منابع پایان نامه درمورد تامین مالی، نرخ بهره، دارایی ها، استقراض

دانلود پایان نامه ارشد

ق سهام. در زیر به معرفی این دو روش تأمین مالی و بیان مزایا و معایب آنها می پردازیم.
2-1-4-1 تأمین مالی از طریق بدهی:
بدهی پولی است که معمولاً در مقابل یک وثیقه به مالک کسب و کار داده می شود؛ مشروط بر این که اصل بدهی به همراه بهره اي ثابت یا متغیر در زمانی خاص باز پرداخت شود. (شیخ و همکاران، 1392)
روش تأمين مالي از طريق بدهي شامل وجوهي است كه مالكان كسب و كارهاي كوچك، استقراض كرده اند و بايد با بهره، آن را بازپرداخت كنند. اگر چه وجوه قرضي گرفته شده اين اجازه را ميدهد كه مالكيت كامل شركت را در اختيار داشته باشد، با اين حال او بايد بدهي ايجاد شده در ترازنامه را تعهد كند و به همين ترتيب آن را به همراه بهره متعلق به آن، در آينده بازپرداخت نمايد. افزون بر اين ، به دليل مخاطره بيشتر كسب و كارهاي كوچك، آنها بايد نرخ بهره بيشتري را نيز پرداخت كنند. با وجود اين، هزينه تأمين مالي از طريق استقراض اغلب پائين تر از تأمين مالي از طريق سهام می باشد. شرکتی كه در جستجوي تأمين مالي از طريق استقراض است، به سرعت با دامنه گسترد هاي از گزينه هاي اعتباري (وام) روبرو مي شود. منابع تأمين مالي از طريق بدهي، به كارگزاري ها، شركت هاي بيمه، اتحاديه هاي اعتباري، اوراق قرضه، قرضه هاي خصوصي، كمكهاي دولتي، مؤسسات وام و پس انداز، وام دهندگان به پشتوانه دارايي (وام رهني)، اعتبار تجاري، عرضه كنندگان تجهيزات، شركت هاي تأمين مالي تجاري، حساب هاي پرداختني و بانك هاي تجاري تقسیم می شوند (آقاجانی و همکاران، 1392)

نقاط قوت تامین مالی کارآفرینان صنایع کوچک و متوسط از طریق استقراض بانک ها
کارآفرینان کسب و کار مالکیت کامل خود را حفظ می کند.
هزینه بدهی پایین است.
پرداخت هاي وام قابل پیش بینی است.
دوره 5 تا 7 ساله براي باز پرداخت آن وجود دارد.
بدهی می تواند شامل ارزش افزوده وام دهندگان باشد.
بدهی یک سري مزایاي مالیاتی ایجاد میکند.
نقاط ضعف:
ضمانت شخصی مورد نیاز است.
وام دهنده می تواند باعث ورشکستگی کسب و کار شود.
مقدار وام ممکن است محدود به میزان دارایی شرکت شود.
پرداختها باید بدون توجه به سود شرکت انجام پذیرد. (شیخ و همکاران، 1392)
تامین مالی از طریق بدهی به علت صرفه جویی مالیاتی و نرخ پایین تر آن در مقایسه با بازده مورد انتظار سهامداران ، راه حل مطلوب تري براي تامین مالی محسوب می شود. (امیری و محمدی خورزوقی، 1391)
منابع اصلی این نوع تأمین مالی، پس اندازهاي شخصی، خانواده و دوستان، فرشتگان کسب و کار، مؤسسات خیریه، دولت، بانکها، حق العمل کارها، تأمین مالی از طریق مشتري، تأمین مالی از طریق عرضه کنندگان، تأمین مالی از طریق سفارش خرید و کارت هاي اعتباري است. (Rogers, 2009)
2-1-4-2 تأمین مالی از طریق سهام
سرمایه سهام پولی است که از طریق انتقال مالکیت شرکت، تهیه میشود. سرمایه گذار سهام، درصدي از مالکیت شرکت را به دست میآورد که به طور ایده آل متناسب با رشد شرکت، قیمت گذاري میشود. همچنین، سرمایه گذار ممکن است بخشی از سود سالانه شرکت را دریافت نماید که سود تقسیمی نام دارد که بر مبناي درصد مالکیت تعیین میگردد.
