منابع پایان نامه درمورد زیست شناسی

دانلود پایان نامه ارشد

مایکوباکتریوم بویس (BCG-CWS) به عنوان یک یونیورسال واکسن برای حذف طیف گسترده ای از آنتی ژن ها به منزله دستیابی به موفقیت برای توسعه واکسن عفونت های بیماری های آلرژیک و سرطان استفاده کردند. در ساخت این واکسن از ادجوانت Freund’s استفاده کردند که بشدت پاسخ ایمنی Th1 و بیان IFN-γ را تحریک کرد .همچنین antigen-conjugated BCG-CWS vaccine یک واکسن با ساختار ساده ، راحت و قابل استفاده است و mycobacterial CWS بعنوان یک یونیورسال واکسن توانست در مقابل عفونت ، آلرژی و سرطان زایی این عامل بیماریزا یک پیشگیری کننده مناسب باشد (31). در سال 2012 Sharma و همکاران وی به دلیل سروتایپ های بالای باکتری استرپتوکوکوس در مناطق مختلف جهان و ایجاد بیماری خود ایمنی ساخت واکسن یونیورسال برایgroup A Streptococcus) ( GAS را نیاز فوری دانستند. آنها 147 پروتئین را به عنوان نامزدهای واکسن یونیورسال انتخاب کردند که با تجزیه و تحلیل پروتئین سطحی در گونه های مختلف استرپتوکوکس (M1 – M49) در نتیجه پروتئین 52 را به عنوان نامزد احتمالی برای واکسن یونیورسال برای GAS مناسب دانستند و پیش بینی کردند که حتی استفاده از این پروتئین در جهت ساخت واکسن یونیورسال برای سایر باکتری های پاتوژنیک با تعداد سویه بالا و تنوع ژنتیکی زیاد بسیار مناسب خواهد بود (32).
2-2- طبقه بندی
در تحقیقات اولیه در طبقه بندی پاپیلوماویروس ها، از زگیل های معمولی و جراحات E7 بیماران ، جهت جداسازی تعداد زیادی از ذرات ویروسی و تهیه DNA آنها استفاده شد. در این زمینه ، در اواخر دهه 1970 موافقت شد تا سیستم شماره گذاری به منظور شناسایی یک تیپ استفاده شود که براین اساس، به طور مثال HPV1 نشان دهنده پاپیلوماویروس انسانی تیپ یک می باشد (5).
در گذشته پاپیلوماویروس ها و پولیوما ویروس ها در خانواده پاپوا ویریده قرار می گرفتند . این طبقه بندی براساس شباهت آنها در داشتن کپسیدهای بدون پوشش، اندازه کوچک، جایگاه تکثیر DNA و ژنوم DNA دو رشته ای حلقوی بود. بعدها مطالعات زیست شناسی مولکولی مقایسه ای نشان داد که تفاوت های اساسی در سازماندهی ژنومی پاپیلوما ویروس ها و پولیوما ویروس ها وجود دارد . بدین ترتیب این ویروس ها در دو خانواده ویروسی مجزای پاپیلوماویریده و پولیوماویریده قرارگرفتند (1،39).
پاپیلوماویروس ها گروه متنوعی از ویروس ها هستند که در بیش از 20 گونه مختلف از پستانداران و همچنین در پرندگان و خزندگان نیز یافت می شوند. به علت اهمیت پزشکی ، پاپیلوماویروس های انسانی به طور گسترده ای مورد مطالعه قرار گرفته اند و در حال حاضر بیش از 200 تیپ مختلف از آنها شناسایی شده است و ممکن است تیپ های ویروسی بیشتری هم شناسایی شوند (69،1).
2-3- ساختمان ویریون
پاپیلوماویروس ها، ویروس هایی کوچک، بدون پوشش و دارای نوکلئوکپسید با تقارن بیست وجهی با اندازه ای حدود 55-52 نانومتر می باشند (1،39،70).

