منبع مقاله با موضوع ارتباطات میان فردی، رادیو و تلویزیون، ارتباطات سازمانی، انواع ارتباطات

دانلود پایان نامه ارشد

مورد نیاز گیرنده: برخی از افراد در تماسهای تلفنی و نامه نگاری توانمندترند و برخی دیگر در ارتباطات چهره به چهره.
3- میزان و سرعت بازخورد مورد نیاز: پیامهای پیچیده و پیامهایی که نیازمند بازخورد فوری می باشند، برای ارتباطات چهره به چهره مناسب ترند. به خاطر داشته باشید، اگرچه ایمیل امکان بازخورد سریع را فراهم می نماید، اما امکان سوءتعبیر را نیز بالا می برد.
4- لزوم ثبت دائم: دستورالعملهای کتبی، یادداشتها و ایمیل می تواند جهت اصلاح و ثبت مباحث و گفته ها مورد استفاده قرار گیرد.
5- هزینه کانال: در دنیای کسب و کار زمان و انرژی به عنوان هزینه شناخته می شوند. به عنوان مثال تماسهای تلفنی از راه دور، بیشتر از فکس و ایمیل هزینه در بردارند و جمع کردن تمام کارمندان در یک مکان خاص برای جلسات چهره به چهره هزینه بسیار بیشتری را ایجاد می کند.
6- مقدار رسمیت مطلوب: اگرچه ارتباطات چهره به چهره می تواند کاملا رسمی باشد اما به طور معمول رسمیت آن کمتر از نامه های اداری و یادداشتها، و بیشتر از امیل می باشد (همیلتون، 2011).

2-2-1-13- انواع ارتباطات
2-2-1-13-1- ارتباطات کلامی و غیرکلامی:
انسانها در تلاش برای برقراری ارتباط، از دو نظام عمده نمادهای کلامی و غیرکلامی استفاده می کنند (دانکه و کلترباک، 1990). ارتباط کلامی، از واژه یا کلمه سود می برد(سرمد، 1382) و شامل نوشتار (ارتباط کتبی) و يا گفتار (ارتباط شفاهی) است (هوی و میسکل، 2005).
ارتباطات کتبی: شامل انواع روابطی است که به طریق نوشتاری رد و بدل می گردد. مزاياي ارتباطات كتبي عبارتند از:
1. به فرستنده پيام کمک میکند، پیام را قبل از ارسال، به دقت بررسی و مطالعه کند.
2. حضور فرستنده برای برقراری ارتباط ضرورت ندارد و در وقت و هزینه صرفه جویی می شود.
3. می توان از پیام کتبی به عنوان سند استفاده نمود(سرمد،1382).
ارتباطات شفاهی: آنچه به کمک زبان و به صورت چهره به چهره صورت می گیرد. مزاياي ارتباطات شفاهي عبارتند از:
1- تعامل چهره به چهره و دریافت بازخورد سریع.
2- انتقال پیام در حداقل زمان ممکن و با کمترین هزینه.
3- حل هر گونه سوءتفاهم و تفسير نادرست احتمالی در کوتاهترین زمان ممکن (سرمد، 1382).
ارتباط غیرکلامی، را می توان به عنوان ارتباطاتی که با ابزارهایی غیر از کلمات انجام می شوند، معنی کرد. سه جنبه عمده ارتباطات غیر کلامی عبارتند از: موقعیتی که ارتباط در آن روی میدهد، ارتباط برقرار کنندگان، و رفتار آنها طی فرایند تعامل (نپ و هال136، 2002). این پیامها برخی مواقع همراه با پیامهای کلامی، و گاهی به تنهایی مبادله می شوند. هدف کلی ارتباطات غیرکلامی، انتقال احساسی است که در پشت یک پیام وجود دارد(دوبرین، 1387). نمادهای غیرکلامی شامل: زبان بدن یا حرکات، مواد فیزیکی یا مصنوعی که ارزش نمادین دارند(مثل لباس اداری)، فضا، لمس کردن، زمان، و نمادهای غیرکلامی دیگر مثل لحن و شدت صدا می باشد (هوی و میسکل، 2005).

