منابع پایان نامه درمورد قانون مدنی، اشخاص ثالث، شرکت سهامی، حقوق فرانسه

دانلود پایان نامه ارشد

حقوق حذف می شود.
برای مثال، دست فروشی مالی را که تصرف دارد به دیگری می فروشد، مالک از این تجاوز آگاه می شود ومی خواهد مال خود را باز ستاند، بی گمان، چنین معامله ای باطل است، زیرا کار فضولی با رد مالک روبرو شده است، با وجود این، اثبات بطلان آنباید در دادگاه انجام شود، زیرا مالک حق ندارد دادرس کار خود باشد وناچاراست که برای برداشتن این مانع طرح دعوا کند.
بدین ترتیب، حکمی که بر بطلان صادر می شود جنبۀ اعلامی دارد ونشان می دهد که عقد ازآغاز باطل بوده است ونهاد جدیدی به وجود نمی آورد،
در حقوق فرانسه، دراین باره که آیا تحقیق بطلان نیاز به حکم دارد یا به صرف اعلام ذینفع انجام می پذیرد اختلاف شده است، ولی، سرانجام غالب نویسندگان براین راه رفته اند که صدور حکم دادگاه ضروری است، برعکس، قانون مدنی سویس(مواد21 تا31)و قانون مدنی لهستان، به مدعی بطلان اجازه داده است که به طرف «اعلام بطلان»کند، به نظر می رسد که این اختلاف ها نتیجۀ اختلاط مرحلۀثبوت و اثبات و ناتوانی در تحلیل درست مسأله باشد،
در هر حال، مدعی بطلان می تواند، در برابر عقدی که به حقوق او زیان می رساند، از راه اقامۀ دعوای بطلان یا ایراد به نفوذ عقد اقدام کند: دعوای بطلان در موردی مطرح می شود که مدعی می خواهد مانعی را که عقد باطل در راه اجرای حقوق به وجود آورده است از میان بردارد و خود را از قید پای بندی به مفاد آن رها سازد، درچنین موردی، برای اعلام بطلان عقد دعوای مستقل طرح می شود، خواندۀ این دعوا ممکن است طرف قرارداد، یا درصورتی که شخص ثالث اقامۀ دعوا کند، دو طرف عقد باشند، حکمی که از سوی دادگاه صادر می شود، برای کسانی که در دادرسی شرکت نداشته اند، قابل اعتراض است،
برعکس، ایراد به نفوذ عقد در مقام دفاع، در صورتی است که اجرای مفاد آن از دادگاه خواسته می شود وخوانده در برابر دفاع می کند که عقد مبنای دعوی باطل است، این دفاع، به طور معمول به شکل دعوی طاری(متقابل)طرح می شود، بدین گونه که خوانده دعوای متقابل وبه خواستۀ بطلان عقد به دادگاه احضارکننده می دهد تا ابتدا دربارۀ اعتبار ونفوذ عقد رسیدگی شود، ولی، ازنوشتۀ پاره ای از استادان چنین بر می آید که رسیدگی به بطلان عقد به صرف ایراد خوانده نیز انجام می گردد،
3-4. بطلان نسبی
در حقوق مدنی، بطلان عقد مطلق است وبه دشواری میتوان تصور موردی را کرد که عقد بین دو طرف نافذ ودر برابر بیگانگان باطل باشد، یا برعکس، بین دو طرف باطل و نسبت به اشخاص ثالث معتبر باشد، با وجود این گاه به طور استثنایی به مواردی برخورد میشود که عقد نافذ بین دو طرف در برابر طلبکاران قابل استناد نیست، زیرا قانون گذار میخواهد از تقلب بدهکار در باره طلبکاران جلوگیری کند.
