منبع مقاله درمورد تصویرسازی، ورزشکاران، تصویرسازی ذهنی، درصد چربی بدن

دانلود پایان نامه ارشد

ورزشکاران جوان بیشتر اهداف فردی خود را تصویرسازی میکنند و ورزشکاران با سن بالاتر تصویرسازی مرتبط با اهداف تیمی را بیشتر انجام میدهند (86). محققین اعتقاد دارند که ورزشکاران بزرگتر و با تجربهتر با درصد بالاتری تصویرسازی انگیزشی را بهکار میبرند و در مقابل ورزشکاران جوانتر با درصد بالاتری تصویرسازی شناختی را استفاده میکنند و تمرکز بیشتری بر یادگیری و اجرای تکنیکها دارند. بر اساس این یافتهها اینکه کدام نوع تصویرسازی در ورزشکاران جوان یا بزرگسال مؤثرتر است؛ مورد اتفاقنظر نیست و تا کنون مقایسهای میان بزرگسالان و جوانان برای آزمون رویکردهای متفاوت تصویرسازی صورت نپذیرفته است (87). هرچند بیان شده که ورزشکاران بعد از 14 سالگی به احتمال مشابه با بزرگسالان از محتوای انگیزشی و شناختی برای تصویرسازی استفاده میکنند (88).

تمرین ذهنی
استفاده مکرر از تصویرسازی در ذهن برای اجرای یک مهارت ورزشی خاص را تمرین ذهنی گویند. به طور نمونه تمرین ذهنی در طول یک دوره زمانی، مشابه برنامه تمرین جسمانی مربوطه است. اولین مطالعهی علمی و دقیق اثرات تمرین ذهنی بر مهارتهای حرکتی در سال 1934 انجام شد. بررسیها نشان داده است که تمرین ذهنی عملکرد را بهبود میبخشد و از بیتمرینی بهتر است. به اعتقاد کاکس109(2002) تمرین ذهنی شکلی از تصویرسازی است، و تمرین ذهنی با تصویرسازی ذهنی فرق دارد. تصویرسازی ذهنی قابلیتی است که به صورت غیرفعال یک تصویر را فقط در محدودهی خاصی که از طرف تلقیندهنده ارائه میشود، توسعه میدهد. حال آنکه در تمرین ذهنی فرد فعالانه در یک تصویر یا مجموعهای از تصاویر درگیر میشود. شاو و همکاران (2005) بیان میدارند که؛ در واقع تصویرسازی شکلهای گوناگونی دارد که در روانشناسی ورزش اغلب به تمرین ذهنی معروف هستند. تصویرسازی یک فرآیند عمومی است درحالی که تمرین ذهنی بهعنوان شکل خاصی از تصویرسازی درنظرگرفته میشود. لندرز110 (2004) معتقد است که تصویرسازی ذهنی با تمرین ذهنی تفاوت چندانی ندارد. وی بیان میدارد که در گذشته به دلیل عدم رعایت ارائه دستورالعمل تصویرسازی ذهنی از سوی مربیان، در متون تحقیق بیشتر از عبارت تمرین ذهنی استفاده میشد. ولی امروزه چون مربیان از دستورالعمل خاص تصویرسازی ذهنی استفاده مینمایند و ورزشکاران ناگزیرند تا همان دستورالعمل را در ذهن تجسم نمایند، لذا کاربرد واژهی تصویرسازی ذهنی عمومیت بیشتری یافته است. به عبارتی در تمرین ذهنی، ورزشکار بدون هیچ محدودیتی و به صورت آزادانه به تجسم اجرای مهارتهای مربوطه اقدام مینماید، در حالی که در تصویرسازی ذهنی مجبور است فقط آنچه از سوی تلقیندهنده برای او مجسم میشود را به تصویر بکشد (75).
در دهه اخیر مطالعات متعددی، سودمندی تمرین ذهنی در یادگیری اولیه، اجرا و حتی در مرحله به ذهنسپاری را نشان دادهند. این اثربخشی در بهبود اجرای ورزشی در افراد مبتدی و همچنین باتجربه تأیید شده است. به نظر میرسد نحوه استفاده از تمرین ذهنی با سن و میزان تجربه ورزشی ورزشکاران ارتباط داشته باشد. در این راستا مطالعات معدودی بر روی جوانان ورزشکار صورت گرفته است (89).

