منابع پایان نامه درمورد قانون اساسی، ایالات متحده، قانون گذاری، ایالات متحده آمریکا

دانلود پایان نامه ارشد

اساس اصلاحیه سیزدهم )
– باز داری شهروندان از حق رای بدلیل نژاد، رنگ پوست و یا گذشته برده بودن (براساس اصلاحیه پانزدهم)
– باز داری شهروندان از حق رای بدلیل جنسیت ( بر اساس اصلاحیه نوزدهم )

3. برای دولت های ایالتی:
– وضع مالیات بر صادرات و واردات
– ضرب سکه وچاپ اسکناس
– ورود به پیمانهای خارجی
– برهم زدن توافقات الزام آور
– جلوگیری از حق شهروندی و برابری کلیه افراد در مقابل قانون78.
بدین ترتیب مشخص می شود که مسائل اجتماعی، فرهنگی، آموزشی و اقتصادی عمدتاْ در حوزه اختیارات و مسئولیت دولت های ایالاتی است و دولت فدرال از سهم اندکی برخوردار است.

2.تفکیک قوا در ساختار دولتی ایالات متحده آمریکا و نقش هر یک در حکومت این کشور
1.2)کنگره
قانون اساسی آمریکا اختیار انحصاری وضع قانون را به «کنگره» واگذار کرده و کنگره آمریکا خود مرکب از دو مجلس است: یکی مجلس «سنا» و دیگری «مجلس نمایندگان» پس این تصور که کنگره تنها همان مجلس نمایندگان است درست نیست.
تعداد نمایندگان مجلس نمایندگان به تناسب جمعیت ایالت تعیین می شود و در حال حاضر 435 عضو دارد و در انتخابات اخیر تمام این 435 کرسی به رای گذاشته شد. در سنا اما جمعیت، ملاک نیست و هر ایالت – با هر میزان جمعیت- دو عضو در سنا دارد. بنا براین سنا 100 کرسی دارد منتها در انتخابات میان دوره ای نه همه کرسی ها که یک سوم آنها به رای گذاشته می شود79.
برخی از اختیارات سنا نیز قابل توجه است. مثلا تمام قراردادهای خارجی دولت آمریکا باید به تصویب دو سوم اعضای سنا برسد. همچنین رییس جمهوری پس از پیروزی در انتخابات، تیمی از مشاوران خود را تشکیل می دهد که ریاست وزارتخانه ها را بر عهده گیرند. رییس جمهور منتخب افراد مورد نظر را برای کسب نظر سنا به سناتورها معرفی می کند و در صورت رای مثبت دو سوم سناتورها فرد به عنوان وزیر تعیین می شود البته سنا تنها یک بار درباره صلاحیت وزرا رای می دهد و پس از انتصاب دیگر نمی تواند آنان را عزل کند. کنگره فقط زمانی می تواند مانع ادامه کار وزیری شود که علیه او اعلام جرم و روند طولانی و پیچیده استیضاح را آغاز کند80.
قانون اساسی به رییس جمهور اختیار داده مصوبات کنگره را وتو کند اما این اختیار نامحدود نیست و کنگره می تواند متقابلا با تصویب مجدد مصوبه خود، وتوی رییس جمهوری را سلب کند. بدین گونه که هر گاه دو سوم مجموع نمایندگان مجلس و سنا در یک جلسه مشترک، مخالفت خود را با وتوی رییس جمهور درباره یک لایحه قانونی اعلام کنند، این لایحه جنبه قانونی پیدا می کند و رییس جمهور ملزم به اجرای آن می شود.
کوتاه این که ایالات متحده مانند هند، استرالیا و آلمان در نظام فدرال خود «نظام دو مجلسی» دارد و موقعیت سنا در آمریکا را بدون بررسی ساختار فدرالی نمی توانیم دریابیم که از موضوع این گفتار خارج است. در سنای آمریکا سناتورهایی هستند که 30 سال سابقه دارند. در واقع ایالت های کم جمعیت تر نگران نقش خود در آینده بودند وبا این شرط به اتحاد ایالت ها پیوستند که کرسی های برابر داشته باشند و اگر این شرط محقق نمی شد در اقلیت محض قرار می گرفتند و موقعیت خود را از دست می دادند.
