منبع مقاله درباره گروه کنترل، اکسیژن مصرفی، تمرین قدرتی، تمرین استقامتی

دانلود پایان نامه ارشد

تجربی و کنترل تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت 6 هفته (3 جلسه در هفته) به انجام تمرینات پلایومتریک منتخب پرداختند. گروه کنترل تمرینات عادی خود را دنبال کردند.در پایان دوره تمرینی، پس آزمون گرفته شد.یافتهها نشان داد که تمرینات پلایومتریک به طور معنی داری باعث افزایش توان انفجاری پاها، سرعت، چابکی، و انعطافپذیری عضلات کمر و ران تکواندوکاران گردید (14).
1-3-2- پژوهشهای انجام شده در خارج از کشور
دولزال34 و همکارن (1998) تاثیر تمرینات قدرتی و استقامتی و موازی را بر میزان متابولیک پایه در افراد بدون رژیم غذایی خاص را بررسی کردند. 30 مرد سالم با میانگین سنی 20 سال به صورت تصادفی به سه گروه تمرین استقامتی (سه جلسه در هفته، جاگینگ همراه با دو آهسته)، گروه قدرتی (سه جلسه در هفته تمرین قدرتی)، گروه موازی (ترکیبی از تمرینات قدرتی و استقامتی)، به مدت 10 هفته در یکی از گروهها قرار گرفتند. از آزمودنیها، تستهای حداکثر توان هوازی، تکرار بیشینه پرس سینه، درصد چربی و BMR به عمل آمد. نتایج نشان داد که در هر سه گروه افزایش معنیداری در BMR رخ داد و همچنین افزایش معنیداری در حداکثر توان هوازی در گروه استقامتی (13 درصد) دیده شد. اما گروه مقاومتی (3 درصد) و موازی (7 درصد) افزایش معنی داری نداشتند (52).
فورد35 و همكارانش (2000) اثر سه تركيب مختلف از تمرينات پلايومتريك و تمرين با وزنه را بر آزمونهای منتخب آمادگي جسماني مورد بررسي قرار دادند. تعداد 50 دانش آموز دبيرستاني به مدت 10 هفته در سه گروه، در يكي از سه برنامه پلايومتريك، وزنه و پلايومتريك همراه با وزنه، شركت داشتند. 5 تست منتخب، چابکی، 40 يارد دويدن، پرش عمودي، بارفيكس و شاتل ران در دو مرحله پيش و پس آزمون، اجرا شد. نتايج حاصل بدين شرح بود كه در تست شاتل ران، هيچ گروهي اختلاف معنيداري را از پيش آزمون به پس آزمون نشان نداد، ولي در 4 تست ديگر، در هر سه گروه، اختلاف معنيداري از پيش آزمون به پس آزمون به سه گروه مشاهده شد. همچنين بین هيچ يك از سه گروه درتستهاي 5 گانه، اختلاف معنيداري مشاهده نشد (57).
بل36 و همکارانش (2000) اثر تمرینهای موازی استقامتی و قدرتی را بر مشخصات عضلات اسکلتی مورد بررسی قرار دادند. آزمودنیها 45 نفر زن و مرد بودند که به صورت تصادفی به 4 گروه قدرتی، استقامتی، قدرتی همراه استقامتی و کنترل تقسیم شدند. گروه قدرتی و استقامتی 3 جلسه در هفته و گروه موازی (استقامتی، قدرتی) 6 جلسه در هفته و به مدت 12 هفته تمرین کردند. آزمون قبل از شروع تمرین و بعد از 6 هفته و 12 هفته از آنها گرفته شد. نتایج نشان داده که VO2MAX (حداکثر اکسیژن مصرفی) در هر دو گروه استقامتی و موازی افزایش یافت. رکورد یک تکرار بیشینه برای پرس پا و اکستنشن زانو در گروه قدرتی و موازی افزایش داشت همچنین افزایش معنیداری در نسبت مویرگهای فیبری در گروه موازی مورد توجه بود (40).