شکل 2-1: ساختمان ویروس پاپیلوما
2-4- ساختمان و سازماندهی ژنوم
ژنوم های بسیاری از پاپیلوماویوس های حیوانی و انسانی بطور کامل تعیین توالی شده اند. ژنوم پاپیلوماویروس ها به صورت DNA دو رشته ای است که از دو انتها به صورت کووالان به هم متصل شده و حالت حلقوی به خود می گیرند. اندازه ژنوم آن تقریبا هشت کیلو جفت باز می باشد که همراه با هیستون های سلولی به شکل مینی کروموزوم در می آید. سازماندهی ژنومی پاپیلوماویروس ها تا حد زیادی مشابه است. یکی از ویژگی های سازماندهی ژنومی پاپیلوماویروس ها این است که همه ORF های پاپیلوماویروس ها روی یک رشته از ژنوم ویروسی قرار گرفته اند. رشته کد کننده محتوی ORF 10 قابل ترجمه می باشد که این ORF ها براساس موقعیتی که بر روی ژنوم ویروس دارند، به گروه های اولیه E و تاخیری L تقسیم بندی می شوند. البته یک ناحیه در هر یک از ژنوم های پاپیلوماویروس ها وجود دارد که ORF درآنجا وجود ندارد و به نام های مختلفی از جمله ناحیه طولانی کنترل کننده (LCR)، ناحیه تنظیمی بالا دست (URR) و ناحیه غیر کد کننده (NCR) معروف می باشد. ناحیه LCR دربین انواع پاپیلوماویروس ها از نظر موقعیت نوکلئوتیدی متفاوت است. ژنوم پاپیلوماویروس ها 8 ژن اولیه را کددهی می کند که عبارتند از E8,E7,E6,E5,E4,E3,E2,E1 که ژن E3 فقط در پاپیلوماویروس گاوی تیپ 1(BPV-1) وجود دارد. ژنهای اولیه، پروتئین هایی را که برای تکثیر و ترانسفورمیشن سلول های میزبان لازم است کد دهی می کنند و در حالتی که ویروس در مرحله تکثیر می باشد، قابل مشاهده هستند. ژنهای تاخیری، ژنهای L1 و L2 را شامل می شوند که پروتئین های ساختمانی ویروس را ایجاد می کنند و بیان آنها محدود به سلول های اپی تلیال تمایز یافته ای است که همانند سازی DNA نیز در آنها انجام می شود (71،39،38،5،1).

شکل 2-2- نقشه ژنومی در پاپیلوما ویروس
2-5- تکثیر ویروس
پاپیلوماویروس ها بسیار اختصاصی گونه هستند و تروپیسم اختصاصی به سلول های اپی تلیال اسکوآموس دارند. این ویروس ها در میزبان طبیعی خود تومورهای اپی تلیالی اسکوآموس و تومورهای فیبرو اپی تلیالی را ایجاد می کنند. عفونت پروداکتیو پاپیلوماویروس ها شامل دو مرحله اولیه و تاخیری است که با حالت تمایز سلول های اپی تلیال ارتباط دارد (71،1). سلول های بازال تنها سلول های اپی تلیالی اسکوآموس هستند که قادر به تکثیر شدن می باشند و ویروس های پاپیلوما باید این سلول ها را آلوده کنند تا بتوانند جراحت پایدار را ایجاد نمایند (1).

