منبع مقاله درباره استان اصفهان، شهر اصفهان، توسعه پایدار، توسعه پاید

دانلود پایان نامه ارشد

ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺻﻨــﺪﻭﻕ ﻭ هیئت ﻣﺘﻮﻟﻴﺎﻥ ﺯﻣﻴﻦ، ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻛﻤﺮﺑﻨﺪﻫﺎﻱ ﺳﺒﺰ ﺩﻭﺭ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻱ ﻓﻀﺎﻳﻲ ﺷــﻬﺮ، ﻣﻤﻨﻮﻉ ﻭ ﻣﺸﺮﻭﻁ ﻛﺮﺩﻥ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺭﻭﻱ ﺍﺭﺍﺿﻲ ﺁﺑﺨﻴﺰ ﻭ ﺣﺮﻳﻢ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪﻫﺎ ﻭ ﻧﻬﺮﻫﺎ ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻳنها.
ﻛﺎﻫـﺶ ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻭ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻲ ﺩﺭ ﺷـﻬﺮ ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺁﻥ: ﻫﺪﻑﮔﺬﺍﺭﻱ ﺗﻘﻠﻴﻞ ﻣﻮﺍﺩ ﺯﺍﺋﺪ ﺟﺎﻣﺪ ﺑﻪ ﻧﺼﻒ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﻫﻪ، ﻭﺿﻊ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺍﻧﺮژﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥﻫﺎ ﻭ کارخانه‌ها، ﭘﮋﻭﻫﺶ ﻭ ﺗﺮﻭﻳﺞ تأمین انرژی‌های تجدید پذیر ﻭ ﺑﻮﻣﻲ، ﻭﺿﻊ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺴﺘﻪﺑﻨﺪﻱ ﻭ ﺟﻌﺒﻪﻫﺎﻱ ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺼﺮﻓﻲ عرضه‌شده ﺩﺭ ﺷﻬﺮ، ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺍﺳﺘﺎﻧﺪﺍﺭﺩﻫﺎﻱ ﭘﺎﻛﻴﺰﮔﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺳﻮﺧﺖ ﺧﻮﺩﺭﻭﻫﺎ، ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﺑﺎﺯﻳﺎﻓﺖ ﺯﺑﺎﻟﻪﻫﺎ ﻭ جز اینها.
ﺑﻬﺒﻮﺩ زیست پذیری ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ ﺷﻬﺮﻱ: ﺟﻠــﺐ ﻣﺸــﺎﺭﻛﺖ ﻓﺮﺍﮔﻴﺮ ﺷــﻬﺮﻭﻧﺪﺍﻥ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺍﻣــﻮﺭ ﻣﺤﻠﻲ، ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻓﻖﻫﺎﻱ ﻣﺪﻳﺮﻳﺘﻲ ﺑﻴﻦ ﺑﺨﺶ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﻭ ﺧﺼﻮﺻﻲ، ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻧﻲ ﺍﺯ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥﻫﺎﻱ ﻏﻴﺮﺩﻭﻟﺘﻲ ﻭ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻱ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖﻫﺎ ﻭ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪ آن‌ها، ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮔﺮﻭﻩﻫﺎﻱ ﻣﺤﻠﻲ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﺳﻮﺍﻧﺢ ﻃﺒﻴﻌﻲ، تأمین ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻭ ﻣﺴﻜﻦ ﺩﺭ ﺣﻴﻄﻪ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻫﻤﮕﺎﻥ، ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺍﺯ ﻣﻴﺮﺍﺙ ﺗﺎﺭﻳﺨﻲ ﻭ ﺗﻨﻮﻉ ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﻭ ﻫﻮﻳﺖ ﻣﺤﻠﻲ ﻭ ﺍﺑﺘﻜﺎﺭﺍﺗﻲ ازاین‌دست.
ﭘﺎﻳﻨﺪﮔﻲ ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺷﻬﺮﻱ: جایگزینی ﺍﻫﺪﺍﻑ ((ﺍﻧﺴﺎﻥ- ﭘﺎﻳﻪ )) به‌جای ((ﺗﻮﻟﻴﺪ- ﭘﺎﻳﻪ)) ﻭ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﻳﻲ ﺑﻪ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻱ ﺍﺳﺎﺳﻲ ﻣﺤﻠﻲ، ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺭﻳﺰﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﻛﺎﻫﺶ ﻓﻘﺮ ﻭ ﺑﻴﻜﺎﺭﻱ ﻭ ﺗﻮﺯﻳﻊ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﻣﻮﺍﻫﺐ ﺭﺷﺪ ﺑﻴﻦ ﮔﺮﻭههای ﺷﻬﺮﻱ، ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻓﺮﺻﺖﻫﺎﻱ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺷﻐﻠﻲ ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ اینها.
ﺍﺻﻼﺡ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺩﺍﺭﻱ ﻭ ﺣﻜﻤﺮﺍﻧﻲ ﺷﻬﺮﻱ: تمرکززدایی ﻭ ﺍﺗﻜﺎ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺪﻧﻲ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ ﻣﺤﻠﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﺮ، ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻬﺎﺩ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﻳﻜﭙﺎﺭﭼﻪ ﺷﻬﺮ ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻪ، ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻱ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﻳﻲ ﻣﻨﻈﻢ ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺩﺍﺭﻱ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ به‌کارگیری ﺷﺎﺧﺺﻫﺎﻱ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ -ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻱ ﻭ زیست‌محیطی، ﭘﺸــﺘﻴﺒﺎﻧﻲ ﺍﺯ ﻣﺴﺎﻋﺪﺕﻫﺎﻱ غیرمتمرکز ﻭ مردم‌سالارانه ﻧﻬﺎﺩﻫﺎﻱ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﺮ ﻭ ﺭﻭﺳﺘﺎﻫﺎ باهم (صرافی، 1379 : 10-12).