در تحقيقي كه توسط فيجنبائوم 37و همكارانش در سال (2002) انجام شد، اثر دو جلسه تمرين قدرتي در هفته بر قدرت اندام فوقاني و تحتاني، و توانايي اجراي حركتي، در كودكان مورد بررسي قرار گرفت. 21 پسر و 34 دختر در اين تحقيق شركت كردند. يافتههاي تحقيق به طور مطلوبي از اين موضوع حمايت ميكند كه قدرت عضلاني ميتواند در دوران كودكي بهبود يابد. و به طور مطلوبي تكرار تمرينات به صورت دو بار در هفته، براي كودكاني كه در تمرينات مقدماتي شركت ميكنند، بهبود مييابد (55).
بالا بینیس 38و همکاران (2003) اثر تغییرات اولیه به وسیله تمرین موازی استقامتی و قدرتی را بررسی کردند. 26 بازیکن بسکتبالیست مرد در این تحقیق شرکت کردند. تمرینات به مدت 7 هفته و 4 جلسه در هفته طول کشید. آزمودنیها به صورت تصادفی به 4 گروه تمرین قدرتی (7= n)، تمرین استقامتی (7= n) ، تمرین موازی (استقامتی + قدرتی) (7= n) و گروه کنترل (5= n) تقسیم شدند. نتایج نشان داد که گروه موازی سهم افزایش بیشتری در VO2MAX نسبت به گروههای دیگر داشتند. رکورد پرش عمودی در گروه موازی و گروه قدرتی افزایش معنیداری داشت. اما دو گروه دیگر افزایش معنیداری در رکورد پرش عمودی نداشتند (38).
لوریت39 و همکاران (2003) تمرینات موازی قدرتی و استقامتی و تاثیر آنها بر متغیرهای وابسته انتخابی را مطالعه کردند. آزمودنیهای این پژوهش 26 دانشجوی دانشگاه بودند که به صورت تصادفی به سه گروه مقاومتی(9= n) و استقامتی (9= n) و کنترل (8= n ) تقسیم شدند. تمرینات هفتهای سه جلسه و به مدت 10 هفته ادامه داشت. گروه مقاومتی تمرین قدرتی را برای بالاتنه و پایین تنه در 4 ست و 4 الی 8 تکرار بیشینه انجام میدادند. گروه استقامتی بر روی دوچرخه بین 40 تا 100 درصد اوج اکسیژن مصرفی تمرین میکردند. نتایج این پژوهش نشان داد که گروه قدرتی پیشرفت معنیداری در تکرار بیشینه و گروه استقامتی در اوج اکسیژن مصرفی داشتهاند (78).
ويس ليف40 (2004) و همكاران در تحقيقي، ارتباط قوي بين اسكوات قدرتي و ارتفاع پرش عمودي در فوتباليستهاي نخبه را مورد مطاله قرار داند. براي اين تحقيق 17 بازيكن فوتباليست ملي مردان با ميانگين سني 8/25 و قد 3/173 سانتيمتر و وزن 5/76 كيلو گرم و حداكثر اكسيژن مصرفي 7/65 ميلي ليتر را، در دو آزمون حداكثر قدرت براي اسكوات نيمه و توانايي دو سرعت و پرش عمودي، مورد آزمايش قرار دادند. نتايج تحقيق حاكي از آن بود كه حداكثر قدرت اسكوات نيمه، در اجراي دو سرعت و پرش عمودي در بازيكنان نخبه فوتبال نقش تعيين كنندهاي دارد. ولي قدرت بالاي اسكوات نميتواند نقش تعيين كنندهاي در حداكثر اكسيژن مصرفي داشته باشد (114).
گلوواکی41 و همکاران (2004) اثر تمرینات قدرتی، استقامتی و موازی را بر عملکرد مردها را بررسی کردند. آزمودنیها به سه گروه تقسیم شدند: گروه استقامتی (12= n)، گروه قدرتی (13= n)، گروه موازی (16= n)، که قبل و بعد از 12 هفته، وزن، درصد چربی، حداکثر اکسیژن بیشینه، پرس پا و توان پرش اندازهگیری شد. آزمودنیها هفتهای 3 جلسه تمرین داشتند. نتایج نشان داد که وزن افزایش معنی داری در گروههای قدرتی و موازی رخ داد. کاهش معنیداری در درصد چربی بدن در گروه استقامتی و گروه موازی دیده شد. پیشرفت معنیداری در حداکثر اکسیژن بیشینه فقط در گروه استقامتی مشاهده شد (58).
