تبلیغاتی جدید به منظور کسب امتیازاتی از شوروی در مذاکرات خلع سلاح هسته ای، مطرح شده است. پس از آنکه ریگان برای بار دوم به ریاست جمهوری انتخاب شد، اقداماتی را برای اجرای طرح ابتکار دفاع راهبردی آغاز نمود و در همان زمان یعنی در ژانویه 1984 میلادی دستور داد تا مرحله تحقیقاتی و عملیاتی موشک های بالستیکی مستقر در فضا اجرا شود و بدین ترتیب طرح ابتکار دفاع راهبردی وارد مرحله عملی خود شد و با گذشت زمان به تدریج از ابهامات موجود در مورد تصمیم دولت ریگان به اجرای این طرح کاملا از بین رفت.
کاسپر واینبرگر، وزیر دفاع اسبق آمریکا، ضرورت اجرای طرح ابتکار دفاع راهبردی را چنین توجیه می کند: 1- وجود یک سیستم پدافندی راهبردی و مؤثر، دشمن را قبل دست زدن به یک حمله اتمی وادار به تامل خواهد کرد. 2- اجرای طرح ابتکار دفاع راهبردی، مانع از آن خواهد شد که آمریکا از نظر تکنولوژیک از سوی شوروی غافلگیر شود. 3- اجرای طرح دفاع راهبردی، اقدام مناسبی است در برابر اقدامات شوروی در ایجاد تاسیسات پدافندی مهم . این طرح پشتوانه مناسبی برای اجرای قرارداد موشک های ضد بالستیکی با شوروی به شمار می رود . . . 4- این طرح از خطرات پرتاب تصادفی موشک های اتمی شوروی به سوی آمریکا جلوگیری می کند . 5- اگر فناوری دفاع راهبردی قابل اعتمادی که از نظر هزینه نیز مناسب باشد، به وجود آید، هر دو ابرقدرت دارای انگیزه ای قوی جهت کاهش موشک های تهاجمی خود خواهند بود . 6- در صورتی که شوروی از تعهدات خود در مورد کاهش سلاح های تهاجمی دور برد تخطی کند، این طرح پشتوانه مناسبی برای آمریکا در برابر شوروی خواهد بود . 7- شرایط لازم را برای ایجاد یک دنیای غیر اتمی فراهم می سازد، زیرا در شرایطی که دفاع کافی وجود نداشته باشد، بسیار بعید است که یکی از رؤسای جمهوری آمریکا به امضای قراردادی همه جانبه برای خلع سلاح هسته ای مبادرت ورزند.267به طور کلی مقامات آمریکایی، طرح ابتکار دفاع راهبردی را یک سامانه تدافعی معرفی می نمایند، ولی به عقیده برخی کارشناسان نظامی ، چنانچه سامانه مذکور تکمیل شود، آن را می توان به عنوان یک سامانه مهم تهاجمی نیز مورد استفاده قرار داد.268 البته باید در نظر داشت، چون راهبرد جنگ ستارگان از ابتدا بر اساس تهدید نیروهای جهانی مخالف از جمله نیروهای شوروی طراحی گردیده بود، این راهبرد نیز همانند سایر راهبردهای نظامی آمریکا فاقد صلاحیت لازم وکافی برای استقرار و حفظ صلح بین المللی پایدار بود.