نمودار(2-3): ارتباطات کلامی و غیرکلامی

ارتباطات را از نظر عکس العمل در محیط، می توان به دو نوع یک و دوجانبه تقسیم نمود:
2-2-1-13-2- ارتباطات يك جانبه و دو جانبه :
هر گاه عكس العمل گيرنده، نسبت به پيام ابراز نشود، آن ارتباط را يك جانبه گويند(رضائیان، 1389). این نوع ارتباطات توسط گوینده آغاز شده و توسط وی نیز، به اتمام میرسد(هوی و میسکل، 2005). چنانچه محيط به گونه‌اي باشد كه گيرنده عكس العمل ها و نظرات خود را درباره محتواي پيام به اطلاع فرستنده پيام برساند، به اين ارتباط، ارتباط دوجانبه مي‌گويند(رضائیان، 1389). برخلاف ارتباط یک طرفه، ارتباط دوسویه، نیازمند مذاکرات و تبادلات پیوسته می باشد(هوی و میسکل،2005).
پژوهشهای صورت گرفته، حاکی از آن است که:
1. ارتباط یک جانبه، سریعتر و کار فرستنده پیام آسانتر است، اما به علت دقت کمتر، اختلال و سردرگمی بیشتری دیده می شود.
2. ارتباط دوجانبه از دقت بیشتری برخوردار بوده و در نتیجه بازخورد، فرستنده امکان بررسی مجدد پیام را می یابد.
3. در مواردی که امور هنوز برنامه ریزی نشده و به روال عادی درنیامده اند، ارتباط دوجانبه وسیله مؤثرتری است، اما پس از اینکه امور برنامه ریزی شده و یکنواخت شد، اثر ارتباط دوجانبه کاهش می یابد. بنابراین شاید بتوان گفت ارتباط دوجانبه برای اتخاذ تصمیم در سطوح عالی مدیریت، کاربرد بیشتری دارد(رضائیان، 1389).
بايد توجه داشت همانند بسياري از مفاهيم مديريت، ارتباطات را مي‌توان يك فرايند در نظر گرفت و اگر قرار باشد ارتباطات واقعي وجود داشته باشد، بايد فرايند دوطرفه باشد (داوودآبادی، 1385). هوی و میسکل، چهارنوع ارتباطات دوطرفه در مدارس را نام برده، و آنها را به شرح زیر، توصیف میکنند:
1. مذاکره137: مذاکره از طریق دو ویژگی، قابل شناسایی است: روحیه همکاری و شکیبایی عمومی، و فهم متقابل. این نوع ارتباط، زمانی مورد استفاده قرار می گیرد، که افراد علاقمندند دیدگاهها و تجارب یکدیگر را درک کنند. دو دانش آموزی که درباره چگونگی گذراندن تعطیلات تابستانشان، صحبت می کنند، مثالی از کاربرد مذاکره در ارتباطات هستند.
2. بررسی138: بررسی شامل دو یا چند نفر است که برای یافتن پاسخ یک مسئله، حل یک اختلاف، یا ایجاد توافق همگانی، همکاری می کنند. معمولا در چنین حالتی، راه حل ها و پاسخهای ممکن را در ساختاری که بر دامنه ای از رویکردها و دیدگاهها تأکید می کند، بررسی می کنند.
