منبع پایان نامه ارشد درباره بیش فعالی، آموزش والدین، مشکلات رفتاری، گروه کنترل

دانلود پایان نامه ارشد

سید رضی و همکاران (1391) در پژوهشی اثر بخشی آموزش والدین بر روشهای فرزند پروری مادران و مشکلات رفتاری کودکان بررسی کردند. نتایج حاصل از تحلیل کوواریانس نشان داد برنامه آموزش والدین، بهبود روشهای فرزندپروری و بعد کنترل قاطعانه مادران گروه آزمایش را بدنبال داشت. تفاوت معناداری در دیگر ابعاد روشهای فرزند پروری و مشکلات رفتاری کودکان بین گروه های ازمایشی و گروه گواه نشد.
اسماعیلی نسب و همکاران (1389) در پژوهشی به مقايسة اثربخشي دو روش آموزش والدين با رويكرد آدلري و رفتاري بر كاهش شدت نشانه هاي اختلال سلوك در كودكان پرداختند. بر اساس نتايج به دست آمده، در دو گروه آدلري و رفتاري، نسبت به گروه گواه، كاهش معناداري در شدت نشانه هاي اختلال سلوك مشاهده شد ولي بين دو روش، تفاوت معناداري نبود. اين نتايج در مورد نشانه هاي دو اختلال بي اعتنايي مقابله اي و نارسايي توجه/ بيش فعالي در اين كودكان نيز صادق بود.
بلالی و آقایوسفی (1390) در پژوهشی اثربخشی برنامه آموزش والدین بر کاهش مشکلات رفتاري کودکان را بررسی نمودند. نتایج نشان داد که مشکلات رفتاري آزمودنیهاي گروه آزمایش در مقایسه با گروه گواه بهطورمعناداري کاهش یافت، به علاوه پس از گذشت 4 ماه نتایج مداخله در کودکان گروه آزمایشی پایدار بود.
کنگرلو و همکاران(1391) در تحقیقی تاثیر آموزش خانواده درکاهش مشکلات رفتاري کودکان مبتلا به اختلال کمبود ADHD توجه و بیش فعالی را بررسی کردند. میانگین پرخاشگري در کودکان قبل از آموزش والدین 61/7 و پس از اموزش به 32/6 ولی در کودکانی که والدین آنان آموزشی دریافت نکردند کاهش مشکلات رفتاري دیده نشد. به عبارتی، در گروه آزمایشی کاهش قابل توجهی در خصوص مشکلات رفتاري کودکان مبتلا به بیش فعالی، نسبت به گروه کنترل، دیده شد.
حاجبی و همکاران (1384) در پژوهشی تأثیر آموزش مدیریت رفتاری به والدین کودکان پیش دبستانی مبتلا به اختلال بیش فعالی با کمبود توجه را مورد بررسی قرار دادند. نمره های مقیاس ارزیابی کانرز والدین و آزمون تعامل والد – کودک پیش از آموزش مدیریت رفتاری والدین و پس از آن تفاوت معنی داری را نشان دادند.
سهرابی و همکاران (1393) در پژوهشی اثربخشي آموزش والديني باركلي بر كاهش نشانه هاي اختلال نافرماني مقابله اي در كودكان پيش دبستاني را مورد بررسی قرار دادند. براساس نتايج به دست آمده، در گروه آزمايش، نسبت به گروه گواه، در مراحل پس آزمون كاهش معناداري در شدت نشانه هاي اختلال نافرماني مقابله اي مشاهده شد. نتايج پژوهش بيانگر اين مطلب است كه نافرماني كودكان گروه آزمايش به طور معناداري كاهش يافته است و بين اثربخشي آموزش والديني باركلي بر كاهش نافرماني مقابله اي دختران و پسران تفاوت معناداري وجود ندارد.

