منبع مقاله درباره افغانستان، کشورهای در حال توسعه، آمریکای لاتین

دانلود پایان نامه ارشد

تصویر2-1: مومیایی یافت شده در کـشور مصر، استخوان سـتون فقرات دارای بدشـکلی Pott، کـه بدلیل بیماری سـل ایـجاد می شود.
در بین سالهای 1908 تا 1920 در انستیتو پاستور فرانسه دو محقق به نامهای کالمت و گرین توانستند محیط اختصاصی برای تخفیف حدت مایکوباکتریوم بویس فراهم آورند. تلاش‌های این دو زمینهای را به وجود آورد تا این که برای نخستین باردر سال 1921، يك سويه تضعيف شده مايكوباكتريوم بويس به نام ب ث ژ، به عنوان واكسن سل معرفي شد. بيليون ها نفر از آن تاريخ به بعد واكسينه شدند ولي هم اكنون كارايي اين واكسن مورد ترديد واقع شده است، آن چنان كه اثر بخشي آن در افراد بالغ مورد سوال است (راستوجی،2001؛ موکروسو110، 2002).
اولين آنتي بيوتيك هايي كه جهت درمان بيماري سل به كار گرفته شدند، استرپتومايسين و پاراآمينوساليسيك اسيد بوده كه در دهه 1940 تجويز شدند. اين داروها به طور موفقيت آميزي به صورت مجزا تجويز مي شدند ولي بعد از مدت کوتاهي، مقاومت نسبت به اين دو دارو ديده شد. در اواخر دهه 1950، ايزونيازيد را به رژيم درمان سل اضافه كردند. در ابتدا اتامبوتول و سپس در اول دهه 1970، ريفامپسين معرفي شدند. پس از سه دهه، داروهايي به رژيم دارويي سل اضافه شد كه در فاز I و II موارد باليني مورد استفاده قرار مي گيرند(یام 111، 2006).
داروهاي انتخابی خط دوم در درمان سل شامل فلوروکينولونها، آميكاسين‌، كانامايسين، كاپرئومايسين، اتيوناميد، پاراآمينوسياليسيك اسيد، سيكلوسرين، تياكتازون مي باشند. تمامي داروهاي خط دوم درمان، گران قيمت بوده و كارايي و ويژگي پاييني داشته و سميت بالايي دارند (112لیمسچنکو، 2008).
2-2- وضعیت بیماری سل در جهان:
بیماری سل تقریباً در تمام کشورهای جهان وجود دارد، ولی میزان شیوع این بیماری چه در انسان و چه در دام متفاوت میباشد. بین میزان شیوع بیماری در کشورهای صنعتی و کشورهای در حال توسعه اختلاف زیادی وجود دارد. در کشورهای صنعتی مبارزه با سل گاوی پیشرفت زیادی کرده و می‌توان گفت در حال ریشه کنی میباشد در صورتیکه در کشورهای در حال رشد نه تنها پیشرفتی نداشته بلکه در برخی موارد حالت عکس آن هم مشاهده شده است. اطلاعات موجود از 155کشور جهان میزان بروز سل دامی را در 21 کشور کم و استثنایی، در 68 کشور کم و انفرادی، در 21 کشور متوسط و در 45کشور بالا و زیاد نشان می‌دهد. ارقام تخمینی فوق جهت پی بردن به نسبت و میزان مرگ و میر کنونی کافی است اما برای تعیین خطوط کلی در آینده کافی نمیباشد. آمار موجود نیز واقعی نیست، به دلیل این که بسیاری از موارد بیماری تشخیص داده نشده و یا بسیاری از مواردی را که مثبت تشخیص دادهاند، گزارش نکردهاند. بورش(2002 ) به استناد اطلاعات منتشر شده توسط سازمان جهاني بهداشت و بيماريهاي دام (OIE) در سال 2004وضعيت اپيدميولوژيك بيماري سل گاوي در كشور هاي عضو به شرح ذيل بوده است:
قاره آفريقا
در اطلاعات گزارش شده در سال2004، 26 كشور(51% قاره) تشخيص سل در گاوها را گزارش كرده اند، 7 كشور ادعا كردند كه بيماري وجود ندارد و 18 كشور، وجود و يا عدم وجود بيماري را ذكر نكردند.
