منبع مقاله درباره تمرین مقاومتی، تمرینات مقاومتی، قدرت عضلانی، ورزشکاران

دانلود پایان نامه ارشد

کمربندهاي سنگين و طنابهاي کشي (باندهاي الاستيکي) به کاررود. از آنجا که نيروي ورزشکار، بسيار فراتر از مقاومت اين اجسام است، حرکت به صورت انفجاري انجام مي شود. به کار بردن اين اجسام براي افزايش توان، روش پرتابي (بالستيک) ناميده شده است. در اين روش، انرژي ورزشکار، از آغاز تا پايان حرکت به صورت پويا عليه يک مقاومت اعمال ميشود، در نتيجه، وسيله، متناسب با توان به کار رفته عليه آن تا مسافت معيني پرتاب ميشود. در سرتاسر حرکت، ورزشکار بايد توانايي ايجاد نيروي قابل ملاحظهاي براي شتاب دادن مستمر به وسيله را داشته باشد تا اين شتاب در لحظه رهايي جسم به حداکثر برسد. براي پرتاب جسم تا بيشترين مسافت ممکن، بيشترين شتاب بايد در لحظه رهايي ايجاد شود (بومپا، 2002؛ گائینی و رجبی، 1388؛ بومپا، 1993). شکل 2-1 و 2-2 تعدادی از حرکات مقاومتی بالستیک را نشان میدهد.

شکل 2-1 پرش اسکات

شکل 2-2 پرش عمودی همراه با دمبل
2-2-2-1. تمرین مقاومتی بالستیک و قدرت
از آنجا که تمرین بالستیک میتواند قدرت بیشینه را بهبود بخشد (مالیسوکس48 و همکاران، 2006؛ مکبراید49 و همکاران، 2002) و ترکیبی از تمرین وزنه و پلایومتریک میباشد لذا افزایش بیشتر فعالیت عضله را نسبت به تمرین مقاومتی به تنهایی نشان میدهد (تومی50 و همکاران، 2004). به نظر میرسد برای بهبود یک تکرار بیشینه قدرت و افزایش قدرت عضلانی، تمرین مقاومتی بالستیک به دلیل افزایش میزان توسعه نیرو نسبت به تمرین مقاومتی به تنهایی، مفید باشد (مانجین و همکاران، 2008).
2-2-2-2. تمرین مقاومتی بالستیک و توان
توان، محصول قدرت و سرعت میباشد. بنابراین توان اوج از ترکیب بهینه متغیرهای استفاده شده در انقباض عضلانی به دست میآید. توان مانند سرعت و چابكي به زمان حركت وابسته است و بهبود زمان حركت (سرعت حركت ) باعث افزايش توان مي شود . براي افزايش توان عضلاني دو روش وجود دارد كه يكي با استفاده از حركات سرعتي با وزنه و ديگري حركاتي است كه اولين بار، مربيان اروپايي ابداع كردند و امروزه بنام پلايومتريك (انفجاري) معروف است (بومپا، 2002).
ماهيت تمرينات انفجاري به چرخه كشش – كوتاه شدن وابسته است. اين چرخه، تركيب عمل برونگرا (طويل شدن عضله همراه با افزايش تنش) و درونگرا (كوتاه شدن عضله همراه با افزايش تنش) است. وقتي يك عمل برونگرا، پيش از عمل درونگرا انجام شود نيروي توليد شده در عمل درونگرا افزايش مييابد. عناصر انقباضي عضلات، تارهاي عضلاني هستند با اين حال بخشهاي غيرانقباضي ويژهاي در عضلات (مجموعه اجزاي كشساني) را به وجود ميآورند. كشش مجموعه اجزاي كشساني هنگام انقباض عضلاني، انرژي كششي نهفتهاي شبيه انرژي يك فنر كشيده شده راتوليد ميكند. اين انرژي به نيروي توليد شده به وسيله تارهاي عضلاني افزوده ميشود و باعث افزايش توليد نيرو ميگردد. چرخه كشش – كوتاه شدن نمودي از بازتاب ميو تاتيك ( بازتاب كششي عضلاني) و اجزاي ارتجاعي عضله و وتر آن است. در حقيقت، چرخه كشش- كوتاه شدن براي توليد حداكثر نيرو است و يا به عبارت ديگر براي اينست كه منحني نيرو زمان به سمت بالا و چپ متمايل شود يعني توليد نيروي بيشتر در يك زمان مشخص (افزايش حداكثر سرعت توسعه نيرو51) صورت گیرد (بومپا، 2002؛ بومپا، 1993). شكل 1-2 سازگاي به تمرينات تواني را نشان مي دهد.
مزيت تمرينات انفجاري و پرتوان اينست كه در اين گونه تمرينات دستگاه عصبي تمرين داده ميشود. افزايش عملكرد ممكن است نتيجه تغييرات عصبي باشد كه به شخص در كسب توانايي بيشتر كمك ميكند. اين پديده با كوتاه شدن زمان فراخواني واحدهاي حركتي، به ويژه تارهاي تندانقباض و افزايش توانايي نرونها براي افزايش تواتر عصبي، همراه است. تجربه تمريني و تحقيق نشان داده است كه سازگاري عضلاني، به زمان قابل ملاحظهاي نياز دارد و پيشرفت ممكن است از يك سال تا سال بعد به درازا بكشد، اين سازگاري، به ويژه در ورزشكاران نخبه به شكل همزماني بهتر و بيشتر فعاليت واحد هاي حركتي و الگوي فعال شدن آنها، آشكار ميشود. سازگاري فيزيولوژيكي ديگري كه در اجراي توان مهم است به كارگيري تعداد بيشتري از تارهاي عضلاني در زمان بسيار كم است. سازگاري

