منبع پایان نامه ارشد با موضوع امام حسین، جامعه اسلامی، حقوق شهروندی، فرهنگ اسلامی

دانلود پایان نامه ارشد

بیشتر دین می دانند ترازوی عقل مردم همواره در کار است و هر چیز دنیوی را با عقل توزین می کنند، الا دین را. به دین که می رسند، این ترازو را عاطل می نهند و بر باطل می روند. مردم می پندارند که سخن گفتن از عقل در عرصه دین توهین به دین است و به این جا که می رسند، عقل را تعطیل می کنند. عوام، نخستین مشتری خرافاتندو بلکه نخستین سفارش دهنده تولید خرافات.»(همان)
دورانت ها می گوید:
«توده های مردم خواهان دینی هستندکه از حیث معجزه و اسرار و اساطیر غنی باشد.»(دورانت ها،1368، 207)
هیچ گاه چگونگی احکام دین به دست مردم نیفتاده ومردم مشخص نکردند که چگونه نماز بخوانیم و روزه بگیریم و حج بگزاریم اما از آن جا الگوی خاصی برای مراسم عزاداری ترسیم نشد، میدان برای ایجاد سلیقه های گوناگون دربین مردم باز شد و آنها صورتهایی به عزاداری دادند که گاه آمیخته به خرافه و بدعت است.
عزاداری در همه جای دنیا و در میان همه اقوام ، زانوی غم در بغل گرفتن است و سیاه پوشیدن و گریستن و بی تابی کردن و احیانا بر سر و سینه زدن. عرف دنیا گواهی می دهد که عزاداری بدین گونه است؛ حتی بین مسلمانان. هیچ گاه کسی در مرگ عزیزترینش، چاقو بر نمی دارد و بر سر نمی زند. یا قفل برگوشت بدنش فرو نمی کند و خود را در آتش نمی اندازد. آری، ممکن است چندان بی تابی کند که صورتش را بخراشد و یا پیراهن وگریبان پاره کند و مویه کنان جیغ بزند و بی تابی فراوان نماید.
اما قمه بر سر زدن، تیغ بر پشت زدن، سوراخ کردن گوشت وقفل و وزنه آویزان کردن، در آتش رفتن، و مانند این ها، هر چند موجب ضرر به نفش نباشد و وهن دین تلقی نشود، اساسا عزاداری نیست. اگر در این مسائل به تعبیر فقها، عرف معیار است، هیچ گاه عرف این ها را نشانه عزاداری نمی داند. شاهد این که هیچ کس در سوگ عزیزانش چنین نمی کند. معمولا با دو معیار می توان بر جایزبودن و عدم آن این اعمال پرداخته می شود: اول این که آیا موجب ضرر به نفس است یا نه، و دوم این که آیا موجب وهن دین است یا نه. اما با معیار سومی نیز می توان به سنجش این اعمال پرداخت و آن، این که آیا اعمال مزبور، عزاداری قلمداد می شود یا نه.
قمه زنی و اعمالی مانند آن حتی اگر موجب ضرر به نفس و وهن دین نباشد، اساسا مصداق عزاداری پیدا نمی کندو عرف آن را عزاداری نمی داند و در عزای هیچ عزیزی چنین مواردی مطرح نمی شود. پس اگر این اعمال هیچ اشکال شرعی ای نداشته باشد، این اشکال بر آن وارد است که مصداق عزاداری نیست. اولا باید ثابت شود که قمه زنی گونه ای از عزاداری است، وآنگاه از جایز یا عدم آن سخن گفت. بهترین دلیل بر این که عرف، قمه زنی را عزداری نمی داند این است که کسی در عزای عزیزش چنین نمی کند. ممکن است گفته شود که امام حسین- علیه السلام- از هر عزیزی، عزیزتر است و عزایش، سنگین تر. می گویم آری. و اضافه می کنم که چه نسبت خاک را با عالم پاک؟ اضافه می کنم که مرگ هیچ عزیزی را با مرگ خونبار آن حضرت قیاس نمی توان کرد. اگر در سوگ آن حضرت نه قمه بر سر، که دنیا را هم بر سر بکوبم باید فکرنمود که این کار، عزاداری است یا نه.
