منبع پایان نامه ارشد با موضوع شهر دهلران، حوزه نفوذ

دانلود پایان نامه ارشد

به شهر دهلران ، مجددا روند مهاجر فرستي روستاهاي پايکوهي از سر گرفته شده و در سالهاي اخير شدت گرفته است . به طور مثال به روستاهاي بيشه دراز ، هاويان ، ويله ، گرده بيشه ، حاضرميل ، قيراب ، تم تمو ، گلسيري و سنگر نادر اشاره کرد که جمعيت انها در سال 65 به نسبت سال 55 چند برابر شده است . در همه اين روستاها پس از پايان جنگ ، جمعيت مجددا کاهش يافته است .
گذشته از اين دو نکته اي که گفته شد مي توان به نقش شرايط طبيعي سکونتگاه بر تحولات جمعيتي آن اشاره کرد . در اين جدول ديده مي شود که روستاهاي پاي کوهي وکوهستاني بخش مرکزي يا خالي از سکنه شده اند و يا در حال خالي شدن هستند اما روستاهاي واقع شده در دشت يا جابجا شده ، اکثرا روند جمعيتي مثبتي را طي مي کنند . در روستاهاي فرخ آباد ، تم تمو ، گلسيري ، کاور و وحدت اين روند به خوبي مشاهده مي شود . و اين به خاطر داشتن موقعيت مناسب ارتباطي که ارائه خدمات به آنها را آسان مي کند و همچنين وضعيت توپوگرافي ، شيب مناسب و زمينهاي حاصلخيز است که زمينه مناسب براي کار کشاورزي و فعاليتهاي جنبي براي ساکنين را فراهم مي آورد . مقايسه روستاهاي پايکوهي مثل بيشه دراز که در سالهاي 55و65 رتبه اول جمعيتي را داشته و در سال 90رتبه7 را داشته با روستاهاي واقع شده در دشت مثل فرخ آباد که در سال 55رتبه 4 جمعيتي ودر سال 90 رتبه 3جمعيتي را داشته ، نشان دهنده تاثيرات موقعيت روستا بر تحولات جمعيتي آن است . با توجه به آمار جدول 1-4مي توان به نتايج زير دست يافت :
1- پراکنش جمعيت در روستاهاي بخش مرکزي دهلران ، ناموزون مي باشد بطوريکه از نظر جميعتي فقط يک روستا بالاي 1000نفر وجود دارد (شهرک وحدت ) و اين نشان دهنده تفاوت در توزيع جمعيت است .
2- مطابق آمار سال 1390تعداد 5 روستا داراي جمعيتي کمتر از 100نفر مي باشند و تمام روستاها جمعيتي کمتر از 250 خانوار دارند . اين مساله نشان دهنده ي کوچکي و کندي رشد جمعيت روستاهاست .
3 – روند مهاجر فرستي روستاهاي پايکوهي ، سبب تخليه جمعيت آنها و در نتيجه کاهش آستانه آنها براي ارائه خدمات شده است .
در ادامه به بررسي جداگانه تحولات جمعيتي روستاهاي بخش مرکزي مي پردازيم . براي اين منظور روستاهايي که در سال 1390 داراي جمعيت بوده اند مورد بررسي قرار گرفته اند .

