منبع تحقیق درمورد آموزش و پرورش، سازمان تجارت جهاني، حقوق مرتبط

دانلود پایان نامه ارشد

توسط رايانه پديد آمده باشد را 50 سال پس از خلق اثر دانسته است .

گفتار دوم : مدت حمايت در حقوق معنوي
در تمام قوانين ايران براي دارنده اثر مدت حمايت از حقوق معنوي را نامحدود دانسته اند .
مبحث دوم : در موافقت نامه تريپس
گفتار نخست : در حقوق مادي
الف ) در آثار عمومي
ماده 12 موافقت نامه تريپس در اين باره مقرر مي دارد : ” مدت حمايت از اثر ، غير از اثر عكاسي ( سينمايي ) يا اثري از هنر عملي (كاربردي ) بر اساس عمر شخص حقيقي محاسبه شود ، چنين مدتي حداقل پنجاه سال پس از پايان سال انتشار مجاز آن ، يا در صورت عدم چنين انتشار مجازي ظرف پنجاه سال پس از خلق اثر ، پنجاه سال پس از پايان سال خلق آن خواهد بود “. بنابر اين اولاً براي مدت حمايت از حقوق نسخه برداري در اين موافقت نامه دو معيار در نظر گرفته شده است : طول مدت عمر صاحب اثر ، و پنجاه سال ؛ لكن مدت پنجاه سال حمايت تاثير مثبت دارد ؛ يعني اگر صاحب اثر از زمان انتشار يا اتمام اثر كمتر از پنجاه سال زنده بود ، در مدت باقيمانده تا پنجاه سال ، ورثه او از اين حق برخوردار خواهند بود و اگر بيش از پنجاه سال از مبدأ مذكور عمر كرد نيز تا پايان عمر از اين حق برخوردار خواهد بود . ثانياً آثار سينمايي و عكاسي و آثار هنري كاربردي از اين قاعده مستثني شده اند .
كنوانسيون برن در ماده 7 به اين مهم پرداخته است . در بند 1 اين ماده آمده است : ” مدت حمايت مقرر در اين معاهده شامل عمر پديدآورنده و پنجاه سال پس از مرگ وي مي باشد “. اين مدت در كنوانسيون برن به عنوان يك قاعده كلي مورد توجه واقع شده است . هم چنين در بند 6 همين ماده ، كشورهاي عضو از اين اختيار برخوردارند تا مدت حمايتي بيش از اين را پيش بيني نمايند و مدت اعلام شده جنبه حداقلي خواهد داشت . ” علت اين حداقلي را مي توان موازنه اي ميان حقوق پديدآورنده و نيازهاي جامعه نسبت به دسترسي و استفاده از تجليّات و مظاهر يك فرهنگ كه در وراي كاميابي هاي زودگذر ادامه مي يابد ، برقرار كرده است . ” هدف از برقراري اين مبنا در موافقت نامه تريپس اين بوده كه در مورد اشخاص حقوقي نيز بتوان مدت حمايت را محاسبه نمود . اين در حالي است كه كنوانسيون برن ، مولف را تنها شخص حقيقي مي داند و موافقت نامه اشخاص حقوقي را نيز به عنوان مولف پذيرفته است “.184 بنابراين مدت حمايت از آثار اشخاص حقوقي را حداقل پنجاه سال از تاريخ پايان اولين سال انتشار مجاز اثر و در صورت عدم انتشار مجازاز تاريخ ايجاد اثر مقرر شده است .
با اين همه ، اين اصل با استثنائاتي مواجه شده كه برخي قابل اعمال بر تمامي انواع آثار هستند و برخي ديگر فقط در گروهي از آثار فكري علمي ، ادبي و هنري قابل اجرا مي شوند “.185

ب ) در اثرهاي مشترك
ماده 7 مكرر كنوانسيون برن ، مدت حمايت از آثار مشترك را به خود اختصاص داده و چنين آمده است ” مفاد ماده قبل ( ماده 7 ) همچنين در مواردي كه حقوق پديدآورنده به طور مشترك به طور مشترك به پديدآورندگان همكار يك اثر تعلق دارد ، قابل اعمال است ، مشروط بر اين كه مهلت هاي پس از مرگ پديدآورنده از تاريخ مرگ آخرين پديدآورنده همكار بازمانده محاسبه شود .
از آنجا كه مدت حمايت از آثار مشترك در كنوانسيون برن مطرح گرديده ، موافقت نامه بطور مشخص به آن اشاره ننموده است .

