منابع پایان نامه درمورد سازمان ملل، تجارت بین الملل، خدمات گردشگری، سازمان ملل متحد

دانلود پایان نامه ارشد

از راه دور19 را فراهم نمود و به این طریق مشارکت زنان و دانشجویان و سایرافراد را فراهم آورد (کریمی،1381).

2-2- تعریف گردشگری و حقایق آشکار شده در این زمینه:
2-2-1- مفهوم گردشگری
از دیدگاه اقتصاددانان، گردشگری صنعتی است که موجب انتقال بخشی از قدرت خرید مردم مرفه به دیگر مردم میگردد و به لحاظ قابلیت تحرک در تولید و توزیع و ایجاد خدمات گوناگون، افزایش سرعت گردش پول و گسترش بازارهای صادراتی و ایجاد اشتغال به عنوان یکی از مهمترین منابع درآمد به شمار میآید. تحلیل اقتصادی گردشگری بین المللی متکی بر تعاریف صحیح و مقبول جهانی است که مشخصات گردشگری بین المللی را توصیف نموده و حرکتهای مختلف گردشگری را طبقهبندی و تاثیر اقتصادی آنها را به همراه فعالیتهای اقتصادی که ایجاد میکنند بیان نماید.
سازمان جهانی گردشگری سه نوع گشت را از یکدیگر متمایز مینماید:
-گشتهای برون مرزی، که شامل مسافرت افراد مقیم در کشوری به کشورهای دیگر است.
-گشتهای درون مرزی، که شامل مسافرت افراد غیر مقیم کشوری در داخل آن کشور است.
– گشتهای محلی، که شامل مسافرت افراد مقیم کشور در داخل آن کشور است.
گردشگری بین المللی متشکل از گشتهای درون مرزی و برون مرزی است.
گردشگری گونه‌های گوناگونی دارد:
گردشگری تفریحی: رایجترین نوع جهانگردی. گردشگری درمانی: برای بهره‌گیری از آبهای گرم معدنی یا برای بهره‌گیری از امکانات تشخیصی و درمانی کشورهای دارای این ظرفیت. گردشگری مذهبی: زیارت و حج و سفرهای دینی بودائیان و هندویان و غیره. گردشگری بازاری: سفر گردشی به منظور جانبی خرید و فروش کالا. گردشگری همایشی: برای شرکت در همایش‌ها و بازدید از مناطق. گردشگری الکترونیک: همان e-tourism که در برگیرنده اطلاعات و انجام بخش اعظم سفر به صورت مجازی است. بومگردی (اکوتوریسم): گردش در طبیعت. گردشگری ورزشی : به منظور انجام ورزشی خاص یا مسابقات بین المللی.
تعاریف اساسی گردشگری در سازمان ملل متحد و طی کمسیون آمار سازمان ملل متحد در سال 1968 انجام شده است. در سال 1991 این تعاریف در کنفرانس سازمان جهانی گردشگری واقع در اتاوا20 بازنگری شد و برخی از پیشنهادها به آن اضافه گردید و از طرف بسیاری از کشورها پذیرفته شد. سازمان جهانی گردشگری این پیشنهادها را در گزارشی به نام (توصیههایی در مورد آمارهای گردشگری) به چاپ رسانیده است. گردشگری بین المللی اینگونه توصیف شده است؛ بازدید کنندهای که طول اقامت او در یک کشور، 24 ساعت یا بیشتر باشد، و حداقل یک شب را در کشور بازدید شده بگذراند و انگیزهی او برای مسافرت یکی از دلایل زیر باشد.
الف. گذراندن اوقات فراغت (سرگرمی، تعطیلات، درمان، مطالعه، امور مذهبی یا ورزشی).
ب. ماموریتهای شغلی، خانوادگی یا بازرگانی.
جریان گردشگری بین الملل پویاترین مبادلات اقتصادی را که ممکن است بین کشورها اتفاق افتد، به وجود میآورد. گردشگری بین المللی به خصوص در کشورهای اروپایی به ویژه کشورهای جنوبی مانند فرانسه، ایتالیا، پرتغال و یونان از اهمیت بسزایی برخوردار است؛ به طور کلی بیانگر بالاترین کمک صادراتی به تراز پرداختهای آن کشورها میباشد. بنابراین، این کشورها نسبت به ترقی و تنزل ارزش و حجم جهانگردی بسیار حساس هستند. به هر حال روندها در حال تغییر هستند و کشورهای جدید صنعتی که اصولا شامل کشورهای آسیایی (تایلند، مالزی، سنگاپور و هنگ کنگ) است، سریعترین رشد را در زمینه گردشگری بین المللی دارند. ده کشوری که بیشترین حجم ورود گردشگر بین المللی را دارند به ترتیب فرانسه، ایالات متحده آمریکا، چین، اسپانیا، ایتالیا، ترکیه، آلمان، بریتانیا، روسیه و مالزی است. ده کشور اول که فرستندهی بیشترین گردشگر میباشند به ترتیب ایالات متحده آمریکا، اسپانیا، فرانسه، چین، ماکائو (چین)، ایتالیا، آلمان، بریتانیا، هنگ کنگ (چین)، استرالیا است (سازمان جهانی گردشگری سازمان ملل،2013).
صادرات گردشگری یک مولفهی کلیدی برای نشان دادن جایگاه گردشگری است. در سال 2012 حدود 40585 بیلیون دلار صادرات حاصل از گردشگری بوده است. در سال 2013 این مقدار با نرخ رشد 3.1% تنزل داشت و حجم رود گردشگر بین المللی برای ایران نیز کاهش داشت و به 3152000 رسید (انجمن جهانی سفر و گردشگری، 2013). طبق آخرین آمار منتشر شده از سازمان جهانی گردشگری سازمان ملل، سهم گردشگری از صادرات خدمات در ایران به طور متوسط 25% است. انجمن جهانی سفر و گردشگری برای سال 2030 حجم گردشگر ورودی ایران را 4319000 پیشبینی کرده است. نمودار (2-2) ورود و خروج گردشگر و حجم صادرات حاصل از این صنعت را نشان میدهد.

