منبع مقاله درباره تمرین مقاومتی، تمرینات مقاومتی، گروه کنترل، تربیت بدنی

دانلود پایان نامه ارشد

همکاران (2013) به مقایسه تمرینات مقاومتی بالستیک با بار سبک و سنگین بر برون ده توان بیشینه در 43 مرد تمرین کرده پرداختند. آزمودنیها به طور تصادفی در 4 گروه شامل گروه تمرین با بار سنگین (%90 1RM)، دو گروه تمرین با بارهایی که برون ده توان بیشینه بود (با وزن بدن در محاسبات و بدون وزن بدن در محاسبات) و یک گروه کنترل بودند. پروتکل تمرینی به مدت 6 هفته و 4 تا 6 ست پرش اسکات انجام شد. گروه تمرین با بار سنگین 3 تکرار با %90 1RM انجام دادند. گروههای برونده توان بیشینه از بارهای 48 تا %58 1RM (گروه بدون استفاده از وزن بدن در محاسبه) و 20 تا %37 1RM (گروه همراه با وزن بدن در محاسبه) استفاده کردند. همچنین همه گروهها 6 تکرار پرش اسکات بدون بار را انجام دادند. محققین دریافتند که برونده توان گروه تمرین با بار سنگین و گروه تمرین با بار سبک (بدون استفاده از وزن در محاسبه) به طور معناداری در بارهای 20، 35، 50، 65 و %80 1RM افزایش یافت در حالی که برون ده توان گروه تمرین با بار سبک (همراه با وزن بدن در محاسبه) فقط در بارهای 20 و %30 1RM افزایش معناداری داشتند.
مارکوویچ72 (2013) به مقایسه آثار بار خارجی مختلف در تمرین پرش عمودی بر برون ده توان عضلانی حرکات SJ و CMJ در افراد تمرین نکرده در یک دوره 8 هفتهای پرداختند. وضعیت بارگیری شامل موارد زیر بود: بدون بار و یک وزنه معادل %30 از وزن بدن. محققین دریافتند که دوره تمرینی منجر به افزایش در توان پرش اسکات (%5/11- 4/7) میشود اما در CMJ تفاوتی بین گروهها مشاهده نشد (5/0 در مقابل %5/9).
دی ویلارال73 (2012) به مقایسه آثار یک برنامه ترکیبی شامل چندین روش متنوع بر تولید توان در مدت 7 هفته در 67 دانشجوی تربیت بدنی (47 مرد و 18 زن) پرداخت. دانشجویان به طور تصادفی به 5 گروه ترکیبی، تمرین مقاومتی سنگین، تمرین مقاومتی بالستیک، تمرین مقاومتی بالستیک با پرش همراه با بار74و تمرین پلایومتریک تقسیم شدند. محققین دریافتند که افزایش معناداری در برون ده توان در گروههای تمرین ترکیبی (10 تا %13) و تمرین مقاومتی بالستیک با پرش همراه با بار (8 تا %12) در مقایسه با گروههای دیگر یافت شد. هر چند، بیان شده است که آزمون توان با استفاده از پرشهای همراه با بار انجام شده است و ممکن یک اثر یادگیری در این دو گروه وجود داشته است.
گرانچر و همکاران (2011) به بررسی هشت هفته برنامه تمرین مقاومتی بالستیک پایینتنه بر تعادل و قدرت 28 دانشآموز رشته تربیتبدنی دبیرستانی در قالب دو گروه تمرین و کنترل پرداختند. نتایج نشان داد که در گروه تمرین بهبود معناداری در ارتفاع پرش عمودی با کمک دستها و نیروی ایزومتریک بیشینه وجود دارد. اما در تعادل ایستا و میزان توسعه نیرو بهبود معنادار مشاهده نشد.
آلوز75 و همکاران (2010) آثار کوتاه مدت 6 هفته برنامه تمرین مقاومتی را بر پرش عمودی، دوی سرعت و توانایی چابکی 23 فوتبالیست جوان در دو گروه کنترل و تجربی، به ترتیب یک و دو جلسه تمرینی در هفته بررسی کردند. نتایج به دست آمده بهبود معنادار در پرش عمودی، دوی سرعت و چابکی فوتبالیست های جوان را نشان داد.
