منبع پایان نامه ارشد با موضوع پياده، مسيرهاي، نقليه

دانلود پایان نامه ارشد

در خيابانهايي که سرعت مجاز در آنها 55 کيلومتر در ساعت يا بيشتر است, به کار گرفته نشوند. چون در اين صورت عابران پياده اطمينان کافي براي استفاده از حق تقدم نخواهند داشت.
نکته ديگر اين است که گذرگاه گورخري در صورتي که حجم ترافيک وسايل نقليه و حجم عابر پياده هر دو سنگين باشند, موجب تاخير بيش از اندازه براي وسايل نقليه مي شود و در آن صورت گزينه مناسبي براي عبور عرضي عابر پياده نخواهد بود.

2-11-4- گذرگاه پليکان
چنانچه حجم ترافيک وسايط نقليه و حجم عابران پياده هر دو سنگين باشد, از گذرگاه پليکان (گذرگاه چراغ دار ) استفاده مي شود . معمولا چون در اين حالت تردد وسايط نقليه در حداشباع است, لذا اولويت حق عبور به وسايط نقليه و عابران پياده به نوبت و با استفاده از چراغ راهنمايي داده مي شود.
اولويت عبور در اين سيستم را مدت زمان تقدم وسيله نقليه که بين 20 الي 60 ثانيه است، تعيين مي کند. مدت زمان تقدم وسيله نقليه عبارت است از حداکثر مدت زماني که پس از به کار افتادن دکمه فشاري به وسيله عابر پياده نگه داشته مي شود تا وسايط نقليه کماکان به اولويت عبور خود ادامه دهند.
مدت زمان عبور عابر پياده نيز ثابت در نظر گرفته مي شود و مقدار آن با توجه به عرض جاده تنظيم مي شود تا عابران پياده زمان لازم را براي طي آن داشته باشند.

2-11-5- گذرگاه پافن
گذرگاه پافن نوع ارتقا يافته اي از گذرگاه پليکان است که به صورت هوشمند عمل مي کند . در اين نوع گذرگاه شناسگرهايي در سطح سواره رو و سطح پياده روي مقابل آن نصب مي شود. شناسگر نصب شده در پياده رو در صورت نبود عابر پياده، از به کار افتادن فاز غير ضروري عابر پياده در سيستم جلوگيري مي کند.شناسگر نصب شده در سطح سواره رو نيزدر صورت وجود عابر پياده – اعم از افراد مسن يا معلول – در سطح گذرگاه، به تداوم مدت زمان تمام قرمز ادامه مي دهد.

2-11-6- گذرگاه توکان
گذرگاه توکان همان گذرگاه پافن است با اين تفاوت که هم عابر پياده و هم دوچرخه سوار به صورت توام از آن استفاده مي کنند . سطح گذرگاه توکان عملا به 2 قسمت تقسيم مي شود که نيمي از آن براي عابر پياده و نيم ديگر براي عبور دوچرخه سوار مورداستفاده قرار مي گيرد .

2-11-7- گذرگاه منقسم
مزيت گذرگاه منقسم، کاهش فاصله پياده روي عابر براي طي عرض خيابان است. اين نوع گذرگاه براي راههاي دوطرفه با عرض بيشتر از 15 مترتوصيه شده است . ولي در بعضي از موارد با عرض پايين تر – و حتي برابر با 11 متر – نيز خالي از فايده نيست .
گذرگاه منقسم مي تواند به صورت غير يکسره باشد و با حالت راستگرد طراحي شود تا عابر پياده اي که در جزيره مرکزي منتظر عبور از نيمه دوم خيابان است، هميشه رو به جهت ترافيک مخالف داشته باشد. جزيره مرکزي معمولا به نرده ايمني مجهز مي گردد و حد اقل عرض آن نيز 3 متر در نظر گرفته شده که معمولا دست يافتني نيست.

