منبع پایان نامه ارشد با موضوع مورفولوژی، ظرفیت جذب

دانلود پایان نامه ارشد

صمغ با نشاسته برنج شده، در حالی که میزان آنتالپی کمتر تحت تاثیر واقع گردید.
امبوگونگ و همکاران (2012) از نشاسته های طبیعی سیب زمینی و کاساوا، نشاسته های اصلاح شده‌ی استیله شده تولید کردند. نتایج آن ها نشان داد که درصد جانشینی گروه استیل برای نشاسته سیب زمینی بیشتر از نشاسته کاساوا بود. استیله کردن نمونه های نشاسته سبب افزایش ظرفیت نگهداری آب آن ها گردید. الگوی کریستالی نشاسته های استیله شده سیب زمینی و کاساوا، هر دو الگویی شبیه به نمونه های طبیعی خود، که همان ساختار کریستالی نوع B بود را نشان دادند.
کیم و همکاران (2012) به بررسی اثر تیمار فشار بسیار بالا (UHP) بر واکنش فسفریله شدن نشاسته ذرت به وسیله POCl3 پرداختند. فشار های استفاده شده در محدوده 1/0 تا 400 مگاپاسکال بود. نتایج نشان داد که واکنش انجام شده در فشار بین 100 تا 400 مگاپاسکال، سبب کاهش خصوصیات ژلاتینه شدن و قدرت تورم در مقایسه با فشار 1/0 مگاپاسکال گردید. پروفیل تغییرات ویسکوزیته و خمیری شدن نشاسته فسفریله تولیدی تحت فشار بالا، مشابه روش رایج تولید این نشاسته اصلاح شده بود. نتایج نشان داد که پروفیل تغییرات ویسکوزیته و خمیری شدن نشاسته فسفریله تولیدی تحت فشار 400 مگاپاسکال، شبیه ترین آن ها به این تغییرات برای نشاسته فسفریله تولیدی به روش رایج بود.
پریمو-مارتین (2012) به بررسی اثر ژلاتینه شدن نشاسته گندم در خمیر به کار رفته در غذاهای خمیری سرخ شده عمیق پرداختند. در خمیر های تولید شده با نسبت مشابه آب به مواد جامد، نشاسته فسفریله گندم سبب افزایش ویسکوزیته خمیر گردید. نتایج خصوصیات خمیری شدن نشاسته فسفریله شده نشان داد که هر چه مقدار فسفریله شدن بیشتر باشد، مقاومت به ژلاتینه شدن نیز بیشتر است. خمیر هایی که دارای مقادیر بالاتری از نشاسته فسفریله گندم بودند، افت آب بیشتری را در حین سرخ کردن نشان دادند. نشاسته های فسفریله شده دارای محتوای رطوبتی کمتری پس از نگهداری بودند و مقدار روغن کمتری در آن ها پس از فرایند سرخ کردن عمیق باقی ماند. همچنین نتایج نشان داد که میزان کریسپی بودن محصولی که در آن نشاسته فسفریله شده بیشتری وجود داشت، بیشتر بود.
سندهو و همکاران (2012) به بررسی اثر ازون بر خصوصیات نشاسته گندم پرداختند. نتایج آن ها نشان داد که ازونی کردن نشاسته گندم سبب افزایش گروه کربوکسیلیک و کاهش محتوای کل کربوهیدارتی در اجزای آمیلوپکتین گردید. نتایج DSC نشان داد که ازونی کردن این نشاسته سبب تغییر خاصی در دما های انتقال و آنتالپی نگردید. همچنین نتایج نشان داد که ازونی کردن نشاسته گندم سبب کاهش ویسکوزیته خمیر و افزایش قدرت تورم آن شد.
لیو و همکاران (2012) نشاسته سیب زمینی کربوکسی متیله شده را به دو روش رایج و با استفاده از مایکروویو تولید کرده و خصوصیات آن ها را مورد بررسی قرار دادند. نتایج بدست آمده از X-ray و DSC نشان داد که میزان کریستاله بودن نشاسته کربوکسی متیل شده به میزان قابل توجهی کاهش یافته است. نتایج SEM نشان داد که سطح گرانول های نشاسته در طی فرایند کربوکسیله شدن تجزیه گردیده است.