در لغتنامه دهخدا نیز در ذیل واژه قمه آمده است: « قمه قداره کشیدن، کنایه از شرارت کردن.»
بدین علت در قوانین ایران حمل قمه جرم است. زیرا به عنوان یک سلاح سرد ازآن یادمی شود.
«فقهای ما درباره آلات لهو و آلات مشترک درعزاداری موشکافی می کنند و برخی در استفاده از طبل و سنج لیت و لعل می نمایند. این گونه ریز بینی ها باید باشد اما نه این که وسیله درشتی چون قمه، که آلت شرارت بوده است نادیده گرفته شود. اگر استفاده از آلات لهو حرام است ، استفاده ازآلت شرارت حرام اندر حرام است.»(مجمع مدرسین و محققین،254،1385)
«عجیب این که هنگامی که بلند گو به مساجد راه یافت عده ای از اهل منبر، سخن گفتن در پشت آن را شبهه ناک می دانستند وآن را بوق شیطان و مزمار می نامیدند. اما همین اهل احتیاط به قمه زنی که رسیدند احتیاط را از دست دادند. سال ها پیش از این عده ای برای عزاداری ، تیغ به زنجیر وصل می کردند و بر پشت خویش می زدند وخون جاری می کردند هم چنین عده ای قفل به گوشت های بدن خویش می زدند. شیعیان هند و پاکستان نیز آتش می افروختند و از آن عبور می کردند. به تدریج این اعمال منسوج شد، ولی قمه زنی بر جا ماند و هنوز برخی فقها آن را جایز، بلکه مستحب می دانند. حال آن که اگر قمه زنی جایز باشد، قفل زنی و تیغ زنی و هر عمل دیگری مانند این ها، جایز خواهد بود. زیرا همه این اعمال از یک سنخ است و فتوا به جواز هر یک فتوا به جواز امثال آنهاست. مگر چه فرقی است میان قمه زنی و تیغ زنی؟ یا چه فرقی است میان سر را شکافتن و قفل در گوشت فرو بردن؟ بر این اعمال هر نامی که نهاده شود، نام عزاداری نمی توان گذاشت و آنها را مصداق عزاداری نمی توان دانست. نامی که بر این اعمال می توان نهاد، نمایش مذهبی است. البته نمایش نه به مفهوم هنری آن، و مذهبی نه به معنی آنچه در مذهب آمده است. نمایش مذهبی یعنی اعمالی که برای دیدن دیگران به نام مذهب انجام می شود این نمایش مذهبی اگر هم به هدف عزاداری باشد، مصداق آن نیست. مانند این که کسی به هدف عزاداری و برای این که عزادار بودنش را ثابت کند، سکوت پیشه سازد. این سکوت، هر چند به هدف عزاداری باشد، مصداق عزاداری شمرده نمی شود.»(مجمع مدرسین و محققین،254،1385)
3-4-1- وهن و تضعیف مذهب:
مهمترین دلیلی که برای حرمت قمه زنی ذکر شده بحث وهن مذهب به بودن آن است.
وهن در لغت: « به معنای تضعیف و سست نمودن کسی یا چیزی است؛ و منظور از آن در اینجا این است که اگر دیگران این عمل را در عزاداری امام حسین – علیه السلام – ببینندمذهب شیعه را متهم به خشونت، توحش وخرافه گری می کنند،که درنتیجه منجر به تضعیف و وهن تشیع می گردد.»(مسائلی،1386،65) تاکنون درشبکه های تلویزیونی و رسانه های ضد اسلامی در جهان، با استناد به صحنه های قمه زنی که در برخی کشورهای دیگر از جمله هند، پاکستان و عراق هم معمول است تولیدات زیادی بر امام حسین-علیه السلام – و مسلمین بامعرفی چهره ای خشن و زشت از آنها، ساخته شده که نمونه آن فیلمی بود که چند سال پیش توسط بی بی سی، بنام شمشیر اسلام تهیه و پخش گردید؛ که درآن با استفاده از موضوعاتی چون قمه زنی، خشونت و نمادهای دینی تحریف شده سعی درمشوه نشان دادن دین اسلام و به خصوص بدبینی افکار عمومی نسبت به مصلح جهانی حضرت مهدی– عج الله تعالی فرجه الشریف – و حکومت ایشان داشتند.