در این فصل مفاهیم و دیدگاه‌های مرتبط با موضوع پژوهش یک‌به‌یک مطرح و موردبررسی قرار گرفت. از میان دیدگاه‌های مطرح‌شده دیدگاه توسعه پایدار به‌عنوان دیدگاه موردپذیرش این پژوهش انتخاب‌شده است. زیرا در این دیدگاه به‌صورت جامع‌تری تمام جنبه‌ها و زمینه‌هایی را که در پایداری شهری مؤثر است موردبحث و بررسی قرار می‌گیرد. در این دیدگاه علاوه بر پاسخگویی به نیاز نسل کنونی پاسخگویی به نیاز نسل‌های آینده ا نیز موردتوجه می‌باشد. درواقع توسعه پایدار با ایجاد فضای اجتماعی، اقتصادی و سیاسی که تضمین‌کننده کیفیت مطلوب زیستی باشد، میتواند مسائلی نظیر پایداری اکوسیستم محیط‌زیست، پایداری منابع طبیعی، پایداری توسعه اقتصادی و پایداری رفاه انسانی را به‌صورت پایدار و ماندگار حفظ کند.

فصل سوم: معرفی محدوده مورد مطالعه

فصل سوم:
معرفی محدوه مورد مطالعه

شناخت محیط به‌عنوان عرصه پیدایش و حضور پدیدههای جغرافیایی یکی از گامهای نخستین در جهت دستیابی به شناخت در هرگونه مطالعهای است،که موضوع آن در رابطه با مکان هست. به گفته بومن در رابطه بامطالعه طبیعی ناحیه، هدف جغرافیدان آن است که اوضاع محدودکننده را در ارتباط با محدوده مطالعه کند و دریافت خود را از یک‌سو به بررسیهای طبیعی و از سویی دیگر بر واکنشها یا مناسبات انسانی استوار سازد (مهدوی، 1383 :2 ). بر این اساس در این فصل به بررسی ویژگیهای جغرافیایی منطقه موردمطالعه پرداخته میشود.
محیط جغرافیایی پهنه و بستری است که شهر و مجموعه زیستی‌اش نقش حیاتی خود را در آن ایفا میکنند. درواقع شهر تبلور نوع ویژهای از رابطه انسان در محیط طبیعی و بستر جغرافیایی آن است. محیط طبیعی به‌تناسب تنوع خود، محیط اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی متفاوتی به وجود میآورد. منظور از محیط طبیعی آن ساختی از پیکربندی فضا است که ویژگیهایش تحت تأثیر دخل و تصرف انسان به وجود نیامده باشد. تفاوتهای موجود در محیط عواملی نظیر موقعیت جغرافیایی، موقع ریاضی، ارتفاع از سطح دریا، شرایط آب و هوایی جهت و جریان آب، جنس خاک و رویش پوشش گیاهی است (شفقی، 1381 : 5 ).