قاره آمريكا
21 كشور (8/48%) وجود سل گاوي را گزارش دادند، 19 كشور عدم وجود سل را گزارش كردند و از 3 كشور در سال 2004 گزارشي دريافت نشد.
قاره آسيا
20كشور(4/44%) وجود سل را در گاوها اعلام كردند،20كشور ادعا كردند كه بيماري در كشورشان وجود ندارد و 5 كشور درباره ي شيوع بيماري گزارشي تهيه نكردند.
قاره اروپا
35 كشور وجود بيماري را گزارش كردند، 50 كشور اعلام كردند كه بيماري در سال 2004 مشاهده نشده است و تنها از يك كشور گزارشي دريافت نشد. (شيوع نسبتاً كم در اروپا به علت بهتر بودن سيستمهاي تشخيصي و گزارشي است). از قدیم الایام کنترل سل گاوی در اروپا به وسیله انجام تست توبرکولین در گاوها و کشتار حیوانات بیمار و پاستوریزه نمودن صنعتی شیر صورت میگرفت. در فرانسه قبل از پاستوریزاسیون شیر، مایکوباکتریوم بویس مسئول 10% موارد سل انسانی بود. در سال 1937مایکوباکتریوم بویس از 9/6% موارد سل انسانی مجزا گردید، در حالیکه بین سالهای 1951 و 1965 این درصد تا3/4 % کاهش یافت. در انگلستان و ویلز تخمین زده شد که مایکوباکتریوم بویس تنها 1% کل موارد جدا شده از مایکوباکتریوم‌های بیماران انسانی را تشکیل می‌دهد.
برای به دست آوردن گلههای رسمی عاری از سل، کمیته اروپائی در سال 1975 آئین نامه سختی را برای تجارت گاوها تنظیم نمود. همه حیوانات می‌بایستی هیچگونه علائم بالینی سل را نداشته و در تست توبرکولینی که به وسیله دامپزشکان رسمی هر شش ماه یکبار انجام میپذیرفت منفی باشند(بیفا و همکاران113، 2010).
قاره اقيانوسيه
تنها يك كشور وجود بيماري سل را گزارش كرد. به سبب اهمیت اقتصادی صادرات در گاوهای صنعتی استرالیا و نیوزلند، برنامه تست سل سریعا آغاز و برنامه ریشه‌کنی در گاوهای شیری به طور دقیق در مراحل اولیه برنامه فوق به کار گرفته شد. برنامه‌های ریشه کنی برای گاوها در دهه 1970 توسعه یافت و نتیجه آن کاهش شیوع عفونت گاوهای سلی در استرالیا بود. مدارک اپیدمیولوژیک دلالت بر این دارد که صاریغ (اپوسوم) دم برسی استرالیائی (یکنوع کیسه دار)،گونه‌ای که در نیوزلند هم معرفی شده است و بدنبال آن آهوهای مزرعه‌ای، ناقلین اصلی سل گاوی می‌باشند. متعاقبا کنترل صاریغ‌ها (اپوسوم) توسط تقسیم بندی مناطق مختلف کشور و کنترل و محدود نمودن حرکت گاوها (مشابه قرنطینه) برای حل مشکل فوق، تحت برنامه مراقبت سل معرفی گردید.
در كشورهايي که برنامههاي كنترلي سل گاوي را اجرا میکنند، بیماری به يك يا دو حيوان در گله محدود ميشود. مطالعه در گاوهاي آلوده نشان داد، 40% از تماسها منجر به آلودگي ميشود و 10%موارد ضايعات پيشرونده را نشان ميدهند. شدت بيماري به ارگانيسم و ايمني شخص بستگي دارد(مونتالی و همکاران114، 2001).
