منبع تحقیق درمورد آمادگی جسمانی، ورزشکاران، قدرت عضلانی، انعطاف پذیری

دانلود پایان نامه ارشد

بالايي و تمرينات با وزنه افزايش داد (هی وارد و اچ، 1991).

2-25 اجزای تشکیل دهنده آمادگی جسمانی
بطورکلی اجزای قابل سنجش آمادگی جسمانی را می توان به دو بخش تقسیم بندی کرد:
• اجزای آمادگی جسمانی مرتبط باسلامتی
• اجزای آمادگی جسمانی مرتبط با مهارتهای ورزشی
در جدول 2-1 عناصر هر یک از این دو دسته ارائه شده است:

جدول 2-1 عناصر قابل سنجش در آمادگی جسمانی
آمادگی جسمانی مرتبط با سلامتی
آمادگی جسمانی مرتبط با مهارت ورزشی
استقامت قلبی تنفسی
ترکیب بدن
انعطاف پذیری
قدرت عضلانی
استقامت عضلانی
چابکی
تعادل
هماهنگی
سرعت
توان
زمان عکس العمل

2-25-1 اجزاء آمادگی جسمانی وابسته به تندرستی
هر یک از اجزای آمادگی جسمانی مربوط به تندرستی را می توان جدا از یکدیگر اندازه گیری کرد و به وسیله اجزای تمرینات ویژه ای آن را بهبود و توسعه بخشید. سطوح اجزاء آمادگی جسمانی مربوط به سلامتی نیازی به تعامل با یکدیگر ندارند. مثلا شخص ممکن است قوی باشد، ولی انعطاف نداشته باشد یا ممکن است استقامت قلبی – ریوی داشته باشد، ولی فاقد قدرت عضلانی می باشند (ویلمور و همکاران، 1994).
ورزشكار يا فردي كه به تازگي تمرين قدرتي را شروع كرده است، اين تمرين ها را به خاطر تغييرات بيولوژيكي ناشي از آن در عضلات اسكلتي انجام مي دهد و انتظار بهبود عملکرد خود را دارد. شاخص ترین اثر تمرين هاي قدرتي در ورزشكاران يا افراد غير ورزشكار، افزايش قدرت بر اثر افزايش اندازه یاخته است. زيرا فعاليت قدرتي روي عضله، در محيط داخلي سلول عضلاني، بي نظمي ايجاد مي كند و موجب آسيب هاي فيزيولوژيكي بافت هاي درگير مي شود. اين آسيب هاي فيزيولوژيكي و فشارهاي مكانيكي توليد شده در عضله بر اثر تمرين های قدرتي، موجب ساختن پروتئين در زمان استراحت مي گردند. به هر حال، با توجه به نوع و شدت انقباض، (درصدي از حداكثر قدرت) و حجم تمرين (تكرار و نوبت)، مسيرهاي سيگنالي متفاوتي فعال خواهد شد و بنابراين، دامنه سازگاري هاي يكسان خواهد بود. از طرف ديگر قدرت عضلات، بر اثر اندازه عضله تعيين نمي شود، بلكه به توانايي و عملکرد مطلوب و موثر سيستم عصبي براي فعال كردن عضلات نيز مرتبط می باشد (ویلمور و همکاران، 1994).

2-26 تعريف قدرت
قدرت عضلاني، توانايي يا ظرفيت يك عضله يا گروهي از عضلات براي وارد كردن بيشترين نيرو در برابر يك مقاومت خاص می باشد، كه به عوامل مختلف عضلاني، عصبي و مكانيكي بستگي دارد. بديهي است كه اين تعريف از قدرت، بيشترين قدرت را مورد توجه قرار مي دهد و ميتواند براي انواع انقباض هاي عضلاني (ايزوتونيك،اسنتريك و ايزوكنتيک) معنی دار باشد و برحسب مقدار مطلق (كيلوگرم، نيوتن) يا مقدار نسبي (كيلوگرم يا نيوتن بر وزن بدن يا بر وزن عضله) مطرح شود (هی وارد و اچ، 1991).