ج ) در اثرهاي بي نام186 يا با نام مستعار187
در موافقت نامه تريپس در باره مدت حمايت از آثار بي نام يا با نام مستعار بحثي به ميان نيامده است ؛ اما در كنوانسيون برن كه مورد توجه موافقت نامه مي باشد ، بند 3 ماده 7 را به خود اختصاص و چنين بيان شده است : ” در مورد آثار بي نام يا با نام مستعار ، طول مدت حمايت مطابق اين معاهده پنجاه سال پس از آن كه اثر به صورت قانوني در اختيار و دسترس عموم قرار گرفت ، مي باشد . با وجود اين ، مدت حمايت از آثار با نام مستعار كه در مورد مشخصات پديدآورنده آن هيچ ترديدي وجود ندارد همان مدت مقرر در بند 1 خواهد بود “. اگر پديدآورنده آثار بي نام يا با نام مستعار در طول مدت فوق هويت خود را آشكار نمايد ، مدت حمايت همان مدت مقرر در بند 1 ( قاعده عام ) حاكم خواهد بود . ” كشورهاي عضو ملزم به حمايت از آثار بي نام يا با نام نيستند كه ظن قوي راجع به مرگ پديدآورنده آنها از پنجاه سال قبل وجود دارد “.

د ) در آثار عكاسي188 و هنرهاي كاربردي
بند 4 ماده 7 كنوانسيون برن در اين خصوص مقرر مي دارد : ” كشورهاي عضو اتحاديه مجاز هستند كه مدت حمايت از آثار عكاسي و هنرهاي كابردي را كه به عنوان آثار هنري مورد حمايت قرار مي گيرند ، تعيين كنند . با وجود اين ، اين مدت ، كمتر از بيست و پنج سال از تاريخ ايجاد اثر نخواهد بود . ” كنوانسيون با مقرر كردن مدت حداقلي كه نمي تواند از بيست و پنج سال از تاريخ پديد آمدن اثر كمتر باشد براي قوانين داخلي صلاحيت وسيعي قائل شده است ؛ زيرا در اينجا نيز بايد ميان كشورهايي با قوانين گوناگون سازش ايجاد مي گرديد ، چرا كه برخي از كشورها با آثار هنري كاربردي نظير طرح ها و مدل ها و آثار عكاسي ، همانند ديگر آثار فكري برخورد نمي كنند “.189
حداقل مدت حمايت در موافقت نامه تريپس به موجب بند 6 ماده 7 كنوانسيون برن ” كشورهاي عضو مي توانند مدت حمايت بيشتر نسبت به مدت هاي مقرر در بندهاي قبلي به پديدآورندگان اعطا كنند ” . بر اين اساس مذتهاي فوق كمترين زمان پيش بيني شده مي باشد.

ه ) در اثرهاي سينمايي
” موافقت نامه تريپس مدت حمايت از آثار سينمايي را پنجاه سال و مبدا شروع آن را از زمان انتشار مجاز آن و يا از زمان خلق آن مورد محاسبه قرار داده است . در بند 2 كنوانسيون برن ، كشورهاي عضو مي توانند در قوانين خود مقرر نمايند كه مدت حمايت ، پنجاه سال پس از اينكه اثر سينمايي با موافقت پديدآورنده در دسترس عموم قرار گرفت يا در صورت فقدان چنين كاري ، پنجاه سال از تاريخ تهيه اثر پايان پذيرد . پر واضح است كه عبارت ” در دسترس عموم قرار گرفتن ” 190 كه در بند 2 ماده 7 كنوانسيون برن مذكور گرديده از عبارت ” انتشار مجاز” كه در موافقت نامه تريپس مذكور گرديده داراي مفهومي وسيع تر مي باشد . زيرا در دسترس عموم قرار گرفتن شامل هرگونه روش ديگري غير از انتشار آن نيز مي گردد “.191