ژانگ و همکاران (2013) به بررسی برخی خصوصیات نشاسته های معمولی و مومی گندم پرداختند. شکل ظاهری و جمعیت گرانول های دو نشاسته مشابه هم بود. آن ها بیان کردند که نشاسته های مومی گندم دارای جزء کمتری از گرانول های نوع B بودند و میزان ساختار کریستالی در آن ها بیشتر از نشاسته های معمولی بود. بر اساس نظریه آن ها این تفاوت ها سبب افزایش دمای ژلاتینه شدن، آنتالپی انتقالی، ویسکوزیته ماکزیمم و قدرت تورم نشاسته مومی گندم در مقایسه با نشاسته معمولی آن ها گردید. آن ها همچنین دریافتند که نشاسته های مومی گندم دارای خصوصیت رتروگراده شدن کمتر و ظرفیت نگهداری آب بالاتری بودند.
مائولانی و همکاران (2013) دو استخلاف توأم هیدروکسی پروپیل و فسفریله را بر روی نشاسته ریشه گیاه اروروت10 به منظور بهبود خواص صنعتی این نشاسته ایجاد کردند. نتایج نشان داد که محتوای آمیلوز و آمیلوپکتین نشاسته اصلاح شده متفاوت با نشاسته طبیعی آن بود. همچنین آن ها دریافتند که در نتیجه‌ی این اصلاحات، خصوصیات مورفولوژیکی و کریستالی بودن این نشاسته تغییر پیدا کرد.
مجذوبی و بی پروا (2014) به بررسی میزان پایداری اسیدی نشاسته های طبیعی و فسفریله شده‌ی گندم، قبل و بعد از ژلاتینه شدن پرداختند. آن ها از دو نوع اسید شامل اسید لاکتیک و استیک به میزان 150 میلی گرم بر کیلوگرم برای این منظور استفاده کردند. نتایج نشان داد که بعد از اضافه کردن اسید ها میزان حلالیت در آب گرانول های نشاسته افزایش ولی میزان جذب آب آن ها کاهش یافت. اضافه کردن اسید سبب کاهش دما و آنتالپی ژلاتینه شدن هر دو نوع نشاسته شد. همچنین نتایج نشان داد که نشاسته فسفریله شده به اسید مقاوم تر بوده، و همچنین حساسیت هر دو نوع نشاسته پس از ژلاتینه شدن به اسید بیشتر شد.
گانی و همکاران (2014) به بررسی اثر پرتودهی گاما بر روی خصوصیات دو نوع نشاسته سفید و قرمز سیب زمینی محلی هند پرداختند. نتایج آن ها نشان داد که با افزایش میزان قدرت پرتودهی میزان محتوای آمیلوز ظاهری، pH، رطوبت، قدرت تورم و میزان سینرسیس نمونه های نشاسته کاهش، در حالی که محتوای کربوکسیل، ظرفیت جذب آب و حلالیت آن ها افزایش یافت. نتایج SEM نشان داد که در اثر این پرتودهی شکاف های کوچکی بر روی سطح گرانول های نشاسته ایجاد گردیده که با افزایش قدرت پرتودهی افزایش یافتند. نتایج XRD نشان داد که الگوی کریستالی نشاسته ها ثابت مانده، ولی محتوای کریستالی بودن آن ها کاهش پیدا کرد.
لیو و همکاران (2014) برخی خصوصیات فیزیکوشیمیایی نشاسته های فسفریله، اکسید شده و فسفریله‌ی اکسید شده ذرت را مورد مطالعه قرار دادند. آن ها دریافتند که نشاسته فسفریله دارای بیشترین مقاومت در برابر سیکل های یخ زدن-آب شدن بودند. نتایج نشان داد که خصوصیات میزان عبور نور و رتروگراده شدن نشاسته فسفریله‌ی اکسید شده، بسیار بهتر از نشاسته طبیعی ذرت بود. همچنین آن ها بیان کردند که هر دو استخلاف ایجاد شده بر روی نشاسته ذرت در قسمت آمورف آن ایجاد شده بود.
