منبع مقاله درباره تمرین استقامتی، تمرین قدرتی، گروه کنترل، پیش آزمون

دانلود پایان نامه ارشد

میشود. اصلاح حرکت دستها، قوس بدن و طول گام، همگی راههای مشخصی برای بهبود سرعت و در نتیجه توسعه توان هستند. سرانجام اینکه، آمادگی بالای بدنی، انجام پرشهای مکرر، دویدن، تغییر جهت در سرعت زیاد را آسانتر میکند. در طول مسابقه حرکات میتواند، شدید و بیامان باشد و اجازه استراحت کمی به ورزشکار بدهد یک بازیکن بسیار آماده قادر خواهد بود که بازده توان خود را برای مدت طولانیتر و حتی با استراحت کم حفظ کند. ورزشکار میتواند توان خود را به دو روش توسعه دهد: قویتر شدن یا سریعتر شدن (76).
پلایومتریک به عنوان شیوه تمرینی که قدرت و سرعت را به یکدیگر پیوند میزند، شناخته شده است. آشکار است که برنامهریزی روی تمرینات پلایومتریک برای کسب سرعت، توانایی اجرای حرکات انفجاری و نیز توان، بسیار ارزشمند است. با این توضیح، تمرین پلایومتریک برای فشار آوردن روی بازتاب کششی در عضله و برای افزایش سرعت پاسخ عصبی– عضلانی طراحی شدهاند. سرعت کشش مهم است نه مقدار کشش. مثلاً حرکت سریع و شدید اسکات قبل از پریدن، نتیجه آشکار و مثبتی در سریعتر پریدن ندارد. به عبارت دیگر سرعت زیاد همیشه توانمندترین حرکات را موجب نمیشود. حرکت انگشت سبابه به طرف انگشت شست حرکت سریعتی است، ولی قدرتمند تر نیست! تلفیق سرعت زیاد و قدرت کافی، بهترین حرکت ممکن را در پی خواهد داشت (59).
1-2-10- چابکی در فوتبال
تمرینهای تنظیم سریع حرکات با تغییرات محیطی را چابکی مینامیم. چون در فوتبال موقعیتها به سرعت اتفاق میافتند، ورزشکار باید با پیش بینیکردن به موقع هر چه سریعتر، جهت و سرعت خود را تغییر دهد. تصمیمگیریهای سریع و بلافاصله اقدام بر اساس آنها در حالیکه با سرعت بازی پیش میرویم، روی روند تیم تاثیرگذار است و حتی میتواند تفاوت بین برنده یا بازنده را مشخص کند. اگر بازیکن فوتبال میخواهد موفق باشد، پاها، چشمها و مغز باید چابک باشند و به خوبی با هم کار کنند. در فوتبال سرعت چیزی فراتر از سریع دویدن است. چابکی، حرکات انفجاری کوتاه، حرکت سریع درهمه جهات، توانایی استارت زدن و توقف ناگهانی و سرعت عکس العمل، مثالهای سرعت در فوتبال است (85).
1-3- پيشينه تحقيق
1-3-1- پژوهشهای انجام شده در داخل کشور
هاشمي نژاد، (1378) عنوان كرد كه انجام تمرينات با وزنه ايزوتونيك29 و تمرينات پلايومتريك به مدت شش هفته و سه جلسه در هفته، موجب افزايش معني دار قدرت مطلق و قدرت انفجاري پاي بازيكنان فوتبال آبادان، در رده جوانان گرديد، اما بين اثر دو روش تمريني بر افزايش هر دو نوع قدرت (مطلق و انفجاري) تفاوت معني داري مشاهده نگرديد (34).
هاشمي (1381) در مقايسه آثار تمرينات پلايومتريك و تمرينات با وزنه، بر توان انفجاري پاي دانشجويان، به مدت هشت هفته و دو جلسه در هفته، عنوان كرد كه تمرينات قدرتي با وزنه و تمرينات پلايومتريك بر متغيرهاي توان انفجاري پاها و نيروي گشتاور عضلات تاكننده زانو، تاثير معنيداري داشتهاند، ولي ميان تاثير اين دو روش بر روي فاكتورهاي فوق اختلاف معني داري مشاهده نشد (33).