«از آنجا که یاران کفر و ضلال، روی این مسائل جزئی که ربطی به دین ندارد، تکیه می کنند و در ممارسات و رفتار بر ما خرده می گیرند و به طور عام، دین را و به طور خاص، اسلام را زیر سوال می برند ما باید با این خرده گیری ها مواجه شده و تأکید کنیم که اینها ربطی به دین ندارد و اموری هستندکه از ناحیه عوامل شخصی واجتماعی و غیر آن، وارد دین شده اند در این صورت است که ما می توانیم با دور اندیشی و قدرت، در مقابل آنها بایستیم و فرصت را از آنها که دنبال آب گل آلود می گردند، سلب کنیم و همزمان به توضیح صورت حقیقی اسلام بپردازیم. تا هر مسلمانی آگاهی پیدا کند و نقاط ضعف را بداند و عناصر اصیل را بشناسد، تا بتواند بر اساس چنین معرفتی با تحدیدات روبرو شود.»(مسائلی،1386، 68)
3-4-2- نماز نخوانند اما قمه بزنند:
بهره بردن دشمنان از انجام اعمال موهن و ضد فرهنگی مثل قمه زنی، استفاده از زنجیرهای تیغ دار و… در راه پیشبرد اهداف شوم و مقاصد ضد دینی خود، موضوعی است که خیلی کم به آن توجه شده است در این راستا دشمنان انقلاب و اسلام به ویژه مکتب نجات بخش شیعه با بهره برداری از اقدامات موهن و بدعت گذار دینی تفکرات و فقه عظیم شیعه رازیر سوال برده و از آن در برابر خواسته های نامشروع خویش به عنوان سپر استفاده می کنند وهر جا منافع آنان به خطر بیفتد از آن به عنوان یک امر ضد حقوق بشری و تروریستی تبلیغ می کنند که می بایست دستگاههای فرهنگی متولی امر با تبلیغات و طلاب حوزه های علیمه که در ماههای تبلیغ به سراسر کشور اعزام می شوند نسبت به این موضوعات انحرافی واکنش نشان داده و مردم را نسبت به ترک بدعت ها امر و نهی کنند.
مقام معظم رهبری– مد ظله عالی– در جمع روحانیون استان کهگیلویه و بویر احمد در تاریخ 17/03/73 راجع به انحرافات و بدعت ها ی جدید بدون سند می فرمایند:
«بنده خیلی متاسفم که بگویم در این سه، چهارسال اخیر، برخی کارها در ارتباط با مراسم عزادازی ماه محرم دیده شده است که دست هایی غلط، آن را در جامعه ی ما ترویج کرده اند… قمه زدن نیز همین طور است. قمه زدن هم از کارهای خلاف است… قمه زدن، سنتی جعلی است. از اموری است که مربوط به دین نیست بلا شک، خدا هم از انجام آن راضی نیست… من حقیقتا هر چه فکر کردم ، دیدم نمی توانم این مطلب –قمه زدن- را که قطعا یک خلاف ویک بدعت است، به اطلاع مردم عزیزمان نرسانم این کار را نکنند. بنده راضی نیستم… امام حسین-علیه السلام – به این معنا راضی نیست… من نمی دانم کدام سلیقه هایی و از کجا این بدعت های عجیب و خلاف را وارد جامعه اسلامی و انقلابی ما می کنند؟!… نکنداین هم این کار دشمن باشد؟! اینها را به مردم بگویید و ذهن ها را روشن کنید… من باید این حرف را بزنم. بنده مسوولیتم بیشتر از دیگران است البته آقایان هم باید این حرف را بزنند. شما آقایان هم باید این حرف را بگویید. امام بزرگوار، خط شکنی بودکه هر جا انحرافی در نکته ای مشاهده می کرد، با کمال قدرت و بدون هیچ ملاحظه ای، بیان می فرمود. اگر این بدعتها و خلاف ها در زمان آن بزرگوار می بود یا به این رواج می رسید بلا شک می گفت.» (مسائلی،1386، 68)