دو و همکاران (2014) برخی خصوصیات بدست آمده از نشاسته های چند گونه رایج لوبیا را مطالعه کردند. آن ها بیان کردند که گرانول این نشاسته ها بیضوی و کروی هستند و میانگین آن ها بین 3/25 تا 4/27 میکرومتر بود. نتایج آن ها نشان داد که نشاسته لوبیای سیاه دارای بالاترین پیک ویسکوزیته و بالاترین ویسکوزیته نهایی بوده، در حالی که نشاسته لوبیای قرمز کمترین مقادیر را برای این مشخصه ها دارا بود.
ژو و همکاران (2014) گزارش کردند که اضافه کردن نمک های افزایش دهنده کیفیت حلال11 به طور معنی داری سبب افزایش حلالیت، قدرت تورم، شفافیت و اندازه ذرات نشاسته سیب زمینی گردید، در حالی که نمک های کاهش دهنده کیفیت حلال12 به طور معنی داری این مشخصه ها را کاهش داد. نتایج آزمون DSC نشان داد که نمک های افزایش دهنده کیفیت حلال سبب کاهش دما و آنتالپی ژلاتینه شدن گردیدند، در حالی که عکس این مطلب برای نمک های کاهش دهنده کیفیت حلال مشاهده شد.
لی و همکاران (2014) بیان کردند که استفاده از آسیاب گلوله ای، خشک کن غلطکی و تیمار های الکلی-قلیایی در اصلاح فیزیکی نشاسته گندم سیاه، سبب افزایش معنی داری در میزان حلالیت در آب و قدرت تورم گردید. نتایج آن ها نشان داد که روش های مختلف اصلاح فیزیکی اشاره شده سبب تغییرات متفاوتی در شکل ظاهری گرانول های نشاسته شد.
گول و همکاران (2014) به وسیله هیدروکلوئید های کربوکسی متیل سلولز (CMC) و سدیم آلژینات و حرارت دهی خشک، نشاسته‌ی شاه بلوط آبی را اصلاح کردند. نتایج آن ها نشان داد که اصلاح حرارتی نشاسته مذکور چه در حضور هیدروکلوئید ها و یا در غیاب آن ها، سبب کاهش شفافیت، حلالیت و قدرت تورم گردید و این در حالی بود که ظرفیت نگهداری آب و روغن این نشاسته افزایش یافت. همچنین اصلاح حرارتی این نشاسته سبب افزایش پیک ویسکوزیته گردید، که در حضور CMC این پیک کاهش پیدا کرد.
پیترژیک و همکاران (2014) دریافتند که میزان اکسیده شدن نشاسته ذرت بر میزان پذیرش گروه استیل در تولید نشاسته اکسید شده‌ی استیله موثر است. نتایج آن ها نشان داد که نشاسته استیله شده دارای ظرفیت نگهداری آب و حلالیت در آب بیشتری در دماهای 50 تا 70 درجه سانتیگراد بود. همچنین استیله کردن نشاسته های طبیعی و اکسید شده توانایی آن ها را در تولید ژل کاهش داد و سبب کاهش حساسیت نشاسته ها به رتروگراده شدن در طی زمان نگهداری گردید.
سان و همکاران (2014) با استفاده از فرایند حرارتی-رطوبتی نشاسته و آرد سورگوم را در دو سطح رطوبتی 20 و 25 درصد اصلاح کردند. نتایج نشان داد که حلالیت و قدرت تورم نمونه های اصلاح شده کاهش یافت. ویسکوزیته ی خمیر بیشتر نمونه های اصلاح شده، کمتر از نمونه های طبیعی بود. همچنین دما و آنتالپی ژلاتینه شدن نمونه های اصلاح شده بیشتر از نمونه های بدون اصلاح بدست آمد. نتایج XRD نشان داد که میزان کریستاله بودن نمونه های اصلاح شده بیشتر بود.
