منبع مقاله با موضوع تداعی معانی، فرایند آموزش، نمای ظاهری، دیدگاه تاریخی

دانلود پایان نامه ارشد

آیا تجربه‌‌‌ی احساسی از سه‌گوش و قرمز مستلزم تجربه ‌آیتم قرمز و سه‌گوش نیست؟ آیا ‌این فرض که قرمز یک ویژگی برای اشیای فیزیکی است درباره یک شئ فیزیکی سه‌گوش و قرمز برقرار نیست؟ ‌آیا باید یا نباید‌ این فرض را رها کرد و به ملاک محتویات حس که تا‌‌‌کنون رها‌‌‌شده بازگشت؟
در ‌اینجا بازگشت به ملاک محتویات حسی غیر‌‌‌فیزیکی یعنی بازگشت به ‌این ‌ایده که «فضای منطقی اشیای فیزیکی در زمان و مکان بر فضای منطقی محتویات حس مبتنی است و مفاهیم مربوط به محتویات حس استقلال منطقی از مفهوم دیگری را دارند که ویژگی سنت تجربه‌گرایی است». می‌توان‌ این استدلال سنتی را در ‌اینجا بازسازی کرد:
1.قرمز اصولاً ویژگی اشیاء فیزیکی است- یعنی هر کاربرد دیگری از قرمز به نحوی از استعمال در اشیاء فیزیکی اخذ می‌شود.(فرض خلف)
2.‌این برای صحبت از احساس سه‌گوش قرمز مناسب است.
3. هر عبارتی به شکل «احساس x» باید در قیاس با چنین عباراتی مثل «پسرx» یا «ساکنx» فرض کند که «x» برمی گردد به آیتمی که وجود دارد.
4. بنابراین وجود احساسی از یک سه‌گوش قرمز بر وجود یک‌ آیتم قرمز و سه‌گوش دلالت می‌کند.(از 2و3)
5.پس، وجود احساسی از یک سه‌گوش قرمز باید بر وجود یک شیء فیزیکی سه‌گوش و قرمز دلالت کند.(از 1 و 4)
6. اما نقیض 5.(بر مبنای خیالات، خطوط روشن و سایر مواردی که وجود احساس بر وجود شیء فیزیکی مطابق دلالت نمی‌کند)
7. نقیض 1(از 1،5،6و برهان خلف)
این اثبات می‌کند که اشیای فیزیکی اصل نیستند و تجربه‌‌‌گرایان می‌توانند به ملاک محتویات حس بازگردند.(Triplet & DeVries,2005,p34)
می‌توان اینگونه از این تنگنا خارج شد که «جونز احساسی از یک سه‌گوش قرمز دارد» را به «جونز به یک شکارچی مقدس معتقد است» شبیه دانست چون صدق گزاره دوم مستلزم وجود شکارچی مقدس نیست. غالب فلاسفه به «…احساس…» ویژگی منطقی‌‌‌بودن را نسبت می‌‌‌دهند مثلاً یک احساس سه‌گوش قرمز وجود دارد بر‌ «یک سه‌گوش قرمز وجود دارد» دلالت نمی‌کند مگر آنکه «… احساس…» به «… معتقد است به…» شبیه باشد. باوجودی‌‌‌که از افعال ذهنی1 متون غیرمصداقی بدست می‌آید همه متون غیر مصداقی، ذهنی نیستند. در نتیجه در دیدگاه ناب منطقی دلیلی وجود ندارد که چرا «جونز احساسی از سه‌گوش قرمز دارد» باید مشابه «جونز به یک شکارچی مقدس باور دارد» باشد و نه شبیه « ماه ممکن است از پنیری سبز تشکیل شده باشد» یا هر متن غیرمصداقی دیگری. پس یعنی هیچ دلیلی نیست که چرا باید ‌این جمله با هر یک از ‌اینها شبیه شده باشد. «…احساس…»،«…ادراک…» می‌توانند قسمتی را درست کنند که گرچه در ویژگی‌های منطقیِ غیرمصداقی با دیگران مشترک است ولی در طبقه‌ای‌ با خودش می‌تواند قرار گیرد. (EPM,p56)