– روستاي كاور: روستاي كاور در دشتي هموار در پاي کوه اناران در شمال جاده مواصلاتي دهلران- مهران واقع شده است و فاصله آن از شهر دهلران 45 كيلومتر مي باشد در سال1355 داراي107 نفر جمعيت ، در سال 1365 داراي 258نفر جمعيت ، در سال 1375، 161نفر درسال1385، 456نفر و در سال 1390 داراي 485 نفر جمعيت بوده است . همانگونه که ملاحضه مي شود رشد جمعيت اين روستا در همه دوره ها بجز سال 1375 مثبت بوده است . که علت آن بازگشت مهاجرين جنگزده به شهر دهلران پس از پايان جنگ است . با اين وجود اين روستا به علت موقعيت مناسب ارتباطي در نزديکي جاده مواصلاتي دهلران- مهران و دهلران – زرين آباد و توپوگرافي هموار و وجود زمينه هاي مناسب ناشي از باز گشايي مرز مهران و با جذب عشاير جهت اسکان توانسته است جمعيت خود را مجددا در سالهاي 85و 90 افزايش دهد و عليرغم بيشترين فاصله تا شهر دهلران همچنان رتبه جمعيتي خود در سال 55 را که رتبه پنجم بوده حفظ کند .
– روستاي هاويان: اين روستا در 2كيلو متري شمال مسير ارتباطي دهلران – مهران و فاصله 40 كيلومتري شهر دهلران و در مدخل دره واقع شده است . در سال 1355 داراي 145نفر جمعيت و در رتبه سوم جمعيتي در بين سکونتگاههاي روستايي بخش مرکزي قرار داشته است . در سال 1365جمعيت آن به 421نفر افزايش يافته و در سال 1375 جمعيت آن 220نفر ، درسال 1385به 59 نفر و نهايتا در سال 1390 داراي 21نفرجمعيت بوده است . اين روستا در سال 1390رتبه سيزدهم جمعيتي را به خود اختصاص داده و نزول ده پله اي در عرض35سال داشته است و از اين نظر بدترين وضع را بين سکونتگاههاي روستايي بخش مرکزي دارد . که مهمترين علت ان موقعيت نامناسب توپوگرافي وکمبود خدمات و امکانات و منابع توليدي بوده است .

– روستاي بيشه دراز: مركز دهستان اناران كه در 3كيلومتري شمال جاده ارتباطي دهلران – مهران و 30 كيلومتري شهر دهلران واقع شده است . اين روستا از نظر قدمت و تدوام يکجانشيني ، اولين روستاي بخش مرکزي است که در اواخر دهه 1330ايجاد شده است . در سرشماري سال 1345 داراي 959نفر جمعيت بوده است . به علت قدمت بيشتر داراي تمرکز نسبي خدمات و امکانات نسبت به ديگر سکونتگاهها بوده و به عنوان نقطه خدماتي براي ديگر روستاها و عشاير منطقه عمل کرده و حوزه نفوذ گسترده اي داشته که تا بخش زرين آباد را هم شامل مي شده و روستاييان و عشاير با مراجعه به پيله وران محلي و انجام معاملات پاياپاي ، نيازهاي خود را برطرف مي کرده اند . در سال 1355 با وقوع تحولات اجتماعي وگرايش به شهر نشيني ، جمعيت اين روستا به 454نفر کاهش يافت . با وقوع جنگ و بازگشت مهاجرين جنگي از شهر دهلران ، مجددا اين روستا اهميت گذشته خود را بازيافت و در سال 1365جمعيت آن به 1157نفر افزايش يافت و حتي در مواقعي برخي ادارات شهردهلران هم در آن داير گشت . اما اين روند با خاتمه جنگ پايان يافت و روند مهاجر فرستي اين روستا از سر گرفته شد به نحوي که در سال 75 ، 684نفر در سال 85 ، 577 نفر و در سال 1390، 418نفر جمعيت داشته است و از رتبه اول جمعيتي در سالهاي45،55،65به رتبه هفتم جمعيتي در سال 90نزول کرده است .