ولی در قانون تجارت که از قوانین اروپایی متاثر شده است، موارد گوناگونی دیده می شود که در آنها بطلان نسبی است و تنها در رابطه خاصی میتواند مورد استناد قرار گیرد: برای مثال در ماده 4، قانون 47/12/24 که قانون تجارت را در مورد شرکتهای سهامی عام و خاص اصلاح کرده است میخوانیم«انتقال سهام با نام باید در دفتر ثبت سهام شرکت به ثبت برسد و انتقال دهنده یا وکیل یا نماینده قانونی او باید انتقال را در دفتر مزبور امضا کند… »و در پایان ماده آمده است «هر انتقالی که بدون رعایت شرایط فوق به عمل آید، از نظر شرکت و اشخاص ثالث فاقد اعتبار است »
ویا در ماده 27، همان قانون میخوانیم «هر گاه مقررات قانونی در مورد تشکیل شرکت سهامی یا عملیات آن یا تصمیماتی که توسط هر یک از ارکان شرکت اتخاذ می‌گردد رعایت نشود، بر حسب مورد، بنا به درخواست هر ذینفع بطلان شرکت یا عملیات یا تصمیمات مذکور به حکم دادگاه اعلام خواهد شد، لیکن موسسین و مدیران و بازرسان و صاحبان سهام شرکت نمیتوانند در مقابل اسخاص ثالث به این بطلان استناد کنند » مفاد این ماده با لحن قابل انتقادتری در ماده 82 قانون تجارت نیز آمده بود ودر ماده 1، شرکت با مسئولیت محدود تکرار شده است.
از این دو مثال چنین بر می اید که مفهوم «بطلان نسبی» دست کم در حقوق تجارت نمونه های فراوان دارد، چندان که نمیتوان از این اصطلاح و آثار آن در حقوق مابا بی اعتنایی گذشت و باید دانست که نسبی بودن بطلان جنبه استثنایی دارد.
3-5. فرق بین بطلان مطلق و بطلان نسبی
منظور از بطلان مطلق وضعیت عقدی است که قانون برای آن هیچ اثر حقوقی میشناسد واز نظر قانونی کم لن یکن است همانند اینکه که عقد هرگز در عالم حقوق بوجود نبامده است این بطلان به طور مطلق بوسیله هر ذینفع میتواند مورد ادعا و رسیدگی قضایی آن مورد درخواست قرار گیرد.
ولی در بطلان نسبی وضعیت عقدی است که فقط نسبت به یک طرف فاقد اعتبار است و نهایتا نتیجه چنین عقدی در دست این طرف قرارداد است و فقط او میتواند اعلام بطلان آن را از دادگاه درخواست نماید که در اینصورت عقد از ابتدا معدوم میشود، و همچنین او میتواند عقد را به حال خویش وا گذارد تا آثار قانونی آن جریان داشته باشد اما طرف دیگر عقد نمیتواند عقد مزبور را ابطال کند.منشا بطلان مطلق همانطور که در قسمت فرضیه ها هم به آن اشاره کردم ضرورت رعایت نظم عمومی است در صورتیکه منشا بطلان نسبی برای برای حمایت از اشخاص طرف قرارداد مقرر شده است.عقدی که باطل مطلق است نمیتواند به وسیله تایید معتبر و دارای اثر قانونی گردد.
در حقوق فرانسه عقد باطل عقدی است که فاقد یکی از عناصر اعتبار است – در حالیکه عقد قابل فسخ عقدی است که در اصل معتبر است اما بوسیله عواملی به حیات حقوقی آن خاتمه داده میشود. بیشترحقوقدانان ونویسندگان فرانسه عقد قابل فسخ را یکی از اقسام بطلان نسبی میدانند.
در فرهنگ حقوقی نیز بطلان مطلق را بطلانی گویند که هم اشخاص ذینفع در آن عمل و هم دیگران حق اعتراض به آن را داشته باشند بر خلاف بطلان نسبی که فقط اشخاص ذینفع حق اعتراض خواهند داشت به همین جهت تراضی طرفین در مورد بطلان مطلق امکان ندارد ولی در بطلان نسبی طرفین میتوانند تراضی و توافق نمایند.
