منبع تحقیق درباره خودپنداره، آمادگی جسمانی، فعالیت جسمانی

دانلود پایان نامه ارشد

خانواده و پایگاه اقتصادی– اجتماعی در زمانی که افراد دوران کودکی، نوجوانی و جوانی خود را پشت سر میگذارند، هم بر فرصتهای شرکت در ورزش و هم بر نگرشهای روانی بهسوی ورزشهای گوناگون تاثیر میگذارد. کلیه افرادی که دارای استعداد و توانایی بالایی میباشند به یک میزان یا در یک راستا برانگیخته نمیشوند، سرانجام همه افراد نیز بهطور یکسان به حداکثر قابلیتها و تواناییهای خود نزدیک نمیشوند (13 و 17).
بهنظر میرسد کودکان خانوادههایی که از وضعیت اجتماعی – اقتصادی بهتری برخوردارند، بهطور متوسط نسبت به بچههایی که از وضعیت اجتماعی – اقتصادی ضعیفتری برخوردارند، بلندتر و سنگین وزنتر هستند. در عین حال به نظر میرسد که در کشورهای توسعه یافته، طی دوره نوجوانی – بهویژ اواخر نوجوانی- دختران خانوادههای با وضعیت اجتماعی– اقتصادی ضعیف بهطور متوسط نسبت به دختران خانوادههای با وضعیت اجتماعی– اقتصادی بالاتر، چاقترند. رابطه معکوس بین طبقات اجتماعی و چاقی که در دوران نوجوانی آشکار است، تا بزرگسالی نیز ادامه مییابد. با توجه به ارجحیت زیاد تیپ بدنی باریک در سطوح بالای وضعیت اجتماعی– اقتصادی، بسیاری از دختران در اوایل نوجوانی و معمولا بدون اطلاع والدین، رژیم غذایی دارند. رژیم غذایی کنترل نشده در نوجوانی، ممکن است به بیماریهای تغذیهای پیشرفته مانند بیاشتهایی عصبی41 و بولیمی42 منجر شود. برخلاف اندازههای بدنی، تغییرات ناشی از وضعیت اجتماعی– اقتصادی در شاخصهای جسمانی (اوج سرعت نمو قد) و جنسی (سن شروع اولین قاعدگی) و بالیدگی کمتر است (65).
تاثیرات وضعیت اجتماعی– اقتصادی بر نمو و بالیدگی در هر کشور، اختصاصی است و مشکل است که آن را از یک کشور به کشور دیگر تعمیم دهیم. معیار یا شاخص وضعیت اجتماعی- اقتصادی در تحقیقات مختلف و در کشورهای مختلف بسیار متفاوت است لذا شاخص مناسب در یک ناحیه، کشور یا گروه فرهنگی ضرورتاً در جای دیگر مناسب نخواهد بود. شاخصهای وضعیت اجتماعی- اقتصادی مورد استفاده در کشورهای پیشرفته، شامل درآمد سالانه خانواده، درآمد سرانه، شغل و تحصیلات سرپرست خانوار و محل اقامت است (65).
2-3 پیشینه تحقیقی
2-3-1 تحقیقات مربوط به رابطه فعالیت بدنی و خودپنداره جسمانی
مارش43 (1993) در تحقیقی تحت عنوان «خودپنداره آمادگی جسمانی» ارتباط آمادگی جسمانی با شاخصهای فنی و میدانی پسران و دختران 9- 15 ساله، ارتباط بین شاخصهای چندگانه آمادگی جسمانی را با خودپنداره آمادگی جسمانی مورد مطالعه قرار داد. این تحقیق در کشور استرالیا بر رو ی 6283 دختر و پسر انجام شد. نتایج نشان داد که خودپنداره آمادگی جسمانی بهطور معناداری با بعضی از اندازههای فردی (مانند: 1600 متر دویدن، 50 متر دو سرعت، شنا روی زمین، چربی زیر پوستی، حداکثر اکسژن مصرفی، پرش طول و اندازههای محیط بدن) در ارتباط است. همچنین، برخی از اجزا آمادگی جسمانی مانند: استقامت قلبی – تنفسی، توان، قدرت پویا و ترکیب بردن، نسبت به سایر اجزا ارتباط بیشتری با خودپنداره آمادگی جسمانی دارند (76).