و ) در نرم افزارهاي رايانه اي
.” در مورد مدت زمان حمايت از حمايت از برنامه هاي رايانه اي دو نظريه وجود دارد : طبق يك نظر بر اساس بند 1 ماده 7 كنوانسيون برن ملاك پنجاه سال مقرر براي آثار ادبي در بايد رعايت شود ؛ اما به نظر تعدادي ديگر از حقوقدانان برنامه هاي رايانه اي جزء آثار هنري كابردي شده و در مورد اين گونه آثار بند 4 ماده 7 كنوانسيون يعني دوره حمايت 25 ساله اعمال مي گردد “.192

گفتار دوم : در حقوق معنوي
كنوانسيون برن با قبول حقوق معنوي مدت حمايت از آن را بر اساس بند 2 ماده 6 مكرر ، دست كم پس از مرگ پديدآورنده تا انقضاي حقوق مالي حفظ مي شود .
موافقت نامه تريپس بر اساس بند 1 ماده 9 ، ” اعضا موافقت نامه را متعهد به حقوق اعطايي به موجب ماده 6 مكرر كنوانسيون برن نمي داند “.

مبحث سوم : آثار الحاق در مدت حمايت
1 – حمايت از حقوق مادي مولف كه تاكنون سي سال بوده است اخيراً براي اينكه قدم هاي موثري را در الحاق ايران به سازمان تجارت جهاني كه يكي از شرايط پيوستن به آن الحاق به موافقت نامه تريپس مي باشد ، برداشته شده و اين مدت از سي سال به پنجاه سال پس از مرگ پديدآورنده براي وراث افزايش يافته است . همچنين اين مدت زمان ، در صورت وصايت پديدآورنده نيز اعمال خواهد شد .
مدت زمان حمايت از آثار عكاسي و هنرهاي كاربردي كه در موافقت نامه تريپس حداقل بيست و پنج سال پس از خلق اثر مي باشد در قوانين ايران به مدت سي سال از تاريخ نشر يا عرضه اثر قابل حمايت مي باشد . براي هنرهاي كاربردي در ايران مدت حمايت مشخص نگرديده است . بنابر اين پس از الحاق اين هنرها از مدت زمان حمايت حداقل بيست و پنج سال برخوردار خواهد شد . اگر چه ديدگاههاي مختلفي مبني بر اينكه نرم افزارهاي رايانه اي جزء هنرهاي كاربردي محسوب مي شود يا خير اما در صورتي كه به عنوان هنرهاي كاربردي محسوب گردد ، مدت حمايت از اين گونه آثار بيست و پنج سال مقرر خواهد شد اما اگر اين برنامه ها جزء هنرهاي كاربردي نباشند ، مدت سي سال به پنجاه سال افزايش خواهد يافت . چنانكه ملاحظه مي شود مدت حمايت براي آثار عكاسي و اثرهاي ديداري و شنيداري در پيش نويس لايحه قانون جامع پنجاه سال از تاريخ پديد امدن اثر ، تاريخ انتشار يا عرضه هركدام كه اخرين باشد مقرر شده است .
مدت حمايت در آثار سينمايي كه اينك در قوانين ايران سي سال و هنگام شروع حمايت از تاريخ انتشار يا عرضه مي باشد در موافقت نامه اين مدت پنجاه سال و مبدا شروع آن از زمان انتشار مجاز و يا از زمان خلق آن مورد محاسبه قرارداده شده است كه قوانين ايران نيز از آن متاثر خواهند شد . ” هرگاه مدت حمايت بر مبنايي غير از عمر شخص حقيقي محاسبه شود ، مدت حمايت حداقل پنجاه سال پس از پايان سال تقويمي انتشار مجاز ( يعني در دسترس قرار گرفتن نسخه هاي اثر ) يا در صورت عدم انتشار مجاز آن تا پنجاه سال پس از خلق اثر ، پنجاه سال پس از پايان سال تقويمي آن خواهد بود “.193
در آثار بي نام و فاقد نام : قوانين ايران تاكنون براي چنين اثرهايي مقرراتي وضع ننموده است و مدت زمان حمايتي نيز مقرر نشده است اما در صورت تصويب لايحه جامع ، اين مدت پنجاه سال و از هنگامي كه اثر در دسترس عموم قرار گرفته ، مطابق با مقررات موافقت نامه پيش بيني شده است .
مدت حمايت در اثرهاي مشترك از سي سالي كه تاكنون مي باشد به پنجاه سال افزايش يافته و زمان شروع حمايت كماكان پس از مرگ آخرين پديدآورنده خواهد بود .