شکل2-3- نمایی از تکثیر پاپیلوما ویروس در ارتباط با عملکرد پروتئین های غیرساختاری
2-5-1- اتصال ورود ، پوشش برداری
اولین مرحله عفونت ویروس اتصال ویریون به گیرنده های سلولی است. مطالعات نشان داده است که پاپیلوماویروس ها علاوه برسلول های میزبان طبیعی خود( سلول های اپی تلیال سنگفرشی) می توانند به انواع زیادی از سلول های مختلف متصل شوند. بنابراین تروپیسم اختصاصی این ویروس ها به کراتینوسیت ها به دلیل وجود رسپتوراختصاصی تیپ سلول نیست. یکی از رسپتورهایی که برای اتصال و ورود پاپیلوماویروس ها استفاده می شودα6 اینتگرین می باشد. α6 اینتگرین را زیر واحدهای β اینتگرین یعنی β1 یا β4 همراهی می کنند.α6 β1 اینتگرین در سطح بسیاری از سلول ها بیان می شود مانند، پلاکت ها، لنفوسیت ها، سلول های اندوتلیال و غیره، در حالیکه α6 β4 اینتگرین محدود به سلول های اپی تلیال، مزانشیمال و بعضی از سلول‌های نرونی می باشد. پاپیلوماویروس ها قدرت اتصال بیشتری برای α6 β4 نسبت به α6 β1 دارند. پاپیلوماویروس ها همچنین می توانند به هپارین و گلیکوز – آمینوگلیکان های سطح سلول های کراتینوسیت متصل شوند و به دنبال اتصال از طریق رسپتور وارد سلول شوند. ذرات ویروسی ازطریق فاگوزوم ها به داخل سلول راه می یابند که در این فرایند میکروفلامنت ها و میکروتوبول ها نیز نقش دارند. پس از ورود، فروپاشی ویریون ها درسیتوپلاسم روی می دهد (72،73،74).
2-5-2- پروموترهای ویروسی و تنظیم نسخه برداری
در ویروس HPV هفت پروموتر شناسایی شده است که شش مورد از آنها درنسخه برداری ژنهای اولیه (E) دخالت دارند و یک پروموتر تاخیری در آنها مشخص شده است (1،38). در همه پاپیلوماویروس های انسانی، مشاهده شده که یک پروموتر قبل از همه ORF ها وجود دارد. درHPV16، پروموتر P97 که در انتهای LCR3 قرار گرفته است، مسئول نسخه برداری ژنهای اولیه (E) می باشد. در HPV18 پروموتر مشابه، P105 است. در ژنوم HPV، علاوه بر LCR یک ناحیه کوتاه غیر کد کننده بین ORF های E5 و L2 وجود دارد که به علت داشتن سیگنال (A) Poly باعث اختتام نسخه برداری ژن های اولیه می شود و ژن های E و L را از هم جدا می نماید. بیشتر گونه های RNA در زگیل ها ، از جایگاه پلی آدنیلیشن Ae که در پایین دست ژن‌های Early می باشد، استفاده می کنند. گروه دوم RNA‌ها، سیگنال پلی آدنیلیشن Al را که در پایین دست ORF های L1 و L2 است، بکار می برند (1).
نسخه برداری پاپیلوماویروس ها توسط حالت تمایزی سلول های اپی تلیال اسکوآموس آلوده، تنظیم می شود. ژنوم پاپیلوماویروس ها واجد چندین عنصر تنظیمی cis است و چندین فاکتور نسخه برداری را که بیان ژن های ویروسی را تغییر می دهند، کد می کند. ناحیه LCR پاپیلوماویروس ها محتوی عناصر افزایش دهنده است که به فاکتورهای سلولی و نیز به فاکتورهای تنظیم نسخه برداری کد شده توسط ویروس پاسخ می دهند. این عناصر برای شروع بیان ژن های ویروسی بعد از عفونت ضروری هستند و ممکن است در باقی ماندن نهفتگی ویروس مهم باشند (1،38). محصولات ژن E2 در تنظیم نسخه برداری و تکثیر ویروس اهمیت دارند. پروتئین E2 با اتصال به جایگاه هایی که دربالا دست P97 و در ناحیه LCR قرار دارند از اتصال فاکتورهای سلولی TBP,SP-1 به این جایگاه ممانعت کرده و در نتیجه از نسخه برداری ژنهای E6 و E7 جلوگیری می کنند (75،76).
