منبع تحقیق درباره فعالیت بدنی، خودپنداره، عزت نفس

دانلود پایان نامه ارشد

هفته شرکت کردند. خودپنداره، شرکت در فعالیت بدنی و آمادگی قلبی عروقی، قبل در اواسط و بعد از دوره 9 ماهه مورد ارزیابی قرار گرفت. آنها نتیجه گرفتند که فعالیت بدنی تاثیر معناداری روی ابعاد خودپنداره ندارد اما خودپنداره جسمانی کلی را افزایش میدهد (69).
همچنین یوسیسی و همکاران56 (2008) در تحقیقی اثر تغذیه و تمرین بر خودپنداره جسمانی کودکان چاق را بررسی کردند. آنها اثر شش هفته برنامه تمرین و تغذیه را بر خودپنداره جسمانی، ترکیب بدنی و آمادگی جسمانی کودکان دارای اضافه وزن و چاق را آزمایش کردند. 82 کودک چاق و دارای اضافه وزن 8-11 ساله بهصورت تصادفی در گروههای تغذیه تنها و یا تغذیه و تمرین قدرتی قرار گرفتند. متغیرهای وابسته تحقیق (خودپنداره جسمانی، ترکیب بدنی و آمادگی جسمانی) قبل و بعد از مداخله ارزیابی شدند. نتایج تحقیق نشان داد که هر دو گروه اعتماد بیشتری در قدرت کسب کردند و همچنین گروه تغذیه و تمرین در مقیاس استقامت نیز بهبود داشت (36).
در تحقیق دیگری نیز که توسط دانکن و همکاران57 (2009) به انجام رسیده است، اثر تمرینات مقاومتی پلیومتریک بر عزت بدنی و شاخص توده بدنی بررسی شد که34 دختر و 34 پسر 10 و 11 ساله به مدت دوبار در هفته در یک وهله 14 حرکتی از تمرینات پلیومتریک به مدت 40 دقیقه شرکت داشتند. نتایج این تحقیق نشان داد نمره عزت بدنی گروه شرکت کننده در مداخله در مقایسه با کنترل بهطور معناداری افزایش یافته است اما شش هفته پس از اتمام مداخله در آزمون پیگیری نمرات ثابت نماند. همچنین بهبود نمره عزت بدنی در دختران بیشتر از پسران بود و بهعلاوه کاهش شاخص توده بدنی در گروه تجربی در مقایسه با گروه کنترل معنادار بوده است (44).
مور و همکاران58 (2011) نیز در مطالعهای عزت نفس را با استفاده از قالب سلسله مراتبی تمرین و مدل عزت نفس (EXSEM) مورد ارزیابی قرار دادند. آنها اثر 12 هفته برنامه تمرین مقاومتی را بر خودادراکی جسمانی دانشجویان بررسی کردند. آزمودنیها 120 شرکت کننده (37 زن و 83 مرد) با میانگین سنی 2/20 بودند. تمرینات مقاومتی 2 جلسه در هفته و هر تمرین 3 ست 5-11 تکرار انجام شده است. نتایج، افزایش معناداری در خودادراکی جسمانی را در تمام سطوح EXSEM نشان داد (83).
مارتین و والن59 (2012) مطالعهای با طرح مقطعی یک زمانه از طریق پرسشنامههای خودگزارشی انجام دادند. در این تحقیق 50 شرکت کننده ورزشکار نوجوان و بزرگسال ناتوان، PSDQ را تکمیل کردند. نتایج نشان داد خودپنداره جسمانی کلی و خودپنداره قدرت به ترتیب در پیشگویی خودپنداره کلی و فعالیت جسمانی نقش دارند. این یافتهها از برنامههای تمرینی مقاومتی بهطور ویژه و برنامههای فعالیت بدنی بهصورت عمومی برای افراد با ناتوانی حرکتی حمایت میکند (80).