لازم به ذکر است در ادامه بحث قمه زنی اشاره ای به سخنان و فتواهای علمای مکتب تشیع خواهیم داشت. به نظرنگارنده دربررسی های به عمل آمده آنچه مد نظر دشمنان قسم خورده اسلام ناب محمدی می باشد کم رنگ کردن، تاثیر گذاشتن بر ضعف ایمانی جوانان مسلمان و پشیگیری ازگسترش فرهنگ اسلامی است و این کار یکی از اهداف و نیرنگهای این دشمنان است آنان سعی دارند دست به هر کاری بزنند تاضمن تقرفه در بین مسلمین چهره رئوف شیعیان را به جهانیان خشن نمایش دهند ودر ادامه با این اقدامات نسبت به بسط و گسترش مکتب شیعی در سراسر گیتی جلوگیری نمایندآنان به این کارهای خرافه و بدعت آمیز با تشویق افراد ساده لوح و جاهل در بین مردم و اجیر کردن آنان اعتقادات عامه را مد نظر قرار داده و با دستاویز کردن اعتقادات مردم سعی دارند از این راه و سست نمودن به اهداف خویش برسند.
3-4-3- تبعت منفی و عوارض بهداشتی:
قمه زنی و تیغ زنی و امثال اینها درمراسمات به ویژه درمراسمات عزاداری سالار شهیدان بهداشت فردی و اجتماعی همه را به خطر می اندازد و به عقیده افراد باسواد ممکن است این کار باعث ایجاد خونریزی شدید تا حد مرگ عفونت های موضعی و قطعی عروق حیاتی و اعصاب وروان فرد قمه زن شود وهمچنین باعث نشر بیماری های خونی و عفونی مثل هپاتیت و آنفلونزا و… می گردد.از آن جایی که پوست سر دارای گردش خون منظم و بسیار خوبی است یک برش و جراحت ریز می تواند خونریزی فراوانی درپی داشته باشد.
به نظرنگارنده برخی از کشورهای دشمن مسلمانان بویژه شیعه جهت ترویج بدعت قمه زنی در بین مردم ایران اقدام به تهیه و تقدیم انواع قمه ها به هیات های عزاداری می نمایند تا خودشان را مورد ضرب و جرح قرار دهند، وازآنها جهت بهره برداری سیاسی و عدم مشروعیت وعدم رعایت حقوق شهروندی و بیان متفاوتی از جامعه اسلامی خشن وترویج ترور و تروریستی را برای جهانیان ترسیم نماید.
« قمه زنی خطر ابتلا به بیماریهای عفونت از سر و جمجمه را در پی داشته وممکن است خطرات وبیماری های مننژیت، احتمال کزاز در بین نوجوانان عزادار و انتقال ویروس خطرناک ایدز را همراه داشته باشد. و در ادامه عفونت های پوستی ممکن است این عفونت های سخت به استخوان فرد قمه زن نیز سرایت کند و کانون های چرکی مثل آبسه را تشدید نماید. هم چنین شکستگی استخوانهای سر و

پایان نامه
Previous Entries منبع پایان نامه ارشد با موضوع امام حسین، امام خمینی، انقلاب اسلامی، امام صادق Next Entries منبع پایان نامه ارشد با موضوع آیات و روایات، کودکان و نوجوان، کودکان و نوجوانان، باورهای دینی