برخی از ویژگی های طبیعی محدودهی موردمطالعه:
موقعيت، حدود و وسعت:
استان اصفهان، با مساحتي بالغ‌بر 1/107090 کیلومترمربع(حدود 35/6 درصد از مساحت کل کشور) در مركز فلات ايران قرار دارد. موقعيت جغرافيايي اين استان بين31 درجه و 26 دقيقه تا 34 درجه و 30 دقيقه عرض شمالي و 49 درجه و 30 دقيقه تا 55 درجه و50 دقيقه طول شرقي از نصف‌النهار گرينويچ واقع‌شده است. بر اساس آخرين تقسيمات کشوري در سال 1390 استان اصفهان داراي23 شهرستان، 48 بخش،106 شهر، 126دهستان و 1831 آبادی دارای سکنه هست(نقشه شماره 1) (سال نامه آماری استان اصفهان، 1390 : 55-56). شهرستان اصفهان در جنوب شرقی استان اصفهان واقع و شهر اصفهان، مرکز استان در این شهرستان قرار دارد. حدود این شهرستان از شمال به شهرستانهای اردستان، برخوان و میمه و از جنوب به شهرستان شهرضا و استان فارس و از سمت شرق به شهرستانهای نائین و استان یزد و از غرب به شهرستانهای خمینی‌شهر، فلاورجان و مبارکه و شهرضا محدود است. (سازمان برنامه‌وبودجه استان اصفهان،1375 : 1).

نقشه شماره 1 : موقعیت نسبی استان و شهرستان اصفهان 1390

منبع:سالنامه آماری استان اصفهان،1390 :56
توپوگرافی:
شهرستان اصفهان از دشت و جلگه رسوبی تشکیل‌شده است. جلگه مزبور از حاصلخیزترین جلگههای فلات مرکزی ایران محسوب میشود که در دوران چهارم زمین‌شناسی درنتیجه رسوب‌گذاری رودخانه زایندهرود به وجود آمده و در یک فرورفتگی طویل و ممتدی که از اصفهان تا سیرجان ادامه دارد، قرارگرفته است. این محل پست و فرورفته جهت شمال غربی، جنوب شرقی دارد که در شمالی‌ترین نقطه این محل شهر اصفهان و در جنوبیترین آن شهر سیرجان واقع‌شده است. جلگه اصفهان فقط از جنوب شرقی به مناطق پست جلگهای راه دارد و در تمام جهات دیگر به‌وسیله ارتفاعات نسبتاً زیادی احاطه‌شده است( شفقی، 1381: 100 ).
شهرستان اصفهان در بخش وسیعی از جلگه زایندهرود واقع‌شده است. ارتفاع متوسط این شهرستان از سطح دریا حدود 1570 متر میباشد. بخش دشتی شهرستان اصفهان از آبرفت رودخانه زایندهرود تشکیل یافته و با شیب ملایمی به باتلاق گاوخونی در جنوب خاوری استان اصفهان پایان مییابد. از سوی جنوب باختری فاصله چندانی با دامنه کوههای زاگرس ندارد ولی از سوی شمال خاوری در فاصله دورتری از کوههای مرکزی قرارگرفته است (افشار سیستانی،1378 :193).کوه کلاه قاضی در این شهرستان در 28 کیلومتری جنوب خاوری، کنار گردنه لاشتر به بلندی 2000 متر قرار دارد (همان: 49). در جنوب شهرستان اصفهان کوه صفه با ارتفاع 2232 متر و شاه کوه با ارتفاع حدود 2400 متر واقع‌شده است ازجمله کوههای غربی این شهرستان کوه آتشگاه با ارتفاع 1670متر، کوه دمبه با ارتفاع 1800متر و سفیدکوه است ( نقشه شماره 2). پایین‌ترین نقطه این شهرستان نیز باتلاق گاوخونی با 1500 متر ارتفاع میباشد (سازمان برنامه‌وبودجه استان اصفهان،1375 : 1). رودخانه زایندهرود یکی از بزرگ‌ترین رودخانههای فلات مرکزی ایران است که از ارتفاعات زرد کوه بختیاری واقع در جنوب غربی اصفهان سرچشمه میگیرد و پس از طی 360 کیلومتر از مغرب به مشرق دشتها و زمینهای زراعی اصفهان را آبیاری میکند و درنهایت به باتلاق گاوخونی در 140 کیلومتری جنوب شرق شهر اصفهان واقع‌شده فرومی‌ریزد. وسعت حوزه آبگیر زایندهرود حدود 27570کیلومترمربع (معادل7/1 درصد کل وسعت ایران)برآورد شده است (شفقی،1381 :113).