طرح مسابقه
به اعتقاد پژوهشگران طرحریزی مسابقه یک گام مهم برای دستیابی به اوج عملکرد میباشد. طرحریزی مسابقه بهرغم اینکه به ورزشکار کمک میکند تا به یک روش اجرای مطلوب دست یابد؛ سبب میشود که آنها بتوانند سطح انگیختگی خود را کنترل کنند (90). توسعهی طرحریزی مسابقه یک فرایند بلند مدت میباشد که نیازمند سنجش و پالایش مداوم است (91).
2-6- معرفی رشتههای ورزشی
در این قسمت به بیان تاریخچه مختصری از دو رشته ورزشی ووشو و کیکبوکسینگ میپردازیم.
2-6-1- تاریخچه ووشو
ووشو111 ورزش رزمی ملی چین است که مرکب از دو کلمه وو112 و شو113 به معنی هنر رزم میباشد. در چين باستان از هنرهاي رزمي براي دفاع از سرزمين، خود يا خانواده و مقابله با دشمنان و راهزنان و … استفاده ميشد. ووشو نه تنها يک ورزش سنتي چين، بلکه عناصر فلسفي، اخلاقي، زيباشناسي، پزشکي و نظامي را نيز در بردارد. هدف فنون رزمي ووشو ناتوان کردن و زيان رساندن به دشمن است. از اين رو ووشو يکي از شيوههاي تمريني مهم ارتشهاي چين باستان بوده و حتي امروزه نيز در تمرينات پليس و نيروهاي مسلّح ارتش نيز مورد استفاده قرار ميگيرد. امروزه ووشو به صورت يک ورزش استاندارد جهاني به مردم جهان ارائه شده ‌است و فقط منحصر به کشور چين نيست. هنر رزمي ووشو در مسابقات در دو بخش تالو114 و ساندا115 ارائه مي‌شود: زمينه تالو (اجراي فرمهاي سنتي چيني به صورت زيبا به همراه حرکات آکروباتيک)، و زمينه ساندا (مبارزه آزاد بر روي سکو با استفاده از دستان و پاها و زيرگيري) (42،92).
توسعه ووشو در سلسلههاي مينگ (1368-1644 ميلادي) و چينگ (1636-1912 ميلادي) به اوج خود رسيد. در اين زمان، ووشو به شاخههاي گوناگون مانند چانچوان، نانچوان و تايچي تقسيم شد. در زمان جمهوري چين (1912-1949 میلادی) ووشو به نوعي ورزش تبديل شد. پس از مطرح شدن ووشو در بعد مسابقاتی، اولین انجمن رسمی آن در سال 1920 در کشور چین تأسیس شد و در سال 1933 ووشو رسماً به لیست مسابقات و بازیهای ملی وارد گردید. اولین مسابقات ملی ووشو در سال 1935 برگزار شد. در سال 1987 با حضور 14 کشور اولین مسابقه قهرمانی ووشو آسیا در ژاپن برگزار گردید، و نیز در همان سال فدراسیون ووشو آسیا (WFA)116 تشکیل شد. در سال 1990 ووشو بهعنوان یکی از رشتههای رسمی در بازیهای آسیایی وارد گردید. سپس با تشکیل فدراسیون بین الملی ووشو (IWUF)117 در سال1990 در چین، اولین دوره مسابقات ووشو قهرمانی جهان با حضور 36 کشور در سال 1991در چین برگزار شد (42،92).
در ایران، ووشو از سال 1368 رسماً تحت پوشش فدراسیونهای مختلف از جمله تکواندو، کاراته، دفتر جهاد تربیت بدنی و فدراسیون کونگفو، ووشو رزم آوران شروع به توسعه نمود، و از اسفند 1382 فعالیت خود را در قالب فدراسیون مستقل ادامه میدهد (42).