Potential Training Adaptations

شکل 3-1 سازگاری به تمرین توانی
عصبي – عضلاني با تمرينات توان، باعث بهبود هماهنگي درون عضلاني نيز ميشود، يعني ارتباط بيشتري بين بازتاب هاي تحريكي و مهاري يك عضله در پاسخ به تحريكات مختلف ايجاد مي شود ، در نتيجه اين سازگاري ، دستگاه عصبي مركزي ياد مي گيرد كه چه وقت بايد تكانه عصبي را براي تحريك و اجراي يك حركت بفرستد و چه وقت بايد جلوي اين تحريك را بگيرد (بومپا، 1993). شاخص ديگري از سازگاري با تمرينات توان هماهنگي بهتر عضلات يا توانايي عضلات موافق و مخالف براي همكاري موثر در اجراي يك حركت است. بهبود هماهنگي عضلات ، توانايي انقباض بعضي از عضلات و استراحت بعضي ديگر را افزايش مي دهد. يعني با استراحت عضلات مخالف، سرعت انقباض عضلات موافق افزايش مييابد (بومپا، 1993؛ بومپا، 2002).
هنوز به طور قطع مشخص نیست که تمرین مقاومتی بالستیک باعث بهبود توان میشود. برخی محققین پیشنهاد کردند که بهبود در تحریک عصبی52، میزان فعالسازی عصبی53 و هماهنگی درون عضلانی54 را مشاهده نمودند که در مجموع باعث بهبود در میزان گسترش نیرو55 شده است (کورمی و همکاران، 2010). وینچستر (2008) دریافت که 8 هفته تمرین مقاومتی بالستیک با استفاده از پرش اسکات موجب بهبود در میزان گسترش نیرو و برون ده توان میشود. گرچه ماهیت دقیق سازگاریهای به وجود آمده پس از بهبود آشکار نیست و به نظر میرسد برخی تغییرات عضلانی موضعی اتفاق میافتد.
2-2-2-3. تمرین مقاومتی بالستیک و سرعت
پرشهای اسکات به عنوان مؤثرترین نوع تمرینی برای توسعه اندازههای توان انفجاری پایینتنه (ارتفاع پرش عمودی) در ورزشکاران نخبه توانی شناخته شده است (نیوتن و همکاران، 1999؛ ویلسون و همکاران، 1993؛ بیکر، 1996؛ گامبل، 2010). تمرین پرش اسکات کوتاه مدت (5 هفته) برای تولید بهبود معنادار در اندازههای قدرت در سرعت با نیروی زیاد در فوتبالیستهای دانشگاهی آمریکایی گزارش شده است (هافمن و همکاران، 2005). برخی تغییرات در عملکرد پرش عمودی به نظر میرسد که با تغییرات یک تکرار بیشینه قدرت، نیروی اوج56 یا تغییرات در ریختشناسی57 عضله ارتباط دارد. اخیرا پژوهشی آثار عملکرد و مکانیسمهای اساسی برای سازگاریهای تمرینی با تمرین پرش اسکات در ورزشکاران تفریحی58 را آزمایش کرده است و بهبود معنادار در توان اوج، میزان توسعه نیرو59 و سرعت اوج را گزارش کرده است (وینچستر60 و همکاران، 2000) . گرچه، تغییرات معنادار در نیروی اوج، یک تکرار بیشینه اسکات یا بیان نوع تار عضلانی همراه با این بهبودها در اندازههای قدرت در سرعت وجود نداشته است. به علت ماهیت دوطرفه و عمودی تمرینات