فصل پنجم : محدوديت ها و استثنائات
مبحث نخست : در قوانين ايران
در قوانين ايران بحث محدوديت ها و استثنائات موادي را به خود اختصاص داده است ، و قانون گذار تحت شرايطي استفاده و بهره برداري از اثر ادبي و هنري را بدون اجازه از دارنده يا پديدآورنده اثر مجاز دانسته است .
ماده 7 قانون حمايت از حقوق مولفان ، مصنفان و هنرمندان به اين محدوديتها و استثنائات پرداخته و چنين مقرر مي دارد : ” نقل از اثرهايي كه انتشار يافته و استناد به آنها به مقاصد ادبي و علمي و فني و آموزشي و تربيتي و به صورت انتقاد و تقريظ با ذكر مآخذ در حدود متعارف مجاز است “.
همچنين در تبصره ذيل همين ماده آمده است : ” ذكر مآخذ در مورد جزوه هايي كه براي تدريس در موسسات آموزشي توسط معلمان آنها تهيه و تكثير مي شود الزامي نيست مشروط بر اينكه جنبه انتفاعي نداشته باشد “. با توجه به ماده و تبصره فوق الذكر چنين برداشت مي شود كه يكي از موارد استفاده كه منشا استثنا واقع مي شود ، استفاده در بعُد آموزشي و علمي است ؛ همچنين در ماده 8 همين قانون به ضلع ديگر استثنائات اشاره شده است : “كتابخانه هاي عمومي و موسسات جمع آوري نشريات و موسسات علمي و آموزشي كه به صورت غير انتفاعي اداره مي شوند طبق آيين نامه اي كه به تصويب هيات وزيران خواهد رسيد از اثرهاي مورد حمايت اين قانون از راه عكسبرداري يا طرق مشابه آن به ميزان مورد نياز و متناسب با فعاليت خود نسخه برداري كنند “. مواد 9 و 10 ، وزارت خانه هاي اطلاعات و آموزش و پرورش را از استفاده از اثرهاي ادبي و هنري مستثني دانسته اند . ” وزارت اطلاعات مي تواند آثاري را كه قبل از تصويب اين قانون پخش كرده و يا انتشار داده است پس از اين قانون نيز كماكان مورد استفاده قرار دهد “. ماده 10 ” وزارت آموزش و پرورش مي تواند كتاب هاي درسي را كه قبل از تصويب اين قانون به موجب قانون كتاب هاي درسي كه چاپ و منتشر كرده است كماكان مورد استفاده قرار دهد “.
لايحه قانون جامع حمايت از حقوق مالكيت ادبي و هنري و حقوق مرتبط در فصل سوم تحت عنوان استثنائات 11 ماده شامل مواد 32 الي 43 را به خود اختصاص داده و آن را بطور مشروح و مفصل بيان نموده است . ماده 32 اين قانون مقرر كرده است : ” بهره برداري از اثر بدون اجازه دارنده حقوق در

پایان نامه
Previous Entries منبع تحقیق درمورد نقض حقوق، مدت استفاده، حقوق مرتبط Next Entries منبع تحقیق درمورد تكثير، غير، امكان، رعايت