بیان ژن های تاخیری ویروس، سنتز پروتئین های کپسید و سرهم بندی ویریون در کراتینوسیت های تمایز یافته روی می دهد. بدین ترتیب که در هر ویروسی، یک پروموتر اختصاصی وجود دارد که فقط در کراتینوسیت های تمایزیافته فعال می شود که این پروموتر (PL) مسئول نسخه برداری از هر دو ژن L1 و L2 می باشد. علاوه بر تولید این mRNA ها، PL باعث افزایش سایر mRNA های ویروسی در سلول هایی می شود که در مراحل پایانی تمایز هستند. به نظر می سد که یکی از mRNAها E4 باشد که اگر چه در ناحیه اولیه ژنوم ویروس جای گرفته است، یک پروتئین تاخیری محسوب میشود و آن هم به دلیل پروموتری است که آن را بیان می کند. عناصر cis – acting موجود در ژنوم ویروس نقش مهمی در تنظیم بیان ژن های تاخیری در سطح نسخه برداری ژن دارند (1،38).
2-5-3 – سرهم بندی و رها شدن ویروس
پس از اینکه پروتئین های کپسید (L2,L1) سنتز شدند، داخل هسته تجمع می یابند. سر هم بندی کپسید در هسته صورت می‌گیرد و DNA سنتز شده درهسته وارد کپسید می شود. ذرات ویروسی در لایه گرانولی اپی تلیوم مشاهده شده‌اند. در حالیکه درلایه های پایین تر مشاهده نمی شوند. از آنجائیکه ویروس سلول را تخریب نمی کند، رها شدن ذرات ویروسی قبل از شاخی شدن لایه های اپی تلیوم کراتینه اتفاق نمی افتد (1).
2-5-4- همانند سازی DNA ویروس
پاپیلوماویروس ها 3 روش برای تکثیر DNA ویروسی دارند:
همانند سازی اولیه DNA درسلول های کراتینوسیتی بازال روی می دهد که ژنوم ویروسی حدود 50 تا 100 کپی تولید می کند.
فاز بعدی یکی از فازهای باقی ماندن (بقاء) ژنوم است که در سلول های بازال در حال تقسیم در بخش های پایین تر اپیدرم و در فیبرویلاست های درم رخ می دهد. در این سلول ها DNA ویروسی به شکل یک پلاسمید چند کپی پایدار باقی می ماند. ژنوم های ویروسی به طور متوسط یک بار در یک چرخه سلولی در فاز S همزمان با کروموزم سلول میزبان تکثیر می کنند. این نوع از تکثیر DNA یک عفونت پایا و خفته را در سلول های بنیادی اپیدرم فراهم می کند.
سومین نوع تکثیر DNA، همانند سازی به صورت زاینده است که در بیشتر سلول های اپی تلیال تمایز یافته آلوده به پاپیلوماویروس روی می‌دهد. در این سلول ها که سنتز DNA سلولی را به صورت طولانی مدت انجام نمی دهند، سنتز DNA ویروسی ناگهان شروع می شود و ژنوم‌هایی ایجاد می کند که به درون ویریون های پروژنی بسته بندی می شوند (1).
تکثیرزاینده DNA ویروسی از طریق ایجاد واسطه های تتا و در دو جهت روی می دهد. E1 همراه با E2 به ناحیه ori در DNA ویروسی متصل می شوند و کمپلکس اختصاصی E1,2-E2,2-DNA را تشکیل می دهند. در نتیجه میانکنش بین دومین های اتصال به DNA در E1 و E2، خمیدگی مشخصی در DNA ori ایجاد می شود. خمیده شدن باعث ایجاد میانکنش بین دومین هلیکازی E1 و دومین ترانس اکتیویشنی E2 می شود. این کمپلکس که بسیار اختصاصی توالی می باشد، Ori را شناسایی می کند. در واکنشی که نیازمند هیدرولیز ATP است، E2 جابجا می شود و مولکول های E1 بیشتری به کمپلکس اضافه می

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه درمورد ارتباط معنی دار، کارآزمایی بالینی، بیماران مبتلا، یونان باستان Next Entries منابع پایان نامه درمورد واسطه گری