نمودار (2-2): ورود و خروج گردشگر و حجم صادرات حاصل از گردشگری.
منبع:WTTC, Travel & Tourism Economic Impact, IRAN,2013

همین طور که در نمودار(2-2) نشان داده شده است با وجود کاهش حجم صادرات ناشی از خدمات گردشگری اما سهم این خدمات از کل صادرات کشور افزایش یافته است. از سال 2011 کاهش مداومی در حجم ورود گردشگر بین الملل وجود دارد. سرمایهگذاریهای که در این صنعت صورت گرفته معادل 46343 بیلیون است که در سال 2013 با نرخ 7/2% رشد داشت.
ایران از بین 189 کشور مورد بررسی انجمن جهانی سفر و گردشگری، در جایگاه 53 از نظر سهم حجم تجارت و صادرات از طریق گردشگری است. متاسفانه از نظر نرخ رشد صادرات صورت گرفته توسط این صنعت ایران رتبه 174 امین کشور را دارد. البته ایران جزء ده کشور اول است که بیشترین اشتغال زایی را به صورت مستقیم توسط این صنعت داشته است. طبق پیشبینیهای صورت گرفته توسط این سازمان برای سال 2023 نرخ رشد ایران در اکثر فاکتورهای مورد بررسی بیشتر از میانگین جهانی خواهد بود و تنها نرخ رشد صادرات صورت گردفته توسط گردشگران است که که حدود 50% از میانگین جهانی کمتر است (انجمن جهانی سفر و گردشگری،2013).
نمودارهای(2-3)، (2-4) و (2-5) سهم و شیوه اثرگذاری گردشگری بین الملل و داخلی بر GDP و سهم دو زیرشاخه برتر گردشگری ایران را به تصویر کشیدهاند.