4.2. دیدگاه تاریخی
سلرز در ‌این مرحله به متون تاریخی رجوع کرده و می‌گوید آنجا نیز «…احساس…»، «…ادراک…» شبیه «… معتقد است….»، «…آرزو دارد…»، «…انتخاب می‌کند…» می‌باشد. یعنی شبیه به متونی است که یا خودشان وضع گزاره‌ای هستند یا وضع‌های گزاره‌ای‌ را در تحلیل‌‌‌شان دربر‌‌‌می‌گیرند.‌ این شباهت قالبی از احساسات طبقه‌بندی شده با ‌ایده‌ها و تفکرات را بدست می‌آورد. بنابراین دکارت از واژه «تفکر» استفاده کرد تا علاوه‌‌‌بر قضاوت‌ها و استنتاجات، آرزوها، خواست‌ها، و ایده‌های بوجود آمده ازکیفیات انتزاعی بتوانند، احساسات، تمایلات و تصویرها را هم پوشش دهد.(همان،ص57)
لاک هم در همان معنا واژه «ایده» را با محدوده‌ای‌ مشابه استفاده کرد. دستگاه مفهوم‌‌‌گرایی2 نیز- که ریشه در ورای کلیات دارد- یک کاربرد بطور مطابق گسترده‌ای را بدست آورده است. در دستگاه مفهوم‌‌‌گرایی همانطور که گفته شده است هنگامیکه درباره اشیاء و موقعیت‌ها، تفکر یا قضاوت می‌‌‌کنیم، آنها در تفکرات ما شیئیت3 دارند. بنابراین وقتی ما احساسی از یک سه‌گوش قرمز داریم،‌ فرض شده این سه‌گوش قرمز در احساس ما «شیئیت» داشته باشد. [توضیح‌اینکه شیئیت در تفکر یا‌ ایده را به‌‌‌عنوان محتوا یا شئ فطری آن دارد]. پس تفاوت‌های بنیادی بین رخداد ‌ایده‌های انتزاعی و احساسات در لاک و دکارت در ‌این ویژگی و پیچیدگی محتوایی آن قرار می‌گیرد [دکارت و لاک در‌‌‌واقع، تقابل ساده و پیچیده را در‌ ایده‌ها شبیه تقابل کلی و جزئی قلمداد کردند]. دکارت درباره حواس به‌‌‌عنوان تفکرات مبهم ازعلت خارجی می‌اندیشد. اسپینوزا احساسات و تصورات را به‌عنوان تفکرات نامشخص از وضع جسمانی و حتی تفکرات مبهم‌تری ازعلل خارجی‌این وضع‌های جسمانی می‌اندیشد. تز مفهوم‌گرایی (که وجودهای انتزاعی فقط مفهومی‌بودن را دارند) توسط دکارت ادامه یافت و لاک با آگاهی کمتری نتیجه گرفت که رنگ‌ها و صداها وغیره فقط در ذهن وجود دارند و توسط بارکلی به همه کیفیت‌های قابل درک هم تعمیم یافت.
سلرز نتیجه می‌گیرد که شباهت احساس به تفکرات یک اشتباه است. اگر «احساس سه‌گوش قرمز حس ‌این اپیزود را دارد که مولفه توصیفی مرسوم از تجربیاتی است که اگر یک شئ ظاهرکند که نمای ظاهری سه‌گوش و قرمز دارد مایل است مواردی از دیدن ‌اینکه نمای ظاهری جسم فیزیکی قرمز و سه‌گوش باشد، پس با توجه به آنچه که به ‌این شباهت اشتباه منجر می‌شود، یک غیر‌‌‌مصداقیتی پیدا می‌کند. اما باید ‌این منفعت را در نظر گرفت که ما دیگر دنبال یک ویژگی «مستقیم» یا «ذاتی» برای «تجربه بی‌واسطه» نیستیم.
