منبع پایان نامه ارشد درباره آمادگی جسمانی، فعالیت بدنی، تعلیم و تربیت، تربیت بدنی

دانلود پایان نامه ارشد

سلامت است (گالاهو، اوزمون و گودوی، 2012). در رابطه با مهارت های حرکتی بنیادی یک تصور غلط وجود دارد که این مهارتها بصورت خود بخود و از طریق بالیدگی رشد کرده و عوامل محیطی در آن نقشی ندارد. اگرچه بالیدگی نقش مهمی در رشد این حرکات دارد اما نباید عوامل محیطی، فرصتهای تمرینی، تشویق و آموزش را در رشد این مهارتها نادیده گرفت. برای اینکه خزانه حرکتی کودک غنی شود و مهارتهای بنیادی به رشد مطلوب برسد، نیاز به طراحی مداخلات حرکتی برنامه ریزی شده و هدفمند وجود دارد (گالاهو، اوزمون و گودوی، 2012). همچنین با توجه به اینکه با افزیش سن، مهارتهای بنیادی تدریجآ تثبیت میشوند و کمتر از مداخلات و تمرین تاثیر میپذیرند، لذا برنامههایی که برای بهبود این مهارتها طراحی میشوند باید بر سنین قبل از 7 سالگی و سالهای اولیه دبستان متمرکز شوند (گابارد، 2008). همچنین با توجه به اینکه رابطه بین کفایت حرکتی ادراکشده و مهارتهای بنیادی با افزایش سن قویتر میشود، لذا ارائه مداخلات در این زمینه نباید بر سنین کودکی اولیه تمرکز داشته باشد زیرا در این دوران این رابطه چندان برقرار نیست (گابارد، 2008). با توجه به محدودیتهایی که ذکر شد، انتظار میرود بهترین سن برای ارائه مداخلات حرکتی بمنظور افزایش کفایت حرکتی واقعی وکفایت حرکتی ادراکشده، دوره سالهای اولیه دبستان باشد (گابارد، 2008).
مشارکت در فعالیت بدنی و رابطه آن با انگیزش
نظریه انگیزش کفایت31
شرکت کردن در فعالیت بدنی و ورزش، با انگیزه فرد ارتباط مستقیمی دارد. چنانچه کفایت ادراکشده در جلسات فعالیت بدنی افزایش یابد، کودک تمایل بیشتری برای ادامه فعالیت خواهد داشت و انگیزه او افزایش خواهد یافت. افراد در زمینههای مختلفی از پیشرفت برانگیخته میشوند که موفق باشند، مانند ورزشی(جسمانی)، دانشگاهی(شناختی)، یا روابط انسانی(اجتماعی). در زمینه جسمانی، هنگامی که تلاشهای عملکردی افراد موفقیتآمیز باشد، آنها اثری مثبت را تجربه میکنند. این ادراک از کفایت موفقیتآمیز، افراد را به ادامه شرکت در فعالیت بر میانگیزد. به این ترتیب، این نظریه پیشبینی میکند افرادی که در کفایت ادراک شده در سطح پایینی باشند، به مشارکت ادامه نخواهند داد (ایساکس، 2011).
گتوزو و هنریکو (2014) در یک مطالعه سیتماتیک بر روی 44 تحقیق انجام شده درباره رابطه بین کفایت حرکتی و آمادگی جسمانی مرتبط با سلامت دریافتند که توسعه کفایت حرکتی در کودکی بطور مستقیم و غیرمستقیم آمادگی مرتبط با سلامت را پیشبینی میکند و برای افزایش کوتاه مدت نتایج آمادگی جسمانی مرتبط با سلامتی در کودکان و نوجوانان مفید باشد (گتوزو، 2014).