كاتزامانيدز42 (2005) در تحقيقي با عنوان اثر تركيب، برنامههاي، تمرينات قدرتي و سرعتي بر توانايي پريدن، دويدن و چابکی در بازيكنان فوتبال مورد بررسی قرار داد. 35 آزمودني را به سه گروه تقسيم كرد. گروه اول كه تعدادشان 12 نفر بودند، تركيبي از تمرينات قدرتي و سرعتي را اجرا كردند. گروه دوم كه تعدادشان 11 نفر بودند، همان تمرينات قدرتي را بدون تمرينات سرعتي انجام دادند و گروه سوم كه تعدادشان 12 نفر بود بدون تمرينهاي فوق، به عنوان گروه كنترل در نظر گرفته شدند. براي ارزيابي پرش ارتفاع ،سه بار پرش عمودي در نظر گرفته شد. اسكات پرشي، پرش به عقب و جلو و پرش به چپ و راست و 30 متر سرعت با يك تكرار حداكثر، براي عملكرد سرعت و ارزيابي قدرت، چابکی ایلینویز به ترتيب بعد از تمرين، هر دو گروه تجربي به طور معنيداري در يك تكرار بيشينه در همه تستها پيشرفت كردند. بعلاوه، گروه يك به طور معنيداري، بهتر از گروه دو و گروه كنترل در فعاليت هاي ورزشي: 30 متر سرعت ، اسكوات پرشي، چابکی و پرش به عقب و جلو را اجرا كردند. در نتيجه تركيبي از برنامه هاي دو سرعتي و مقاومتي، نتايج بهتري را نسبت به تمرينهاي سنتي مقاومتي، براي افزايش كارايي توان در بازيكنان فوتبال به وجود ميآورد (72).
كريستو43 و همكاران (2006)، اثر تمرين مقاومتي بر فوتباليستهاي نوجوان را مورد بررسي قرار دادند. اين تحقيق اثر افزودن تمرين مقاومتي فزاينده بر ظرفيتهاي بدني پسران نوجوان را مورد بررسي قرار داده است. آزمودنيهاي اين تحقيق را 24 بازيكن فوتبال 12 تا 15 ساله تشكيل ميدهد، كه به سه گروه 8 نفره تقسيم شدهاند. گروه يك كه فقط تمرينات فوتبال را انجام میدادند، گروه دو كه علاوه بر تمرينات فوتبال، تمرينات مقاومتي را هم انجام ميدادند و گروه سه كه گروه كنترل بودند و هيچگونه تمريني انجام نميدادند. هر دو گروه تجربي تمرينات فوتبال را هفتهاي 5 جلسه انجام دادند و گروهي كه بايد تمرين مقاومتي را انجام ميداد، اين تمرينات را هفتهاي 2 بار و براي 16 هفته دنبال كردند. برنامه تمرين مقاومتي شامل 10 تمرين با 2 تا 3 ست 8 تا 15 تكراري و با 50 تا 80 درصد يك تكرار بيشينه بود. حداكثر قدرت (براي پرس پا و پرس سينه)، توانايي پرش اسكوات، پرش به جلو و عقب، تكرار حركات پرشي براي 30 ثانيه، 5 متر رفت و برگشت براي 10 بار، انعطاف پذيري (نشستن و خم شدن به جلو) و تكنيك فوتبال كه در شروع تمرين، پس از 8 هفته و در پايان 16 هفته مقايسه ميشود. در گروهي كه تمرينات مقاومتي و تمرينات فوتبال را به طور هم زمان انجام ميدادند، رکورد 5 متر رفت و برگشت براي 10 بار و اجراي تكنيك فوتبال، به طور معنيداري نسبت به دو گروه ديگر پيشرفت كرد (47).