نمودار(2-4): سهم گردشگری تفریحی و تجاری از GDP ایران.

نمودار (2-3): سهم گردشگر بین المللی و داخلی از GDP.

نمودار(2-5): سهم هر یک از شیوههای تاثیر گردشگری بر GDP.
منبع: World Bank, 2013.

نمودار (2-5) نشان می دهد از کل اثری که گردشگری بر GDP دارد، 36 درصد آن به طور مستقیم از فعالیت های گردشگری است و حدود 42 درصد به صورت غیر مستقیم از طریق مشاغلی که غیر مستقیم به این صنعت مرتبط می شوند ایجاد شده است. همچنین حدود 22 درصد به صورت وارد شده است یعنی از طریق مشاغلی که نه به طور مستقیم و نه به طور غیر مستقیم به این صنعت مربوط می شوند اما ممکن است در برخی موارد خدمات ارائه شده توسط این مشاغل مورد توجه گردشگران قرار گیرد.
در سال 2012 از سهمی که گردشگری در تولید ناخالص ملی کشورمان داشت، 7/94% آن مربوط به گردشگری داخلی بوده است که حدود 205824 بیلیون است و تنها 3/5% تولید ناخالص ملی، معادل 5/115615 بیلیون مربوط به گردشگری بین المللی است. پیشبینی شده که گردشگری تفریحی در ایران رشد 1/5% در سال 2013 خواهد داشت که حدود 216297 بیلیون باشد. از طرفی گردشگری تجاری نرخ رشد 1/12% معادل 3/12965 بیلیون را در سال 2013 خواهد داشت.

2-2-2- گردشگری و تجارت بین الملل:
در اقتصاد، درآمدهای حاصل از گردشگری بین المللی بخشی از درآمدهای صادراتی و هزینههای گردشگری بین المللی بخشی از واردات تلقی میشود. برای بسیاری از کشورهای جهان، درآمد گردشگری بین المللی، منبعی ضروری برای تامین ارز خارجی مورد نیاز است. بر اساس تحلیلهایی که در نخستین (گزارش اقتصادی جهانگردی) از سوی سازمان جهانی جهانگردی در سال 1998 به دست آمده است. گردشگری یکی از پنج عامل مهم صادرات در 83 درصد از کشورهای جهان و مهمترین منبع تامین ارز، در دست کم 38 درصد از کشورهای جهان محصوب می شود. همچنین در سال 1998، گردشگری بین الملل و درآمدهای به دست آمده (مربوط به رفت و آمدهای مسافران ساکن در کشورهای دیگر) تقریبا 8 درصد از کل درآمدهای صادراتی حاصل از صادرات کالاها و خدمات را تشکیل میداده است (محلاتی،1380).
در سال 2012 گردشگری بین المللی رشد 4% حدود 1035 بیلیونی داشته است. حجم دریافتی حاصل از خدمات گردشگری بین الملل در این سال 1075 میلیون دلار است که حدود 4% نسبت به سال 2011 رشد داشته است. در گزارش سازمان جهانی گردشگری سازمان ملل این رشد ناشی از بازسازی این صنعت پس از بحران مالی عنوان شده است و همچنین پیش بینی شده که تا پایان سال 2013 گردشگری بین المللی رشد 3 تا 4% را داشته باشد (سازمان جهانی گردشگری سازمان ملل، 2012). نمودارهای (2-6) تعداد ورود گردشگران بین المللی و حجم صادراتی که توسط این گردشگران صورت گرفته نشان داده شده است.