طاهري گندماني (1383) در تحقيقي، مقايسه تاثير تمرينات پلايومتريك و قدرتي با وزنه روي زمان واكنش، زمان حركت، زمان اجرا و چابكي دانشجويان پسر را مورد بررسي قرار داد. يافتن روشهاي مناسب براي بهبود فاكتورهاي حركتي و جسماني از جمله اهداف محققين علوم ورزشي بوده و دراين ميان بررسي متدهاي تمريني و تاثير آنها از اهميت خاصي برخوردار است. از جمله اين روشهاي تمريني ميتوان به تمرينات پلايومتريك و يا وزنه روي زمان واكنش، زمان حركت، زمان اجرا و چابكي آزمودنيها مورد بررسي قرار گرفته است. 60 دانشجوي پسر غير تربيت بدني بصورت تصادفي در سه گروه پلايومتريك، باوزنه و كنترل تقسيم شدند. دو گروه تجربي پلايومتريك و باوزنه در 7 هفته و 2 جلسه در هرهفته در معرض حركات تمرینی قرار گرفتند و گروه شاهد در تحت هيچ نرمش منظمي قرار نگرفت. اين تمرينات پس از 7 هفته بيانگر بهبود در زمان واكنش، زمان حركت، زمان اجرا و چابكي در مقايسه با گروه كنترل بوده و موجب افزايش نيروي گشتاور عضلات تا كننده و باز كننده زانو، تاكننده آرنج شد (18).
اراضي و همكاران (1383) در تحقيقي به بررسي و مقايسه تاثير تمرينهاي با وزنه و پلايومتريك بر سرعت دويدن و توان انفجاري ورزشكاران پرداختند. بدين منظور 30 دانشجوي پسر رشته تربيت بدني در محدوده سني 23-21 سال به تمرين دعوت شدند. قد، وزن، سرعت 60 متر و توان پرش آزمودنيها در پيش آزمون اندازهگيري شد. سپس آزمودنيها به طور تصادفي به سه گروه 10 نفري شامل دو گروه تجربي، پلايومتريك و با وزنه و يك گروه كنترل تقسيم شدند. گروههاي تجربي به مدت 8 هفته، هر هفته دو جلسه به تمرين هاي منتخب پرداختند. كل زمان تمرين براي هر دو گروه 48 دقيقه در نظر گرفته شد. گروه كنترل در اين پروتكل تمريني، برنامه خاصي انجام نميدادند. پس از پايان دوره تمريني آزمون پرش سارجنت و دو 60 متر از آزمودنيها به عمل آمد و این نتایج بدست آمد: 1- تمرينات با وزنه و پلايومتريك تاثير معنيداري بر توان انفجاري و سرعت آزمودنيها داشته است. 2- تفاوت معنيداري بين تمرينات با وزنه و پلايومتريك بر توان انفجاري و سرعت دويدن مشاهده نشد. نتايج پژوهش نشان داد تفاوتي بين آثار دو شيوه تمريني پلايومتريك و تمرينهاي با وزنه (با 30 تا 50 درصد بيشينه قدرت) بر توان انفجاري و 60 متر سرعت وجود ندارد و هر دو شيوه تمريني به طور يكسان بر متغيرهاي مذكور تاثير گذاشتهاند (2).