2-26-1 نسبت قدرت به وزن بدن
این تفاوت میان ورزشکاران سنگین وزن وسبک وزن از ارتباط بین قابلیتهای نیروی عضلانی و سطح مقطع عضله محسوب می گردد که با مجذور (مربع) خطی ابعاد بدن ارتباط دارد. همچنین حجم عضلانی و توده عضلانی با هم متناسب هستند و با مکعب (توان سوم) ابعاد بدن ارتباط دارند. بنابراین توده بدن افراد در مقایسه با قدرت به نسبت سریعتر افزایش می یابد، در صورت یکسان در نظر گرفته شدن نسبتهای وزن بدن بر اساس هر کیلوگرم از وزن بدن، ورزشکاران سبک وزن تر به نسبت از لحاظ قدرت از ورزشکاران سنگین وزن قوی تر می باشند (نسبت قدرت به وزن بدن). از مقایسه ورزشکاران با جثه های متفاوت شاخصی بدست خواهد آمد که به وسیله آن می توان اجرای واقعی شخص ورزشکار را مورد ارزیابی قرار داد. بدین صورت که نسبت وزنه جابجا شده به وزن بدن به نفع ورزشکار سبک وزن ترخواهد بود چرا که کاهش نسبت قدرت به وزن همواره با افزایش اندازه بدن مورد سنجش قرار نمی گیرد. از تقسیم وزنه جابجا شده به وزن بدن به منظور کاستن از تفاوتهای اندازه بدنی است و روشن است که ورزشکاران میان وزن (متوسط) بیشتر بهره مند شوند (سیاه کوهیان و همکاران، 1391).
آموزش و یادگیری تکنیکهای ورزشی بر سطح قدرت مبتنی است. قدرت به فاکتورهایی همانند فعالیت سیستم عصبی مرکزی، بخش فیزیولوژیکی عضله و فرآیندهای بیوشیمیایی عضلانی و به اراده و تمرکز حواس شخص ورزشکار بستگی دارد. از لحاظ بیوشیمیایی، میزان قدرت انقباضات عضلانی و به ویژه تکانه عصبی، و مسیر انتقال این تکانه ها و عمل آدنوزین تری فسفات ATP و عمل اکتین و میوزین در عضله وابسته است. حجیم شدن عضلانی (هیپرتروفی عضلانی) در نتیجه تمرینات قدرتی بوجود می آید.
تمرینات قدرتی به عوامل ذیل بستگی دارد:
• فراخونی یا بسیج همزمان حداکثر واحدهای حرکتی –عصبی- عضلانی
• اعمال حداکثر تمرکز حواس برروی اجرای تمرینات
• توسعه و پرورش بخش فیزیولوژیکی عضلانی (هیپرتروفی عضلانی)
در دو مورد فوق فراخوانی سیستم عصبی رخ می دهد و با تحریک یا انقباضات بیشینه حاصل می گردد. پس بنابراین توجه به این نکته که در تمرینات قدرتی از حداکثر وزنه با توجه به قابلیت های فردی و با تعداد تکرار کم بهره جست (یک تا سه تکرار در یک تا نه ست). در اجرای تمرینات قدرتی علاوه بر فراخوانی سیستم عصبی باید اجزای عضلانی نیز درگیر شوند. برای درگیر کردن اجزای عضلانی (هیپرتروفی) باید از وزنه های نسبتا متوسط بطور مثال وزنه هایی که نزدیک به 70 الی 80 درصدی قابلیت فرد می باشد و بتواند 3 تکرار در 6 ست انجام شود (سیاه کوهیان و همکاران، 1391).
عدم توجه به هر یک از دستگاههای عصبی و عضلانی در فرآیند تمرینات قدرتی منجر به عدم موفقیت در کسب قدرت جسمانی شخص ورزشکار می باشد.
استفاده از وزنه های سبک که در جهت توسعه بخش فیزیولوژیکی عضلانی (هیپرتروفی) از آن استفاده می گردد تمرین قدرتی بشمار نمی رود بلکه مهمترین بخش در تمرینات قدرتی استفاده از وزنه های بیشینه در جهت فراخوانی اجزای عصبی می باشد. این دلیل که بکاربردن وزنه های سنگین در طی تمرینات باعث آسیب دیدگی یا افزایش سختی عضلانی می شود اساس و پایه علمی ندارد. چرا که هیچ کس تحمل و توان جابجایی و بلند کردن وزنه ای بیش از توانایی و قدرتش را ندارد.
در یک تقسیم بندی قدرت به دو بخش عمده قدرت عمومی و قدرت ویژه تقسیم می گردد، که در بخش قدرت عمومی به مرحله قدرت کل دستگاه عضلانی اشاره می شود و با افزایش توانایی و ظرفیت اعمال نیرو در انجام موارد روزمره رخ می نماید. قدرت ویژه به افزایش ظرفیت قدرت عضلانی در شرایط اجرای فعالیتهای ورزشی محسوب می شود. بطورمثال: فردی که قدرت عمومی نسبتا خوبی دارد می تواند یک وزنه صد کیلوگرمی را تاحد کمر بالا بیاورد اما تلاش این شخص برای بالای سر بردن این وزنه بی ثمرخواهد بود. قدرت عمومی از شخصی به شخص دیگر تفاوت دارد و قدرت ویژه نیز به ویژگی رشته ورزشی مورد نظر وابسته است در هر صورت هر دوی اینها را می توان با تمرین بهبود بخشید و همچنین قدرت را می توان به دو گونه دیگر نیز مطرح نمود:
• قدرت مطلق: بیشترین وزنه ای که هرشخص می تواند جابجا نماید را قدرت مطلق شخص می نامند.
• قدرت نسبی: قدرت نسبی را از تقسیم قدرت مطلق بر وزن فرد بدست می آورند، بطورمثال: قدرت نسبی ورزشکار 75 کیلوگرم که وزنه 100 کیلویی را بلند می کند، برابر با3 /1 می باشد از قدرت نسبی برای مقایسه قدرت میان دو ورزشکار استفــاده می گردد و برای ارائه برنامه های وزن تمرینی بسیار اهمیت دارد (سیاه کوهیان و همکاران، 1385).
پس هر زمان که از قدرت در ورزش هاي مختلف و به اهداف مختلف، صحبت مي شود، با توجه به مداخله عوامل ديگر، مانـند سرعت و استقامت در آن، مفاهيم ديگري از قدرت، يا به عبارتي واژه ديگري از قدرت (قدرت ويژه) ممكن است مـورد توجه باشند.

