منابع پایان نامه درباره کشورهای در حال توسعه، سازمان ملل متحد، سازمان ملل، محیط زیست

دانلود پایان نامه ارشد

این اصلاحیه را باید یکی از اصلاحیه های مهم بر کنوانسیون خلق ایمو دانست چرا که علاوه بر گنجاندن دو هدف جدید در ماده یک با عنوان جلوگیری و کنترل آلودگی دریایی و دیگری رسیدگی به بحث های حقوقی مربوط به اهداف آمده در ماده یک، دو ارگان دیگر به ترکیب سازمان اضافه نمود. این دو نهاد عبارتنداز کمیته ی حقوقی (LEG) و کمیته ی حفظ محیط زیست دریایی (MEPC) . طبق ماده 37 کنوانسیون شرکت کلیه اعضای سازمان در اجلاس های کمیته MEPC همانند کمیته MSC با حق رأی مساوی ازاد است. وظایف و حیطه مسئولیت کمیته ی مزبور در ماده 38 کنوانسیون مشخص شده است این ماده می گوید:
کمیته ی حفظ محط زیست دریایی هر موضوع داخل در قلمرو سازمان مرتبط با جلوگیری و کنترل آلودگی دریایی ناشی از کشتی ها را مورد لحاظ و بررسی قرار خواهد داد و به خصوص:
أ‌. وظایفی را انجام خواهد رساند که ممکن است به وسیله و یا تحت کنوانسیون بین المللی جلوگیری و کنترل آلودگی دریایی ناشی از کشتی ها به سازمان محول گردد، به ویژه در ارتباط با تصویب و اصلاح قوانین یا دیگر مقررات، آن گونه که در این کنوانسیون ها مقرر شده است:
ب‌. اقدامات مناسب به منظور تسهیل در اجرای کنوانسیون های مورد اشاره در بند a فوق را مورد بررسی و لحاظ قرار خواهد داد؛
ت‌. زمینه ی تحصیل اطلاعات علمی، فنی و هر گونه اطلاعات عملی دیگر راجع به جلوگیری و کنترل آلودگی دریایی ناشی از کشتی ها را برای انتشا رمیان دولت ها به خصوص کشورهای در حال توسعه فراهم نماید و هر کجا که مناسب باشد، توصیه ها و دستورالعمل هایی را تهیه و ارائه کند.
ث‌. همکاری با سازمان های منطقه ای مرتبط با جلوگیری و کنترل آلودگی دریایی ناشی از کشتی ها را با لحاظ قرار دادن مقررات ماده 25 ترغیب و تشویق خواهد کرد.
ج‌. با لحاظ قراردادن مقررات ماده ی 25، مسائل واقع در محدوده سازمان را که می تواند در جلوگیری و کنترل آلودگی دریایی ناشی از کشتی ها سهیم باشد، از قبیل همکاری در زمینه بحث های زیست محیطی با سایر سازمان های بین المللی مورد بررسی قرار دهد و اقدامات مناسب را بعمل آورد.
کمیته ی MPEC با سایر کمیته ها به ویژه کمیته ی ایمنی دریانوردی و کمیته های فرعی حسب ضرورت و با توجه به مفاد دستور کارها ارتباط کاری نزدیکی دارد. بعضی از بحث های زیست محیطی به کمیته های فرعی ارجاع می شود که در این موارد لازم است تا کمیته ی مزبور، گزارش کار خودرا به کمیته ی حفظ محیط زیست دریایی ارائه نماید و از آن رهنمودهای لازم را دریافت کند.