همچنین مارش و ردماین44 (1994) در تحقیق دیگری، به بررسی ارتباط بین آمادگی جسمانی و خودپنداره جسمانی پرداختهاند. در این تحقیق که با حضور 105 دختر و پسر 13 و 14 ساله انجام گرفت از پرسشنامه خودپنداره جسمانی که شامل خرده مقیاسهای استقامت، تعادل، انعطافپذیری، قدرت، ظاهر بدن و توانایی عمومی بدن بود، به همراه 5 آزمون آمادگی جسمانی در مورد استقامت، تعادل، انعطافپذیری، قدرت ایستا و قدرت انفجاری استفاده گردید. یافتههای این تحقیق نشان دادند: الف) ارتباط بسیار بالایی بین نمره کلی آمادگی جسمانی و نمره کلی خودپنداره جسمانی شرکت کنندگان وجود دارد (r=%76). ب) بین خرده مقیاسهای پرسشنامه خودپنداره جسمانی با عوامل آمادگی جسمانی مشابه، ارتباط بالایی وجود دارد (r=%52-%64) و از این میان درجه پیشگویی آزمون استقامت در مورد خرده مقیاس استقامت از سایرین بیشتر بوده است. ج) بین خرده مقیاسظاهر بدنی، خودپنداره جسمانی و هیچ یک از آزمونهای آمادگی جسمانی رابطه معنیداری وجود ندارد. در پایان محققین اظهار داشتند، افرادی که آمادگی جسمانی بالایی دارند نگرش مثبتتری به تواناییهای بدنی خود دارند (73).
مارش و ردماین (1996) در تحقیق دیگری به بررسی ارتباط بین آمادگی جسمانی و خودپنداره جسمانی پرداخت. در این تحقیق که با حضور که با حضور 113 پسر و 79 دختر مقطع متوسطه انجام گرفت، در آن از پرسشنامه «خودتوصیفی بدنی»که شامل خرده مقیاس قدرت، استقامت، انعطافپذیری و ترکیب بدن از مجموع 11 خرده مقیاس بود، به همراه آزمونهای قدرت مشت کردن، دوی استقامتی PACER، نسشتن و رساندن دست و درصد چربی 7 نقطه از بدن استفاده گردید. یافتههای تحقیق نشان دادند که الف) ارتباط مستقیم و معناداری بین نمره کلی آمادگی جسمانی و نمره کلی خودپنداره جسمانی شرکت کنندگان وجود دارد. ب) خرده مقیاسهای پرسشنامه خودپنداره جسمانی از رابطه همبستگی معناداری با اجزا آمادگی جسمانی مشابه و همخوان برخوردار است (72).
گونی و زلیخا45 (2000) نیز در تحقیقی به بررسی ارتباط بین کلاسهای تربیت بدنی و افزایش خودپنداره جسمانی دانشآموزان پایه متوسطه پرداختند. در این تحقیق که با حضور 46 دانشآموز (27 پسر و 19 دختر) انجام گرفت، قبل و بعد از دوره 6 ماهه از پرسشنامههای خود-توصیفی بدنی (PSDQ) و نیمرخ خودادراکی بدنی (PSPP) استفاده گردید. نتایج تحقیق افزایش معناداری را در خودپنداره جسمانی شرکت کنندگان نشان داد (56).
کروکر و همکاران46 (2000) نیز به بررسی ارتباط بین فعالیت جسمانی و خودادراکی بدنی در کودکان 10 – 14 ساله کانادایی پرداختند. فعالیت جسمانی آنها طی 7 روز گذشته از طریق پرسشنامه فعالیت جسمانی و خودادراکی بدنی با استفاده از PSPP اندازهگیری شد. نتایج این تحقیق نشان داد خودادراکی بدنی بهویژه خرده مقیاسهای شرایط بدنی و مهارتهای ورزشی بطور معنیداری با سطح فعالیت جسمانی این جمعیت همبستگی دارد (38).