پرش اسکات، شاید موفقیت کمتر که با این نوع تمرین در بهبود عملکرد دوی سرعت گزارش شده است، شگفتانگیز نباشد. یک پژوهش ده هفتهای، از تمرینات پرش اسکات استفاده کرده است و به این نتیجه رسیده است که ارتفاع پرش، امتیازات بازکردن زانو در روش ایزوکینیتیک و عملکرد 6 ثانیه روی دوچرخه بهبود معنادار داشته اما در دو دوی سرعت 30 متر تغییر معنادار مشاهده نشده است (ویلسون و همکاران، 1993؛ گامبل، 2010).
2-2-2-4. مکانیسمهای تمرین مقاومتی بالستیک
اکثر فعالیتهای ورزشی مقاومتی بالستیک با یک عمل برونگرا یا کمک گرفتن از دستها آغاز میشود. تقابل بین عضله و تاندون در طی این نوع تمرین با انواع تمرینات درونگرا مثل تمرینات یک ضرب و دوضرب المپیک تفاوت دارد. به ویژه، بیشتر کشش، حین بخش درونگرای حرکت با تغییر اندک مشاهده شده در طول فاسیکول عضله و تاندون اتفاق میافتد (کاواکامی و همکاران، 2002). به ویژه، انقباض عضله در حرکت نیمه ایزومتریک به دلیل اضافه شدن تنش به حالت ارتجاعی تاندون میباشد. اهمیت عمل برونگرا در بیشتر حرکت موجب بهبود در برونده توان شده است که به انجام تمرین مقاومتی بالستیک (پرش اسکات) به سازگاریهای همراه با مرحله برونگرا نسبت داده شده است (کورمی و همکاران، 2010). این سازگاریها احتمالا شامل تغییر در ویژگیهای مکانیکی واحد تاندون-عضله که پیرو تمرین پلایومتریک مشاهده شده است، میباشد (فور و همکاران، 2010). جنبههای هماهنگی درون عضلانی شامل بهبود فراخوانی و آستانه بالای تحریک واحدهای حرکتی در سرعتهای انقباضی بالا با تمرین بالستیک همراه میباشد (استون، 1993؛ کرامر، 2012). فعالیتهای عضلانی بالستیک بیشینه، میزان تحریک واحدهای حرکتی بیشتری را نسبت به تمرینات مقاومتی سنتی درگیر میکند (بهم، 1995؛ هدریک، 1993). قبل از برنامهریزی، چگونگی عمل انقباضات بالستیک توسط مراکز حرکتی بالاتر پیشبینی میشود تا با برخی طبقات فعالسازی واحد حرکتی براساس بازخوردهای حسی طی حرکت اتفاق بیفتد (بهم، 1995). متعاقب اجرای متوالی حرکت به دلیل اثر یادگیری، واحدهای حرکتی خیلی سریع در طی تناوب کوتاه برای توسعه نیرو که در اثر عمل بالستیک اتفاق میافتد تحریک میشوند (لوس و شلی، 2003). در حمایت از این، به نظر میرسد سازگاریهای تمرینی گزارش شده پیرو تمرین بالستیک، در افزایش اوج فراوانی تحریک و میزان بیشتر تحریک در سرتاسر بخش گسترش یافته حرکت درونگرا حفظ میشود (کورمی و همکاران، 2010).