3-6. علل بطلان شکلی
شرکت سهامی در اثر رعایت نکردن برخی از شرایط شکلی ممکن است باطل اعلام شود یا بطلان آن از سوی دادگاه مشخص شود به همین دلیل در این رابطه ابتدا به بررسی علل بطلان شکلی می‌پردازیم زیرا این موارد در قانون تجارت مشخص شده است و سپس از تحلیل ماهیت شرکت به بررسی علل ماهوی بطلان نیز خواهیم پرداخت.
مؤسسین در شرکت سهامی نقش مهمی دارند زیرا بسیاری از علل بطلان به آن‌ها بر میگردد از این رو ابتدا سعی می‌شود مفهوم مؤسس و مؤسسین مشخص شود سپس به بررسی علل شکلی پرداخته شود.
3-7. علل بطلان ماهوی
ابطال شرکت ممکن است در اثر عدم رعایت مقررات تجارتی و یا قواعد راجع به بطلان معاملات باشد. در خصوص مراعات نشدن مقررات تجارتی قانون سال 47، قانونگذار به هیچ مورد ویژه‌ای اشاره ندارد. بنابراین رعایت نکردن هر یک از قواعد آمره این قانون راجع به تشکیل شرکت می‌تواند سبب ابطال شرکت باشد.
برعکس، در شرکت با مسئولیت محدود فقط مراعات نشدن دو ماده 96 و 97 موجب بطلان شرکت شناخته شده است. طبق ماده 96، شرکت وقتی تشکیل می‌گردد که تمام سرمایه نقدی تادیه و سهم الشرکه غیر نقدی نیز تقویم و تسلیم شده باشد. و براساس ماده 97، در شرکت باید صراحتاً قید شده باشد که سهم الشرکه‌های غر نقدی هر کدام به چه میزان تقویم شده است. 81
ترتیبات فوق عیناً در ماده 118 و 122، راجع به شرکت تضامنی ملاحظه می‌گردد. در شرکت نسبی هم دو ماده فوق باید رعایت شود. 82
در خصوص شرکت مختلط غیرسهامی، ماده 143 مقرر می‌دارد: «هر یک از شرکا با مسئولیت محدود که اسمش جز شرکت باشد در مقابل طلبکاران شرکت شریک ضامن محسوب خواهد شد. هر قراری بر خلاف این ترتیب بین شرکاء داده شده باشد در مقابل اشخاص ثالث بی اثر است.
شرکت قراردادی است فی ما بین کسانی که آن را ایجاد می‌کنند ودر حیات آن شریک هستند. مفهوم لغوی قرارداد شامل عقود عهدی و تملیکی و مالی و غیرمالی و معوض و غیرمعوض است و نیز شامل موافقت‌هایی است که به منظور منتفی ساختن اثر موجودی محقق می‌شود و ماده 754 قانون مدنی به همین وسعت به کار رفته است. در مفهوم لغوی قرارداد هم دلیلی نداریم که مقنن ایران دخل و تصرفی کرده باشد لذا همان مفهوم لغوی حجت است و حجیت داشتن همین معنای لغوی نقص تعریف مذکور در ماده 183 را جبران می‌کند و بالنتیجه می‌توان گفت مفهوم قرارداد از مفهوم عقد مذکور در ماده 183 قانون مدنی اعم است ولی مقنن ایران در خارج از ماده 183 عموماً هر جا که عقد یا عقود را بدون قرینه به کار برده است منظورش مساوی است با مفهوم لغوی قرارداد و از این رو است که گفته شده، عقد و قرارداد بیک معنی است. 83
در قانون تعهدات سوئیس در تعریف قرارداد گفته شده است: «قرارداد زمانی کاملاً منعقد می‌شود که طرفین متقابلاً و بطریق هماهنگ اراده خود را در آن مورد بیان کرده باشند. این اظهار اراده ممکن است صریح یا تلویحی باشد. »84
قرارداد نیز کلمه مترادف عقد است با این تفاوت که در اغلب موارد کلمه عقد فقط در مورد عقود معینه به کار می‌رود و حال آن که قرارداد به کلیه عقود اعم از معینه و غیرمعینه اطلاق می‌شود و به عبارت دیگر قرارداد اعم ازعقد است85
همچنین در تعریف قرارداد گفته شده است: « قرارداد عبارت است از توافق دو یا چند اراده در مورد چیزی که متضمن نفع حقوقی باشد. موضوع قرارداد ممکن است شناسایی یا ایجاد یا تغییر یا اسقاط یا انتقال حقی باشد. قراردادی که متضمن ایجاد تعهد باشد یا نقل مالکیت را سبب گردد عقد نامیده می‌شود (ماده 183قانون مدنی) ولی اقاله یا تفاسخ که حاصل توافق در سقوط تعهد یا مالکیت ناشی از عقد است قرارداد محسوب می‌شود ولی به آن عقد نمی‌گویند. بنابراین قرارداد اعم از عقد است. البته عده زیادی از حقوقدانان قرارداد را در ردیف عقود تعهدی می‌دانند.»86 قرارداد شرکت برای این که شرایط صحت را دارا باشد باید از اصول زیر پیروی کند.