ج) کمیته ی حقوقی
در کنار بحث های جلوگیری و کنترل آلودگی دریایی ناشی از فعالیت کشتی ها بحث های حقوقی از جمله نحوه جبران خسارت های وارده به محیط زیست دریایی بر فرض بروز حوادث دریایی نیز مطرح گردید. هان طور که در مبحث پیشین ذکر شد، به موجب اصلاحیه A.358(IX) مصوب سال 1975 میلادی، کمیته ی حقوقی نیز به عنوان یکی از ارکان و ارگان های اصلی سازمان تأسیس شد. این کمیته سهم به سزایی در بررسی ابعاد حقوقی کنوانسیون های دریایی ایفاء نمود. متون بعضی از معاهدات دریایی از قبیل «کنوانسیون بین المللی راجع به مسئولیت مدنی برای خسارت آلودگی نفتی» مصوب سال 1969 میلادی و یا کنوانسیون بین المللی راجع به تأسیس یک صندوق بین المللی برای پرداخت غرامت برای خسارت الودگی نفتی مصوب سال 1971 میلادی توسط این کمیته تهیه گردیدند.
به موجب ماده 32 کنوانسیون آیمو، این کمیته متشکل از کلیه اعضای سازمان خواهد بود. به عبارت دیگر شرکت در جلسات این کمیته و روند بررسی موضوع ها، اسناد و تصمیم گیری ها برای کلیه دولت ها آزاد است. شرح وظایف کمیته ی حقوقی در ماده 33 کنوانسیون آمده است. این ماده بیان دارد:
أ‌. کمیته ی حقوقی می بایست هر گونه موضوع حقوقی داخل در قلمرو سازمان را مورد لحاظ و بررسی قرار دهد.
ب‌. کمیته ی حقوقی برای اجرای وظایف محوله به آن توسط این کنوانسیون یا مجمع و یا شورا و یا هر وظیفه داخل د رمحدوده این ماده که ممکن است توسط و یا تحت هر گونه سند بین المللی دیگر به آن محول شود و مورد قبول سازمان باشد،53 باید همه نوع اقدام لازم را به عمل آورد.
ت‌. با لحاظ قراردادن مقررات ماده 25، کمیته ی حقوقی بر مبنای درخواست مجمع یا شورا یا چنانچه چنین اعمالی را برای اهداف کاری خود مفید بداند، باید رابطه نزدیکی را با دیگر ارگان های سازمان به گونه ای که بتواند اهداف سازمان را پیش ببرد، برقرار نماید.
کمیته ی حقوقی در صورت لزوم و با توجه به دستور کارهای آیمو با سایر کمیته های اصلی و از طریق آن ها با کمیته های فرعی همکاری خواهد نمود.

د) کمیته ی همکاری فنی
مسئولیت اولیه ارائه کمک های فنی در حوزه دریانوردی همانند سایر حوزه های اقتصادی و اجتماعی برعهده سازمان ملل متحد است. از همان سال های اول فعالیت سازمان بین المللی دریانوردی، مساعدت هایی از سوی سازمان ملل متحد و از طریق کمیته ی مساعدت فنی آن به کشورهای در حال توسعه و یا کمتر توسعه یافته ارائه شد.54 شورای ایمو در اجلاس بیست و یکم خود در سال 1968 میلادی برای اولین بار به طور رسمی و در قالب یک قطعنامه به موضوع همکاری های فنی و مشاوره ای توجه ویژه نمود. بر این اساس ضرورت آمادگی کشورهای در حال توسعه جهت اجرای کنوانسیون ها و توضیه های آیمو مورد تاکید قرار گرفت. در این اجلاس، با اشاره به قابلیت های آیمو د رارائه مساعدت های فنی مرتبط با حمل و نقل دریایی، بر بررسی راه های تسریع کننده و تسهیل بخشیدن به برنامه های مساعدت فنی، از جمله تشکیل کمیته ای در این رابطه تاکید شد. به دنبال این قطعنامه شورای آیمو در چهارمین اجلاس فوق العاده خود که در ماه مارس سال 1969 میلادی برگزار شد، به موجب قطعنامه ی شماره ی C.49(ES.1V) اقدام به تشکیل کارگروهی در زمینه ی همکاری فنی نبود. به موجب این قطعنامه تنها اعضای شورا حق عضویت در این کارگروه را داشتند55 کشورهایی که از مساعدت های فنی آیمو برخوردار می شدند و هم چنین دولت هایی که اقدام به ارائه این کمک ها می نمودند، اما در شورای آیمو عضویت نداشتند، می توانستند در این کارگروه حضور یابند.