هماهنگی درون عضلانی و هماهنگی آنتاگونیست به طور زیادی از پیش برنامهریزی شده61 میباشند و اعتقاد بر این است که عمل مکانیسم محافظتی برای حفظ اتصال یکپارچه در پیشبینی نیروها و شتابهای پایینتنه طی عمل بالستیک وجود دارد (بهم، 1995؛ گامبل، 2010). سازگاریهای عصبی اساسی که بر قدرت با سرعت بالا تأثیر میگذارند شامل هر دوی هماهنگی درون و برون عضلانی62 میشود. جنبههای هماهنگی برون عضلانی شامل بهبود فراخوانی و آستانه بالای تحریک واحدهای حرکتی در سرعتهای انقباضی بالا میباشد که با تمرین بالستیک همراه است (هدریک63، 1993). اعمال عضله در تمرین مقاومتی بالستیک، تواتر تحریک واحد حرکتی را نسبت به تمرین مقاومتی بیشتر درگیر میکند (بهم64، 1995؛ هدریک، 1993). توسعه توانایی برای تحریک با سرعت بالا در طی تناوب کوتاه به منظور افزایش نیرو توسط عمل بالستیک نشان داده شده است. (گامبل، 2010). هماهنگی درون عضلانی و همانقباضی آنتاگونیست65 به طور زیادی از قبل برنامهریزی شدهاند و اعتقاد بر این است که یک مکانیسم عمل محافظتی66 برای حفظ یکپارچگی مفصل در پیشبینی نیروها و شتابهای اندام در عمل بالستیک میباشد (بهم، 1995). تون مناسب درونداد آنتاگونیست67 که به طور مکرر در معرض تمرینات مقاومتی بالستیک قرار میگیرد با کاهش همانقباضی برای افزایش برونده نیروی درونگرا68 اتفاق افتد (کرونین و همکاران، 2003؛ گامبل، 2010)
2-3. مروری بر پیشینه تحقیق
با جستجوهای انجام شده به نظر میرسد تحقیقات اندکی در مورد تمرینات مقاومتی بالستیک انجام شده است. در زیر به تعدادی از آنها اشاره میشود:
دالن69 و همکاران (2013) اثر 5 هفته تمرین مقاومتی بالستیک چند مفصله و تک مفصله را بر عملکرد پرش عمودی 17 دانشجوی تربیت بدنی بررسی نمودند. نتایج نشان داد که پس از 5 هفته تمرین مقاومتی بالستیک، بهبود معنادار در گروه تمرین چند مفصله(اسکات) نسبت به گروه تمرین تک مفصله (پلانتار فلکشن) مشاهده شد.
زاراس70 و همکاران (2013) آثار 6 هفته تمرین مقاومتی و مقاومتی بالستیک را بر عملکرد 17 پرتابگر وزنه در قالب دو گروه بررسی کردند. نتایج نشان داد که تمرین مقاومتی بالستیک نسبت به تمرینات مقاومتی موجب بهبود معناداری در عملکرد پرتاب پرتابگران شده است. بهبود در عملکرد پرتاب بعد از تمرین مقاومتی میتواند عمدتا به هایپرتروفی عضلانی و افزایش توان عضلانی نسبت داده شود. بهبود در عملکرد پرتاب بعد از تمرین مقاومتی بالستیک می تواند به افزایش در قدرت عضلانی و حفظ نسبت تارهای نوع 2 عضله که منجر به افزایش در توان عضلانی میشود، نسبت داد.
اسمیلیوس71 و

پایان نامه
Previous Entries منبع مقاله درباره تمرینات مقاومتی، تمرین مقاومتی، بهبود عملکرد، ورزشکاران Next Entries منبع مقاله درباره تمرین مقاومتی، تمرینات مقاومتی، گروه کنترل، تربیت بدنی