نمودار(2-6): صادرات گردشگران و وورد گردشگران بین المللی.
منبع: WTTC,Travel & Tourism Economic Impact, WORLD, 2013

همین طور که در نمودار (2-6) مشخص است تعداد گردشگران بین المللی رو به افزایش است و حجم تجارتی که توسط این گردشگران صورت گرفته در سال 2009 کاهش یافته و بعد از بحران مجددا شروع به افزایش با نرخ تقریبا ثابت داشته است. نمودار سهم صادرات گردشگری نشان میدهد که در سال 2009 سهم تجارتی که گردشگران از کل صادرات داشتند به صورت قابل توجهای افزایش یافته است. به عبارتی در سال 2009 با وجود کاهش ورود گردشگر و کاهش حجم تجارت گردشگران سهم تجارت گردشگران از کل صادرات افزایش یافته که نشان دهندهی نزول بیشتر تجارت سایر کالا و خدمات صادراتی بر اثر بحران است.
خدمات مرتبط با گردشگری بین المللی اثر یکسان و حتی بیش از صادرات و واردات، بر روی پرداختهای بین المللی دارند. برای مثال، هنگامی که یک گردشگر غذای را از یک رستوران خریداری میکند، ارزش این خرید با صادرات محصولات غذایی به اضافه ارزش افزوده خدمات ارائه شده و هزینههای استهلاک، تجهیزات و ساختارهای مربوط به آن برابر است.
گردشگری بین الملل در اکثر اوقات عامل جریان و حرکت در تجارت بین الملل است در بسیاری از کشورها ساختار گردشگری و برخی نیازهای مصرفی آن ایجاب می کند که کالاها و خدماتی وارد شوند که آنها قادر به فراهم کردن نیستند. از طرف دیگر کشورهایی وجود دارند که در زمینه تخصص به صادرات گردشگری به صورت مستقیم یا غیر مستقیم، تجهیزات گردشگری، کالاها و خدمات مربوط به آن شهرت پیدا کرده اند.
ارزیابی دائمی مخارج و درآمد گردشگری بین المللی در تراز پرداختها بسیار مشکل بوده و اطلاعات کافی در این زمینه وجود نداشته است. چرا که بسیاری از کشورها نمی توانستند آمار لازم را جمع آوری کنند. در هر حال سازمان جهانی گردشگری و سازمان توسعه و همکاری اقتصادی21 روشهای حسابداری در گردشگری بین المللی را تسهیل کردهاند، که بیشتر از طریق گسترش مفهوم درآمدهای گردشگری است. این سبب گردیده که سیاستهای اقتصاد کلان مبتنی بر تحلیل محکم و پیشبینیهای قابل قبول تدوین گردد؛ که نه تنها تاثیر گردشگری بین المللی بر تراز پرداختها را در نظر دارد، بلکه با تاثیرات تراز پرداختها (به علت ترقی و تنزل در نرخ تبدیل ارز) بر روند گردش بین المللی گردشگران، نیز ارتباط پیدا میکند.

2-2-3- نظریههای اقتصادی تعیین کنندهی گردشگری بین المللی:
عوامل تعیینکننده گردشگری بین المللی عواملی هستند که با توجه به مبادلات بین المللی، خدمات گردشگری هر کشور را دائما در بخش بین المللی کار تحت تاثیر قرار میدهند. تراز خدمات گردشگری بین المللی در مبادلات بین المللی کشورها دارای همان اندازه اهمیت است که تراز تجارت بین المللی، تراز گردش سرمایه و تراز سایر مبادلات پنهان اهمیت دارد (گوهریان و کتابچی،1384). بر اساس نظریات تجارت بین المللی چهار عامل، تعین کنندهی موقعیت یک کشور در مبادلات گردشگری بین الملل است:
نظریهی برخورداری از عوامل.
نظریه هزینه ی نسبی.
نظریه ی مزیت مطلق و دانش فنی.
نظریه ی شرایط تقاضا

الف- نظریه برخورداری

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه درمورد خدمات مالی، زیست محیطی، سازمان ملل، تحقیق و توسعه Next Entries منابع پایان نامه درمورد بحران مالی، موسسات مالی، ورشکستگی، ترازنامه بانک