پس از گذشت سه سال از تشکیل این کارگروه و بازبینی فعالیت های آن، شورای آیمو در اجلاس بیست و هشتم خود ارتقای این کارگروه و توسعه دامنه ی فعالیت های آن را مورد بحث و بررسی قرار داد. با درک اهمیت روز افزون همکاری های فنی و آموزشی و تأثیر آن در ارتقای سطح آگاهی مجریان کنوانسیون دریایی آیمو، این بار شورا به موجب قطعنامه ی شماره ی C.55(XXVIII) مصوب 26 ماه می سال 1972 میلادی اقدام به تأسیسی کمیته ی همکاری فنی (TC) نمود و شرایط کاری آن را نیز مشخص کرد. از آن پس کمیته ی همکاری های فنی به عنوان یکی از کمیته های فرعی زیر مجموعه شورا فصل جدید فعالیت های خود را با اختیارات بیش تر اغاز نمود. عضویت در این کمیته که پیش تر مختص اعضای شورا و دریافت کنندگان و ارائه کنندگان کمک های فنی بود، برای کلیه اعضای سازمان آزاد شد. پس از گذشت سه سال از تأسیس کمیته ی فرعی همکاری فنی و نقش روز افزون آن در آماده سازی کشورهای در حال توسعه و کم تر توسعه یافته جهت اجرای درست مقررات دریایی بین المللی و به دنبال توسعه فعالیت های سازمان، موضوع تأسیس کمیته ی همکاری فنی به عنوان یکی از ارکان و ارگان های اصلی سازمان در اجلاس نهم مجمع مطرح گردید. در این اجلاس که در ماه نوامبر سال 1975 میلادی برگزار شد، مجمع آیمو همکاری فنی را به عنوان یکی از برنامه ها و فعالیت های اصلی همکاری فنی همانند سه کمیته ای که سابق بر این تاسیس شده اند، تأکید ورزید. مجمع هم چنین تصمیم گرفت در اجلاس بعدی خود اقدام های لازم را برای اصلاح کنوانسیون با هدف تأسیس چنین کمیته ای به عمل آورد. برای این منظور مجمع یک کارگروه ویژه ای تشکیل داد و آن را مأمور رسیدگی به مسائل مربوط به این کمیته نمود. کارگروه ویژه گزارش کار خود را به اجلاس دهم مجمع که در ماه نوامبر سال 1977 میلادی برگزار کرد. مجمع نیز با بررسی این گزارش و دیدگاه های دولت های حاضر در نشست با تایید جمعی، اصلاح کنوانسیون ایمو را به موجب قطعنامه ای به تصویب رساند56. قطعنامه ی مزبور پس از احراز شرایط لازم در تاریخ دهم ماه نوامبر سال 1984 میلادی اجرایی شد و به موجب آن اصلاحات مورد نظر در کنوانسیون نیز اعمال گردید. طبق ماده 43 کنوانسیون عضویت در این کمیته نیز همانند سایر کمیته ها برای کلیه اعضای آیمو آزاد می باشد.
مأموریت و وظایف کمیته ی همکاری فنی در ماده 43 کنوانسیون بیان گردید. مشروح این ماده چنین است:
أ‌. کمیته همکاری های فنی در صورت ضرورت می بایست هر موضوع واقع در محدوده کاری سازمان را که مرتبط با اجرای پروژه همکاری فنی است و توسط برنامه های مربوطه سازمان ملل متحد حمایت مالی می شود مورد ملاحظه و بررسی قرار دهد؛ برنامه هایی که سازمان به عنوان مجری یا نماینده ی همکاری کننده عمل می کند و یا صندوق هایی امانی که دواطلبانه برای سازمان مقرر شده است و هم چنین هر موضوع دیگر مرتبط با فعالیت های سازمان در حوزه همکاری فنی.