مزایا و معایب این نوع تأمین مالی عبارتند از:
مزایا :
هیچ ضمانت شخصی مورد نیاز نیست.
هیچ وثیقه اي مورد نیاز نیست.
پرداخت هاي وجه نقد منظم مورد نیاز نیست.
چنین سرمایه گذارانی ممکن ا ست سرمایه گذاران با ارزش افزوده اي باشند.
سرمایه گذاران سهام نمی توانند شرکت را به ورشکستگی مجبور کنند.
به طور میانگین، شرکتهایی که از طریق سهام سرمایه گذاري میکنند، رشد سریعتري دارند.
معایب :
سودهاي تقسیمی قابل کاهش نسیت.
مالک شریک جدیدي پیدا میکند.
این روش خیلی گران است.
کارآفرین ممکن است قدرت خود را از دست بدهد.
2-1-5 منابع سرمایه سهام
بسیاري از منابع سرمایه بدهی می توانند به عنوان سرمایه سهام نیز در نظر گرفته شوند.(Rogers, 2009)
2-1-6 شرایط تامین مالی از طریق ایجاد بدهی
تنها معیار تعیین کننده ایجاد بدهی به عنوان اهرم مالی برای یک شرکت،مقایسه بازده سرمایه شرکت با نرخ متوسط بهره پرداختی میباشد.در مقایسه سه حالت میتواند وجود داشته باشد:
1-بازده سرمایه بیشتر از نرخ بهره:اگر بازده سرمایه بیشتر از نرخ بهره باشد،بدین معنی است که شرکت از طریق دریافت وام توانسته عایدی هر سهم را افزایش دهد.در این شرایط دریافت وام یک راه معقول برای ادامه فعالیت شرکت است و شرکت دارای اهرم مالی مناسبی است.
2-بازده سرمایه مساوی نرخ بهره:در این حالت عایدی شرکت دقیقا مساوی بهره ای است که برای استفاده از وجه دریافتی میپردازد.در این صورت،اخذ وام روش عاقلانه ای نیست مگر اینکه شرایط خاصی وجود داشته باشد.
3-بازده سرمایه کمتر از نرخ بهره:در این حالت شرکت با دریافت وام و استفاده از منابع مالی زیان میدهد.بنابراین اخذ وام توجیه ندارد،زیرا سود حاصل از فعالیت شرکت از هزینه بهره وام دریافتی کمتر است،این حالت را اهرم مالی نامناسب میگویند.
ساختار سرمایه یک شرکت رابطه بین بدهی و حقوق صاحبان سهام است،که نیاز مالی را برای تهیه دارایی ها تامین میکند. (هامپتون، 1385)
میزان کل دارایی های دائمی به شکل دارایی های جاری و ثابت مداوما افزایش مییابد.افزایش هایی از این قبیل را باید از محل ابزار مالی بلند مدت یعنی سرمایه یا افزایش های خودکار بدهی ها(مثل مالیات و حساب های بستانکاران) تامین مالی کرد.
“دارایی های دائمی و دارایی های موقت”

نمودار1-2دارایی های دائمی و داراییهای موقت
(وستون و بیرگام، 1386)

یک شرکت باید در انتخاب ترکیب منابع مالی مانند بدهی های بلند مدت،استفاده از سهام ممتاز و سهام عادی که به منظور سرمایه گذاری های مالی به کار میروند عوامل متعددی را ارزیابی نماید و مناسب ترین روش را انتخاب کند.(هامپتون، 1385)
2-1-6-1مزایای تامین مالی از طریق بدهی:
1-هزینه ی بهره ی بدهی،هزینه ی قابل قبول مالیاتی می باشد.
2-بازپرداخت بدهی در دوران تورمی ارزان تر تمام خواهد شد.
