منبع پایان نامه ارشد با موضوع امام حسین، امام خمینی، انقلاب اسلامی، امام صادق

دانلود پایان نامه ارشد

اندیشی وکج فهمی درمسیر مستقیم قرار دهد هر انسان متفکر با مطالعه زندگی آن بزرگواران پی خواهد برد که کسانی که برای توجیه عمل زشت خود به این رفتار دست می زنند عده ای محدود و جاهل هستند که ازمعنای عزاداری و سوگواری و محبت اهل بیت فقط درحد شعار و به صورت تفننی برای چند روز سرگرمی و اینکه ادعاکنند واقعا دوستدار اهل بیت هستند سوءاستفاده می کنند و پیمودن این راه چند روزی به علت بی خلوصی دوام نخواهد داشت.
«پس اگر سید الشهداء به خاطر نبرد در راه خدا متالم می شد، همدردی ما این است که ما هم به خاطرنبرد در راه خدا متالم شویم. زیرا معنای مشارکت همین است که در جای او قرار بگیریم، انقلاب امام حسین – علیه السلام – برای این نبوده که اشخاص تنبل و خانه نشین به وجود آیند و در راه رسالت خود فداکاری نکند. بلکه زندگی ایشان مخالف رسالت امام حسین– علیه السلام– باشد درعین حال به خود قداست دهند.»( مسائلی، 1389، 51)
3-3-4- زنده نگه داشتن مذهب:
مدعیان قمه زنی اظهار دارند که با عزاداری امثال قمه زنی و تیغ بر پشت زدن، سوراخ کردن گوشت، قفل و وزنه آویزکردن، درآتش رفتن و مانند اینها پایه های دین و مذهب را تقویت می کند در پاسخ به این ادعای آن جاهلان و کوته نظران باید گفت که این عملی که موجب ضرر به بدن می شود و هم موجب وهن مذهب چگونه می تواند مذهب غنی شیعی را با آن همه دانشمند و صاحب نظر را تقویت کند باید گفت این ها اساسا عزاداری تلقی نمی شود وهیچ یک کس حاضر نیست در فقدان و از دست دادن عزیزان خود لااقل یکی از این روشها را برای برپایی سوگواری در آن مراسم اجرا کند زیرا مخالف عرف مردم عامه است. پس چگونه حاضرید درمرگ یکی از عزیزترین بندگان و سلاله پاک پیامبر اکرم و میوه دل حضرت علی و فاطمه از این روشهای ناپسند و منجر به گناه و بدعت آمیز استفاده کنند.
دانشمند پرآوازه شیعی علامه سید محسن امین– رحمت الله علیه– در این زمینه می گوید: «چه لزومی دارد در برانگختن به کاری– قمه زنی- که اگر فرض شود آن عمل جزء قطعی و یقینی دین اسلام است موجب نسبت داده شدن عار و ننگ به دین واهل آن می شود و مردم را از این دین متنفرمی کند و باعث خرده گیری بردین خواهد شد. آیا تقوا واحتیاط ایجاب نمی کندکه باید از قمه زنی خود داری نمود، آیا مقتضای اصلاح دین آن نیست که فعلی– که جزء دین بودن آن مشخص نیست- وباعث دوری و تنفر مردم از دین می گردد، ترک گردد. اگر ماهم قمه زنی را مباح بدانیم باید آن را ترک نمود چون از واجبات نمی باشد که ترک آن ضرری به دین وارد کند– وباید به خاطر مصلحت ترک شود-.» (مسائلی ، 1389، 53)
از قمه زدن به عنوان عزاداری برای امام حسین از حضرت امام خمینی– رحمت الله علیه– سوال شده بودکه در جواب فرمودند: «شما می خواهید برای خدا کاری انجام دهید درشرایطی که کاری به ضرر اسلام تمام شود، بهتر است که چنین کاری هایی انجام نگیرد. مثلا قمه زدن که موجب وهن اسلام می شود. شما تا می توانید دسته جات وسینه زنی رابا شکوه تر انجام دهید.» (رحیمیان ،1368،16)