امام (2010) تأثیر 8 هفته تمرین مقاومتی بالستیک را بر بهبود عناصر آمادگی جسمانی و سطح رکورد پرش طول 30 دانشجوی تربیت بدنی در دو گروه تجربی و کنترل بررسی نمود. نتایج به دست آمده نشان داد برنامه تمرین مقاومتی بالستیک موجب بهبود معنادار در عناصر آمادگی جسمانی شامل قدرت عضلات پا، قدرت عضلات پشت، سرعت دویدن، چابکی، انعطافپذیری، هماهنگی و تعادل پویا در گروه تجربی شد.
کورمی (2010) به مقایسه آثار تمرین مقاومتی سنگین و بالستیک در 24 مرد نسبتا ضعیف پرداخت. تمرینات به مدت 10 هفته و هر هفته سه جلسه انجام شد. تمرینات شامل اسکات پشت با 75- %90 1RM یا پرش اسکات با 0- %30 1RM بود. محققین نتیجه گرفتند که هر دو گروه بهبود معناداری در توان اوج در پرش عمودی را نشان دادند اما تفاوت معناداری بین گروهها مشاهده نشد (5/4 ± %6/17 در مقابل 3/9 ± %7/17).
یاهیا76 و هاسابالا77 (2010) به بررسی اثر 8 هفته تمرین مقاومتی بالستیک بر شوت 30 بازیکن هندبال تیم ملی بزرگسالان مصر پرداختند. نتایج نشان داد که برنامه تمرینی مقاومتی بالستیک، یک اثر مثبت بر دادههای پس آزمون گروه تجربی در متغیرهای جسمانی و مهارتی داشته است.
ساندن (2009) به بررسی اثر 9 هفته تمرینات مقاومتی و مقاومتی بالستیک بر سرعت پرتاب 15 بازیکن هندبال خانم پرداخت. نتایج تحقیق وی نشان داد که یک دوره کوتاه مدت تمرین مقاومتی، اثر منفی بر سرعت پرتاب بازیکنان هندبال خانم دارد. همچنین نتایج نشان داد بین دو نوع تمرین مقاومتی و مقاومتی بالستیک هیچ تفاوت معناداری در سرعت پرتاب مشاهده نشد.
هریس و همکاران (2008) به مقایسه آثار پرش اسکات سبک و سنگین بر برون ده توان اوج 18 بازیکن حرفهای راگبی در مدت 7 هفته پرداختند. آزمودنیها به طور تصادفی در گروههای بار سنگین (%80 1RM) و بار سبک (20 تا %44 1RM) قرار گرفتند. گروه تمرین با بار سنگین 5 ست 5 تکراری با دو دقیقه استراحت بین ستها و گروه تمرین با بار سبک 6 ست 10 تا 12 تکراری با دو دقیقه استراحت بین ستها انجام دادند. نتایج نشان داد برون ده توان اوج در هر دو گروه افزایش یافت اما افزایش در گروه تمرین با بار سبک کمتر از افزایش در گروه تمرین با بار سنگین بود.
مانجین78 (2008) به مقایسه تمرین مقاومتی بالستیک به تنهایی با یک برنامه ترکیبی شامل تمرین بالستیک و تمرین مقاومتی سنتی با بار سنگین در 17 ورزشکار مرد تمرین کرده مقاومتی پرداخت. تمرینات به مدت 8 هفته و هر هفته سه جلسه به طول انجامید. در هر جلسه 6 تا 8 حرکت با 3 تا 8 تکرار انجام شد. در پایان محققین دریافتند که توان اوج در پرش اسکات در گروه ترکیبی افزایش معناداری را نسبت به گروه بالستیک به تنهایی نشان داد (%4/5 در مقابل %2/3). در حالی که تفاوت در شنای سوئدی همراه با پرتاب بدن مشابه بود اما معنادار نشد (%5/8 در مقابل %4/3).