حاجی سید جوادی و همکاران (1392) در پژوهشی اثربخشي آموزش رفتاري باركلي به والدين كودكان مبتلا به اختلال كمبود توجه- بيش فعالي در كاهش علايم را مورد بررسی قرار دادند. نتایج نشان داد آموزش رفتاري باركلي در والدين بر ميزان كاهش علايم كودكان مبتلا تأثير معني داري داشت و موجب كاهش علايم در گروه مداخله در مقايسه با گروه گواه شد. اندازهگيري مكرر، ماندگاري تأثير آموزش والدين بر كاهش علايم را تأييد كرد.
کلانتری، نشاط دوست و زارعی(1380) تاثير آموزش رفتاري والدين و دارو درمانگري بر ميزان علايم فزون كنشي كودكان مبتلا به اختلال نارسايي توجه / فزون كنشي را مورد بررسی قرار دادند. نتايج تحقيق نشان داد که آموزش رفتاري والدين، بر اساس ارزيابي والدين در مرحله بعد از درمان و پيگيري، بطور معني داري ميزان علايم فزون کنشي کودکان مورد مطالعه را کاهش داده است، اما بر اساس ارزيابي معلمان، تفاوت معني داري بين ميانگين هاي ميزان علايم فزون کنشي گروه آموزش رفتاري والدين و گروه گواه در مرحله بعد از درمان و پيگيري وجود نداشت. از طرف ديگر، نتايج تحقيق نشان داد که دارودرماني، در مرحله بعد از درمان، به طور معني داري تاثير چشمگيري بر کاهش ميزان علايم فزون کنشي کودکان مورد مطالعه داشته است.
عربی و همکاران(1392) در پژوهشی اثربخشي آموزش مديريت والدين بركاهش علائم اختلال هاي بيروني شده كودكان دچار نقص توجه/ بيش فعالي را مورد بررسی قرار دارند. يافته ها نشان داد آموزش مديريت والدين، نشانه هاي اختلال ها ي رفتاري و نشانه هاي بيروني شده، از جمله پرخاشگري، تكانشگري، بيش فعالي و اضطراب كودكان دچار نقص توجه/ بيش فعالي را در مقايسه با گروه گواه و پيش آزمون به طور معناداري كاهش داده است.
پارسا و همکاران (1388) در تحقیقی تاثير آموزش گروهي والدين كودكان 4 تا 10 ساله مبتلا به اختلال نقصان توجه- بيش فعالي بر اختلالات رفتاري فرزندان آنها را بررسی کردند. یافته ها نشان داد علي رغم بهبود معنادار هر دو گروه در ارزيابي درون گروهي قبل و بعد، ميزان كاهش نمرات خرده مقياس هاي رفتاري سلوك ، اضطراب ، شاخص بيش فعالي و نمره كل پرسشنامه در گروه مداخله نسبت به گروه شاهد معنادار بود. در حالي كه در خرده مقياس هاي يادگيري ، تكانشي بيش فعالي و مشكلات روان تني تغيير معناداري ايجاد نشد.
2-34-پژوهش های انجام شده درخارج کشور
سینگ و همکاران29 (2010) در پژوهشی به بررسی تاثیر آموزش به والدین در رفتارهاي کودکانADHD پرداختند. نتایج نشان داد ارائه ي آموزش آگاهی به والدین، بدون تمرکز بر کاهش مشکلات رفتاري، می تواند تعاملات مثبت بین والدین و کودکانشان را ارتقاء بخشد و رضایت کودکان از والدینشان را افزایش دهد.
تحقیق دانفورث و همکاران30 (2006) اثرات آموزش گروهی والدین را در رفتار والدین با کودك داراي اختلال بیش فعالی / کمبود توجه و رفتار پرخاشگرانه_منحرافانه آنها آزمایش نمودند در نتیجه این آزمایش بیش فعالی، رفتارهاي پرخاشگرانه کودکان کاهش یافت، رفتار والدي بهبود یافت و استرسهاي والدین کم شد.
لیز و رونان وکوین31 (2006) در پژوهش خود در مورد آموزش مدیریت والدین به مادران تنها که کودکان با اختلال نارسایی توجه /بیش فعالی دارند ، عملکرد و کارا یی خانواده را در محیط بالینی و گروهی مورد ارزیابی قرار داد. به طور کلی نتایج این پژوهش نشان داد که بهبودي در گزارش هاي والد و معلم در ارتباط با رفتار با کودك مشاهده شده، و از سوي دیگر، مشکلات کارکرد خانواده و استرس آنها بهبود یافته است.
کرنیز و همکاران در سال (2004) پژوهشی را با عنوان بهبود الگوي آموزش رفتار والدین براي خانواده هایی که فرزندان بیش فعال دارند، انجام دادند. نتایج بیانگر ان بود که آموزش رفتار والدین بر کاهش رفتارهای بیش فعالی فرزندان موثر است.
پژوهش نیکسون32(2002) اثربخشی برنامه آموزش والدین را بر کاهش مشکلات رفتاری کودکان پیش دبستانی اثبات کرد.
وبستر، استراتون و هوون33(1998) در تحقیقی اثربخشی برنامه آموزشی والدین را بر مشکلات کودکان دارای اختلال رفتاری و بزهکار بررسی نمودند و دریافتند برنامۀ آموزش والدین می تواند مشکلات رفتاری این کودکان را کاهش دهد.
سركتيچ و دوماس34 (1982) در فراتحليل 26 پژوهش كنترل شده دريافتند كه برنامه هاي آموزش والدين رفتاري در كاهش كوتاه مدت رفتار ضد اجتماعي در خانه و مدرسه مؤثر بوده اند و سازگاري شخصي والدين را نيز بهبود بخشيده اند.