2-11-8- گذرگاه به شيوه ساير کنترل کننده هاي چراغ دار
علاوه بر گذرگاههاي چراغداري که پيش تر شرح داده شدند, معمولا ساير کنترل کننده هايي که با چراغ راهنمايي عمل مي کنند نيز تسهيلات لازم را براي تامين مدت زمان کافي طي کردن عرض خيابان براي عابر پياده ارائه مي کنند از ميان روشهاي معمول در اين زمينه مي توان به يک سيستم کنترل ترافيک شهري اشاره کرد که گذرگاههاي پليکان را نيز شامل گردد . همچنين يک تقاطع کنترل شده مي تواند گذرگاههاي پليکان همجوار را به خود متصل کند . در اينگونه موارد، اين سيستمها فاز عابر پياده مورد نياز را از قبل تنظيم مي کنند.
در بسياري از کشورها، از گذرگاههاي پليکان و مشابه آن که عمدتا در کشورهاي اروپايي کاربرد دارند, کمتر استفاده مي شود و معمولا در شرايط تقاطعهاي کنترل شده با چراغ راهنمايي به ارائه تسهيلات براي عبور عرضي عابر پياده مي پردازند. در برخي از کشورها مانند آمريکا، قانوني مانند قانون گردش براست اجرا مي شود که بر اساس آن راننده اي که گردش براست مي کند, بايد حق تقدم را به عابران پياده اي که در حال عبور از عرض خيابان مجاور هستند واگذار کند . لذا بعضا از طراحي فاز جداگانه براي عابران پياده, پرهيز مي گردد و حتي ممکن است بر جزاير جان پناه هم نيازي نباشد .
مسيرهاي دوچرخه رو غالبا مي توانند مورد استفاده عابران پياده نيز قرار گيرند در اين صورت عرض مورد نياز مسير حد اقل 3 متر است . اينگونه راهها به تابلو گذاري خاص خود نياز دارد ولي معمولا در آنها نيازي به جداسازي عابر پياده و دوچرخه سوار نيست مگر اينکه مسير داراي شيب تند باشد و سرعتهاي دوچرخه سواري نيز در حدي باشد که موجبات ناراحتي عابرين را فراهم نسازد . در صورت نياز به جداسازي، از جدول گذاري استفاده نمي شود، بلکه فقط يک خط سفيد رنگ ترسيم مي گردد تا محدوديتي در حرکتهاي سبقتي بوجود نيايد.
برنامه ريزي، طراحي و نگهداري مسيرهاي پياده بايد با توجه به پنج عامل زير انجام گيرد:
o پيوستگي
o کوتاهي مسير
o زيبايي و امنيت
o ايمني
o راحتي

• پيوستگي
پياده ها به شبکه پيوسته اي نياز دارند که همه مبدا ها را به همه مقصدها، بدون وقفه و بريدگي، ارتباط دهد. پيوستگي شبکه پياده روي را به کمک معيارهاي زير مي سنجند:
– آيا شبکه پياده کليه مبدا ها را به کليه مقصدها ارتباط مي دهد؟
– آيا در نقاطي از شبکه، مسير پياده ها قطع نمي شود و يا کيفيت آن بطور موضعي افت نمي کند؟
– آيا پياده ها به بيش ازيک مسير قابل قبول دسترسي دارند؟
در موارد زير شبکه پياده روي پيوستگي خود را از دست مي دهد :
– قطع مسير پياده ها توسط راههاي شرياني بدون در نظر گرفتن پياده گذر مناسب
– اشغال سطح پياده رو هنگام اجراي کارهاي ساختماني
– اشغال سطح پياده رو توسط وسايل نقليه موتوري و دوچرخه ها
– کندن پياده رو ها براي کارهاي تاسيسات شهري
– اشغال پياده رو توسط دستفروشان
– اشغال تمام يا قسمتي از سطح پياده رو با قرار دادن نا صحيح مبلمان و تجهيزات شهري، نظير باجه تلفن, ايستگاه اتوبوس و درخت
– قطع مسير پياده توسط موانع طبيعي مانند رودخانه، مسيل و تپه
– خرابي کف پياده روها به نحوي که پياده ها ناچار شوند به داخل سواره رو بروند
– در نظر نگرفتن پياده رو در پلها و تونلها
– پله اي ساختن مسير پياده و يا ايجاد بريدگي در آن به نحوي که معلولين جسمي با وسيله خود يا بدون آن قادر به عبور نباشند.