نیوتن و همکاران (2006) به بررسی 4 هفته تمرین مقاومتی بالستیک بر عملکرد پرش 14 والیبالیست خانم در پایان فصل رقابت 11 هفتهای پرداختند. نتایج %4/5 کاهش در پرش طی دوره تمرینات مقاومتی سنتی در میانه فصل (هفته هفتم) نشان داد. اما %3/5 افزایش توان طی تمرینات مقاومتی بالستیک مشاهده شد. به نظر میرسد ترکیب تمرینات ویژه والیبال و مقاومتی بالستیک محرکهای قوی برای افزایش توانایی پرش در طول فصل رقابت باشد.
مک براید (2002) به مقایسه آثار پرش اسکاتهای سبک و سنگین بر برون ده توان اوج در 26 ورزشکار مرد با تجربه تمرین مقاومتی، به مدت 8 هفته (دو بار در هفته) پرداختند. آزمودنیها به طور تصادفی در سه گروه کنترل، تمرین با بار سبک و تمرین با بار سنگین قرار گرفتند. گروههای تمرین جلسات پرش اسکات را با 30درصد یا 80درصد یک تکرار بیشینه اسکات پشت انجام دادند. محققین گزارش کردند که برون ده توان اوج گروه تمرین با بار سبک به طور معناداری در طی آزمون اسکات با %30 یک تکرار بیشینه افزایش داشته است اما در گروه تمرین با بار سنگین هیچ افزایش معناداری مشاهده نشد (%10 در مقابل %4). هیچ تفاوت معناداری بین دو گروه مشاهده نشد. محققین دریافتند که هر دو گروه تمرین افزایش معناداری در برونده توان اوج در آزمون پرش اسکات با %80 یک تکرار بیشینه داشتند. در پایان، در آزمون پرش اسکات با %55 یک تکرار بیشینه، محققین یافتند که برونده توان اوج هر دو گروه تمرین به طور معناداری افزایش یافته است.
نیوتن و همکاران (1999) به بررسی اثر 8 هفته تمرین مقاومتی بالستیک بر پرش عمودی 16 والیبالیست نخبه در دوره آمادهسازی پیش فصل پرداختند. چندین نوع آزمون پرش عمودی در یک سیستم توان پلایومتریک79 و یک صفحه نیرو80 جهت اندازهگیری نیرو، سرعت و تولید توان طی پرش عمودی انجام شد. پس از اجرای آزمونها، آزمودنیها به طور تصادفی به دو گروه تمرین و کنترل تقسیم شدند. آزمودنیهای گروه تمرین در کنار تمرینات والیبال یک دوره تمرین مقاومتی بالستیک شامل پرش اسکات و گروه کنترل در کنار تمرینات والیبال، تمرینات مقاومتی با دو حرکت اسکات و پرس جلوپا با بار 6 تکرار بیشینه انجام دادند. گروه تمرین افزایش معناداری در پرش عمودی ایستاده و پرش سه گام (به ترتیب 1/3 ± %9/5 و 1/5 ± %3/6) را نشان داد. تجزیه و تحلیل دادهها نشان داد که تمرین مقاومتی بالستیک شامل پرش اسکات باعث بهبود معناداری در میزان توسعه نیرو و برونده نیرو میشود. این نتایج از اثرگذاری تمرین مقاومتی بالستیک برای عملکرد پرش عمودی در ورزشکاران نخبه پرشی حمایت میکند.
مک اووی81 و نیوتن82 (1998) اثر 10 هفته برنامه تمرین مقاومتی بالستیک را بر پرتاب توپ بیسبال و سرعت دویدن 18 بازیکن لیگ بیسبال استرالیا بررسی نمودند. در پایان مشاهده کردند که تمرین مقاومتی بالستیک موجب افزایش عملکرد در پرتاب بیسبال و عملکرد دوی سرعت می شود. بنابراین این روش تمرینی میتواند در میان برنامه های تمرینی بیسبال جای گیرد.