نقشه شماره 2: توپوگرافی استان و شهرستان اصفهان

زمین‌شناسی:
دیرینترین سنگهایی که میتوان در شهرستان اصفهان یافت، از دوران ژوراسیک پایین یالیاس میباشد. این تشکیلات از ماسه‌سنگ و شیست ساخته‌شده است. شیستهای سیاه‌رنگ و گاهی سبزرنگ، در بسیاری از نقاط زیر فشار شدید تکتونیکی، دچار دگرگونی شده و به سریستوشیست53 تبدیل‌شده‌اند که بیشتر درهها و نواحی پست شهرستان را تشکیل میدهند. در شهرستان اصفهان؛ از دوران ژوراسیک میانی54 و ژوراسیک بالایی55 نیز چینهشناسی بزرگی وجود دارد، ماسه‌سنگ‌های قرمزرنگ تودرتوی بدون فسیل که در چینهبندی، یکدیگر را بریدهاند در این چینهها دیده میشود. این چینهها را میتوان در خوارسگان، کوههای لاشتر و صفه، شاه کوه و کوه سید محمد اصفهان دید. بر روی ماسه‌سنگ‌های سرخ، در بیشتر نقاط چینههای دولومیتی قرار دارد. آهکهای کرتاسه زیرین نیز در تمامی نقاط شهرستان اصفهان دیده میشود. در برخی نقاط، کرتاسه زیرین به شیلهای سبزرنگ پایان مییابد، در کوههای لاشتر ضخامت آن حدود 50 متر است. در بخش کلاه قاضی اصفهان نیز جدیدترین رسوبهای دوران کرتاسه را میتوان دید. (افشار سیستانی،1378 :29 – 31).
تکتونیک:
در شهرستان اصفهان فقط میتوان از حرکات کوهزایی آلپی صحبت به میان آورد. این حرکات قبل از رسوب‌گذاری کرتاسه به سبب چینخوردگی و شکستگیهایی در تشکیلات قدیمیتر ازجمله شیستها و ماسه‌سنگ‌های ژوراسیک شدهاند،که بعداً رسوبات کرتاسه با دگرشیبی زاویهای روی شیستهای ژوراسیک در اثر نیروهای تکتونیکی به‌شدت چینخورده و شکسته شدهاند درصورتی‌که آهکهای کرتاسه خیلی ملایمتر چین‌خورده و کمتر شکسته شدهاند. محور چین‌خوردگی‌ها شمال غربی جنوب شرقی است و جبهه چینها رو به جنوب غربی میباشد(همان :34-35 ).
خاکهای شهرستان اصفهان:
شهرستان اصفهان دارای 120030 هکتار قابلیت زراعت و 1134365 هکتار قابلیت مرتع و 814810 هکتار زمین به‌صورت شهری، سکونتی، حفاظتی و تفرجگاهی میباشد. قسمت اصلی دشت اصفهان از مواد رسوبی پرشده است. لایههای رسی دوره پلیوسن56بر روی گراول57ها قرارگرفته است. ضخامت این لایههای رسی به 200 تا 300 متر میرسد. خاک اصفهان بیشتر از نوع خاکهایی است که تغییر شکل زیاد نمیدهد و در بعضی نواحی زایندهرود از نوع رسی و آهکی بوده که بر روی قشرهای ضخیمی از شن قرارگرفته است. خاک اصفهان بیشتر شور و قلیایی بوده و این