3. مناظره139: مناظره پرسش مستقیم و روحیه ای شکاک را ارائه می دهد و در آن نیازی به توافق مشارکت کنندگان نیست. فایده مناظره این است که مشارکت کنندگان، ایده ها و عقاید خود، در مورد راه حل ها را با حداکثر چالش ممکن مشاهده می کنند؛ به این منظورکه دیدگاههای افراد در مورد راه حلها محکمتر و واضح تر شود.
4. آموزش140: آموزش در ارتباطات دوجانبه، شامل فرایندی ارادی است که در آن معلم، دانش آموزان را به پاسخها و ادراکات مشخصی، راهنمایی می کند. در این روش، از پرسشهای انتقادی، و دیگر اظهارات، جهت به جریان درآوردن بحثی معین، استفاده می شود.نمونه ای از این نوع ارتباطات، روش سقراطی است (هوی و میسکل، 2005).
2-2-1-13-3- ارتباطات رسمي و غیر رسمی :
ارتباطات رسمی، به مسیرهای اداری رسمی اشاره دارد که برای عبور پیام در نظر گرفته شده (دوبرین، 1387) و توسط سازمانها تصویب شده اند(هوی و میسکل،2005). ارتباطات رسمی در ساختارهای مشخص سازمانی، بین نقشهای سازمانی و در جهت اهداف سازمانی، برقرار می گردد (آلتینوز، 2009). وقتی به نمودار سازمان توجه می کنیم و روابط میان قسمتهای مختلف و ساخت سازمان را در نظر می گیریم، در واقع مجاری رسمی ارتباطات سازمانی را می نگریم (فرهنگی، 1378). طبق دیدگاه برنارد، هنگام توسعه و یا استفاده از کانالهای رسمی، چندین نکته را باید مدنظر قرار داد:
1. کانالهای ارتباطی باید شناخته شده باشند.
2. کانالها باید تمام اعضای سازمان را به هم مرتبط سازند.
3. خطوط ارتباطی باید تا حدامکان کوتاه و مستقیم باشد.
4. شبکه کامل ارتباطی مورد استفاده قرار گیرد.
5. در مورد هر ارتباطی باید اطمینان حاصل شود که توسط فرد مورد اعتمادی که موضوع پیام در حوزه اختیارات مقام اوست، صادر شده باشد.
ارتباطات غیررسمی از روابط خصوصی و فعل و انفعالات طبیعی بین افراد به وجود می آید (میرسپاسی، 1391). افراد به محض ورود به سازمان بنا بر علل مختلف از جمله علايق، سليقه هاي مشترك، همفكري ها و… با هم رابطه برقرار مي‌كنند و شبكه ارتباطي غير رسمي را تشكيل مي‌دهند. ارتباطات غير رسمي در سازمان گاهي اوقات آن قدر توسعه مي‌يابد كه ارتباطات رسمي در آن محو مي‌شود. ممكن است شبكه ارتباطي غير رسمي به اين دليل ايجاد شود كه شبكه هاي رسمي توجهي به نيازهاي اطلاعاتي اعضاي سازمان نمي‌كنند. بنابراين شبكه هاي غير رسمي در ارضاي نيازهاي مربوط به اطلاعات اضافي سراسر سازمان مفيد تلقي مي‌شود (داوودآبادی، 1385).