در کانادا سل گاوی در خانواده بویده به عنوان یک مشکل بالقوه در دهه 1990 تشخیص داده شد. در آمریکا ریشه کنی سل گاوی تا اواسط دهه 1990 کامل نشد و شیوع سل گاوی در گله‌های عفونی 003/0% تخمین زده شد و سل گاوی تا سال 1994 حداقل در هشت ایالت آمریکا و پورتوریکو باقی بود. بیشتر گله‌های عفونی و در معرض، در طی بررسیهای اپیدمیولوژیک با انجام تستهای مرتب مورد شناسائی قرار گرفتند(دوتکام و همکاران115، 1997).
در ناحیه‌ای در آمریکای لاتین و کارائیب (یازده کشور) که دارای تقریباً75% جمعیت کلی گاوها بودند، شیوع بالای سل گاوی به صورت رسمی تائید و نیاز به اصلاح برنامه‌های کنترلی در نظر گرفته شد(هاین و همکاران، 2012).
در تحقيق مك لرونون و همكاران در سال 2010 براي بررسي ژنوتايپينگ386 جدايه مايكوباكتريوم بويس با استفاده از روش RFLP و مقايسه آن با تركيب VNTRو اسپوليگوتايپينگ در ايرلند انجام گرفت و نتايج آن نشان داد استفاده از آنزيم IS6110 و هيبريداسيون با پروب هاي PGRS و DR بيشترين تمايز را نسبت به تكنيك VNTR و اسپوليگوتايپينگ درگاو، گوزن و گوركن ها را در اين كشور داشتند(هرمانز و همکاران116، 1991).
در مطالعه‌ي كه توسط Voahangyو همكاران در سال 2009 در منطقه اقيانوس هند و جنوب آسيا بر روي سويه هاي مايكوباكتريوم توبركلوزيس به روش RFLP و استفاده از آنزيم IS6110 انجام دادند، و475 جدايه مايكوباكتريوم توبركلوزیس از مناطق ماداگاسكار، كومور، موريس، موزامبيك و لاريونيون مورد مقايسه قرار گرفتند و تعداد 2 تا 65 سويه مشترك شناسايي گرديد كه از اين تعداد 10 سويه در دو كشور مشترك بودند و همچنين IS6110 نيز داراي يك كپي بود. نتايج اين تحقيق نشان مي دهد كه تشابه ژنتيكي بين گونه هاي دام در اين منطقه وجود دارد(سراینو و همکاران117، 1999).
Michelوهمكاران در سال2007 در آفريقاي جنوبي براي تعيين شيوع بالاترين تنوع ژنتيكي مايكوباكتريوم بويس، تحقيقاتي بر روي 35 گله گاو انجام دادند كه از تعداد 91 جدايه مايكوباكتريوم بويس به روش RFLP-PGRS تعداد 29 الگو شناسايي شد. نتايج اين تحقيق تنوع بالاي ژنتيكي از مايكوباكتريوم بويس در جمعيت گاوهاي افريقاي جنوبي را نشان مي دهد كه خود حاكي از ورود گاوهاي وادراتي به اين منطقه ميباشد)کولگا و همکاران118، 1999(.
در تحقيق ديگري كه در سال2012 در دهوك عراق انجام پذيرفت تنوع ژنتيكي سويه هاي مايكوباكتريوم توبركلوزيس در بيماران مسلول با استفاده از سه روشIS6110–RFLP، اسپوليگوتايپينگو VNTR مورد بررسي قرار گرفت كه نتايج آن حاكي از تمايز بالاي الگوهاي بدست آمده به روش RFLP-IS6110 نسبت به دو روش ديگر بود(78).
در تحقيق كه در تايلند در سال 2009 براي ژنوتايپينگ ايزوله هاي جدا شده مايكوباكتريوم توبركلوزيس با استفاده از تكنيك مقايسه ايRFLP-IS6110، اسپوليگوتايپينگ و VNTR انجام گرفت نشان داد كه از تعداد 187 جدايه مايكوباكتريوم توبركلوزيس به روش اسپوليگوتايپينگ 54 الگو و از تكنيك VNTR تعداد 15 الگو و استفاده از تكنيك RFLP-IS6110تعداد 65 الگو بدست آمد و همچنين آنزيم IS6110تعداد 1-6 كپي را نشان داد و در تحقيق ديگري كه توسط Chiangrai در سال 2000 در شمال تايلند به روش VNTR انجام داده بودند 34% جدايه هاي مايكوباكتريوم توبركلوزيس تعداد كم كپي را نشان دادند(مظفری و همکاران، 1390).
