منبع تحقیق درمورد فیبرینوژن، تمرین هوازی، عروق کرونر، اضافه وزن

دانلود پایان نامه ارشد

3 دقیقه ای در نظر گرفته شده بود.) به فعالیت ورزشی پرداختند. در این مدت گروه شاهد در هیچ فعالیت ورزشی یا بدنی شرکت نکردند. نتایج نشان داد پس از 15 هفته در گروه تجربی، میانگین ظرفیت هوازی بیشینه افزایش و میانگین‌های وزن بدنی، BMI، WHR، فشارخون و ضربان قلب استراحت کاهش یافتند. بین دو گروه در متغیرهای وزن بدن، BMI، WHR، VO2max و ضربان قلب استراحت تفاوت معنا‌داری بدست آمدو یافته‌ها حاکی از آن است که فعالیت ورزشی ترکیبی بر این متغیرها در آزمودنی‌های گروه تجربی اثر معنا‌دار داشته است. با این حال، بین فشار‌خون دو گروه پس از 15 هفته تفاوت معنا‌دار مشاهده نشد (60).
امینی و همکاران (1389) در تحقیق خود 16 مرد سالمند غیرفعال در دامنه سنی60-70 سال را به‌طور تصادفی در دو گروه تمرین هوازی و کنترل قرار دادند. گروه هوازی به مدت 4هفته به ورزش هوازی با دوچرخه ثابت، 2هفته اول با شدت 65درصد ضربان قلب بیشینه و 2 هفته دوم با75درصد ضربان قلب بیشینه به مدت 35 دقیقه پرداختند.نتایج کاهش معنا‌داری در عوامل انعقادی فیبرینوژن و تعداد پلاکت در گروه تمربن هوازی نشان داد (61).
ناظم و همکاران (1389) در پزوهشی به‌بررسی اثر فعالیت‌های طولانی مدت شنا و فوتبال بر غلظت پروتئین واکنش گر C، هموسیستئین و فیبرینوژن سرم پسران نوجوان پرداختند. تعداد 42 پسر 10 تا 14 ساله تهرانی در سه گروه شناگر، فوتبالیست و غیر ورزشکار در طرح شرکت کردند. نتایج نشان داد که غلظت هموسیستئین سرم شناگران به‌طور معنا‌داری پایین‌تر از گروه فوتبالیست‌ها بود در حالیکه غلظت فیبرینوژن سرم شناگران بالاتر از فوتبالیست‌ها بود اما معنا‌دار نبود، CRP نیز در هر سه گروه تفاوت قابل ملاحظه آماری نشان نداد با این حال غلظت آن در گروه ورزشکار پایین‌تر بود (62).
جهانگردی و همکاران (1388)در تحقیق خود، 20زن یائسه سالم غیرفعال با دامنه سنی 48-55 سال را به‌طور تصادفی در دو گروه مورد وشاهد قرار دادند. گروه مورد 3بار در هفته به مدت 10جلسه و هر بار 35دقیقه با دوچرخه ثابت به ورزش Sub-maximal پرداختند نتایج کاهش معنا‌داری را در سطح فیبرینوژن، کاهش در تعداد ضربان قلب، فشار‌خون سیستولی و دیاستولی در گروه مورد نشان داد ولی تغییر معنا‌داری در وزن وBMI در گروه مورد مشاهده نشد (2).
سهیلی و همکاران (1388) در پژوهشی به‌بررسی تاثیر تمرین استقامتی بر شاخص‌های التهابی پیش بینی بیماری‌های قلبی – عروقی در مردان مسن پرداختند. به همین منطور 20 مرد داروطلب سالم با میانگین سنی 77/3±60/66 سال و شاخص توده بدن 78/1±60/25 کیلوگرم متر مربع انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه تمرین استقامتی و کنترل تقسیم شدند. برنامه تمرین‌های‌استقامتی شامل دویدن مداوم در سالن ورزشی با شدت 60 تا 70 درصد ضربان قلب ذخیره بیشینه به مدت 8 هفته و هر هفته 3 جلسه بود. نتایج کاهش معنا‌دار در CRPو فیبرینوژن پلاسما در گروه تمرین استقامتی پس از 8 هفته تمرین نشان داد (63).