برستان و آيبرگ35 (1998) 82 پژوهش با رويكرد رفتاری را در مورد كودكان مبتلا به اختلال سلوك بررسي و آنها را در كاهش رفتارهاي نامناسب كودكان، مؤثر تشخيص دادند.
در پژوهش فراتحليلي ديگري، موگان و همكاران36 (2005) ، نتايج 79 پژوهش چاپ شده بين سالهاي 1996-2001 بررسي و دريافتند كه آموزش والدين با رويكرد رفتاري، در كاهش رفتارهاي مخرب كودكان، مؤثر بوده است.
برادلي و همكاران( 2002 به نقل از برادلی37،2003) در تحقيق جامعي، 22 والد را به شيوه رفتاری مورد آموزش قرار دادند و دريافتند كه اين روش سبب كاهش معني دار مشكلات رفتاري كودكان شد و نتايج درمان تا يك سال بعد نيز باقي ماند.
در تحقيق فيلان (2003، به نقل از گوتییرز38،2006) نيز كاربرد روش اموزش رفتاری سبب كاهش اختلالات رفتاري كودكان شد. والدين تغييرات رفتاري حاصل از اين روش را بسيار مفيد تر ازآموزش ارتباطي گزارش كرد ه اند.

کازدین و وایتلی (2000، به نقل از کازدین39،2002) طی تحقیقی برای آموزش رفتاری والدین جهت کاهش استرس آن ها انجام دادند.خانواده از127 کودکان سنین 6 تا 14 سال بودند BPT در 16 جلسه فردی ارائه شده است که هر جلسه شامل 50 دقیقه بود .تحقیقات شامل تغییرات مثبت والدین و کودکان بود.
چاکو و همکاران40(2009) در تحقیق خود به این نتیجه رسیدند که آموزش رفتاری والدین موجب بهبود هر چه بیشتر ارتباط جسورانه متقابل والدین وفرزندان واختلال وآسیب های ناشی از این رفتار واسترس ونگرانی والدین می گردد.
فلدمان و ورنر41(2002) در تحقیق خود به این نتیجه رسیدند که آموزش رفتاری والدین برای درمان مشکلات رفتاری کودکان مؤثر واقع شده است .