الف)اختیارات کنگره
از جهتی می توان اختیارات کنگره را تحت سه گونه اصلی مورد مطالعه قرار داد: اختیارات انحصاری، اختیارات متقارن، اختیارات ضمنی؛ بسیاری از حقوق تفویضی قانون اساسی به قوه مقننه جزء قدرت و اختیارات انحصاری کنگره محسوب می شوند. یعنی هیچ سازمان و نهاد دیگری در این تصمیمات صاحب اختیار نمی باشند. اختیارات متقارن از جمله اختیاراتی هستند که هم متعلق به کنگره و هم در اختیار ایالت ها می باشند که از میان آن ها می توان به عنوان اختیارات متقارن (مانند جمع آوری مالیات) یاد کرد.
علاوه بر حقوق تصریحی یاد شده، کنگره دارای قدرت ها و اختیارات ضمنی و تلویحی هم می باشد. از آن جا که این گونه اختیارات به طور صریح و روشن به کنگره تفویض نگردیده و فاقد حد و مرز قانونی معینی است و همواره مایه عدم توافق آرا و جدل بوده است، قسمت آخر از بند هشت ماده یک قانون اساسی، به کنگره اقتداری داده است که از آن به عنوان اختیارات ضمنی یاد می شود.
در این بند چنین آمده است: «به کنگره قدرت وضع قوانینی را که لازم و مصلحت برای پیشرفت و اجرا قوانین مصوبه تشخیص دهد، اعطا می گردد و کنگره می تواند در جهت وضع قوانین حکومتی و اداری و سازمانی ایالات متحده اقدام به عمل آورد81» . این بند و بندهای مشابه به نحوی قدرت حکومت فدرال را بسط و گسترش می دهند و موجد قدرت های ضمنی می گردند.
ب) کمیته های کنگره
مجلس نمایندگان ایالات متحده امریکا دارای ۱۹ کمیته اصلی، و مجلس سنای ایالات متحده امریکا دارای ۱۶ کمیته اصلی است. تقریباً کلیه طرح ها و لوایح قانونی پیش از بررسی در صحن مجلس نمایندگان و سنا بر حسب موضوع به کمیته های اصلی ارجاع می شوند و سپس برای تصویب نهایی در اختیار کل نمایندگان قرار می گیرند. کمیته های اصلی از اهمیت شایان توجهی در روند قانون گذاری برخوردار هستند و در ابتدای هر دوره کنگره، حزب اکثریت، ریاست هر یک از کمیته ها را برعهده می گیرد و مقام دوم کمیته به حزب اقلیت واگذار می شود82.
رؤسای کمیته ها نقش مهمی در تعیین دستور کار جلسات و مدت زمان بحث و یا خارج کردن یک لایحه قانونی از مذاکرات برعهده دارند. بعضی از این کمیته ها به نسبت دیگر کمیته ها از اهمیت بیشتری برخوردار هستند و تعیین ریاست آن ها به عنوان یک پیروزی و یا شکست بزرگ برای احزاب تلقی می شود. کمیته تخصیص بودجه و یا کمیته راه ها و روش ها در مجلس نمایندگان و کمیته روابط خارجی در سنا از این جمله هستند. هر کمیته اصلی در مجلس نمایندگان ایالات متحده امریکا و مجلس سنای ایالات متحده امریکا شامل چند کمیته فرعی است و اعضای کمیته های اصلی کنگره ایالات متحده امریکا در چند و یا تمامی کمیته های فرعی عضویت دارند83.
گاهی به دلیل تخصصی بودن بحث ها در کمیته های اصلی بر سر لوایح قانونی، کمیته ها، موضوع را به کمیته های فرعی ارجاع می دهند. تعداد کمیته های فرعی به طور عمده در کنگره های مختلف متفاوت است و بعضاُ از ۱۵۰ کمیته فرعی در مجلس نمایندگان و سنا تشکیل می شوند84.