نیک بخت و همکاران (1386) در پژوهشی به‌بررسی ارتباط فعالیت بدنی با غلظت فیبرینوزن و هموسیستئدن سرم در مردان فعال، غیر فعال و مبتلا به بیماری عروق کرونر پرداختند. بدین منظور 3 گروه 15 نفری از مردان میان سال 40 تا 55 سال فعال، غیر فعال و مبتلا به CAD را به‌طور تصادفی گزینش کردند. در نتایج تحقیق هیچ تغییرمعنا‌داری در میانگین فیبرینوژن و همو سیستئین بین گروه‌ها مشاهده نشد (14).

چای سبز + فاکتورهای انعقادی و شاخص‌های آنتروپومتری
سارانی و همکاران (1393) در پژوهشی به بررسی تاثیر عصاره چای سبز بر شاخص‌های آنتروپومتریک برروی 60 زن دارای اضافه وزن با شاخص‌توده بدن بیشتر از kg/m227 در محدوده سنی 20 تا 35 سال پرداختند. آزمودنی‌ها به‌طور تصادفی به سه گروه 20 نفری تقسیم شدند. دو گروه مداخله (تجربی) دریافت‌کننده عصاره چای سبز با غلظت‌های 50 و 100درصد و گروه کنترل، دارونمای حاوی سلولز دریافت کردند. هر شرکت کننده روزانه 3بار (یک ساعت قبل از هر وعده غذایی) و به مدت 12 هفته از عصاره چای سبز یا شبه دارو دریافت کردند. یافته های پژوهش بیانگر کاهش معنادار در میانگین وزن و BMI در هر دو گروه 50درصدی و 100درصدی می‌باشد. میانگین WHR در بین سه گروه، اختلاف معناداری را نشان نداد (28).
موسوی و همکاران (1392)در تحقیق خود اثرات مصرف چای سبز بر شاخص‌های متابولیک و تن سنجی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 را بررسی کردند. در این مطالعه کارآزمایی بالینی63 بیمار مبتلا به دیابت نوع2، 30 مرد و 33 زن پس از دو هفته اجرا در دوره بدون چای سبز، به‌طور تصادفی در یکی از سه گروه قرار گرفتند: چهار فنجان چای سبز در روز (24 نفر)، دو فنجان چای سبز در روز (25 نفر) وگروه کنترل( 14 نفر) به مدت دو ماه چای سبز مصرف کردند. نتایج نشان داد که مصرف چهار فنجان از چای سبز در روز باعث کاهش معنا‌داری در وزن بدن، شاخص توده بدن، دور کمر و فشار‌خون سیستولیک در این گروه شد. در گروه‌های دیگر تغییر قابل توجهی مشاهده نشد. پارامترهای متابولیک و استرس اکسیداتیو هیچ تفاوت معنا‌داری در داخل و بین دو گروه نشان نداد (64).
حقیقی و همکاران (1392) در تحقیق خود، 20 زن چاق و دارای اضافه وزن با دامنه سنی 22 تا 53 ساله را به صورت تصادفی در دو گروه تجربی و کنترل قرار دادند. گروه تجربی در یک دوره هشت هفته ای به اجرای تمرینات هوازی و مصرف مکمل چای سبز پرداختند. تمرینات هوازی شامل هشت هفته (سه جلسه در هفته) هر جلسه به مدت 45 دقیقه با شدت 65-80% ضربان قلب بیشینه بود. مکمل چای سبز به مقدار 9 گرم در روز و در سه وعده مساوی مصرف می‌گردید. نتایج نشان داد که ترکیب مکمل چای سبز و تمرین هوازی باعث کاهش معنا‌دار وزن بدن و درصد چربی بدن شد ولی بر کلسترول تام سرمی، تری‌گلیسرید، HDL-C و LDL-C سرم تاثیر معنا‌داری نداشت (18).