تعلیم و تربیت حرکتی
تعلیم و تربیت حرکتی را میتوان بسادگی بعنوان وسیلهای برای کسب کنترل لازم بر بدن از طریق درک عوامل حرکت و چگونگی تاثیر آنها بر بدن در حین حرکت تعریف کرد. اکتشاف حرکتی یک واژه عمومی است که اشاره به روشهای بکار رفته از جمله جستوجوی هدایت شده و حل مسئله دارد. در تعلیم و تربیت حرکتی، هدف آگاهی از قابلیتها و محدودیتهای بدن است. به عقیده سیمون فیشر انسان بیشتر از سایر اشیاء محیطی، بدن خود را بطور عمیقی تجربه میکند ولی ادراک او به کرات در طول زندگی مختل میشود. همچنین بر اساس شواهد تحقیقی موجود، بسیاری از مشکلات یادگیری و رفتاری کودکان را میتوان با ارائه تصویر واقعی تر از بدن آنها بخصوص از لحاظ ابعاد بدنی رفع کرد (برنت و مورگان، 2008).
همچنین کاملآ روشن است که تجارب اولیه حرکتی برای کودکان بسیار مهم است. زیرا آنها بطور نزدیکی موضوعاتی چون خود اکتشافی، کشف محیطی، آزادی عمل، ایمنی، ارتباط، لذت بدن و پذیرش را بهم ربط میدهند. تعلیم وتربیت حرکتی بر اساس تدریس مفاهیم حرکت استوار است. مفهوم حرکتی در واقع اساس درک پیشرفت حرکات کارآمد و موثر است. مفاهیم موجب تسریع در برقراری ارتباط با دیگران میشوند (گراهام و هالت، 2010).
کاربرد مفاهیم حرکتی یکی از بخشهای مهم یادگیری مهارت حرکتی محسوب میشود. در واقع در تجارب اولیه، کودکان باید اندامهای بدن، نحوه ایجاد حرکت و ارتباطات بین آنها را درک کنند. برای مثال ایجاد ثبات وتعادل در حین حرکت، ایجاد انقباض و استراحت در عضلات درگیر و تحلیل گروههای عضلانی فعال میتواند در کنترل حرکت مهم بوده و در تدریس مهارتهای حرکتی بنیادی که اساس تربیتبدنی دوره کودکی را تشکیل میدهد، موثر باشد (گراهام و هالت، 2010).
رشد مهارتهای حرکتی بنیادی
یکی از هدفهای مهم تربیتبدنی دوره کودکی رشد مهارتهای حرکتی است. اکتساب مهارتهای حرکتی بنیادی برای پیشرفت مهارتهای ورزشی ضروری است. برای پیشرفت مهارتهای بنیادی به کودکان باید فرصت شرکت در فعالیتهای حرکتی را داد. در بسیاری از فعالیتها میتوان بطور همزمان تمامی کودکان را درگیر کرد. در صورت استفاده از وسایل باید محلهای خاصی را بصورت ایستگاهی با توجه به وسایل موجود برای انجام فعالیتها در نظر گرفت. بخصوص اگر وسایل برای همه کافی نباشد. درصورتیکه تمرین مهارتهای بنیادی را با مفاهیم حرکتی ترکیب کنیم، موفقیت کودکان برای شرکت در فعالیتهای بدنی افزایش خواهد یافت. برنامههای رشدی و تمرینات تخصصی هر مهارت، تسهیل رشد الگوهای پایه زیر بنای ورزشهای سازمان یافته را در پی دارند. همچنین منجر به مشارکت بیشتر کودک در فعالیتهای ورزشی و در نتیجه رشد اجتماعی شدن میشود (برجین، 2000).