4.2.1. آگاهی مولفه اساسی تجربه بی‌واسطه است
به نظرسلرز امکان ادعا از طیف‌های معکوس مستلزم امکان آگاهی مستقیم ازحواس است. (نام‌های خاصی) که به نوبه خود افسانه داده را پیش فرض می‌گیرد. قالب‌های گوناگونی که با افسانه داده بدست آمده‌اند همه در‌ این ‌ایده مشترکند که آگاهی از اقسام خاص – و با «اقسامی»که سلرز در ذهن دارد، در مثال اول، تکرارپذیرهای معین حسی – یک مولفه اساسی غیرپیچیده از «تجربه بی‌واسطه» است اما از نظر او بیشتر لاک، بارکلی و هیوم در مسئله ‌ایده‌های انتزاعی متفاوتند. آنها همگی پیش‌بینی کردند که ذهن بشر توانایی ذاتی دارد تا از انواع معین خاص آگاه باشد، در‌‌‌واقع، اینکه ما به سادگی از آنها آگاه هستیم به خاطرِ داشتن احساسات و تصاویر است. حال اما، پیچیدگی کوچکی موضع هیوم را در لحاظ‌‌‌کردن یک دیدگاه جزمی متفاوت نشان می‌دهد. چون فرض کنید که به جای مشخص کردن عناصر ابتدایی تجربه به‌عنوان ادراکات مثلاً قرمز، هیوم آنها را به‌عنوان جزئیات قرمز مشخص کرده است.(و سلرز‌این را رد می‌کند که نه تنها هیوم بلکه احتمالاً بارکلی و لاک نیز اغلب ادراکات و ‌ایده‌های قرمز را تلقی می‌کنند گویی آنها جزئیات قرمز بوده‌اند). پس دیدگاه هیوم برای اهمیت دادن به امور معین به‌اندازه امور تعیین‌‌‌پذیر بسط یافته است، تا بتواند به ‌این دیدگاه نزدیک شود که همه آگاهی از انواع یا تکرار پذیرها بر یک تداعی معانی4 از واژگان (مثلاً قرمز) با کلاس‌هایی از اجزای مشابه مبتنی هستند.
اما‌ این تداعی معانی چگونه میانجی‌‌‌گری کرده است؟
اگر به هر صورت،‌ این تداعی معانی با آگاهی از واقعیت‌ها یا از شکل x مشابه y است یا از شکل x،f است واسطه شده باشد، پس دیدگاهی از‌این نوعِ عمومی است که سلرز آن را «اسم‌گرایی روانشناختی»5 نامیده است که مطابق با آن، همه آگاهیِ انواع، مشابهت‌ها، واقعیت‌ها و غیره، به‌‌‌طور‌‌‌خلاصه، همه آگاهی از وجودهای انتزاعی – در واقع هر آگاهی حتی از جزئیات – یک عمل زبانی است. مطابق با آن نه حتی آگاهی از چنین انواع و مشابهاتی، بلکه آگاهی از واقعیاتی که به تجربه مستقیم به اصطلاح مربوط هستند با فرایند کسب استفاده از یک زبان پیش فرض گرفته شده است.(همان،ص57)
سابقاً احساسات و تصویرها از مفهوم‌گرایی6معرفتی خالی شده است. دلیل اولیه برای فرض کردن ‌اینکه گره اساسی مشترک بین زبان و جهان باید بین واژگان و «تجربه‌های مستقیم» باشد ناپیدا بوده است و ‌این شیوه به وضوح تشخیص می‌دهد که اشتراکات اولیه واژه – جهان مثلاً بین «قرمز» و اشیاء فیزیکی قرمز باقی می‌ماند، به‌‌‌جای آنکه بین «قرمز» و طبقه‌ای‌ مفروض از جزئیات قرمز خاص باقی بماند.