در يك تحقيق ديگر در كامپالا در سال 2008، از 170 نمونه جمع آوري شده جهت بررسي مولكولي مايكوباكتريوم بويس جدا شده از كشتار گاه هاي منتخب كامپالا انجام گرفت. 21 جدايه مايكوباكتريوم بويس به روش RFLP-IS6110 مورد بررسي قرار گرفت و تعداد الگوهاي متفاوت شناسايي گرديد كه نتايج آن حاكي از عدم تجانس در ميان سويه ها بود و همچنين تعداد 5 كپي از IS6110 مشاهده شد. اين نتايج نشان داد شيوع بالاي HIV در انسان در اين كشور از چرخه انسان به گاو و بعلكس بوجود آمده است(هاس و همکاران، 1993).
در تحقيق ديگري توسط كيرشنان و همكاران در سال 2013 در جنوب هند انجام گرفت در اين تحقيق از روش AFLPاستفاده گرديد كه ميزان تفاوت بين جدايه هاي مايكوباكتريوم توبركلوزيس و مايكوباكتريوم بويس و مايكوباكتريوم بويسBCG را نشان داد كه در اين روش از ده جفت پرايمر تست استفاده گرديد كه نتايج آن شباهت بين اين جدايه ها را 88-5/99% نشان داد كه تفاوت جزئي بين جدايه هاي مايكوباكتريوم بويس و مايكوباكتريوم توبركلوزيس و مايكوباكتريوم BCG را شناسايي نمود و همچنين در اين تحقيق از روش RFLP-IS6110 و مقايسه آن با AFLP انجام گرفت كه نتايج آن نشان از تمايز بهتر RFLP با استفاده از تعداد كپي هاي IS6110 نسبت به AFLP را نشان داد(جینگ و همکاران، 2007).
در تحقيق Merza و همكاران در تركيه در سال 2010 از بيماران مبتلا به مايكوباكتريوم در كشورهاي افغانستان، پاكستان، تركيه و ايران به روش اسپوليگوتايپينگ انجام گرفت كه سويه هاي آسيا مركزي (CAS) و سويه شرق آفريقا و هند و سويه آمريكاي لاتين و مديترانه در اين كشورها شناسايي گرديد كه اين سويه‌هاي در ايران 3/32%، تركيه5/36%، پاكستان 3/61%و در افغانستان 4/27%را نشان داد(کالکوت، 2000).
در تحقيق كريستينا و همكاران در سال 2010 در كانادا نشان داد كه استفاده از روش RFLP و آنزيم IS6110 بالاترين قدرت تمايز در كمپلكس مايكوباكتريوم توبركلوزيس را نسبت به روش MIRU-VNTR كه در سال 2001 از 650 نمونه كه بطور تصادفي از بريتيش كلمبيا، ساسكاچوان، مانيتوبا و كبك جمع آوري شده بود را نشان داد(پالومینو و همکاران، 2007).
در تحقیق دیگری که توسط اوبراین و همکاران در سال 2000 انجام شد در ژنوم مایکوباکتریوم بویس ناحیه ای به نام Pucd شناسایی گردید که الگوهای بسیار واضحی از باندها را زمانی که به عنوان پروب برای انجام RFLPاستفاده می گردد نشان میدهد در این تحقیقق برای انجام RFLP ازآنزیم AluI استفاده شد. بر طبق این تحقیق پروب Pucd در مقایسه با پروبهای معمول RFLP مایکوباکتریوم ها شاملIS6110 ، DR، PGRS قدرت

پایان نامه
Previous Entries منبع مقاله درباره علوم پزشکی Next Entries منبع مقاله درباره بیماران مبتلا، استان لرستان، استان همدان