طبق قانون اساسی، اختیار قانون گذاری به کنگره سپرده شده است. پیشنهادی که به کنگره ارائه می شود لایحه نام دارد. در صورتی که اکثریت هر یک از مجلسین کنگره – اگر رئیس جمهور وتو کند، دو سوم کنگره – به لایحه رأ ی بدهد، آن لایحه به قانون تبدیل می گردد. قدرت قانون گذاری کنگره محدود است. دقیق تر این که، این وظیفه توسط مردم و از طریق قانون اساسی به کنگره محول و دقیقا تعیین می شود در چه حوزه هایی می تواند یا نمی تواند قانون گذاری کند. مادۀ ۹ از اصل اول قانون اساسی، کنگره را از تصویب قوانین خاصی منع می کند. برای مثال، کنگره نمی تواند قانونی که عطف به ماسبق می کند وضع نماید، و یا قانون مالیات بر صادرات وضع کند. در مادۀ ۸ اصل اول حوزه هایی که کنگره می تواند به وضع قانون بپردازد فهرست شده است85.
فراز یک از ماده یک قانون اساسی ایالات متحده امریکا، می گوید: «تمام اختیارات قانون گذاری به کنگره تفویض می گردد». ترکیب دو شعبه کنگره ایالات متحده یکسان نیست. بندهای دو، سه، چهار و پنج از ماده یک قانون اساسی به تفکیک، تعداد اعضا و شرایط انتخاب هر یک از دو مجلس را روشن می سازد.
در مجلس نمایندگان شرایط انتخاب شوندگان به این قرار است: حداقل ۲۵ سال سن؛ اقامت در حوزه انتخابیه؛ داشتن حداقل هفت سال تابعیت امریکایی؛ عدم اشتغال به سایر مناصب دولتی. در مجلس سنا، احراز موارد فوق الزامی است، ولی تفاوت در آن است که حداکثر ۳۰ سال سن و حداقل نه سال تابعیت امریکایی برای انتخاب شوندگان در نظر گرفته شده است.
مدت نمایندگی در مجلس دو سال و در مجلس سنا شش سال است که در مجلس سنا هر دو سال یک بار نسبت به انتخاب یک سوم اعضایی که مدت نمایندگی شان سپری شده، انتخابات صورت می گیرد.
تعداد نمایندگان مجلس سنا ۱۰۰ نفر یا به عبارت دیگر دو نماینده برای هر ایالت است که بدون توجه به میزان جمعیت صورت می گیرد. تعداد نمایندگان مجلس نمایندگان میزان ثابتی نیست. قانون اساسی در ماده یک بند دو مقرر می دارد که به ازای هر ۳۰ هزار جمعیت یک نماینده افزوده گردد، ولی لازم است که هر ایالت لزوما یک نماینده داشته باشد.
بخش دوم از ماده یک قانون اساسی ایالات متحده: «مجلس نمايندگان متشكل از اعضايي است كه مردم ايالت هاي مختلف هر دو سال يك بار آن ها را انتخاب مي كنند و رأي دهندگان در هر ايالت بايد از همان شرايط لازم براي رأي دهندگان ايالتي كه مجلس آن ايالت بيشترين نماينده را دارد، برخوردار باشند. هيچ كس تا زماني كه به سن ۲۵ سالگي نرسد و هفت سال تبعه ايالات متحده نباشد و در زمان انتخاب، مقيم ايالتي كه از آن جا انتخاب مي گردد نباشد، نمي تواند نماينده مجلس شود»
بخش سوم از ماده یک قانون اساسی ایالات متحده: «دو سناتور از هر ايالت كه مجلس قانون گذاري ايالتي براي مدت شش سال انتخاب مي كند سناي ايالات متحده را تشكيل مي دهند و هر سناتور داراي يك رأي است. هيچ كس تا زماني كه به سن ۳۰ سالگي نرسد و نه سال تبعه ايالات متحده نباشد و در زمان انتخاب مقيم ايالتي نباشد كه از آن انتخاب مي شود، نمي تواند سناتور سنا شود»
وجود کمیته در سیستم قانون گذاری امریکایی متاثر از پارلمان بریتانیاست که قبل از تدوین قانون اساسی توسط قانون گذاران ایالتی نسبت به ایجاد آن اقدام شده بود و پس از وضع قانون اساسی جزو قوه قانون گذاری درآمد.