آمریکا در کنار طرح ابتکار دفاع راهبردی، سامانه های زیر را تا پایان 1986 میلادی در نظر داشت به پایان برساند : 1- برنامه بسیار وسیع در خصوص موشک های کروز پرتابی از دریا به زمین، 2- تولید حدود 180 کلاهک هسته ای، 3- در دست تولید داشتن 21 موشک ام- ایکس، 4- تکمیل تولید 100 بمب افکن بی. ای. بی که اولین اسکادران آن در دسامبر 1986 میلادی آماده عملیات شد، 5- اختصاص دادن بودجه کافی جهت تولید بمب افکن استیک، این بمب افکن دارای دو امتیاز فوق العاده است، اولا از دید رادارهای دشمن پنهان می ماند و ثانیا قادر است موشک های بالستیک میان قاره ای شوروی را نابود سازد. در دهه 80، نوسازی موشک های بالستیک قاره پیما، عملا یکی از مهمترین مسائل سیاست امنیتی آمریکا را تشکیل می داد. در سال 1980 میلادی، کارتر، ریاست جمهوری وقت آمریکا، ساخت 200 موشک ام- ایکس را مطرح نمود که هر کدام مجهز به 10 کلاهک اتمی بودند. جالب توجه است که چگونگی نگهداری این موشک ها در سیلوهای حفاظتی غیر قابل نفوذ، از تولید خود موشک بحث برانگیزتر بود. از زمان به قدرت رسیدن ریگان، دیوان سالاری اداری- نظامی آمریکا تبلیغ می کرد که موشک های مینوتمن که عنصر اصلی زرادخانه موشک های بالستیک قاره پیمای این کشور را تشکیل می داد، از بسیاری جهات قدیمی شده است. در اواخر 1986 میلادی، ریگان طرح جدیدی برای نگهداری 50 موشک ام- ایکس در سیلوهای مناسب و غیر قابل نفوذ، مطرح و پیشنهاد داد که تعداد 50 موشک دیگر را تا زمان آماده شدن سیلوهای جدید، بر روی سکوهای متحرک نگهداری نمایند.
بر طبق نوشته کاسپر واینبرگر، وزیر اسبق دفاع آمریکا، موضع گیری دستگاه اداری ریگان در مورد کنترل تسلیحات، با سیاست کنترل تسلیحاتی رؤسای جمهوری قبلی اختلاف داشت که به طور مشخص، به چهار اختلاف زیر اشاره می شود:
الف- آمریکا سال هاست که به این واقعیت دست یافته که جنگ اتمی برنده ای نخواهد داشت. بنابراین تمام تلاش خود را جهت جلوگیری از بروز یک جنگ اتمی به کار خواهد گرفت. این تنها راه گسترش صلح در جهان آینده است . ب- کاهش تسلیحات تنها یکی از راه هایی است که ما در راستای اهداف صلح طلبانه طویل المدت خود به کار می بریم، احترام متقابل به معاهدات میان آمریکا و اتحاد شوروی موجب کاهش تسلیحات در ابعاد وسیع خواهد شد . ج- مذاکرات باید ادامه و ساخت جنگ افزارها کاهش یابد. چرا که کاهش تولید تسلیحات، اتحاد شوروی را مجبور خواهد کرد که ثبات و صلح مطمح نظر آمریکا را بپذیرد. د- ادامه مذاکرات کنترل تسلیحات موجب پایین آوردن هر گونه ریسکی خواهد شد که شوروی احتمالا قصد سوء استفاده از آن را داشته باشد. به دیگر سخن، عناصر مؤثر این مذاکرات نه تنها مانع هر گونه برخورد سوء از جانب اتحاد شوروی خواهد شد، بلکه موجب به وجود آمدن امکانات تبادل اطلاعات نیز خواهد گردید. نتیجه آنکه اگر بخواهیم به این سؤال پاسخ دهیم که چرا میخائیل گورباچف پرچمدار کاهش تسلیحات و مشوق مذاکرات شده است، باید بگوییم که این قدرت جدید آمریکاست که نقش تعیین کننده تری نسبت به سال های قبل در صحنه جهانی به دست آورده و این قدرت برتر آمریکاست که این فرصت طلایی را برای شوروی ها به وجود آورده است. به رغم وجود اختلافات نظری و عملی در روابط بین الملل، آسیب پذیری مشترک دو ابرقدرت، نه تنها تنش های بین المللی را آرام کرد، بلکه دو کشور را در مناطقی که منافع مالی و سیاسی داشتند به خویشتن داری موقتی وادار ساخت. این خویشتن داری