3-برنامه ریزی و کنترل شرکت به واسطه ی تامین مالی از طریق بدهی بلندمدت مناسب تر می باشد.
4-با اعمال شرط بازخرید در قرارداد،تامین مالی شرکت انعطاف پذیرتر می شود.چنین شرطی به شرکت اجازه می دهد تا قبل از سررسید اوراق قرضه،بدهی خود را پرداخت کند.
5-بدهی بلندمدت می تواند ثبات مالی آتی شرکت را حفظ کند،خصوصا در شرایطی که بازارهای پولی دچار رکود گردد و اخذ وام های کوتاه مدت مقدور نباشد.
2-1-6-2معایب تامین مالی از طریق بدهی:
1-صرف نظر از سود یا زیان ناشی از عملیات موضوع قرارداد،هزینه ی بهره ی بدهی ها باید پرداخت شود.
2-معمولا اصل بدهی باید در تاریخ سررسید پرداخت شود.
3-شرایط قرارداد قرضه ممکن است محدودیت های زیادی بر شرکت تحمیل کند.
4-ممکن است ریسک شرکت به واسطه ی خطاهای پیش بینی در عملیات موضوع قرارداد تامین مالی،شدیدا افزایش یابد. (هامپتون و همکاران، 1390)
2-1-7 منابع بازپرداخت بدهی های بلندمدت
مسئله اصلی در تامین مالی هر پروژه تعیین منبع یا منابع بازپرداخت سرمایه استقراضی است.در تامین مالی پروژه میتوان دو منبع پرداخت را مشخص کرد:
1-منبع اولیه ی پرداخت:عبارتست از پرداخت بهره،اصل وام و منافع آن در صورتی که روند عملیات موضوع قرارداد تامین مالی مطلوب باشد.شرکت و بستانکاران تمایل دارند که منبع(منابع)اولیه¬ی پرداخت را بشناسند.برای وام های مربوط به سرمایه¬ی در گردش،تبدیل دارایی ها به وجه نقد یا فروش موجودی ها و یا وصول مطالبات به عنوان منبع اولیه¬ی بازپرداخت وام می¬باشند.
2-منبع ثانویه پرداخـت: عبارتـست از بهره ای که فقـط به بانک یا شـرکت تامین کننـده ی وام تعـلق می گیرد.برای این منظور دو منبع ثانویه ی زیر را میتوان برای بازپرداخت بدهی های بلند مدت در نظر داشت:
الف)وثیقه: عبارتست از دارایی ای که به عنوان تضمین بازپرداخت اصل و فرع وام به گرو گذاشته می شود.
ب)ضمانت: عبارتست از یک موافقت نامه ی کتبی که طی آن یک طرف قرارداد،وام می دهد و طرف دیگر قرارداد،مسئولیت پرداخت وام را در صورت قصور وام گیرنده در بازپرداخت مبلغ می پذیرد.
2-1-8 ساختار وام برای تامین مالی پروژه ها
برای مشخص کردن سهم وام در هر برنامه ی تامین مالی،شرکت باید در مورد ساختار وام با شرکت وام دهنده مذاکره کند .اصلی ترین عوامل مورد بحث عبارتند از:
1-نرخ بهره: وام با نرخ بهره ی ثابت زمانی وجود دارد که نرخ بهره ی اعلام شده،در طول دوره ی بازپرداخت وام تغییر نکند.وام با نرخ بهره ی متغیر یا شناور در شرایطی است که نرخ بهره ی وام تابع شاخص معینی از بازار پول قرار گـیرد و با توجه به تغیـیرات آن، تغییر کند.اصـطلاحات مهم در مورد وام های با نرخ بهره ی متغیر عبارتند از:
الف)پرایم: نرخ پرایم عبارتست از یک نرخ فراگیر که به عنوان یک شاخص پولی در بازار توسط بانک اعلام می شود.هر بانکی یک نرخ پرایم دارد و وام های پرداختی خود را با آن نرخ عرضه می کند.
ب)لیبور: نرخ پیشنهادی بانک های بین المللی لندن است که به عنوان یکی از شاخص های پولی در بازار بین المللی مطرح است و این نرخ برای بانک های معتبر در اعطای وام به شرکت های بزرگ مورد استفاده قرار می گیرد.