2-2-1-14- ارتباطات خطی، تعاملی و تبادلی:
با توجه به اینکه پژوهش حاضر به دنبال بررسی ارتباطات خطی، تعاملی، و تبادلی می باشد، این سه نوع ارتباطات به طور جداگانه مورد بحث و بررسی قرار می گیرند:
2-2-1-14-1- ارتباطات خطی:
هارولد لسول141 در سال ۱۹۴۸ اولین الگوی ارتباطات را ارائه داد. بر اساس الگوی لسول، ارتباط الگویی خطی و یك طرفه است كه در آن، فردی بر دیگری تأثیر می گذارد. لسول برای ترسیم دیدگاهش، از نمودار استفاده نمی كرد. الگوی شفاهی او شامل پنج پرسش بود كه مجموعه كنش هایی را توصیف می كردند كه ارتباط را تشكیل می دهند: (۱) چه كسی؟ (۲) چه می گوید؟ (۳) در چه مجرایی؟ (۴) به چه كسی؟ (۵) با چه تأثیری؟ (لسول، 1998) یك سال بعد، كلود شنون142 و وارن ویور143 الگوی لسول را اصلاح كردند و الگویی ارائه كردند كه در آن ارتباط عبارت بود از: انتقال جریان اطلاعات از منبع به مقصد. آن ها در الگوی خود، «پارازیت» را به الگوی لسول افزودند. «پارازیت» به چیزی اطلاق می شود كه مانع از انتقال و جریان یافتن اطلاعات از منبع به مقصد می گردد (وود، 1379).
در ارتباطات خطی، منبع پیام، پیام را کدگذاری کرده و از طریق یک یا چند کانال حسی، آن را به گیرنده ارسال می کند، سپس گیرنده پیام را دریافت و کدبرداری می کند. به عنوان مثال پس از خریدن کامپیوتر به نوار ضبط شده سازنده آن گوش می دهید. نوار توضیح می دهد که چگونه کامپیوتر را روشن کرده و سیستم را بارگذاری کنید. زمانیکه از دستورالعمل پیروی کرده و موفق به روشن کردن سیستم شوید، ارتباط موفق بوده است (برکو و همکاران، 2007). الگوی خطی ارتباط، ارتباطات را به عنوان فرایندی یک سویه ترسیم میکند که در آن فردی دیگری را تحت تأثیر قرار می دهد (وود144، 2010).
اگرچه الگوهای لسول، شنون و ویور برای شروع معرفی ماهیت ارتباطات میان فردی خوب و مفید بودند، اما این الگوهای خطی ضعف های جدّی داشتند: اول اینکه، آن ها ارتباط را یك جریان یك طرفه از سوی فرستنده به گیرنده نشان می دادند، به این صورت كه شنوندگان فقط گوش می دهند و هرگز پیامی نمی فرستند. سخنگوها نیز فقط سخن می گویند و هرگز شنونده نیستند و پیامی از شنونده دریافت نمی كنند. دومین ضعف الگوی خطی در این بود كه شنوندگان منفعلانه پیام های فرستنده را جذب می كردند و پاسخی نمی دادند. در این الگو، شنوندگان شركت كنندگان فعّال ارتباط میان فردی نبودند. اما روشن است كه به طور معمول، جریان و فرایند ارتباط چنین نیست؛ زیرا شنوندگان بر سخن گویان تأثیر می گذارند، همان گونه كه رفتار و گفتار ما بر نحوه ارتباط مؤثرند. و سومین ضعف الگوی خطی این بود كه ارتباط را یك رشته از كنش ها جلوه می داد كه در آن، مرحله «گوش دادن» به دنبال مرحله قبلی «صحبت كردن» می آمد. اما در واقع، ارتباط یك فرایند پویاست كه در آن، مجموعه ای از تعاملات به صورت همزمان اتفاق می افتند. در ارتباطات میان فردی، تمام شركت كنندگان هر لحظه در حال ارسال و دریافت پیام و منطبق شدن با یكدیگرند (وود، 1379)
بنابراین اگرچه ارتباطات یک جانبه (خطی) ممکن است ضروری باشد، اما اثربخشی آن محدود است. مثلاً فرض کنید رضا به علی می گوید: «لطفا بعد از اینکه کارت تمام شد، کتاب را روی میز بگذار.» سپس از اتاق خارج می شود. علی با انبوهی از کتابها مواجه می شود و نمی داند منظور رضا کدام کتاب است. در این مثال رضا فرض می کند ارتباط برقرار شده و خاتمه یافته است. اما این فرض اهمیت نقش گیرنده در فرایند ارتباطات و پاسخگویی به فرستنده از طریق بازخورد را نادیده می گیرد. چنین بازخوردی فرستنده را قادر می سازد از واضح بودن پیام و درک آن توسط گیرنده، اطمینان حاصل کند.
در برخی موقعیت ها ارتباطات باز و دریافت بازخورد مستقیم امکان پذیر نیست. به عنوان مثال اخبار رادیو و تلویزیون باید با دقت و ملاحظه بالایی پیام های خود را شکل دهند. در چنین ارتباطی استفاده از زبان مناسب، مثالها و ساختاری روشن لازم

پایان نامه
Previous Entries منبع مقاله با موضوع ارتباطات سازمانی، ساختار سازمانی، رادیو و تلویزیون، انتقال اطلاعات Next Entries منبع مقاله با موضوع تعهد سازمانی، ارتباطات میان فردی، هیئت مدیره، روابط عمومی