آموزش و نقش آن در رشد الگوهای حرکتی بنیادی
کیفیت آموزش ارائه شده به کودکان حیاتیترین عامل در رشد مهارتهای حرکتی آنهاست. فرصتهای تمرینی و تشویق به تنهایی نمیتواند رشد حرکات ماهرانه را در اکثر کودکان به همراه داشته باشد. بدون آموزش، بسیاري از کودکان هرگز در الگوهاي حرکتی بنیادی بالیده نمیشوند و یا مهارتهاي ورزشی مرتبط را کسب نمیکند. برنامههای آموزشی برای کودکان باید دارای ساختاری منظم، و مرتبط با سطح رشدی کودک باشد. یکی از مسائل مطرح در برنامههای آموزشی در رشد مهارتهای حرکتی کیفیت آموزش است (سی فلدت، 1980).. تنوع در برنامهها و انگیزش از عوامل کیفی برنامههای آموزشی است. ماهیت برنامه آموزشی نقش مهمی در اثرگذاری آن دارد کودک به طور فطری به بازی علاقهمند است. بازی وسیلهای برای کسب لذت فردی و ایجاد تنوع در زندگی است با این وجود در برنامههای آموزشی برای کودکان باید تمام جنبههای مرتبط با رشد کودک را مدنظر قرار داد زیرا بازیهای آزاد ممکن است منجر به شکلگیری مهارتهای بنیادی در کودکان نشوند. فرصتهای تمرینی کودک راهی جهت غنیسازی محیط میباشد که در برنامه مداخلهای باید به آن توجه شود و برنامهریزی این تمرینات باید متناسب با نیازهای کودک باشد. تمرین به عنوان فرآیندی منظم و سازمان یافته که توانایی فرد را در رسیدن به عملکرد مطلوب افزایش میدهد مهمترین عامل یادگیری، میباشد، لذا طرح تمرینی مربی یا معلم باید با توجه به ماهیت مهارت بوده و شرایطی که مهارت در آن به اجرا در میآید را منعکس کند بنابراین کیفیت تمرین از اهمیت خاصی برخوردار است (گراهام و هالت، 2010).
فرصت تمرین
سه عامل نقش حساسی در فرصتهای تمرینی کودکان برای رشد مهارتهای حرکتی آنها بازی میکنند، این سه عامل، امکانات، تجهیزات و زمان هستند. کودکان بسیاری در شهرهای شلوغ وآپارتمانهای بلند، مجتمعهای مسکونی کوچک، و یا درحومه شهر زندگی میکنند و تجهیزات کافی براي برآورده ساختن نیازهاي حرکتی آنها وجود ندارد.
امکانات کافی برای بازی کردن و فعالیتهای بدنی مورد علاقه کودکان وجود ندارد. حتی در مناطقی که امکانات براي استفاده عموم وجود دارد، کودکان باید در استفاده از آنها با بزرگسالان سهیم شوند. اغلب نوجوانان و حتی بزرگسالان با تصاحب امکانات مانع برآورده شدن نیازها و علایق کودکان میشوند. بنابراین کودکان از کسب تجربه حرکتی جدید باز میمانند.
فرصتهاي تمرینی همواره با فقدان امکانات مناسب محدود شدهاند. براي مثال هزینه خرید توپ، راکت و دیگر امکانات بالاست. اغلب خریدن مقدارکافی و متنوع تجهیزات به منظور استفاده کودکان از آنها براي والدین و مراکز اجتماعی بسیار گران است. عامل سوم یعنی زمان، میتواند تعیین کنندهترین عامل در فرصتهاي تمرینی باشد. بسیاری از کودکان زمان کافی برای رشد مهارتهای حرکتی خود ندارند. به این ترتیب که روز آنها با رفتن به مدرسه، تماشاي تلویزیون، بازيهاي کامپیوتری و تکالیف پر شده است و زمان کافی براي فعالیت بدنی باقی نمانده است. امکانات کافی، تجهیزات و زمان برای رشد مهارتهای حرکتی بنیادی حیاتی هستند. والدین و مربیانی که قادر به فراهم آوردن فرصتها برای یادگیری مهارتهای حرکتی بنیادی نیستند، اساسآ استعداد رشدی کودکان را برای موفقیت آنها در مهارتهای ورزشی، خصوصا در دوره کودکی ثانویه، نوجوانی و بزرگسالی محدود میکنند (گالاهو وازمون، 2012).

مداخله در مهارتهای حرکتی بنیادی
رشد مهارتهای حرکتی بنیادی برای فعالیتهای جسمانی و ورزشهای سازمان یافته در طول عمر ضروری است. داشتن اطلاع در مورد رشد الگوهای حرکتی پایه، راهی برای جلوگیری از بروز خطرات رشدی در کودکان میباشد (هی وود، 2009؛ گودوی و همکاران، 2003). شواهد نشان میدهد که برنامههای آموزشی به طور معناداری میتوانند منجر به رشد الگوهای پایه در کودکان شوند، این امر از دو جنبه دارای اهمیت است:
نخست: برنامههای مداخله در مهارتهای حرکتی بنیادی باید بر مبنای رشد و پیشرفت این مهارتها باشند و دوم اینکه کفایت حرکتی پایین و سطوح پایین حرکت منجر به افزایش اضافه وزن و چاقی در کودکان میشود.