ذوالفقاری و همکاران (1392) در تحقیق خود، 36 زن با دامنه سنی 78/4±63/33 سال و شاخص توده بدن 11/4±80/33 کیلوگرم بر متر مربع به‌طور تصادفی در چهار گروه تمرین هوازی، مصرف عصاره چای سبز، ترکیب آنها و کنترل قرار دادند. برنامه تمرین هوازی هفته ای سه جلسه به مدت 12 هفته بود. گروه عصاره چای سبز روزانه 3 کپسول 500 میلی‌گرمی پس از هر وعده غذای اصلی به مدت 12 هفته مصرف کردند. گروه ترکیبی به‌طور همزمان به تمرین هوازی و مصرف عصاره چای سبز پرداخت. در هر سه گروه سطح CRP سرم در مقايسه با گروه كنترل كاهش معنا‌دار داشت ولي بين گروه‌ها تفاوت معنا‌دار وجود نداشت، همچنين فشار‌خون سيستولي در گروه تمرين هوازي و فشار‌خون دياستولي در گروه تركيبي كاهش معنا‌دار داشت در حالي كه فشار‌خون سيستولي و دياستولي در گروه مصرف عصاره چاي سبز تغيير معنا‌دار نداشت. در هر سه گروه تركیب بدن شامل وزن، BMI، درصد چربي، WHR كاهش معنا‌دار نداشت، ولي دور كمر در گروه تمرين هوازي و عصاره چاي سبز كاهش معنا‌دار داشت (65).
پاک نهاد و همکاران (1391) در پژوهشی به‌بررسی اثر مصرف چای سبز بر درصد چربی، شاخص‌های تن سنجی و فشار‌خون در زنان مبتلا به اضافه وزن و چاقی پرداختند. 41 زن مبتلا به اضافه وزن و چاقی به مدت 45 روز، روزانه 3تا5 فنجان (125سی سی) چای سبز مصرف کردند، نتایج کاهش معنا‌داری در شاخص‌های تن سنجی از جمله وزن، BMI و درصد چربی بدن مشاهده نشد اما فشار‌خون سیستولیک به‌طورمعنا‌داری کاهش یافت اگرچه فشار دیاستولیک تغییر معنا‌داری نشان نداد (66).
جلالی و همکاران (1387) در تحقیق خود به 100بیمار مبتلا به عروق کرونر با میانگین سنی 2/9±9/50 به مدت یک ماه چای سبز دم شده (4گرم در هر روز در دو وعده) دادند. نتایج کاهش قابل توجهی در سطح فیبرینوژن و هموسیستئن، PT و PTT نشان داد. همچنین میانگین کلسترل تام، LDL، تری‌گلیسرید و لیپوپروتئین به‌طور قابل توجهی پس از یک ماه مصرف چای سبز کاهش یافت. سطح HDL و آنتی‌اکسیدان افزایش یافت (67).

پژوهش های خارج کشور
تمرین + فاکتورهای انعقادی و آنتروپومتری
سندرو45 و همکاران (2014) اثر ورزش طولانی مدت آموزش توانبخشی را در 79 زن و مرد مبتلا به بیماری ایسکمیک قلبی با دامنه سنی 65-68 سال را مورد بررسی قرار دادند. بعداز 24 جلسه تمرینات توانبخشی، پارامترهای آزمایشگاهی تری‌گلیسرید، اسید‌اوریک، hsCRP، فیبرینوژن، IL-6 وTNF بیماران، به طور قابل توجهی کاهش یافت. همچنین پس از گذشت دوره تمرینی، مقادیر BMI آزمودنی ها نیز به طور معناداری کاهش یافت (68).
جیا46 و همکاران (2012)، اثر ورزش هوازی طولانی مدت (شنا) را بر روی موش های صحرایی مورد بررسی قرار دادند. بدین منظور موش‌ها را در دو گروه تجربی (تغذیه با رژیم غذایی با چربی بالا) و کنترل (تغذیه با رژیم غذایی استاندارد) قرار دادند و دریافتند که رژیم غذایی با چربی بالا باعث ایجاد اختلال در خواص انعقادی موش‌های می‌شود. همچنین بعد از ورزش، یافته ها کاهش معنادار aPTT را در گروه تجربی نشان داد در حالی که سایر پارامترهای انعقادی تغییرات قابل توجهی نداشتند (69).