منظف (1383)، در تحقيقي با عنوان مقايسه اثر دو روش تمرين با وزنهها و ماشينهاي وزنه، بر افزايش قدرت و توان عضلاني، از بين 250 نفر دانش آموز پسر هنرستاني 16 تا 18 ساله، 30 نفر را به طور تصادفي انتخاب نمود. متغير هاي مستقل در اين تحقيق تمرينات قدرتي با وزنه آزاد، تمرينات قدرتي با ماشينهاي وزنه و متغيرهاي وابسته، قدرت و توان عضلاني در اندام فوقاني و تحتاني بود. افراد مورد مطالعه به صورت تصادفي به سه گروه تجربي1، تجربي 2 و كنترل تقسيم شدند. از هر سه گروه پيش آزمون، روي قدرت و توان عضلاني در اندام فوقاني و تحتاني، به عمل آمد. گروه تجربي 1 در تمرينات با وزنه آزاد كه شامل، پرس سينه، اسكات، جلو بازو با هالتر به حالت ايستاده، پشت بازو با هالتر به حالت خوابيده روي نيمكت و گروه تجربي 2 در تمرينات با ماشين شامل، پرس سينه با ماشين، حالت ثابت با دستگاه مولتي پرس، اسكات با ماشين و جلو بازو، و پشت بازو با دستگاه قرقرهاي سيمكش به حالت ايستاده، شركت كردند. مدت تمرينات براي هر دو گروه شش هفته، هفتهاي سه جلسه و هر جلسه 45 دقيقه بود. گروه كنترل در هيچ يك از شيوههاي تمريني شركت نداشت. بعد از شش هفته اجراي برنامه تمريني ، از هر سه گروه پس آزمون در زمينه قدرت و توان اندام فوقاني و تحتاني، به عمل آمد. بين تمرينات با وزنه آزاد و ماشينهاي وزنه، بر افزايش قدرت و توان عضلاني در اندام فوقاني و اندام تحتاني تفاوت معنيداري مشاهده نشد (29).
قهرمانلو و آقا علی نژاد، (1386) اثر سه نوع تمرین قدرتی، استقامتی و موازی (ترکیب قدرتی و استقامتی) بر ویژگیهای بیوانرژیک، قدرت بیشینه و ترکیب بدنی دانشجویان تمرین نکرده مورد مطالعه قرار دادند. 46 دانشجوی داوطلب شرکت در پژوهش با میانگین سنی 24 سال به صورت تصادفی در چهار گروه قدرتی (9 = n)، استقامتی (13 = n)، موازی (13 = n) و کنترل (11 =n) تقسیم شدند. تمرین قدرتی عبارت بود از اجرای حرکات پرس سینه، اسکوات، کشش زیر بغل و پشت پا در 2 دور با 10 تکرار و 50 درصد یک تکرار بیشینه که در پایان دوره تمرینی به 3 دور با 6 تکرار و 80 درصد یک تکرار بیشینه رسید. تمرین استقامتی شامل دویدن روی نوار گردان به مدت 16 دقیقه با 65 درصد ضربان قلب بیشینه در هفته اول بود که در پایان دوره تمرینی به 30 دقیقه با 80 درصد ضربان قلب بیشینه رسید. تمرین موازی شامل اجرای کامل دو برنامه تمرین قدرتی و استقامتی بود. هر سه گروه 3 جلسه در هفته و به مدت 8 هفته تمرین کردند. بر اساس یافتههای پژوهش بیشترین افزایش VO2MAX در گروه استقامتی و کمترین افزایش در گروه قدرتی دیده شد. افزایش VO2MAX در گروه های استقامتی و قدرتی معنادار بود. هم چنین میزان افزایش قدرت بیشینه نسبی حرکات پرس سینه و اسکوات در گروه استقامتی با گروههای قدرتی و موازی تفاوت معنیداری داشت بر اساس یافتههای پژوهش، ترکیب تمرین قدرتی و استقامتی بهبود VO2MAX و قدرت بیشینه را به خطر نمیاندازد (23).