2-26-2 مهم ترين واژه های ترکیبی قدرت
2-26-2-1 قدرت استقامتي
اين واژه كه در برخي از منابع، استقامت در قدرت و استقامت عضلاني نيز عنوان شده است، عبارت است از توانايي يك گروه عضلاني براي وارد كردن نيروي زير بيشينه در مدت زمان طولاني (بيشتر از زماني كه براي بلند كردن يك وزنه بيشينه لازم است). با توجه به مدت زمان انقباض (مدت اجراي تكرارها يا مدت نگهداري انقباض)، قدرت استقامتي به سه دسته كوتاه مدت (كمتر از دو دقيقه)، ميان مدت (بين دو تا هشت دقيقه) و بلند مدت (بيشتر از هشت دقيقه) تقسيم مي شوند (سیاه کوهیان و همکاران، 1385). وقتي حفظ نيروي زير بيشينه (تحمل در برابر خستگي عضلاني)، براي مدت زمان طولاني در ورزش استقامتي مد نظر باشد. گاهي از مفهوم ديگري از قدرت، به نام قدرت در استقامت يا قدرت هوازي استفاده شده است.
بايد به این نکته توجه كرد كه چون توان (قدرت سرعتي)، حاصل ضرب نيرو در سرعت می باشد، مي تواند با توجه به غالب بودن نيرو (قدرتي-تواني) يا غالب بودن سرعت (سرعتي-تواني)، در محدوده گسترده ای قرار گيرد. همچنين در برخي منابع، با توجه به ماهيت و الگوي حركتي كه نيازمند توان عضلاني است، انواعي از توان مانند توان جهشي، توان شروع، توان فرود، توان پرتاب، توان توقف، توان شتاب گيري و توان كاهش شتاب نام برده اند. معمولا افرادی که قدرت زیادتری دارند می توانند حرکات معینی را چندین بار تکرار کنند . زمانی که وزنه سبک است تعداد تکرارها ارتباطی به حداکثر قدرت ندارد. قدرت در استقامت پایه فیزیولوژیکی مناسبی جهت افزایش قدرت می باشد. محققان بر این باورند که فعالیتهای استقامتی شدید به رشد قدرت عضلانی کمک می کند (سیاه کوهیان و همکاران، 1385).
برای هدایت تمرین بسوی قدرت در استقامت نکات زیر باید توجه گردد:
• بار 65 تا 80 درصد بیشینه زیرا تمرین با فشار بیش از80 درصد اثری بر استقامت ندارد.
• تکرارها بین 6 تا 12 تکرار انجام شود.
• سرعت در انجام حرکات کاهش یابد.
تمرینهای قدرت در استقامت جایگاه ویژه ای در برنامه های تمرینی ورزشکاران قدرتی رشته پاورلیفتینگ دارد و قدرت عضلانی وابسته به قطر عضله می باشد، بطوریکه یک عضله می تواند 6 تا 8 کیلوگرم را به ازای هر سانتیمتر مکعب جابجا نماید (سیاه کوهیان و همکاران، 1385).