ویلسون (1993) به مقایسه آثار تمرین مقاومتی بالستیک و تمرین مقاومتی سنگین که با برون ده توان مکانیکی افزایش یافته بود در 64 آزمودنی تمرین کرده پرداخت. تمرینات دو بار در هفته و به مدت 10 هفته به طول انجامید. هر دو گروه 3 ست 6 تا 10 تکراری با بارهای مختلف انجام دادند. تغییرات در برونده توان با استفاده از آزمون ارگومتر 6 ثانیهای اندازهگیری شد. برونده توان به طور مشابه در هر دو گروه به طور معناداری بهبود پیدا کرد (%8/4 در مقابل %9/6) اما بهبود در گروه تمرین مقاومتی بالستیک بیشتر بود.
2-3. جمعبندی پیشینه تحقیق
در مجموع، تحقیقات اندکی در زمینه تمرینات مقاومتی بالستیک انجام شده است اما هنوز ابهامات زیادی در این نوع تمرین وجود دارد. تناقضهای زیادی در اثرگذاری بر شاخصهای مختلف در تحقیقات دیده میشود.

فصل سوم
روششناسی تحقیق

3–1. مقدمه
اين فصل روش انجام تحقيق را بيان نموده و شناخت روشنتري در ارتباط با روشهاي تحقيق فراهم آورده و به مباحثي از جمله جامعه و نمونه آماري، نحوه گردآوري اطلاعات، متغيرهاي تحقيق، روش انجام تحقيق، ابزار و وسايل اندازه گيري، روش اندازه گيري متغيرها و روشهاي آماري میپردازد.
3–2. جامعه و نمونه آماري
جامعه آماری مورد نظر، بازیکنان فوتبال شهرستان سبزوار با دامنه سني 18تا 25 سال می باشند که از 30 بازیکن به عنوان نمونه در دسترس استفاده شد. پس از گذشت سه هفته از تمرینات، دو نفر از داوطلبان از ادامه حضور در تمرینات انصراف دادند. همچنین در زمان پس آزمون سه نفر دیگر از آزمودنیها به دلیل مشکلات شخصی در آزمونها شرکت نکردند و به این ترتیب از لیست آزمودنیها خارج شدند.
3-3. روش انجام تحقیق و نحوه گردآوری اطلاعات
روش تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی بود. از بین بازیکنان فوتبال سنین 18 تا 25 سال در سطح شهرستان سبزوار نهایتا 25 نفر به صورت داوطلبانه انتخاب شدند. همه این افراد فرم رضایت نامه کتبی برای شرکت در پژوهش (پیوست الف) و پرسشنامه سابقه پزشکی (پیوست ب) را تکمیل نمودند. دوهفته قبل از پروتکل تمرینی، اندازه های آنتروپومتریک شامل قد، وزن و درصد چربی بدن آزمودنیها در محل آزمایشگاه فیزیولوژی ورزش گرفته شد. همچنین یک هفته قبل از پروتکل تمرینی از آزمودنی ها آزمون1RM 83 گرفته شد و به صورت تصادفی در دو گروه تمرین مقاومتی بالستیک و گروه تمرین مقاومتی قرار گرفتند. پس از 6 هفته اجرای پروتکل تمرینی، دوباره آزمونگیری انجام شد.

3-3-1. پروتکل تمرینی
برنامه تمرین مقاومتی بالستیک
برنامه تمرین مقاومتی بالستیک به مدت 6 هفته و هر هفته سه جلسه برگزار شد. در دو هفته اول حرکات دو ست، دو هفته دوم حرکات سه ست و دو هفته پایانی چهار ست انجام شد. هر جلسه با 15 دقیقه گرم کردن شامل دوی نرم، حرکات کششی و 3 ست 5 تکراری پرش اسکات بدون وزنه و پرش رو به بالا و رو به جلو

پایان نامه
Previous Entries منبع مقاله درباره تمرین مقاومتی، تمرینات مقاومتی، قدرت عضلانی، ورزشکاران Next Entries منبع پایان نامه ارشد درمورد محیط زیست، رشد اقتصادی، زیست محیطی، جهانی شدن