• کوتاهي مسير
پياده ها نسبت به فاصله ها فوق العاده حساس اند، و عموما کوتاهترين مسير را انتخاب مي کنند.
مسيرهاي بهتر ولي طولاني تر معمولا مورد استفاده قرار نمي گيرد. پس بايد سعي کنند که مسيرهاي پياده مورد نظر تا حد امکان به کوتاهترين مسير نزديک باشد. کوتاهي مسير هاي پياده را با معيار زير مي سنجند:
نسبت طول واقعي مسير به طول خط مستقيم که بِن مبدا و مقصد کشيده شود .
به علل زير، مسيرهاي پياده از کوتاهترين مسير فاصله مي گيرد:
– طرح شبکه راهها بر اساس نيازهاي ترافيک موتوري و بي توجهي به مسيرهاي پياده در طرح آنها
– تراکم کم جمعيت
– عرض زياد خيابانها
– ميدانها و تقاطعهاي وسيع
– در نظر نگرفتن پياده گذر و يا نابجا قرار دادن آن
– قطع مسيرهاي پياده به نحوي که پياده ها ناچار به استفاده از مسيرهاي دورتر مي شوند.
– احساس عدم امنيت در مسيرهاي کوتاه به نحوي که پياده ها در اوقات خلوت ناچار به استفاده از مسيرهاي دورتر مي شوند.

• زيبايي و امنيت
پياده ها در اوقات خلوت، خود را کاملا بي دفاع حس مي کنند و به مسيرهايي نياز دارند که در آنها احساس امنيت کنند . به علاوه اگر مسير پياده ها جذاب باشد، تعداد بيشتري از آن استفاده مي کنند و سفرهاي طولاني تري پياده صورت مي گيرد.
زيبايي و امنيت مسير هاي پياده را با معيارهاي زير مي سنجند:
– آيا در اوقات خلوت، پياده ها مسير امني که کوتاهي آن قابل قبول باشد در اختيار دارند؟
– آيا پياده ها در معرض ديد سواره ها و يا استفاده کنندگان از بناهاي اطراف قرار دارند؟
– آيا در مسيرهاي پياده امکان پنهان شدن افراد ناباب وجود دارد؟
– آيا روشنايي مسيرهاي پياده کافي است؟
به علل زير مسيرهاي پياده امنيت و زيبايي پيدا نکرده و يا آنها را از دست مي دهد:
– طرح مسيرهاي پياده بدون توجه کافي به فضاهاي شهري يا در نظر نگرفتن نيازهاي اساسي پياده ها در طراحي اين فضاها
– طرح نادرست مسيرهاي پياده به نحوي که در آنها مخفيگاه درست مي شود.
– عدم تامين روشنايي کافي
– عدم توجه به جزئيات عملکردي از نظر رعايت نيازهاي پياده ها
– عدم توجه به جزئيات ساختماني
– کف سازي نامناسب که نگهداري و نظافت و تعمير آن آسان نيست.
– قرار دادن مبلمان شهري نامتناسب و نابجا
– يکي گرفتن زيباسازي با تزئينات زايد
– قرار دادن مبلمان شهري که نظافت آنها عملي و آسان نيست.
– درختکاري و گلکاري بدون نقشه و بدون توجه به عملي بودن مراقبت از آنها
– چراغاني هاي بي تناسب
– رنگ آميزي هاي نابجا و رنگ آميزي هايي که زود کثيف شده و شستن مرتب آنها عملي نيست.
– جلوگيري نکردن از توقف افراد بيکاره يا مزاحم در مسيرهاي پياده
– غفلت در نظافت مرتب مسيرهاي پياده، مخصوصا مسيرهاي دور از چشم که زياد مورد استفاده قرار نمي گيرد.