نیکسرشت و همکاران (1387)، اثر تمرین استقامتی، پلایومتریک و موازی بر ویژگیهای بیوانرژیک و مهارتی بازیکنان فوتبال مرد را مورد بررسی قرار دادکه در این تحقیق بیست و نه فوتبالیست با میانگین سن 72/4 ± 42/25 سال، به روش نمونهگیری تصادفی در سه گروه استقامتی (10=n)، پلایومتریک (10n=)، و موازی (9n= ) قرار گرفتند. تمرین استقامتی شامل 4 نوبت دویدن 4 دقیقهای با شدت 90 الی 95 درصد ضربان قلب بیشینه با 3 دقیقه استراحت فعال بین نوبتها بود. تمرین پلایومتریک شامل 9 حرکت جهشی و پرتابی در 3 نوبت با 10 تکرار بود که با شدت پایین تا بیشینه انجام شد. تمرین موازی شامل اجرای هر دو تمرین استقامتی و پلایومتریک در یک جلسه بود که ابتدا تمرین پلایومتریک و سپس تمرین استقامتی اجرا شد. تمرینات به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه اجرا شد. قبل و بعد از دوره تمرین، آزمونهای 1600 متر برای توان هوازی بیشینه، پرش عمودی و رست30 برای توان بیهوازی و مور– کریستین برای مهارتهای فوتبال اجرا شد. نتایج نشان داد توانهوازی بیشینه در گروه استقامتی، پلایومتریک و موازی به طور معنی داری افزایش یافت. پرش عمودی در گروههای پلایومتریک و موازی افزایش معنیدار داشت. همچنین در این گروهها میانگین و اوج توان بیهوازی افزایش و شاخص خستگی کاهش معنیداری نشان داد، ولی تغییر معنیداری در هیچ یک از این متغیرها در گروه استقامتی دیده نشد. همچنین تغییر معنیداری در کیفیت مهارتهای شوتزدن و دریبل کردن در هیچ یک از گروهها دیده نشد (31).
فردوسی و همکاران (1388)، در تحقيقي به بررسی تفاوت تاثیر تمرینات با وزنه و تمرینات پلایومتریک بر روی عضلات رکتوس فموریس31 و بایسپس فموریس32 از دیدگاه الکترومیوگرافی سطحی پرداختند. نمونههای این تحقیق شامل 45 دانشجوی پسر رشته تربیت بدنی(15 نفر گروه کنترل، 15 نفر گروه تمرینات وزنه و 15 نفر گروه تمرینات پلایومتریک) که سن آنها بین 5/22 تا 6/25 سال قرار داشت بودند. برای اندازهگیری توان عضلات از آزمون پرش عمودی و برای اندازهگیری قدرت عضلات از آزمون اسکات استفاده شد. نتایج نشان داد که تمرینات با وزنه باعث افزایش قدرت و توان انفجاری عضلات میشود، در حالیکه تمرینات پلایومتریک بیشتر باعث افزایش توان انفجاری عضلات میشود، ولی در کل میتوان از هر دو شیوه تمرینی برای افزایش قدرت و توان بهره برد (21).
میرزایی و همکاران (1389) اثر یک دوره تمرین پلیومتریک و بیتمرینی پس از آن بر تغییرات رابطه نیرو – سرعت را بررسی کردند . چهل دانشجوی فعال با میانگین سنی 24 سال بطور داوطلبانه در مطالعه حاضر شدند. آزمودنیها به دو گروه کنترل و تجربی تقسیم شدند. سرعت انقباض و فعالیت الکتریکی عضله بوسیله الکترومیوگراف (EMG)33 اندازهگیری شد. گروه کنترل فعالیتهای روزانه خود را انجام دادند و آزمودنیهای گروه تجربی به مدت شش هفته در یک برنامه تمرینی پلیومتریک شرکت کردند پس از جمعآوری دادهها در سه مرحله پیش آزمون، پس از تمرین و پس از تمرین دوره بیتمرینی، نتایج زیر بدست آمد. افزایش معنیداری در EMG ثبت شد که آزمودنیها در دورههای پس از تمرین در حرکات با سرعتهای مختلف و کاهش EMG پس از بیتمرینی در حرکات آهسته و متوسط مشاهده شد. در گروه کنترل تغییر معنیداری در نتایج EMG در پیش آزمون، پس آزمون 1 و پس آزمون 2 مشاهده نشد (30).
رمضانپور و مقدم (1389) تاثیر تمرینات پلایومتریک بر توان انفجاری پاها، سرعت، چابکی، و انعطافپذیری بر 20 نفر از تکواندوکاران 18 تا 23 سال شهر مشهد را مورد بررسی قرار دادند. پس از انجام پیش آزمون آزمودنیها به دو گروه

پایان نامه
Previous Entries منبع مقاله درباره ورزشکاران، فیزیولوژی، تمرین قدرتی، سوخت و سازی Next Entries منبع مقاله درباره گروه کنترل، اکسیژن مصرفی، تمرین قدرتی، تمرین استقامتی