مارتین گینیس و همکاران60 (2012) در مطالعهای به بررسی متغیر مرتبط با تغییر در تصویر بدنی بین زنان چاق و دارای اضافه وزن پرداختند در این تحقیق تاثیر مداخله کاهش وزن از طریق تمرین و رژیم غذایی بر شرکت کنندگان با میانگین سنی 4/28 و میانگین BMI 6/31 مورد بررسی قرار گرفت. شرکت کنندگان در 16 هفته تمرین متشکل از 45 تا 60 دقیقه تمرین ایروبیک، هفت روز در هفته و تمرین مقاومتی به مدت دو روز از PSDQ در ابتدا، هفته هشتم و هفته شانزدهم استفاده شد. نتایج، افزایش معناداری در تصویر بدنی در هفته هشتم و شانزدهم نشان داد. همچنین افزایش در ادراک چربی بدن (خرده مقیاس چربی) مهمترین پیشبینی کننده در رابطه با افزایش تصویر بدنی بود (79).
الکساندر و چارلز61 (2012) در مطالعه ای ارتباط بین 3 بعد خودپنداره جسمانی، فعالیت بدنی شدید و عملکرد ریه را بررسی کردند. از 551 نوجوان دیررس دختر و پسر بین سنین 15-18 سال، داده های خودگزارشی فعالیت بدنی، لیاقت بدنی، رضایت بدنی و ظاهر بدنی تهیه شد. نتایج نشان داد که لیاقت بدنی، فعالیت بدنی شدید را در بین دختران و پسران پیشبینی میکند. رضایت بدنی و ظاهر بدنی با فعالیت بدنی شدید در ارتباط بودند و این ارتباط برای پسران قویتر بود. از طرفی نیز فعالیت بدنی شدید عملکرد ریه را پیشبینی میکرد و این ارتباط در بین دختران قویتر بود. نتایج نشان داد که مداخلات برای افزایش سلامتی بهتر است بر فعالیت بدنی شدید به ویژه برای دختران متمرکز شود برای مثال با بهبود و افزایش لیاقت بدنی آنها (24).
در مطالعه ای نیز الیور و همکاران62 (2012) به بررسی فعالیت جسمانی، رفتار کم تحرک و خودادراکی جسمانی روی 238 دختر نوجوان پرداختند. یافتهها نشان داد ارتباط مستقیم جزیی بین رفتار غیرفعال خودادراکی و همچنین یک ارتباط منفی بین رفتار غیرفعال و قدرت بدنی درک شده وجود دارد. در پایان نیز به این نتیجه دست یافتند رفتار فعال نه تنها بر سلامت جسمانی مهم است بلکه از لحاظ سلامت روانی نیزحائز اهمیت است (90).
همچنین تحقیق توسط افتخاری (1385) در زمینه دو رشته ورزشی والیبال و بسکتبال با هدف تعیین اثر شرکت در کلاسهای ورزشی بر خودپنداره جسمانی دختران نوجوان انجام شده است. در این تحقیق 54 نفر دانشآموز حضور داشتند که خودپنداره جسمانی آنها قبل و بعد از شرکت در کلاسها مورد ارزیابی قرار گرفت. طول دروه 8 هفته و تعداد جلسات تمرینی 3 نوبت در هفته بود. یافتههای تحقیق نشان داد میزان تغییرات انعطافپذیری و خرده مقیاس عزت نفس تنها در گروه تجربی معنی دار بود. همچنین بین خودپنداره جسمانی کلی و خرده مقیاسهای خودپنداره جسمانی در گروه گواه و تجربی تفاوت معناداری وجود نداشت (3).
2-3-2 تحقیقات مربوط به بالیدگی و خودپنداره جسمانی
ویلیامز و کاری63 (2000) تحقیقی با هدف برسی ارتباط بین عزت نفس، زمانبندی بلوغ و تصویر بدنی با نمونهای از دختران 11-13 ساله اسکاتلندی انجام دادند. آنها نتیجه گرفتند در میان 11 سالههای زودرس و دارای تصویر بدنی پایینتر با سطوح پایینتری از عزت نفس ارتباط وجود دارد. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان میدهد تصویر بدنی رابطه بین زمانبندی بلوغ و عزت نفس این گروه سنی را میانجیگری میکند. در میان 13 سالههای دیررس، گزارشهای مربوط به اندازه بدن و ظاهر ادراک شده ضعیفتر، پیشبینی کنندههای مقدار پایینتر عزت نفس بودند. در این مورد، شاهدی از میانجیگری وجود ندارد. نتایج بهدست آمده از این موضوع حمایت میکند که زمانبندی بلوغ، تصویر بدنی و عزت نفس را تحت تاثیر قرار میدهد (97).