دراین راستا با تحقیقات به عمل آمده آنچه به نظر می رسد این است که عزاداری به سبک قمه زنی آیا در شان امام شهیدان کربلا است؟ در پاسخ با یدگفت:
«گذشته از این که قمه زنی اساسا عزاداری نیست، خود قمه نیز سلاح جرم است و در یک و دو دهه اخیر غالبا از آن برای شرارت و تجاوز استفاده می شد. درشهرهای بزرگ لات ها و لوطی ها، برای زور گیری و باج گیری از قمه استفاده می کردند این سلاح، که درآغاز، مانند شمشیر، از آلات مشترک بود، به تدریج به وسیله ای برای دراز دستی و زور گیری تبدیل شد وسلاح آشوب گران گردید.»( مجمع مدرسین و محققین ،1385،254)
«[باری]سررشته مجالس عزاداری امام حسین– علیه السلام– به دست توده های مردم است وآنها میدان دار وصحنه گردان عاشورایند. مردم برای عزاداری، شکل های گوناگونی آفریده اند؛ از جمله: بر سینه زدن، زنجیر زنی، قفل زنی، تیغ زنی و قمه زنی. هیچ یک ازاین شکل های عزاداری را عالمان اسلامی به مردم القا نکردند، بلکه مردم جلو افتادند و شکلی خاصی به عزاداری دادند. النهایه این که فقها، برخی از صورتهای عزاداری را جایز و یاحرام دانستند.»(مجمع محققین ومدرسن قم ،1385،275)
«درحال حاضر که درپی وقوع انقلاب اسلامی، فرهنگ عاشورا، توان نیرومند خویش رادرصحنه بین المللی درمبارزه با قدرت های شیطانی وافشای چهره واقعی استکبار جهانی به اثبات رسیده است وآنان که منافع خود را با پیام امام حسین– علیه السلام– درخطرمی بیبند، آماده اند با هر بهانه ای سیل خروشان امواج تبلیغی خود راگسیل دارند و افکار جهانیان، به ویژ ه جوانان آرمان گرای مسلمان وحق طلب را که اکنون در بسیاری از مناطق حساس هم چون لبنان و فلسطین [مصر، یمن، بحرین، عربستان و…]به سوی اهداف امام حسین–علیه السلام– جلب شده است، منحرف کنند و آنان را از دنبال کردن سیره و روش حسین– علیه السلام– مایوس گردانند براساس همین هوشمندی و زمان شناسی است که فقیهان بزرگی هم چون امام خمینی– رحمت الله علیه– عزاداری موهن مذهب را ناروا دانسته و تحریم کردند. معمار[بزرگ انقلاب]جمهوری اسلامی با آن معتقد بودند عاشورا با همان سنت ها ی سابق باقی باشد و دسته جات سینه زنی و نوحه خوانی به همان قوت خودش باشد وسینه زنی و نوحه خوانی هارا رمز پیروزی ملت می شمرد و هشدار می داد که قلم فرساها، با اسامی مختلف، شما را از این مسیر منحرف نکند. با این همه نسبت به جهات غیر شرعی عزاداری حساس بودو می فرمود: ما وهیچ یک از دینداران نمی گوییم که با این اسم، هر کس هر کاری می کندخوب است.» (مسائلی، 1389، 57)