فصل سوم

روش شناسی پژوهش

3-1- طرح پژوهش
در اين پژوهش از روش تحقيق نيمه تجربي از نوع طرح پيش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل استفاده شده است. گروه‌های آزمايش و کنترل به روش تصادفي انتخاب و جایگزین شدند. از هردو گروه پیش و پس آزمون گرفته شد، تفاوت بين پيش آزمون و پس آزمون هر گروه از نظر معني دار بودن آماري مورد بررسي قرار گرفت. بدين صورت اثربخشی آموزش رفتاری والدین به عنوان متغير مستقل اعمال گرديد تا تأثير آن بر استرس والدینی مادران دارای کودک معلول به عنوان متغير وابسته مشخص گردد.
طرح کلی پژوهش در جدول 4-3 ارائه شده است
جدول 4-3 طرح آزمایش
گروه‌ها
انتصاب تصادفی
پيش آزمون
اعمال متغير مستقل
پس آزمون
کنترل
R
T1

T2
آزمايش
R
T1
X
T2
3-2- جامعه آماري
جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه مادران دارای کودکان معلول مراجعه کننده به مدرسه کودکان استثنایی (یادبود) منطقه 10 تهران می باشد.
3-3- نمونه آماري و روش نمونه گيري
به منظور اجرای این پژوهش، ابتدا از میان مادران دارای کودکان معلول مراجعه کننده به مدرسه و متقاضی شرکت در پژوهش 67 نفر از آنان که به منظور شرکت در کلاسها اعلام آمادگی نمودند، مورد بررسی قرار گرفتند. و در مرحله بعد تعداد 30 نفر که در پرسشنامه استرس والدینی نمره بالاتری را نسبت به دیگران گرفتند، و پس از در نظر گرفتن ملاک های ورود به پژوهش ( اعم از 1. داشتن رضایت و تعهد به شرکت در 8 جلسه آموزش رفتاری 2. عدم اعتیاد به مواد مخدر 3. عدم مصرف قرص های روان پزشکی 4. حداقل سواد دیپلم) به شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب و در گام بعدی به صورت تصادفی در دو گروه (15 نفر گروه آزمایش) و ( 15 نفر گروه کنترل) جایگزین شدند.
لازم به ذکر است برای طرح‌های تجربی حجم نمونه با تعداد 15 تا 20 نفر آزمودنی کفایت می‌کند (عریضی و فراهانی،1387).
3-4- ابزارهای اندازه گيري:
در اين پژوهش به منظور اندازه گيري متغيرهاي مورد نظر از ابزارهاي زير استفاده شده است:
پرسشنامه منابع و استرس (QRS): این پرسشنامه، ابزار روانسنجی مهمی در زمینه اندازه گیری استرس خانواده‌هایی است که کودکان مبتلا به فلج مغزی، کم توانی ذهنی و سایر معلولیت‌ها یا بیماری‌های مزمن دارند. فرم 52 سوالی این پرسشنامه را فردریک (1983) از فرم اصلاح شده هالروئید (1974) ساخته که دارای چهار مقیاس فرعی به شرح ذیل است:
1- مقیاس اول برای ارزیابی مسائل والدین و خانواده‌ها است که شامل 20 سؤال است و به ادراک والدین از مسائل و مشکلات خودشان و سایر اعضای خانواده می‌پردازد.
2- مقیاس دوم برای بررسی بدبینی والدین می‌باشد و 11 سؤال دارد. این سؤال نگرانی والدین را نسبت به آینده کودک مورد ارزیابی قرار می‌دهد.
3- مقیاس سوم به بررسی خصوصیات کودک می‌پردازد و شامل 15 سؤال است.
4- مقیاس چهارم ناتوانی و محدودیت‌های جسمانی

پایان نامه
Previous Entries منبع پایان نامه ارشد درباره شناختی ـ رفتاری، آموزش والدین، بیش فعالی، دارو درمانی Next Entries پایان نامه ارشد رایگان درباره رضایت زناشویی، پیش آزمون، ایماگوتراپی، کانون کنترل سلامت