با این حال مطالعات کمی در مورد نقش برنامههای مداخله بر بهبود الگوهای پایه در کودکان وجود دارد، برنامههای مورد استفاده در این مداخلات بسیار متفاوت بوده، به طور کلی میتوان آنها را به صورت فعالیتهای تربیت بدنی، برنامههای رشدی، برنامههای اختصاصی تقسیمبندی کرد.
برنامههای تربیت بدنی به صورت فعالیتهای آمادگی جسمانی و بازیهای آزاد با تاکید بر مشارکت بیشتر کودک در فعالیتهای ورزشی بوده، در برنامههای اختصاصی از حرکات و تمرینات خاص مربوط به مهارتها استفاده میشد و جنبههای بیومکانیکی حرکات در بهبود عملکرد را مورد توجه قرار میدادند. هدف برنامههای رشدی فراهمسازی فرصتهای تمرینی با استفاده از حرکات خلاق در جهت شکلگیری الگوهای هماهنگ درحرکات کودک میباشد (سالیس، 1994).
در مطالعات انجام شده به برنامههای رشدی و اختصاصی کمتر توجه شده است. بیشتر مطالعاتی که از برنامههای تربیت بدنی استفاده کردهاند، تفاوت معناداری بین گروه کنترل و آزمایش مشاهده نشده است. توجه به برنامههای رشدی و اختصاصی و همچنین نقش عوامل انگیزشی در مداخلات برای کودکان ضروری بنظر میرسد (هاروود، 2015).
با این وجود بیشتر مداخلات انجام شده به نقش الگوهای محیطی در اکتساب سریعتر مهارتهای حرکتی بنیادی و رشد کفایت حرکتی تاکید کردهاند (گابارد، 2008). مداخلات اولیه در جهت غنیسازی محیط به صورت فعالیتهای آمادگی جسمانی و بازیهای آزاد، با تاکید بر محصول و نتیجه عملکرد بوده، اگرچه بازی با توجه به میل فطری کودکان میتواند مفید باشد اما شواهد نشان میدهد، ممکن است منجر به رشد الگوهای پایه درکودکان نشود (رابینسون، 2009). برنامههای مداخله در کودکان باید دارای ساختاری منظم در جهت رشد الگوهای پایه باشند. نکتهی قابل ذکر این است، اکثر برنامههای آنها به صورت عمومی به بررسی نقش آموزش بر رشد مهارتهای حرکتی بنیادی پرداخته، که اثر این برنامهها بر رشد مهارتهای بنیادی متغیر است (کلارک، 2004). همچنین مطالعات اندکی که مهارتهای حرکتی را بصورت اختصاصی مورد بررسی قرار دادهاند، تنها با یک رویکرد آموزشی(عمومآ معلم-محور) اثر مداخله را بررسی کردهاند و اثر بخشی آنرا در مقایسه با رویکردهای دیگر بطور همزمان بررسی نکردهاند (رابینسون، 2009).
اثر بخشی مداخلات بر مهارتهای بنیادی ثابت شده است اما نکته مهم در اینباره، نحوه ارائه مداخله است. در این رابطه سه رویکرد آموزشی مطرح شده است که عبارتند از: رویکرد آموزش مستقیم (معلم- محور)، رویکرد جوانگیزه تبحر (کودک- محور) و والدین بعنوان معلم

پایان نامه
Previous Entries منبع پایان نامه ارشد درباره رشد حرکتی، پردازش اطلاعات، الگوی حرکتی، زندگی روزمره Next Entries منبع پایان نامه ارشد درباره محیط یادگیری، تربیت بدنی، فعالیت بدنی، حمایت اجتماعی