«کار دیگری که درسالهای گذشته درمیان برخی عزاداران مشاهده می شود، قلاده برگردن انداختن است وخود را کلب حسین و دیوانه حسین خواندن وسینه خیز به زیارت مرقد امامان رفتن و سجده بر آستان آنان کردن. به این عزاداران باید گفت که امام حسین– علیه السلام– هرگز سگ نمی خواهد، انسان می خواهد، دیوانه نمی خواهد، عاقل می خواهد،سجده گر برخویش نمی خواهد، بنده خدا می خواهد. چنین نام ها وکارهایی مصداق سبقت از دین است و ازترس تقصیر و قصور در دین به غلو و افراط در افتادن و از آن طرف بام افتادن. دین برای خود حدود و ثغوری دارد و عبور ازآن هر چند به قصد دین داری بیشتر، مانند داخل نشدن درحدود دین است. باگستردگی عزاداری درسده های اخیر و ابزارها و امکاناتی که درعصر حاضر به وجود آمده، لازم است فقهای شیعه به فقه عزاداری بپردازند و باید ها و نبایدهای آن را تبین کنند اینک حتی یک کتاب درباره فقه عزاداری وجود ندارد، حال آن که مردم درهر سال، دو ماه به عزاداری می پردازند و احکام آن را نمی دانند. … این چنین است که عده ای عوام زده و عوام فریب، با این سخنان دهان آگاهان را می بندند و از آنان می خواهند که دیده ها را نادیده بگیرند.»(مجمع مدرسین و محققین،1385،257-256)
3-4- بدعت بودن قمه زنی:
بدعت در دین، امر نکوهیده ای است که به هر نام و هدفی که باشد، سرانجام جز خسران و ضربه بر اصل و سیمای دین، حاصل دیگری ندارد، غالبا آنهایی که اقدام به بدعت گذاری در دین می کنند، کسانی هستند که از راه های معمول و متداول نتوانسته اند برای خود جایگاه مناسبی را در میان متدینان فراهم سازند و از طریق صحیح و سالم، قادر نبوده اند که در اعتلای مذهب گامی بردارند یا اینکه اشخاص غافل وجاهلی هستند که به گمان خود از این راه، می توانند خدمتی به دین و دین داران کنند. این دسته، مصداق بارز افرادی هستند که امام صادق- علیه السلام – در حدیثی آنها را چنین معرفی می کنند: «قطع ظهری اثنان، عالم متهتّک و جاهل متنسِّک»؛«دو نفر کمر مرا شکستند؛ عالم پرده در نابکار و نیز جاهل و نادانی که صرفا به ظاهر دستورات دین توجه می کند.»(محمدی ری شهری میزان الحکمه ،1382، 8/4003)
از این رو است که در روایات نیز با شدت خاصی با بدعت گذاری برخورد شده و بر برائت اسلام از بدعت گذاران تأکید فراوان شده است. پیامبرخدا – صلی الله علیه وآله وسلم – می فرمودند: «بدترین کارها آن است که نوپدید و بی سابقه باشد. بدانید هر بدعتی گمراهی است و هرگمراهی فرجامش آتش است.» (مجمع مدرسین و محققین، 1385،123)
حضرت علی- علیه السلام – نیز تقابل سنت و بدعت را چنین فرموده است: «هیچ بدعتی نهاده نشده مگر آن که بدان سبب سنتی ترک شد.از بدعتها بپرهیزید و راه روشن را در پیش گیرید، بهترین کارها آن است که پیشینه داشته باشد و بدترین آنها آن است که نو پدید و بی سابقه باشد.»(محمدی ری شهری، حکمت نامه پیامبر اعظم، 1385،1/453)
چنان که پیشتر گفتیم بدعت دارای دو معنای لغوی واصطلاحی می باشد. بدعت در معنای لغوی، به معنای ایجاد هر امر جدید و بی سابقه است. و در معنای اصطلاحی آن به معنای افزودن مسأله و حکمی نو و جدید به دین است که سابقه وزمینه دینی ندارد؛ مانند: حلال کردن حرامی و یا حرام کردن حلالی.
هر کدام از دو معنای بدعت بنابر اقتضائاتی حکم به حرمت آنها می گردد. قمه زنی نیز در هر دو معنی قرار گرفته و از این رو حکم به حرمت آن می گردد که در اینجا به توضیح بیشتر آن خواهیم پرداخت.