کمیته ها را بر حسب نوع می توان به سه دسته تقسیم بندی کرد: کمیته های دائم که واحدهای دائمی با قدرت فراوان در امر قانون گذاری هستند؛ کمیته ای ویژه یا منتخب که غالبا موقت و در ماهیت تحقیقی می باشند؛ کمیته های مشترک که آن ها نیز غالبا تحقیقی هستند، ولی اعضای آن مرکب از نمایندگان هر دو مجلس می باشند و صرفا به خاطر رفع تفارق بین دو مجلس تاسیس می شوند.
علاوه بر این کمیته های فرعی دیگری منبعث از کمیته های اصلی نیز وجود دارند. ترکیب ساختاری کمیته ها دو حزبی است، ولی حزب اکثریت از لحاظ تعداد عضو در کمیته های متفاوت بر حزب اقلیت برتری دارد. تعداد اعضای کمیته ها بسته به نظر هردو مجلس است، ولی به طور معمول این تعداد از ۱۲ تا ۵۵ عضو متغیر است.
کمیته های دائم به عنوان کلید اصلی روند قانون گذاری محسوب می شوند و طرح های قانونی و لوایح گزارش شده در حوزه بررسی آن ها قرار دارد. کمیته های منتخب و ویژه نیز طی قطعنامه به وجود می آیند و ترکیب و تعداد آن ها در همان قطعنامه تاسیسی مورد نظر و توافق قرار می گیرد.
اصولا این گونه کمیته ها فاقد قدرت ارائه طرح هستند، تنها استثنا مربوط به «کمیته منتخب سنا در امور اطلاعاتی» است که از بدو تاسیس خود در سال ۱۹۷۶ از قدرت فوق برخوردار است. کمیته های مشترک نیز فاقد قدرت تقدیم طرح هستند.
نظرات مجلس در بیشتر موارد همان نظرات کمیته ها است که متبلور می گردد. نقش ریاست کمیته در تصمیمات نهایی از مرکزیت بهره می گیرد و به طور معمول در پشت قدرتی که رؤسای کمیته ها به ظاهر دارا هستند، قدرت اصلی آن ها در تجربه های کمیته ای، ارتباط نزدیک با سایر رؤسای حزبی و مقبولیت آن ها از دید شاخه اجرایی حکومت نهفته است که باعث می شود تصمیمات آن ها به صورت غالب سایرین درآید.
به طور عرفی، عضویت در کمیته ها بستگی فراوان به نسبت قدرت احزاب در مجلس دارد. به عنوان مثال، اگر ۶۰ درصد اعضای مجلس نمایندگان از حزب خاصی باشند، لااقل ۱۵ کرسی از کمیته های ۲۵ نفری را در اختیار خواهند داشت و رئیس کمیته نیز غالبا از حزب اکثریت خواهد بود.
ماده یک قانون اساسی در بند هشت، حقوق تصریحی کنگره را برمی شمارد. سایر مواد قانون اساسی نیز به کنگره قدرت هایی را اعطا کرده اند که بعضی از آن ها اجرایی هستند و پاره ای دیگر قضایی. از آن جمله می توان از قدرت اجرایی سنا در

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه درمورد قانون اساسی، ایالات متحده، ایالات متحده آمریکا، بیمارستان ها Next Entries منابع پایان نامه درمورد ایالات متحده، قانون گذاری، قانون اساسی، ایالات متحده آمریکا