ورست و همکاران47 (2002) به بررسی اثر تغییر قدرت در کلاسهای تمرینی دانشگاه بر خودپنداره جسمانی پرداختند. شرکت کنندگان بر اساس انتخاب خودشان در کلاسها شرکت کردند که به مدت 9 هفته با هفته ای سه جلسه تمرین برگزار شد. دادهها با استفاده از PSDQ جمع آوری شد. در هیچ یک از خردهمقیاسهای خودپنداره جسمانی نتایج معنادار بهدست نیامد (95).
آسی48 (2003) در تحقیقی که بر روی دانشجویان دختر انجام داد، به بررسی اثرات تمرین آمادگی جسمانی بر اضطراب صفتی و خودپنداره آن ها پرداخت. گروه آزمایش در جلسات ترکیبی استپ و ایروبیک به مدت 10 هفته شرکت کردند و گروه کنترل در هیچ فعالیت بدنی منظمی شرکت نداشت. نتایج نشان داد گروه آزمایش در خرده مقیاس های انعطاف پذیری، لیاقت ورزشی، هماهنگی پیشرفت کردند و همچنین تمرین جسمانی در تقویت خودپنداره بدنی موثر است (27).
ادواردز و همکاران 49 (2005) نیز ارتباط بین فعالیت جسمانی، بهزیستی روانشناختی و خودادراکی بدنی را در بین افرادی که در اشکال مختلف در فعالیت جسمانی و ورزش شرکت داشتند، بررسی کردند. افراد شامل گروههای تمرینی مقاومتی، هوازی (دویدن) و تیم ورزشی (هاکی) بودند. شرکت کنندههای این تحقیق 277 زن و مرد با میانگین سنی به ترتیب 7/25 و 2/ 24 سال بودند. خودادراکی بدنی با استفاده از PSPP فاکس (1990) و همچنین شاخص بهزیستی روانشناختی ریفس (1989) اندازهگیری شد. مقایسه بین سه گروه با گروه کنترل نشان داد که هر سه نوع فعالیت جسمانی با نمره بالاتر با مقیاسهای خودادراکی بدنی و بهزیستی روانشناختی مرتبط بود (46).
تیهانی هس50 (2005) اثر برنامه تمرینی ایروبیک بر عزت نفس و تصویر از خود در زنان با میانگین سنی 48/53 که در هیچگونه تمرین بدنی و یا مشاورهای سازمان یافته شرکت نداشتند و بهصورت داوطلبانه در برنامه تمرینی ایروبیک با شدت 55 تا 75 درصد ضربان قلب بیشینه به مدت یک سال در دو گروه تجربی (52=n) و گروه کنترل (28=n) قرار گرفتند، مورد آزمایش قرار داد.عزت نفس با استفاده از مقیاس عزت نفس روزنبرگ (1965) و تصویر از خود با استفاده از مقیاس تصویر از خود تنسی (1986) اندازهگیری شد. نتایج این مطالعه، پیشرفت معناداری در خرده مقیاس تصویر بدنی در مقیاس تصویر از خود در گروه تجربی نشان داد (58).