را می توان در مورد انقلاب اسلامی ایران، انقلاب نیکاراگوئه و اشغال نظامی افغانستان توسط شوروی، به نحو بارزی مشاهده کرد. در سال های 1981 و 1982 میلادی، یعنی در دوران اوج ظاهری اختلافات، مسائل بسیاری وجود داشت که دو ابرقدرت مذاکرات پیرامون آن ها را مورد توجه قرار دهند. این مسائل عمدتا عبارت بودند از : مذاکرات کاهش نیروهای میان برد هسته ای در 30 نوامبر1981 میلادی ؛ مذاکرات کاهش سلاح های راهبردی در ژوئن 1982 میلادی ؛ و نیز مذاکرات کاهش متقابل و متوازن نیروها در ژانویه 1983 میلادی.269
فصل سوم : بررسی معاهده حذف موشک های هسته ای میان برد وکوتاه برد270
ماده 14 معاهده محدودیت سلاح های راهبردی دو مقرر داشته بود که هریک از طرفین تعهد می نمایند که بلافاصله بعد از آغاز اجرای این معاهده، مذاکرات فعال خود را به منظور دستیابی هر چه زودتر به موافقت نامه ای بر روی اقدامات دیگری جهت محدودیت و کاهش سلاح های راهبردی شروع نمایند. همچنین از اهداف طرفین این است که قبل از 1985 به یک موافقت نامه محدودیت سلاح های تهاجمی راهبردی به جای این معاهده در زمان قبل از انقضایش دست یابند. براساس بیانیه مشترکی که آمریکا و شوروی در زمان عقد معاهده محدودیت سلاح های راهبردی دو، پیرو ماده مزبور در مورد اصول و خطوط اساسی مذاکرات آتی محدودیت سلاح های راهبردی انتشاردادند، پس از انقضای مدت معاهده در سال 1985 سران دو کشور می بایست مجددا مذاکرات محدودیت سلاح های راهبردی را به منظور عقد معاهده دیگری آغازکنند . بدین خاطر از نوامبر 1985 میلادی به بعد، رهبران دو کشور چندین بار با یکدیگر ملاقات و مذاکره نمودند. البته در دوره اول ریاست جمهوری ریگان، به ویژه به علت طرح دفاع راهبردی، پیشرفتی قابل ذکر در مورد کنترل تسلیحات حاصل نگردید، در حالی که در دوره دوم ریاست جمهوری، وی به ادامه مذاکرات و دست یابی به توافق، علاقه مندی نشان می داد. با توجه به جو سیاسی به وجود آمده در اتحاد شوروی و روی کار آمدن نیروهای جدید، عملا این علاقه مندی دو طرفه بود.271 نمی توان از کاهش تشنجات بین المللی در سال های دهه 80 میلادی صحبت کرد و از میخائیل گورباچف و نقش او در ایجاد جو تفاهم و همبستگی سخنی نراند. اصولا تمامی مسائل راهبردی در عرصه بین المللی در این دهه تحت الشعاع تفکر نوین گورباچف قرار داشت. عملا یک ماه پس از آنکه میخائیل گورباچف به دبیر کلی حزب کمونیست اتحاد شوروی رسید، اعضای شرکت کننده در کمیته مرکزی در آوریل 1985، برنامه ای را برای حل مشکلات اقتصادی، اجتماعی جامعه شوروی به تصویب رساندند که در مباحث سیاسی به “پروستریکا” معروف شد.272 پروستریکا علاوه بر اینکه بر ضرورت تغییرات ساختاری در شئون مادی و سیاسی جامعه و طرح هدف های جدید در مقیاس وسیع داخلی تاکید دارد، راه هایی نیز برای همکاری های متنوع با کشورهای مختلف جهان می جوید و بر ضرورت همبستگی متقابل کشورها با هدف دستیابی به جهانی امن وعاری از سلاح، توجه خاصی مبذول می دارد. گورباچف در زمینه تامین امنیت بین المللی می گوید که یک کشور نمی تواند به تنهایی با تهدید علیه دیگران احساس امنیت کند؛ چرا که سرشت سلاح های معاصر به گونه ای است که امیدی برای هیچ یک از

پایان نامه
Previous Entries منبع پایان نامه ارشد درباره موشک بالستیک، محدودیت ها، روابط بین الملل، نیروهای مسلح Next Entries منبع پایان نامه ارشد درباره موشک بالستیک، موشک کروز، برتری جویی، اختلافات سیاسی