2-6-2- تاریخچه کیکبوکسینگ
کیکبوکسینگ تقریباً یک ورزش جوان میباشد که از کاراته بوجود آمده است، و ساختار آن عناصری از ورزشهای کاراته، تکواندو و بوکس را دارا میباشد. کیکبوکسینگ شامل گرایشهای متنوعی میباشد که عبارتند از: سمیکنتاکت118، لایتکنتاکت119، فولکنتاکت120، لوکیک121، تای کیکبوکسینگ122، فرمِ موزیکال123 و ایروبیک124 (5). کیکبوکسینگ در دهه هفتاد میلادی در آمریکا بوجود آمد، و به یکی از پرطرفدارترین ورزشهای جهان تبدیل گشت. در دهه هفتاد کاراتهکاران آمریکایی به دنبال راهکاری برای تغییر قوانین مسابقات کاراته بودند. چراکه آنان عقیده داشتند که قوانین کاراته سبب محدودیتهای آنان در اجرای ضربات و تکنیکها میشود. درواقع آنها خواستار اجرای تکنیکها (ضربات دست و پا125) با نهایت قدرت بودند. بر همین اساس ورزش کاراتهفولکنتاکت126 بوجود آمد. در ابتدا مسابقات کاراتهفولکنتاکت تقریباً تحت قوانین کاراته برگزار میگردید، اما با گذشت زمان قوانین جدیدی وضع گردید، بهعنوان مثال؛ اجازه اجرای ضربات با نهایت قدرت، حذف تکنیکهای گرفتن127، توسعه تکنیکهای ضربه زدنی128، تغییر میدان مسابقه از مت129 به رینگ. در این سالها کاراتهفولکنتاکت به کیکبوکسینگ تغییر نام داد. در سال 1976 “انجمن جهانی کیکبوکسینگ”130 در آمریکا به منظور اداره این ورزش تأسیس شد، و به دنبال آن اولین دوره مسابقات کیکبوکسینگ در سال 1977 برگزار گردید. کیکبوکسینگ امروز به یکی از پرطرفدارترین و هیجانانگیزترین ورزشها بدل شده است (92،93،94).
کیکبوکسینگ در ایران در سال 1380 توسط فدراسیون ورزشهای رزمی به رسمیت شناخته شد، و مجوز رسمی دریافت نمود. و در حال حاضر تحت لیسانس سازمان جهانی کیکبوکسینگ (WKA) به فعالیت خود در ایران ادامه میدهد (95).
2-7- پیشینه تحقیق
در این بخش، پیشینه تحقیق به صورت موضوعی- تاریخی ارائه میگردد. به این صورت که در ابتدا پژوهشهای آنتروپومتریکی و بیومکانیکی، و در انتها پژوهشهای روانشناختی آورده شدهاند.
2-7-1- پژوهشهای آنتروپومتریکی و بیومکانیکی
آلم و یو (2013)، در تحقیقی تحت عنوان “متغیرهای فیزیولوژیکی ورزشکاران 131MMA” به اندازهگیری قدرت عضلانی، توان و ترکیب بدن این دسته از ورزشکاران پرداختند. آزمودنیهای این تحقیق را 5 ورزشکار مرد نخبه (میانگین سنی 5/5 ± 6/29 سال، میانگین قد 07/9 ± 4/180 سانتیمتر، میانگین وزن 08/11 ± 8/80 کیلوگرم) تشکیل میدادند. نتایج تحقیق بیانگر آن بود که درصد چربی بدن آزمودنیها 54/0 ± 25/12 و ارتفاع پرش عمودی 78/3 ± 3/40 سانتیمتر میباشد. در آزمون دراز و نشست ورتیکال132 امتیاز 78/3 ± 25/22 تکرار را گزارش کردند (96).
تاسیوپلوس و نیکولایدیس (2013)، در تحقیقی تحت عنوان “تاثیر یک مسابقه کیکبوکسینگ بر قدرت پنجه دست” به اندازهگیری قدرت پنجه دست این دسته از ورزشکاران قبل و بعد از مسابقه پرداختند. آزمودنیهای این تحقیق را 31 کیکبوکسر (میانگین سنی 6 ± 5/24 سال، میانگین قد 08/0 ± 77/1 متر، میانگین وزن 6/11 ± 1/74 کیلوگرم) تشکیل میدادند. نتایج تحقیق بیانگر آن بود که قدرت پنجه دست مسلط کیکبوکسرها قبل و بعد از مسابقه به ترتیب 9/11 ± 7/53 و 9/11 ± 8/51 کیلوگرم و نیز؛ قدرت پنجه دست غیرمسلط آنان قبل و بعد از مسابقه به ترتیب 3/11 ± 0/50 و 5/11 ± 4/48 کیلوگرم میباشد (24).