– روستاي سنگر نادر: اين روستا در 20کيلومتري جاده دهلران – مهران و در 2کيلومتري جنوب آن در دامنه تپه ها قرار دارد . جمعيت آن در سال 55 ، 195نفر بوده است . در سال 1365 باافزايش جمعيت مواجه شده و جمعيت آن به 230 نفر افزايش يافته است . با پايان جنگ مجددا جمعيت اين روستا کاهش يافته و در سال 75 به 158نفر رسيده است . در سال 85 ، 28نفر و در سال 90 ، 29 نفر جمعيت داشته است . اين روستا در سال 55 در رتبه جمعيتي ششم بوده که در سال 90 رتبه دوازدهم جمعيتي را به خود اختصاص داده است .
– روستاي قيراب : اين روستا در کيلومتر 18 جاده دهلران – مهران و در فاصله 4کيلومتري شمال جاده در پاي کوه واقع شده است . در دهه 60 از اسکان جمعيت عشاير اسکان يافته و مهاجرين جنگزده شکل گرفت . در سال 65 داراي 198نفر جمعيت و در رتبه جمعيتي نهم قرار داشته است . در سال 75، با بازگشت مهاجرين جمعيت آن به 172نفر کاهش يافت . جمعيت آن در سال 85 ، 83 نفر و در سال 90، 50 نفر جمعيت داشته است و در رتبه دهم جمعيتي قرار دارد .
– ماز عبدلي بالا : اين روستا در کيلومتر17جاده دهلران – مهران و در گوشه شمالي دشت دهلران در فاصله نزديکي از جاده قرار دارد . اين روستا در اواخردهه 60 و در پي اسکان خودجوش عشاير شکل گرفته است . جمعيت آن در سال 75، 98نفر بوده و در رده يازدهم جمعيتي قرار داشته است. در سال 85 ، 114نفرجمعيت داشته و جمعيت آن در سال 90به 148نفر افزايش يافته است و در رده هشتم جمعيتي قرار داشته است و سه رده صعود کرده است .

– ماز عبدلي پايين : اين روستا در فاصله حدودا يک کيلومتري از جنوب کيلومتر 17جاده دهلران مهران و در دشت واقع شده است . همانند روستاي ماز عبدلي بالا در اواخر دهه 60 و در پي اسکان عشاير شکل گرفته است . در سرشماري سال 75داراي 189نفرجمعيت بوده و در سال 85جمعيت آن به 214نفر و در سال 90 به 236 نفر افزايش يافته است . رتبه جمعيتي آن در دو دوره سرشماري هفتم بوده است .

– دول منيري : اين روستا در کيلومتر 16جاده دهلران- مهران و در فاصله حدودا يک کيلومتري جنوب جاده و در دشت واقع شده است . اين روستا در سال 55 داراي 7نفر جمعيت بوده است . در سال 1365و در پي مهاجرت مردم جنگزده به روستاهاي منطقه ، جمعيت آن به 127نفر افزايش يافته است . در سال 75 جمعيت آن در پي بازگشت مهاجرين به شهر دهلران به 11نفر کاهش يافته است . در سال 85 داراي 43نفر جمعيت و در سال 90 داراي 39 نفر جمعيت بوده است . رتبه جمعيتي آن درسال 55 ، دهم و در سال 1390 در رتبه يازدهم قرار داشته است . و تنها روستاي منطقه است که عليرغم موقعيت مناسب طبيعي و واقع شدن در دشت ، رتبه جمعيتي آن نسبت به سال 55 نزول کرده است .

– شهرک وحدت : اين روستا در کيلومتر 15جاده دهلران- مهران و در فاصله حدودا دو کيلومتري جنوب آن و در دشت برتش واقع شده است . اين روستا در اواسط دهه 70و پس از خاتمه جنگ از اسکان عشاير و برخي ساکنين روستاهاي ديگر از جمله اشکم گاو و هاويان که به آن مهاجرت کردند شکل گرفت . موقعيت مناسب ارتباطي ، نزديکي به جاده ، موقعيت توپوگرافي مناسب ، زمين هموار و برتري خدماتي و امکانات باعث جذب جمعيت در آن شده به طوري که در سال 85 با 716نفرجمعيت در رده دوم جمعيتي و در سال 90 با 1041نفرجمعيت در رده اول جمعيتي روستاهاي بخش مرکزي قرار داشته است .