توپراک47 و همکاران (2012) در پژوهشی به بررسی اثر تمرین مقاومتی تدریجی به مدت 12 هفته بر روی 12 دانشجوی مرد با میانگین سنی 86/0±08/22 پرداختند. شدت تمرین در سه هفته اول 40 تا 60 درصد یک تکرار بیشینه و در طول هفته های چهارم تا دوازدهم، 75 تا 80 درصد یک تکراربیشینه بود. یافته ها بیانگر کاهش معنادار فیبرینوژن در پایان هفته سوم و افزایش معنادار آن در پایان هفته چهارم بودند. در هفته دوازدهم فیبرینوژن افزایش نشان داد که از لحاظ آماری این افزایش معنادار نبود (70).
فروکاوا 48و همکاران (2008) در تحقیق خود، 52 نفر از زنان 32تا 57 ساله را به دو گروه ورزش و شاهد تقسیم کردند گروه ورزش به مدت 12هفته برنامه پیاده روی داشتند نتایج تفاوت معنا‌داری را در سطح فیبرینوزن بین دو گروه نشان نداد (71).
هیل برگ49 و همکاران (2008)، با مقایسۀ افراد سالمند و جوان بعد از یک جلسه تمرین هوازی با شدت متوسط دریافتند که سیستم فیبرینولیتیک و انعقاد خون در گروه مسن‌تر بیشتر تحت تأثیر قرار می‌گیرد و افزایش عامل فیبرینولیتیک D-dimer در گروه سالمند چشمگیرتر می‌باشد (72).
ولاکلیس50 و همکاران (2007) در تحقیق خود 34 فرد مبتلا به بیماری عروق کرونری را در سه گروه ورزش در زمین، ورزش در آب و کنترل قرار دادند گروه ورزش در زمین و آب به آموزش 4بار در هفته، 2بار ورزش‌های هوازی و 2 بار ورزش‌های مقاومتی به مدت 4 ماه پرداختند. نتایج نشان داد که برنامه‌های ورزشی ترکیبی تمرینات مقاومتی و هوازی در آب یا زمین هر دو در بهبود تحمل ورزش و قدرت عضلانی در بیماران مبتلا به بیماری عروق کرونری موثر است، علاوه‌بر این هر دو برنامه القاء سازگاری مطلوب مشابه در کلسترل تام، تری‌گلیسرید وترکیب بدن می‌شود (33).
ال سید51 و همکاران (2005)، اثر ورزش را در زنان و مردان سالم مورد بررسی قرار دادند و چنین گزارش کردند؛ ورزش‌های متوسط و کوتاه مدت باعث فعال شدن سیستم فیبرینولیز می‌شود در حالی که ورزش‌های شدید و کوتاه مدت باعث فعال شدن هر دو سیستم فیبرینولیز و انعقاد می‌شود و بنابراین در بیماران با سابقۀ آترواسکلروز باید در نظر داشت که از تمرینات با شدت زیاد استفاده نشود (73).
تاکِشیما52 و همکاران (2002) در تحقیق خود 30 نفراز زنان 60تا75 ساله را دو گروه 15 نفری آموزش و کنترل قرار دادند گروه آموزش برنامه تمرینی که شامل 20دقیقه گرم کردن و حرکات کششی، 10دقیقه تمرینات مقاومتی، 30دقیقه ورزش نوع استقامتی(پیاده روی و رقص) و 10دقیقه سرد کردن است را به مدت 12 هفته، 3روز در هفته و هرروز 70 دقیقه انجام دادند، نتایج نشان داد که تمرین موجب بهبود قابل توجهی در آمادگی قلبی-عروقی، قدرت عضلات، چربی بدن و کلسترول تام در زنان بزرگسال مسن‌تر می‌شود. ورزش مبتنی بر آب یک حالت بسیار امن و مفید ورزش است که میتواند به‌عنوان بخشی از یک برنامه ورزشی به خوبی مفید باشد (74).
هیجد53و همکاران (2001) 10 مرد سالم را در دویدن با شدت Vo2max% 75-70(معادل پیاده روی باسرعت

پایان نامه
Previous Entries منبع تحقیق درمورد فیبرینوژن، پلاسمایی، آسیب دیدگی Next Entries منبع تحقیق درمورد فیبرینوژن، اکسیژن مصرفی، حداکثر اکسیژن مصرفی، متغیر مستقل