آندرتو و همکاران (2012)، در تحقیقی تحت عنوان “نیمرخ ریختشناسی133 جوجیتسوکاران نخبه برزیلی” به اندازهگیری تودهی چربی بدن و تیپ بدن این دسته از ورزشکاران پرداختند. آزمودنیهای این تحقیق را 11 مرد نخبهی جوجیتسوکار134 برزیلی (میانگین سنی 3/3 ± 5/25 سال، میانگین قد 5/6 ± 1/180 سانتیمتر و میانگین وزن 7/8 ± 1/83 کیلوگرم) تشکیل میدادند که همگی آنان دارای کمربند قهوهای و مشکی بودند، و سابقه قهرمانی ملی و بینالمللی را نیز در کارنامه خود داشتند. نتایج نشان داد که درصد چربی بدن این دسته از ورزشکاران 6/2 ± 3/10% میباشد. برای اندومورفی، مزومورفی و اکتومورفی به ترتیب 8/0 ± 3، 1 ± 5/5 و 6/0 ± 7/1 را بهدست آوردند (97).
ویلر و همکاران (2012)، در تحقیقی تحت عنوان “آیا متغیرهای آنتروپومتریکی و فیزیولوژیکی تکواندوکاران المپیکی و غیرالمپیکی متفاوت است؟” به اندازهگیری چربی زیرپوستی، قدرت و توان این دسته از ورزشکاران پرداختند. آزمودنیهای این تحقیق را 4 تکواندوکار منتخب برای حضور در المپیک بیجینگ135 و 6 تکواندوکار غیرمنتخب تشکیل میدادند. میانگین قد و وزن مردان المپیکی به ترتیب 03/0 ± 75/1 متر و 2/8 ± 5/69 کیلوگرم بود. نتایج تحقیق بیانگر آن بود که مجموع چربیهای زیرپوستی آزمودنیها (سهسر، دوسر، تحتکتفی، فوقخاری، شکم، ران و ساق پا) 7/2 ± 9/53 میلیمتر، و نیز ارتفاع پرش عمودی آنان 01/0 ± 43/0 متر میباشد (98).
پاسکو و همکاران (2012)، در تحقیقی تحت عنوان “ارزیابی تمرین ویژه در ورزشکاران جودو” به اندازهگیری درصد چربی بدن این دسته از ورزشکاران پرداختند. آزمودنیهای این تحقیق را 8 جودوکار جوان (میانگین سنی 9/0 ± 3/15 سال، میانگین قد 1/5 ± 4/174 سانتیمتر، میانگین وزن 4/4 ± 8/62 کیلوگرم) و 6 جودوکار بزرگسال (میانگین سنی 9/4 ± 2/25 سال، میانگین قد 5/6 ± 5/176 سانتیمتر، میانگین وزن 2/11 ± 5/77 کیلوگرم) تشکیل میدادند. نتایج تحقیق بیانگر آن بود که درصد چربی بدن جوانان و بزرگسالان به ترتیب 9/2 ± 3/10 و 8/5 ± 9/12 میباشد، و بین متغیر درصد چربی بدن جودوکاران جوان و بزرگسال تفاوت معنیداری وجود ندارد (45).
رجبیان (1391)، در تحقیقی تحت عنوان “مقایسه برخی ویژگیهای آنتروپومتریکی و بیومکانیکی ورزشکاران تیم ملیهای ملی زنان رشتههای تکواندو، جودو و ووشو” به اندازهگیری ترکیب بدن، تیپ بدنی، قدرت و استقامت عضلانی، چابکی، انعطافپذیری، تعادل و توان این دسته از ورزشکاران پرداخت. آزمودنیهای این تحقیق را 26 رزمیکار شامل 7 تکواندوکار، 10 جودوکار و 9 ووشوکار با میانگین سنی به

پایان نامه
Previous Entries منبع مقاله درمورد ورزشکاران، تصویرسازی، روانشناسی، تصویرسازی ذهنی Next Entries منبع مقاله درمورد بیومکانیک، ورزشکاران، سوماتوتایپ، آنتروپومتریک