میائو و همکاران (2014) به بررسی برخی خصوصیات فیزیکوشیمیایی نشاسته های اکتنیل سوکسینیک انهیدرید (OSA) تولید شده از ذرت شیرین و ذرت مومی پرداختند. نتایج آن ها نشان داد که درجه جانشینی این گروه به صورت خطی با افزایش مقدار OSA افزایش پیدا کرد، به طوری که درجه جانشینی برای نشاسته ذرت شیرین بیشتر از ذرت مومی بود. نتایج طیف سنجی مادون قرمز (FT-IR) نمونه های اصلاح شده، دو پیک جدید را در طول موج های 1725 و 1570 معکوس سانتیمتر نشان داد. پتانسیل زتا و فعالیت امولسیفایری نمونه های اصلاح شده، با افزایش درجه جانشینی افزایش یافت.
وانی و همکاران (2014) به وسیله پرتودهی گاما به اصلاح فیزیکی نشاسته شاه بلوط هندی پرداختند. آن ها گزارش کردند که با افزایش قدرت پرتودهی میزان ظرفیت نگهداری آب، محتوای کربوکسیل، حلالیت و مقاومت در برابر یخ زدگی-آب شدگی افزایش پیدا کرد. همچنین آن ها بیان کردند که شاخص های میزان سینرسیس و حداکثر ویسکوزیته نمونه ها در اثر پرتودهی کاهش یافتند. نتایج XRD نشان داد که در اثر پرتودهی تغییری در الگوی کریستالی نوع A نمونه های نشاسته مشاهده نشد.
ونگ ساگونسوپ و همکاران (2014) خصوصیات فیزیکوشیمیایی نشاسته فسفریله تاپیوکا را در سطوح مختلف فسفریله شدن مطالعه کردند. آن ها با استفاده از مخلوط ترکیبات STMP و STPP به نسبت 99 به 1 (وزنی/وزنی) و در غلظت های بین 25/0 تا 6 درصد، نشاسته فسفریله شده را تولید کردند. نتایج نشان داد که میزان شفافیت خمیر نشاسته ها با با افزایش غلظت مخلوط ذکر شده کاهش یافت. همچنین میزان حلالیت و قدرت تورم نمونه های اصلاح شده با افزایش غلظت مخلوط افزایش پیدا کرد. آنالیز 13TGA نمونه های اصلاح شده نشان داد که در مقایسه با نمونه های طبیعی، میزان مقاومت حرارتی آن ها بیشتر بود.
فولادی و محمدی نفچی (2014) ابتدا نشاسته ساگو را هیدرولیز اسیدی کردند و سپس به وسیله پروپیلن اکسید آن را هیدروکسی پروپیله نمودند. نتایج آن ها نشان داد که هیدرولیز اسیدی نشاسته سبب کاهش وزن مولکولی نشاسته و به ویژه آمیلوپکتین گردید، در حالی که هیدروکسی پروپیله کردن اثری بر روی توزیع وزن مولکولی نشاسته ها نداشت. نشاسته های اصلاح شده‌ی اسیدی-هیدروکسی پروپیله شده که درجه جانشینی گروه هیدروکسیل در آن ها بیشتر از 1/0 بود، تا غلظت 25 درصد کاملاً در آب محلول بودند. نتایج این مطالعه، اثر سینرژیستی هیدرولیز اسیدی (با اسید کلریدریک) و فرایند هیدروکسی پروپیله کردن نشاسته ساگو را به خوبی نشان داد.
کتال و ایبانوغلو (2014) سوسپانسیون های نشاسته گندم در آب را در دمای 5 درجه سانتیگراد و در سه زمان مختلف، در معرض گاز ازون قرار دادند. نتایج نشان داد که دمای خمیری شدن نمونه های نشاسته ازونی شده به طور معنی داری کمتر از نمونه های نشاسته طبیعی بود. همچنین میزان تمایل نمونه های ازونی شده به

پایان نامه
Previous Entries منبع پایان نامه ارشد با موضوع جانشین سازی، ظرفیت جذب، رگرسیون Next Entries منبع پایان نامه ارشد با موضوع رفتار متقابل