• ايمني
پياده ها به دليل حساسيت نسبت به فاصله، معمولا کوتاهترين مسير را انتخاب مي کنند, حتي اگر ايمني اين مسير کافي نباشد. به اين دليل، اگر اختلاف طول مسير ايمن با کوتاهترين مسير زياد است, گاهي لازم مي شود که به دليل فيزيکي مانع استفاده پياده ها از کوتاهترين مسير شوند . ايمني مسير هاي پياده را با معيارهاي زير مي سنجند:
– عرض عبور پياده ها
– سرعت حرکت وسايل نقليه موتوري
– حجم ترافيک وسايل نقليه موتوري
– آيا پياده گذرها با توجه به سرعت ترافيک موتوري طراحي شده و ايمني کافي دارند؟
– آيا راههاي شرياني درجه 1 چنان طرح شده اند که دسترسي پياده ها و ايستادن آنها در کنار اين راهها عملي نباشد؟
– آيا ديد متقابل وسايل نقليه موتوري و پياده ها کافي است؟
– و…
به علل زير از ايمني مسيرهاي پياده کاسته مي شود:
– طبقه بندي نشدن راهها به شرياني و محلي و مشخص نبودن اين طبقه بندي براي پياده ها و رانندگان وسايل نقليه موتوري
– عرض عبورزياد براي پياده ها در عبور از عرض سواره رو
– عدم پيوستگي و کافي نبودن عرض مسيرهاي پياده که پياده ها ناچار به استفاده ازسواره رو مي شوند.
– تنظيم نشدن عبور پياده ها از عرض راههاي شرياني
– طراحي نادرست پياده گذرها و مخصوصا بي توجهي به سرعت ترافيک موتوري و عرض عبور در طراحي آنها
– عدم تامين روشنايي مسيرهاي پياده
– نبود مراقبت و نگهداري از مسيرهاي پياده
– وجود جوبهاي سرباز کنار خيابانها
– پارکينگ حاشيه اي يا درختکاري که جلوي ديد متقابل وسايل نقليه موتوري و پياده ها را مي گيرد.

• راحتي
مسير راحت مشوق پياده روي است. راحتي مسير را با معيارهاي زير مي سنجند:
– تندي شيب طولي مسير در سربالاييها ( طول وشيب طولي قسمتهايي از راه با شيب طولي بيش از 5 درصد )
– هموار ومحکم بودن و لغزنده نبودن کف مسير( وضعيت کف سازي )
– وجود شيبراهه و عرض کافي براي عبور معلولين جسمي
– عرض کافي با توجه به ميزان ترافيک پياده
– تغيير ارتفاع ناگهاني
– وضعيت تخليه آب بارش
– نحوه محافظت پياده ها در مقابل برف و باران و باد و تابش آفتاب
پياده ها به شبکه پيوسته اي نياز دارند که همه مبدا ها را به همه مقصدها، بدون وقفه و بريدگي، ارتباط دهد. پيوستگي شبکه پياده روي را به کمک معيارهاي زير مي سنجند:
– آيا شبکه پياده کليه مبدا ها را به کليه مقصدها ارتباط مي دهد؟
– آيا در نقاطي از شبکه، مسير پياده ها قطع نمي شود و يا کيفيت آن بطور موضعي افت نمي کند؟
– آيا پياده ها به بيش ازيک مسير قابل قبول دسترسي دارند؟
در موارد زير شبکه پياده

پایان نامه
Previous Entries منبع پایان نامه ارشد با موضوع ناخودآگاه Next Entries منبع پایان نامه ارشد با موضوع عوامل بازدارنده