اما اثبات حرمت قمه زنی از جانب معنای لغوی بدعت به این صورت است که هرگاه فعل و امر جدیدی که جزء دین بودن آن ثابت نشده سبب وهن و تضعیف دین شود، به یقین انجام آن فعل حرام بوده و باید از انجام آن خودداری نمود. و همان طور که دانسته شد قمه زنی نیز از امور اختراعی می باشد که هیچ گونه سابقه ای در عصر ائمه -علیه السلام – و حتی قرون نزدیک به آن نداشته و از اختراعات مردم عوام در قرن های اخیر می باشد.
«قمه زنی و بلند کردن طبل و شیپور از ارتدوکس قفقاز به ایران سرایت کرد و چون روحیه مردم برای پذیرفتن آنها آمادگی داشت، همچون برق درهمه جا دوید.»(مطهری،حماسه ی حسینی، 1358،145)
از طرفی چون این عمل موجب وهن و تضعیف مذهب نیز می شود؛ پس از این جهت حرام بوده و به خاطر حفظ مذهب باید از آن خودداری نمود.
«قمه زنی تحت نام معنای اصطلاحی بدعت نیز قرار می گیرد و به همین خاطر حکم به حرمت آن می گردد. بدین گونه که به طور کلی اگر شخصی عملی را که دلیلی بر وجوب یا استحباب آن نداریم به اعتقاد این که آن عمل واجب یا مستحب است، انجام دهد، به یقین انجام آن فعل با این نیت حرام می باشد. از این معنای بدعت گاهی به تشریع نیز یاد می شود.همان طور که می دانید تقریبا همه افراد قمه زن، این عمل را با این نیت که اعمال عبادی و مطلوب شارع است، انجام می دهند. در حالی که همان طور که از بحث های پیشین دانسته شد نه تنها هیچ دلیل شرعی و روایی را نمی توان یافت که در آن به گونه ای به این اعمال توصیه شده باشد بلکه چنین اعمالی قابل انطباق بر عمومات بحث استحباب عزاداری امام حسین-علیه السلام – نیز نبوده؛ حتی مغایر با اصل و فلسفه وجودی عزاداری نیز هستند.»( مجمع مدرسین و محققین،205،1385)
همه می دانیم سر رشته مجالس عزداری امام حسین– علیه السلام- به دست توده های مردم است وآنها میدان دار و صحنه گردان عاشورایند. مردم برای عزداری، شکل های گوناگونی آفریده اند
از جمله بر سینه زدن:«سینه زنی، زنجیر زنی، قفل زنی، تیغ زنی وقمه زنی. هیچ یک ازاین شکل های عزاداری را عالمان اسلامی به مردم القا نکردند، بلکه مردم جلو افتادند و شکل خاص به عزاداری دادند. النهایه این که فقها، برخی از صورتهای عزداری را جایز یا حرام دانستند.» (مجمع مدرسین ومحققین ،1385،251)
«ورود خرافات و تحریفات و بدعت ها به عاشورا و عزداری از جمله بدین علت است که مردم، میدان دار عزاداری گردیده و نقش آفرین شده اند درحسن نیت و صداقت عوام هیچ تردیدی نیست و هرکه در این تردید کند باید در صداقت خود تردیدکند. اما اینک سخن در حسن نیت علوم نیست، بلکه در ناآگاهی است و هیچ گاه حسن نیت جای آگاهی را نمی گیرد و این دو، جانشین ناپذیرند آن که عوام را آگاه می داند یا خود عوام زاده است و یا عوام فریب.»(مجمع مدرسین و محققین،251،1385)
«عوام هر چه را عجیب تر و غریب تر و گزافه تر و خرافه تر باشد،

پایان نامه
Previous Entries منبع پایان نامه ارشد با موضوع امام حسین، صحیفه سجادیه، مفاتیح الجنان، مقام معظم رهبری Next Entries منبع پایان نامه ارشد با موضوع امام حسین، جامعه اسلامی، حقوق شهروندی، فرهنگ اسلامی