مانسما، مالینا و فلتز64 (2006) تحقیقی با موضوع «بلوغ و خودادراکی بدنی دختران اسکیتباز رقابتی-نمایشی با رویکرد میانرشتهای» انجام دادند. هدف آنها از انجام تحقیق، بررسی ارتباط بین بالیدگی بیولوژیکی و همبستههای بدنی آن، اضطراب بدنی اجتماعی و خودپنداره جسمانی مرتبط با ظاهر در بین 113 دختر اسکیتباز نمایشیرقابتی (SD=2.0، M=16.2) که در مسابقات انفرادی (n=73) و جفت (n=40) شرکت میکردند، بود. آنها پرسشنامه خودتوصیفی بدنی، اضطراب بدنی اجتماعی، متغیرهای بیولوژیکی (وزن، قد، دور ساق و بازوی خمیده، فاصله بین دو زائده بازو، فاصله بین دو زائده ران و چربی زیر پوستی میانه ساق، سه سر بازو، زیر کتفی، دوسر بازویی و شکمی)، متغیر آنتروپومتریکی (ترکیب بدنی (شاخص توده بدنی) و نسبت قد نشسته به ایستاده) و وضعیت بالیدگی اندازهگیری شد. آنها نتیجه گرفتند وضعیت بالیدگی نسبت به سن تقویمی همبسته قویتری برای خودپنداره جسمانی میباشد. ترکیب خصوصیات بیولوژیکی و روانشناختی برای 25% از واریانس خودپنداره جسمانی مرتبط با ظاهر تخمین زده شد. همچنین اسکیتبازان اکتومورفی، قبل از بالیدگی و جوانتر که اضطراب بدنی اجتماعی پایینتری را گزارش داده بودند، بیشتر از چربی بدنی و لیاقت ورزشیشان راضی بودند اما نمرات عزت نفس، خودپنداره جسمانی کلی و خودپنداره ظاهر آنها پایینتر گزارش شد. نوع مسابقه نیز خودپنداره جسمانی را پیشبینی نمیکرد (68).
داویسون و همکاران65 (2007) تحقیقی تحت عنوان «ارتباط بین رشد بلوغ، بهزیستی روان شناختی و فعالیت جسمانی در میان دختران 11-13 سااله» انجام دادند. 178 دختر 11 ساله به مدت 2 سال در مورد رشد بلوغی، بهزیستی روان شناختی و لذت فعالیت بدنی مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج کلی این تحقیق نشان داد هرچقدر رشد بلوغی در سن 11 سالگی بیشتر پیشرفت کرده باشد، بهزیستی روان شناختی پایین تری را در 13 سالگی را پیش بینی می کند. همچنین بهزیستی پایین تر در 13 سالگی لذت از فعالیت بدنی کمتری را پیش بینی می کند. نتایج این تحقیق اهمیت طراحی برنامههایی برای دختران نوجوان به ویژه آنهایی که نسبت به همسالان خود بالیدهترند را نشان داد (41).
باکر و همکاران66 (2007) در مطالعهای که روی دختران 11-13 ساله انجام دادند نشان دادند دختران با بالیدگی زودرس نسبت به همسالانشان در سن 11 سالگی سطوح فعالیت بدنی کمتری دارند که این فعالیت پایین به یک کاهش در خودپنداره آنها منجر میشود (28).