3-7-1. عدم قصد طرفین و رضای طرفین
قصد و رضای طرفین جزء اصول اولیه صحت قرارداد می‌باشد. بر طبق این اصل، هر کس در خرید و فروش یا خودداری از آن آزاد است و می‌تواند طرف معامله خود را آزادانه انتخاب کند خریدار و فروشنده می‌توانند شرایط و آثار عقد را تعیین کنند و رابطه حقوقی خود را چنان که می‌خواهند بیارایند ولی این آزادی نامحدود را هیچ قانونی نمی‌پذیرد، زیرا خود باعث تجاوز به آزادی است. 87
در تشکیل شرکت موضوع قصد، تشکیل نوعی شخصیت حقوقی به نام «شرکت تجاری» است. به نظر می‌رسد که نوع شرکت نیز باید معلوم بوده و موضوع قصد قرار گیرد. رضای ناشی از اکراه موثر نیست و رضای ناشی از اشتباه در برخی موارد موجب عدم نفوذ عقد شرکت می‌شود. در تشکیل شرکت، خود موضوع معامله «شرکت تجاری از نوع معین» می‌باشد؛ بنابراین اگر بعد از تشکیل معلوم شود که آنچه به وجود آمده، شرکت تجاری نبوده و یا نوع آن یا آن چه یکی از شرکا یا همه آن‌ها قصد داشته‌اند، متفاوت می‌باشد، اشتباه در خود موضوع معامله محقق است و موجب بطلان شرکت می‌شود.
به نظر نمی‌رسد اشتباه در میزان آورده هر یک از شرکا اشتباه در خود موضوع معامله باشد.
بعضی از حقوقدانان معتقدند چون در شرکت‌های شخصی، شخصیت اعضای شرکت برای همدیگر مهم و اساسی است حدوث اشتباه در شخصیت هر کدام موجب بطلان قرارداد شرکت خواهد بود. 88 لکن به نظر می‌رسد شخصیت شرکاء در شرکت‌های شخصی، آن چنان که ماده 201 قانون مدنی گفته است، ذاتاً علت عمده عقد قرارداد نیست. درست است که شرکای شرکت شخصی به شخصیت همدیگر به اعتبار میزان دارایی شان اهمیت می‌دهند، اما این نوع اشتباه که در واقع نوعی اشتباه در میزان دارایی طرف قرارداد است در حقوق کشور ما موثر نیست. همانند فروشنده‌ای که در ملی بودن مشتری دچار اشتباه شده باشد. 89
استدلال اخیر این واقعیت را تقویت می‌کند که در شرکت‌های شخصی که هم شرکاء به اندازه آورده شان از سود و زیان شرکت بهره مند می‌شوند و میزان دارایی شان تاثیری در این امر ندارد. با توجه به این که قرارداد شرکت از قرارداد‌های

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه درمورد قانون مدنی، مجمع عمومی، شرکت سهامی، حقوق مدنی Next Entries منابع پایان نامه درمورد مسئولیت مدنی، اشخاص ثالث، شركت سهامی، جزای نقدی