همچنین لیندوال و لیندگرن51 (2005) در تحقیقی به بررسی اثرات برنامه مداخلهای تمرین شش ماهه بر خودپنداره جسمانی و اضطراب بدنی اجتماعی در دختران نوجوان غیرفعال پرداختند. شرکت کنندگان 110 دختر 13-20 ساله غیرفعال از مدارسی که نماینده مناطق اجتماعی- اقتصادی پایین در جنوب سوئد بودند، حضور داشتند. شرکت کنندگان به صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی (56=n) و گروه کنترل (54=n) قرار گرفتند. برنامه مداخله تمرینی برای گروه آزمایشی دو بار در هفته و به مدت شش ماه که هر جلسه شامل 45 دقیقه تمرین شامل فعالیتهایی چون ایروبیک، بدمینتون، کاراته و … و 15 دقیقه بحث در مورد سبک زندگی اجرا شد. 27 نفر از گروه کنترل و 35 نفر از گروه کنترل PSPP و مقیاس اضطراب بدنی اجتماعی (SPAS) را قبل و بعد از آزمون تکمیل کردند. همچنین آمادگی بدنی، وزن و قد آنها نیز اندازهگیری شد. نتایج حاصل از دادهها پیشرفت قابل ملاحظهای در خرده مقیاس PSPP نشان نداد، اما نمرات SPAS برای گروه آزمایشی در مقایسه با کنترل پایینتر بود. اما هنگامی که تحلیل واریانس تک راهه (خطای بیشتر) به جای تحلیل واریانس چندگانه استفاده شد که تنها شامل افرادی میشد که ارزیابیهای قبل و بعد از مداخله را تکمیل کردند، مداخله بهطور معناداری نمرات SPAS و خرده مقیاس PSPP را کاهش داد. این تغییرات ارتباطی به تغییرات متغیرهای فیزیولوژیکی از جمله وزن بدن، BMI و آمادگی جسمانی، نداشت (64).
دیشمن و همکاران52 (2006) در تحقیقی روی دختران نوجوان، نقش واسطه ای خودپنداره جسمانی و عزت نفس را در ارتباط بین شرکت در ورزش و فعالیت بدنی با علائم افسردگی مورد بررسی قرار دادند. در این تحقیق 1250 دختر نوجوان حضور داشتند. نتایج تحقیق نشان داد که یک رابطه مثبت قوی بین خودپنداره کلی و عزت نفس و همچنین یک رابطه معکوس متوسط بین عزت نفس و علائم افسردگی وجود دارد. از طرفی یافته های تحقیق به وضوح بیانگر آن بود که شرکت در ورزش و فعالیت بدنی، خطر ابتلا به افسردگی را در بین دختران نوجوان کاهش میدهد و اثرات مثبتی روی خودپنداره جسمانی آنها دارد (43).
دانتون53 (2006) در تحقیقی به صورت مقطعی به بررسی اینکه « بین فعالیت جسمانی و آمادگی جسمانی کدامیک با خودپنداره جسمانی دختران نوجوان 14-17 سال ارتباط بیشتری دارد» پرداختند. ابزار مورد استفاده برای ارزیابی خودپنداره جسمانی PSDQ بود و فعالیت جسمانی از طریق بهیاد آوردن فعالیت در سه روز گدشته اندازهگیری شد. تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که ارتباط خودپنداره جسمانی با آمادگی جسمانی نسبت به فعالیت جسمانی بیشتر است (45).
برگس، گروگان و بروتیز54 (2006) در تحقیقی به بررسی اثر 6 هفته تمرین حرکات موزون بر تصویر بدنی و خود ادراکی بدنی در دختران نوجوان پرداختند. در این تحقیق 50 دانشآموز دختر 13-14 ساله در دو گروه بهطور مساوی حضور داشتند. یک گروه برنامه تربیت بدنی عادی و گروه دیگر تمرین رقص هوازی را اجرا مینمود و قبل، حین و بعد از تست نیز پرسشنامه نگرش نسبت به بدن و نیمرخ خود-ادراکی بدنی نوجوانان و کودکان به آنها داده شد. یافتههای تحقیق حاکی از آن بود که در گروهی که تمرین رقص را بهطور هوازی انجام میدادند، نارضایتی از تصویر بدنی بهطور معناداری کاهش و از طرف دیگر خود-ادارکی بدنی آنها افزایش یافته است (33).
اشنایدر، دانتون و کوپر55 (2008) تحقیقی تحت عنوان«فعالیت بدنی و خودپنداره بدنی در دختران نوجوان غیرفعال» انجام دادند. در این مطالعه نمرات خودپنداره، قبل و بعد و در حین 9 ماه مداخله برای افزایش فعالیت بدنی در دختران نوجوان غیرفعال به دست آمد. شرکت کنندگان در یک دوره 4 روز در

پایان نامه
Previous Entries منبع تحقیق درباره عزت نفس، خودکارآمدی، خودپنداره Next Entries منبع تحقیق درباره فعالیت بدنی، خودپنداره، عزت نفس