2-26-2-2 قدرت سرعتي
توان يا ميزان توسعه نيرو را قدرت سرعتی نامند. در بسياري از ورزش ها، حركات، در قسمتي از ثانيه (200 هزارم ثانيه) انجام مي شوند. در اين حركات، سرعت بالا در توسعه نيرو، عامل مهمي براي کسب موفقيت خواهد بود. براي مثال، پرش كننده هاي اسكي در اوج نيروي باز كننده ساق پا (حداكثر قدرت)، برتري قابل توجهي نسبت به افراد تمرين نكرده ندارند، اما مي توانند اوج نيروي خودشان را سريعتر ظاهر کنند (سیاه کوهیان و همکاران، 1385). دیدگاههای متفاوتی در زمینه تمرینات قدرتی موجود می باشد و این دیدگاهها جایگاه و مرتبه علمی محکمی ندارند، بدلیل نتایج کسب شده توسط ورزشکاران که نشان از عدم اعتباراین نوع افکار را دارند: قدرت رابطه معکوس با سرعت دارد، یعنی هرچه سرعت بیشتر شود بار تمرینی مورد استفاده کمتر خواهد بود.
برای کسب سرعت بیشینه دو راه وجود دارد:
1. نیروی بیشینه: جرم بیشینه ضرب در شتاب (* a = F max Mmax )
2. نیروی بیشینه: جرم ضرب در شتاب بیشینه ( amax * M = F max )
در معادلات بالا، Fmax نیروی بیشینه و Mmax جرم بیشینه و amax شتاب بیشینه و M جرم و a شتاب منظور شده است. در فرمول (1) بروز قدرت بیشینه از جرم بیشینه سبب می شود و جرم بیشینه به شیوه ای است که با افزایش آن وزن ثابت می ماند که این حالت در انقباض ایزومتریک پدید می آید. در فرمول (2) نیروی بیشینه با شتاب بیشینه حاصل می شود که در اینصورت قدرت در سرعت و یا قدرت در شرایط سرعت قرار می گیرد که این حالت زمانی رخ می دهد که بار تمرین قدرتی بین 65 تا 80 درصد بیشینه محسوب شود که در این صورت تکرارها 3 تا 5 بار و با حداکثر سرعت اجرا می گردد. هنگامیکه ورزشکار از وزنه های سنگین استفاده می کند در واقع قدرت بیشینه نمود پیدا خواهد کرد (سیاه کوهیان و همکاران، 1385).
2-27 انعطاف پذیری
ظرفیت فرد برای انجام حرکات با بیشترین دامنه حرکتی مفصل را انعطاف پذیری می گویند. انعطاف پذیری بر دو نوع

پایان نامه
Previous Entries منبع تحقیق درمورد ورزشکاران، نیمه حرفه ای، ورزشکاران حرفه ای، آمادگی جسمانی Next Entries منبع تحقیق درمورد تمرین قدرتی، ورزشکاران، فیزیولوژی، دامنه حرکتی