ب‌. کمیته ی همکاری فنی باید فعالیت دبیرخانه ی آیمو در خصوص همکاری فنی را تحت نظر و بازبینی قرار دهد.
ت‌. کمیته ی همکاری فنی می بایست وظایف محوله از سوی این کنوانسیون و یا مجمع و یا شورا و یا هر وظیفه دیگر واقع در محدوده این ماده را که ممکن است، به وسیله یا تحت هر گونه سند بین المللی دیگر به آن محول گردد و توسط سازمان مورد قبول باشد، به انجام رساند.
ث‌. با در نظر داشتن مقررات ماده 25، کمیته ی همکاری فنی بنا به درخواست مجمع و شورا و یا زمانی که چنین اعمالی را برای فعالیت خود مفید تشخی دهد، می بایست چنان روابط نزدیکی را با سایر ارگان های سازمان برقرار نماید که اهداف سازمان را تقویت سازد.

ه ) کمیته ی تسهیلات
پنجمین کمیته ی اصلی به عنوان یکی از ارکان و ارگان ها ایمو، کمیته ی تسهیلات (57(FAL می باشد. ریشه ی این کمیته را باید در سال 1965 میلادی جستجو کرد. در این سال کنوانسیون راجع به تسهیلات حمل و نقل دریایی58 بین المللی به همراه شش قطعنامه ی آن به تصویب رسید. متعاقب آن در نشست چهارم مجمع آیمو که در ماه سپتامبر سال 1965 میلادی برگزار گردید، با عنایت به مفاد کنوانسیون مورد نظر به ویژه قطعنامه ی شماره ی چهار آن با تأسیس کارگروه ویژه ای جهت ارائه مشاوره و کمک به دبیر کل آیمو و در جهت اجرای تعهدات ناشی از کنوانسیون مربوطه پس از اجراء، موافق به عمل آمد.59 ترکیب این کارگروه نیز مشتمل بر کارشناسان دولت های عضو کنوانسیون بود و در هر زمانی که دبیرکل لازم می دانست، اقدام به تشکیل جلسه می نمود. اولین جلسه این کارگروه در ماه سپتامبر سال 1967 میلادی و پس از اجرایی شدن کنوانسیون مورد نظر در ماه مارس همین سال برگزار شد. پس از گذشت نزدیک به پنج سال از فعالیت کارگروه، شورای آیمو در اجلاس بیست و هشتم خود که در ماه می سال 1972 میلادی برگزار شد، تصمیم گرفت جایگاه آن را ارتقا بخشد. از این رو به موجب قطعنامه ی شماره ی C.54 (28) که در تاریخ بیست و چهارم ماه می به تصویب شورا رسید، کمیته ی تسهیلات به استناد قواعد کاری شورا به عنوان یکی از کمیته های فرعی شورا تشکیل گردید. با تشکیل این کمیته وظایف کارگروه مورد نظر به آن محول شد و علاوه بر این یک سری وظایف دیگری نیز برای آن در نظر گرفته شد. همه ی این وظایف و مأموریت ها نیز در راستای تسهیل ترافیک دریایی بین المللی تعریف شده بودند. به دنبال تصویب قطعنامه ی اخیر الذکر و موجودیت کمیته اولین جلسه آن که در واقع هفتمین جلسه کارگروه سابق محسوب می شد، در ماه آوریل سال 1973 میلادی برگزار گردید. از آن تاریخ به بعد این کمیته همانند سایر کمیته های فرعی به فعالیت خود ادامه داد تا اینکه با توجه به اهمیت روزافزون ترافیک دریایی و لزوم تسهیل آن در جهت افزایش بهره وری کشتی رانی و درنظر گرفتن نقش مثبت فعالیت های کمیته، مجمع آیمو تصمیم گرفت با ارتقای جایگاه این کمیته، به

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه درباره محیط زیست، زیست محیطی، روابط بین الملل، توزیع جغرافیایی Next Entries منابع پایان نامه درباره سازمان ملل، حل و فصل اختلافات، سازمان ملل متحد، مجمع عمومی