ج)کپ: بالاترین نرخ بهره ی یک وام را می نامد.
د)فلور: حداقل نرخ بهره ی وام است.
2-دوره ی زمانی:کمتر اتفاق می افتد که موسسات مالی برای یک دوره ی زمانی بیش از 7سال وام در اختیار شرکت ها بگذارند.رایج ترین دوره ی زمانی بازپرداخت وام از 3 تا 5سال است.بنابراین مبلغ اقساط اکثر وام هایی که برای تامین مالی پروژه ها تخصیص می یابد، بسیار زیاد بوده و معمولا بیشتر از مبلغ اقساط سایر وام ها می باشد.
3-کارمزد و مانده جبرانی:یک موسسه مالی ممکن است بیش از آنچه که به عنوان بهره ی وام براساس نرخ بهره پرداخت می شود از مشتری وجه دریافت کند.این پرداخت اضافی کارمزد است.کارمزد عبارتست از هزینه ای که به صورت مبلغ معینی وجه نقد یا درصدی از وام به شرکت وام دهنده پرداخت می شود.علاوه بر کارمزد و نرخ بهره ممکن است مبلغی به عنوان مانده ی جبرانی از وام گیرنده درخواست شود که بیانگر این مطلب است که از مبلغ وام اعطائی توسط بانک به شرکت مقداری مشخص طبق قرارداد در حساب بانکی شرکت در بانک طرف قرارداد،به عنوان سپرده بماند.مقدار کارمزد و سطح مانده ی جبرانی باید بر اساس مذاکره ی طرفین تعیین شود.معمولا هزینه ی کارمزد در ابتدا پرداخت می شود به طوری که مبلغ کارمزد را در تاریخ اعطای وام از مبلغ پرداختی کسر می کنند.میزان کارمزد معمولا از4/1درصد تا1% مقدار وام خواهد بود.برای مانده ی جبرانی که یک ضرورت برای پشتیبانی از طرف قرارداد است معمولا 5 تا 20 درصد از وام در یک حساب جاری بدون بهره نزد موسسه وام دهنده می ماند.
4-قراردادها: عبارتست از توافقاتی که طی یک موافقت نامه منعقد می شود و به موجب آن وام گیرنده پرداخت مبلغ مشخصی را در مقابل وام دهنده متعهد می شود.مثلا به موجب یک قرارداد،وام دهنده وام گیرنده را ملزم می کند که حداقل نقدینگی مورد توافق را در شرکت حفظ کند.
2-1-9 بازپرداخت وام:
معمولا وام های بیش از سه سال را بلند مدت تلقی می کنند و بر این اساس اقساط اینگونه وام ها را به صورت افزایشی تعیین می کنند.در این نوع وام ها دو عامل مهم وجود دارد:
الف)بازپرداخت وام:عبارتست از فرآیند کاهش اصل وام که در اثر پرداخت های اقساط دوره ای به وام دهنده،ایجاد می شود.چنانچه کل وام دریافتی از طریق اقساط معین در دوره های خاص پرداخت شده باشد،بدین معناست که وام کاملا مستهلک شده است.
ب)دوره ی بازپرداخت:دوره ای است که وام به طور کامل در آن مدت بازپرداخت می شود.مثلا ممکن است شرکتی یک وام 5 ساله را با بازپرداخت 15ساله پیشنهاد کند.در این صورت دوره ی بازپرداخت برای15 سال مورد محاسبه بود. (هامپتون و همکاران، 1390)
2-1-10 تفاوت بين وام هاي بانكي و اوراق قرضه
بسياري از شركت ها ترجيح مي دهند كه حتي با بهره بيشتر از بانك وام بگيرند ولي اوراق قرضه منتشر

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه درمورد تامین مالی، استقراض، کارآفرینی، موسسات مالی Next Entries منابع پایان نامه درمورد تحلیل پوششی داده ها، تحلیل پوششی، کسب و کار، کارآفرینی