مسئله سبب کمبود و نقصان گیاه و یا تنوع آن میشود. هر چه به منطقه کویری نزدیکتر شویم، از پوشش نباتی کاسته میشود. در نقاطی که در مسیر رودخانه قرارگرفته و خاک آن سخت و در معرض فرسایش و یا خاک سازی است گیاهان رشد بیشتری دارند. در چند سال اخیر با اقدامات سر جنگلی استان، مناطق وسیعی زیر کشت جنگلهای مصنوعی و نهالستانهای مختلف قرارگرفته است (شفقی،1381 :201).
3-1-6 وضعیت آب و هوایی:
به‌طورکلی شهرستان اصفهان در جلگهای با زمینهای رسی و آب‌وهوای نیمه بیابانی معتدل واقع‌شده است که فصول چهارگانه آن کاملاً محسوس است. بیشترین درجه حرارت در اصفهان 42 درجه سانتی‌گراد و کمترین درجه حرارت 16- درجه سانتی‌گراد ثبت‌شده است. بارندگی سالانه شهرستان حدود 100 میلی‌متر و متوسط دمای سالانه آن حدود 16 درجه سانتی‌گراد است. به‌طورکلی به تبعیت از کاهش ارتفاع و افزایش فاصله از غرب، میزان بارندگی در مناطق کاهش مییابد به‌طوری‌که میانگین بارندگی از 120 میلی‌متر در غرب شهرستان به حدود 80 میلی‌متر در نواحی شرق و جنوب شرق آن کاهش مییابد ازنظر شرایط اقلیمی شهرستان اصفهان در اقلیم خشک و نیمه‌خشک واقع‌شده است (نقشه شماره3). درصد بارش فصلی در شهرستان اصفهان به ترتیب فراوانی برابر با 7/45، 5/29، 9/23، 3/0 درصد میباشد که به ترتیب منطبق با فصلهای زمستان، پاییز، بهار و تابستان است (سازمان برنامه‌وبودجه استان اصفهان،1375 :2 ).
بر اساس اطلاعات موجود در سالنامه آماری سال 1390 استان اصفهان، متوسط بیشینه و کمینه ماهانه دما در ایستگاه سینوپتیک شهرستان اصفهان بین9/35 تا 2/2- درجه سانتی‌گراد متغیر بوده است.
تودههای هوایی که بیشتر ایران را ازنظر بارندگی تحت تأثیر قرار میدهند جریانهای هوای مرطوبی هستند که از روی دریای مدیترانه و جنوب اقیانوس اطلس به ایران کشیده شده و از شمال و شمال غربی وارد کشور میشوند. این تودههای هوا بارندگی فراوانی را به همراه دارند (شیخ بیگلو،محمدی،1389 :64). آمار بارندگی ایستگاه سینوپتیک شهرستان اصفهان حاکی از آن است که بیشترین میزان بارندگی در فصل پاییز و زمستان اتفاق افتاده و در فصل تابستان بسیار ناچیز است. بیشترین

پایان نامه
Previous Entries منبع مقاله درباره توسعه پاید، توسعه پایدار، شهر پایدار، مشارکت مردم Next Entries منبع مقاله درباره آبهای زیرزمینی، استان اصفهان، پوشش گیاهی، رشد جمعیت