پس هیچ طیف معکوس شده‌ای وجود ندارد. اگر جونز و اسمیت همان تمایل را در بیان واژگان رنگ و در حضور اشیاء فیزیکی گوناگون داشته باشند صرف‌‌‌نظر از چگونگی و تفاوت نوروفیزیولوژیکی آنها، پس می‌تواند هیچ امکانی از قرمز به نظرآمدن چیزی برای جونز وجود نداشته باشد درحالیکه امکان سبز به نظررسیدن برای اسمیت وجود دارد.(همان،صص59-64)

5. منطق معنی‌‌‌داری
نکته اصلی در‌ اینجا‌ این است که تحلیل مناسب از معنی داری نشان می‌دهد که ما نباید برداشت تجربه‌گرایان سنتی را درباره فهمی بپذیریم که بر‌اساس آن، واژگان یا مفاهیم ساده‌ای وجود دارند که معنی‌شان را مستقیماً از تجربه می‌گیرند و ‌اینکه می‌توانند بطور‌مستقل از هر مفهوم دیگر یا هر اظهار زبانی دیگری فهمیده شوند. (Triplet & DeVries,2005,p59)
از نظر سلرز در افسانه داده منبعی وجود دارد که حتی فلاسفه‌ای را که نسبت به ‌ایده کامل اپیزودهای درونی سوءظن دارند نیز می‌تواند گرفتار کند.‌ این واقعیت است که وقتی کودکی را تصویر می‌کنیم ابتدا زبان او را یاد می‌گیریم هرچند یادگیرنده‌ی‌ این زبان را در یک فضای منطقی ساختاری قرار می‌دهیم. ما آن کودک را در جهانی ازاشیاء فیزیکی، رنگ‌ها، صداهای تولیدی موجود در زمان و مکان درک می‌کنیم. اگرچه ما با چنین فضایی آشناییم اما نباید در تصویر کردن انگیزه زبان بی‌دقت باشیم چراکه از آغاز از همان مکان منطقی او درجه‌ای از آگاهی را، هرچند محدود و ناقص، دارد. ما از خطر می‌گریزیم. ما وضعیت او را چنین تصور می‌کنیم که گویی نسبتاً شبیه به خودمان بوده وقتی در جنگلی تاریک قرار می‌گیریم. یعنی ما به‌راحتی مسلم فرض می‌کنیم که فرایند آموزش یک کودک برای استفاده از یک زبان همان فرایند آموزش به وی است برای تشخیص عناصر درون یک مکان منطقی از کلیات، جزییات، واقعیات و غیره که ازقبل وی به لحاظ منطقی از آنها آگاهی دارد و فرایندِ جمع‌آوری ‌این عناصر متمایز با نمادهای زبانی است. (EPM,p65)
این خطا همان خطایی است که در آگاهی از اشیای فیزیکی یا آگاهی از محتویات حس خصوصی درک شده است. تست واقعی تئوری زبان از برداشتِ آن از چیزی که پیرس1 «تفکر در غیاب2» نامیده است، قرار نگرفته بلکه در رویکردش از «تفکر در حضور3» قرار گرفته است -یعنی برداشت از آن فوریت‌هایی که در آنها پیوند بنیادی از زبان با واقعیت غیر زبانی ارائه شده است.
کاری که سلرز می‌خواهد انجام دهد به نظر خودش تساوی تفکر با کاربرد زبان است. در ابتدای کار کاملاً روشن است که واژه «قرمز» اگر ویژگی منطقی نحوی4 از محمولات را نداشته باشد نمی‌تواند یک محمول باشد. نمی‌تواند محمول باشد مگراینکه در قالب‌های خاصی از ذهن دست‌کم همان چیزی باشدکه قصد شده تا به اشیاء در شرایط استاندارد با چیزی که دارای «این قرمز است» باشد، پاسخ داده شود و دوباره‌ این‌ ایده رها می‌شود که آموزش استفاده از واژه «قرمز» اپیزودهای ماتقدم از آگاهی قرمزی را دربرمی‌گیرد.‌این وسوسه‌ای برای فرض ‌این است که واژه «قرمز» به معنای کیفیت قرمز از جنبه ‌این دو واقعیت وجود دارد که (1) قرمز نحوی از یک محمول دارد و (2) پاسخ برای اشیای فیزیکی است (البته در شرایط خاص).
اما ‌این برداشت از معنای «قرمز» که پیرس به درستی بر آن نشان «دیدگاه دماسنجی»5 نهاده است اگر با خطوط دیگر تفکر تقویت نشده باشد می‌تواند اعتبار کمی داشته باشد که نکته‌اش از شباهت ظاهریِ
Rot (درآلمانی) به معنای قرمز است،
با چنین اظهارات اعتباری مثل
کِلِی همسایه آکسفورداست،
بدست می‌آید.
وقتی کسی شکلِ
«‘…’معنی می‌دهد….»
را به شکلِ
xRy
شبیه می‌کند و بدیهی فرض می‌کند که معنا نسبتی میان یک واژه و یک وجود غیرزبانی است و وسوسه‌ای‌ برای‌ این فرض است که ‌این نسبت مذکور همان نسبت تداعی است.(همان،66-68)
حقیقت ‌این است که بیان «‘…’

پایان نامه
Previous Entries منبع مقاله با موضوع نمای ظاهری، زندگی روزمره، مشاهده پذیر، ادراک حسی Next Entries منبع مقاله با موضوع پیروی از قاعده، پیروی از قواعد، بنیادگرایی، مبناگرایی