رنستات44 و همکاران (2008)، اثر كوتاه مدت تمرينات قدرتي و پلايومتريك را، بر سرعت دويدن و پرش ارتفاع فوتباليست هاي حرفهاي مورد مطالعه قرار دادند. آزمودنيها در اين تحقيق به سه گروه شش نفري تقسيم شدند. گروه 1 تمرينات مقاومتي سنگين را انجام دادند و گروه 2 تركيبي از تمرينات مقاومتي و پلايومتريك را براي هفت هفته انجام دادند و گروه كنترل شش تا هشت جلسه تمرين متداول فوتبال را در هفته انجام دادند. نتايج نشان داد که رکورد هر سه گروه بطور معنيدار تغییر کرد اما گروهي كه فقط تمرينات با وزنه را انجام داده بودند بطور معنيدارتری باعث افزايش در رکورد سرعت و توان در مقايسه با دو گروه دیگر شد (97).
پرزگوموز45 همكاران در سال (2008)، اثر تركيب تمرينات با وزنه و پلايومتريك را بر آمادگي بدني و سرعت باز شدن زانو در ضربات پا در فوتبال، مورد بررسي قرار دادند. گروه تمرين و گروه كنترل 21 نفر بودند گروه تمرين تركيبي از تمرينات مقاومتي و پلايومتريك را براي شش هفته انجام دادند. نتايج تحقيق حاكي از آن بود كه تركيب تمرينات با وزنه و پلايومتريك به طور معني داري باعث بهبودي اجراي شوت و ديگر فاكتورهاي موثر در فوتبال شدند (91).
ادیمولا46 (2009)، اثر سه روش تمرینی پلیومتریکی (پرش عمقی، پرشجهشی و پرشافقی) را بروی قدرت عضلات پا دانشجویان مرد را مورد بررسی قرار داد. آزمودنیها 40 مرد دانشجوی مبتدی (تمرین نکرده) بودند که بصورت تصادفی به 4 گروه 10 نفره تقسیم شدند. 10 نفر گروه گواه و 3 گروه تجربی که هرگروه 10 نفر،یکی از روشهای تمرین پلیومتریکی (پرش عمقی،پرش جهشی و پرش افقی) را انجام دادند. برنامه تمرینی متناوب پلیومتریکی 3 جلسه در هفته بمدت 20 هفته اجرا شد. یافتهها نشان داد که فقط پرش عمقی و پرش جهشی تغییرات معنیداری در قدرت عظلات پای آزمودنیها ایجاد نمودهاند. بنابراین به این نکته اشاره دارد که تمرین پلیومتریک (پرش عمقی و پرش جهشی) دربهبود قدرت پایین تنه مورد استفاده قرار گیرد (36).
کسار میلان47 و همکاران (2009)، اثر کوتاه مدت تمرینات پلیومتریک همراه با تمرین منظم فوتبال بر توان انفجاری بازیکنان فوتبال نوجوان سیزده ساله را مورد بررسی قرار دادند. آزمودنیها بصورت تصادفی به دو گروه کنترل (12=n) و تجربی (11= n) تقسیم شدند. گروه کنترل هشت هفته و هر هفته دو جلسه به مدت 90 دقیقه بازی فوتبال انجام میدادند و گروه تجربی نیز سه جلسه در هفته که دو جلسه آن مانند گروه کنترل90 دقیقه ترکیب بازی فوتبال همراه تمرینات پلیومتریک داشتند و یک جلسه تمرین پلیومتریک منتخب (سه نوع حرکت پرشی) را در مدت این هشت هفته انجام دادند. از آزمودنیها؛ آزمونهای دو 10 مترسرعت؛ پرش اسکات و تست چابکی بعمل آمد. نتایج نشان داد در گروه تجربی کاهش 1/2 درصدی در زمان دو 10 متر سرعت و کاهش 6/9 درصدی در زمان تست چابکی و افزایش معنی دار 9/7 درصدی در پرش اسکات مشاهده شد . اما تغییرات معنی داری در گروه کنترل مشاهده نشد (44).
میشل وهمکاران48 (2009) تغییرات

پایان نامه
Previous Entries منبع مقاله درباره حداکثر قدرت، اندام تحتانی، سیستم عصبی، ورزشکاران Next Entries منبع مقاله درباره پیش آزمون، تمرین مقاومتی، جامعه آماری، درصد چربی بدن