– حاضرميل : اين روستا در اواخر دهه 40 با اسکان تدريجي عشاير در فاصله 5/5کيلومتري از شمال جاده دهلران – مهران و در مدخل يک دره ايجاد شده بود . جمعيت آن در سال 55 ، 177نفر بوده است و در رده دوم جمعيتي قرار داشته است . در سال 65 مانند ديگر روستاهاي بخش مرکزي با پناه آوردن جمعيت جنگزده از شهر دهلران مواجه شده و جمعيت آن به 517نفر افزايش يافت . در سال 75داراي 531نفر جمعيت است که نسبت به دوره قبل(55-65) رشد آن خيلي کم شده است . بعداز جابجايي که موضوع همين تحقيق است با بهبود شرايط ، جمعيت آن مجددا افزايش يافت و با 896 نفر در سال 1385در رتبه اول جمعيتي روستاها قرار گرفت . در سال 1390با اندکي کاهش ، جمعيت آن به 883 نفر رسيد و در رتبه دوم جمعتي قرار گرفت .

– روستاي تم تمو : اين روستا در کيلومتر 8جاده دهلران- مهران و در فاصله حدودا 3کيلومتري از شمال آن در مدخل دره شکل گرفت. در سال55 فاقد جمعيت ثابت بوده ولي در سال 1365 به علت مهاجرت مردم جنگزده به آن ، داراي 213نفر جمعيت بوده است . و در رده هشتم جمعيتي قرار داشته است . در سال 75جمعيت آن به 284نفر افزايش يافته است . و تا اين سالها به علت موقعيت مناسب ارتباطي نسبت به دو روستاي گلسيري و حاضرميل به عنوان نقطه خدماتي براي آنها عمل مي کرده است . بعد از جابجايي به مجاورت جاده ، همچنان داراي رشد جمعيتي مثبت بوده و در سال 85 داراي 354نفر جمعيت و در سال 90با 529نفر جمعيت در رده چهارم جمعيتي روستاها قرار داشته است .

-گلسيري : روستاي گلسيري در کيلومتر 7 جاده دهلران – مهران و در 7کيلومتري از شمال اين جاده در ناحيه پايکوهي و دامنه هاي دينار کوه ايجاد شده بود . برپايي آن به اواخر دهه 50 بر مي گردد و در پي مهاجرت مردم جنگزده در سال 65 داراي 241نفر جمعيت بوده است . در اين سال در رده ششم جمعيت روستاها قرار داشته است . جمعيت آن در سال 75 با اندکي افزايش به 296 نفر رسيد . در سال 85 و بعداز بهبود شرايط آن به دنبال جابجايي آن ، جمعيتش به 402 نفر افزايش يافت . در سال 90 داراي 448نفر جمعيت و در رده ششم جمعيتي روستاها قرار داشته است .
– فرخ آباد : اين روستا در فاصله 8کيلومتري از جنوب دهلران و در دشت واقع شده است . اين روستا در دهه 50 و در پي اسکان عشاير عرب شکل گرفت و داراي 128نفر جمعيت بوده که در رده چهارم جمعيتي قرار داشته است . در سال 65 جمعيت آن 176 نفر بوده است . در مقايسه با ديگر روستاهاي بخش مرکزي ، جمعيت اين روستا در سال 65 افزايش چنداني نداشته است . مهمترين دليل اين امر ويژگي خاص فرهنگي اين روستا و قوميت عرب است که بخصوص در گذشته ، چندان رابطه فرهنگي با دهلران نداشته و بيشترين ارتباطات را با دهستان دشت عباس و شهرستان شوش داشته است . در نتيجه پذيراي مهاجرين جنگي نبوده است . در سال 1375داراي 192 نفر جمعيت بوده و در سال 1385 جمعيت آن بيش از سه برابر شده و به 643 نفر افزايش يافته است . در سال 90 با 783 نفر جمعيت در رتبه سوم جمعيتي روستاهاي بخش مرکزي داشته است .
– شورماهي : اين روستا جنوبي ترين روستاي بخش مرکزي دهلران است که در فاصله

پایان نامه
Previous Entries منبع پایان نامه ارشد با موضوع روستاهاي، مرکزي، پايکوهي Next Entries منابع پایان نامه درمورد دندانپزشک، دندانپزشکی، بیمه ایران