ناوز و همکاران67 (2008) تحقیقی طولی با هدف بررسی اثر بالیدگی بر خود ادارکی جسمانی و ارتباط آن با فعالیت بدنی در گروهی از دختران زودرس اسکاتلندی انجام دادند. نتایج نشان داد خود ادارکی جسمانی با خرده مقیاس شرایط بدنی بهعنوان پیشبینی کننده فردی فعالیت بدنی، واریانس تبیین شده در تغییر فعالیت بدنی را تخمین زده است. همچنین تحلیلها نشان داد وزن بدنی، پیشبینی کننده مهمی برای تغییرات جاذبههای بدنی و خودارزشی بدنی است. در این سن، بالیدگی اثر محدودشدهای در رفتارهای فعالیت بدنی در دختران نوجوان دارد اگرچه تفاوت در فعالیت بدنی تا حدودی از طریق خودادراکی بدنی برآورد شده است اما بررسی بیشتری برای کشف فاکتورهای مهم در ارتباط با کاهش فعالیت بدنی در تحقیقات طولی نیاز است (62).
مانسما68 (2008) تحقیقی با هدف بررسی ارتباط بین بلوغ و خودادراکی بدنی بین 121 دختر اسکیتباز نمایشی-رقابتی انجام داد. او نتیجه گرفت، بهطور کلی زمانبندی بلوغ در خودادراکی بدنی نقش دارد. اسکیتبازان دیررس، ادراک مثبتتری از خرده مقیاس استقامت داشتند اما ادراک پایینتری از خرده مقیاس سلامت در مقایسه با اسکیتبازان با بالیدگی نرمال داشتند (67).
آن ماری69 (2009) تحقیقی طولی روی 150 دختر نوجوان زودرس با میانگین سنی حدود 5/12 سال انجام دادند، ویژگی های بدنی اندازه گیری شد و شرکت کنندگان نیم رخ خودادراکی بدنی و مقیاس رشدی بلوغ را در 2 برهه زمانی 12 ماهه کامل کردند. نتایج یک کاهش در سطوح فعالیت بدنی کلی را نشان داد. به علاوه تحلیل ها نشان داد فعالیت بدنی یک پیشبینی کننده مهم برای تغییرات در ادراکات جذابیت بدنی و خودارزشی بدنی بود. در این سن، بالیدگی یک اثر محدودکننده روی فعالیت بدنی دختران نوجوان دارد. نتایج نشان داد که سطوح فعالیت بدنی دختران با پیشرفت بالیدگی کاهش می یابد و در این سن، بالیدگی یک اثر محدود کننده روی فعالیت بدنی دارد و اختلاف در سطوح فعالیت بدنی بهعنوان مقیاسی برای خودادراکی بدنی زیاد یا کم، محاسبه شد (26).
مگان و جنین70 (2012) نیز در تحقیقی به بررسی ارتباط بین فعالیت بدنی، عزت نفس و افسردگی در دختران نوجوان دیرس و زودرس پرداختند. آزمودنی ها تعداد 2095 دختر و 2095 پسرنوجوان دیررس و زودرس بودند. یافته ها نشان داد در نوجوانان زودرس، عزت نفس ارتباط بین فعالیت بدنی و افسردگی را در نوجوانان پسر وساطتت کرده اما درنوجوانان دیررس هر دو جنس را وساطت کرده. نتایج حاکی از آن بود که در پسران دیررس و زودرس و در دختران دیررس، ارتباطات بین فعالیت بدنی و افسردگی در زمانیکه عزت نفس کنترل میشد، معنادار نبود. این مطالعه دلالت مهمی بود بر این نکته که با افزایش عزت نفس توسط فعالیتهای بدنی که به طور موثری سازمان بندی شدهاند میتوان از افسردگی (به ویژه در دختران نوجوان زودرس) جلوگیری کرد (82).
جکسون و همکاران71 (2013) نیز در مطالعهای به بررسی تاثیرات تعدیل کنندگی خودپنداره جسمانی و حمایت والدین روی ارتباط بین بالیدگی و فعالیت بدنی پرداختند. این مطالعه روی 244 دختر نوجوان بریتانیایی با

پایان نامه
Previous Entries منبع تحقیق درباره خودپنداره، آمادگی جسمانی، فعالیت جسمانی Next Entries منبع تحقیق درباره فعالیت بدنی، خودپنداره، فعالیت جسمانی