منابع پایان نامه درباره سازمان ملل متحد، سازمان ملل، حمل و نقل، سازمان های بین المللی

دانلود پایان نامه ارشد

عمليات دريايي در صورتي كه در سطح بين المللي انجام گيرد مؤثر خواهد بود تا اينكه توسط كشورهاي مختلف تك تك و به صورت يكجانبه و بدون هماهنگي با ساير كشورها صورت پذيرد. اگرچه متن تعدادي موافقتنامه بين المللي تصويب گرديده بود ولي كشورهاي بسياري بر اين عقيده بودند كه نياز به وجود ارگاني دائمي است كه بتواند ساير اقدامات را هماهنگ و بر آنها اضافه نمايد.
درسال 1945 میلادی نمایندگان پنجاه کشور جهان در شهر سانفرانسیسکو آمریکا گردهم آمدند تااقدام به تهیه ” منشور سازمان ملل متحد” نمایند. پس از برگزاری جلسات مفصل و بحث و تبادل نظرهای فراوان، این کشورها توانستند منشور مورد نظر را در تاریخ بیست و ششم ماه ژوئن سال 1945 میلادی به تصویب رسانند و سنگ بنای فصل جدیدی از روابط بین المللی را پی ریزی کنند. منشور سازمان ملل متحد در تاریخ بیست و چهارم ماه اکتبر همان سال به مرحله اجرا درآمد و از این تاریخ سازمان مذکور پا به عرصه وجود نهاد. جمهوری اسلامی ایران نیز در زمره پنجاه کشور و در واقع از موسسین این نهاد مهم بین المللی محسوب می شود. علاوه بر سازمان ملل متحد، سازمان های بین المللی دیگری چه در قبل و چه در بعد از آن پا به عرصه وجود گذاشتند. تعدادی از این سازمان ها با انعقاد توافق نامه با سازمان ملل متحد، عنوان سازمان های تخصصی و یا وابسته را با خود گرفتند. این سازمان ها و به طور عمده از طریق ” شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد” با سازمان ملل متحد ارتباط برقرار می کنند. مبنای قانونی تنظیم چنین توافق ها که منجر به اعطای عنوان سازمان تخصصیسازمان ملل متحد می شود، ماده 57 و 63 منشور این سازمان می باشد. تعدادی از سازمان های بین المللی نظیر “سازمان بین المللی کار” و سازمان بین المللی هواپیمایی کشوری” که قبل از تشکیل سازمان ملل متحد تاسیس شده بودند، از همین طریق به صورت یکی از سازمان های تخصصی این سازمان درآمدند. آخرین سازمانی که ده روز قبل از تاسیس سازمان ملل متحد پا به عرصه وجود گذاشت، ” سازمان بین المللی غذا و کشاورزی” بود. این سازمان بعدها به “سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد” تغییر نام داد. اولین سازمان تخصصی که پس از تاسیس سازمان ملل متحد ایجاد گردید، “سازمان تربیتی، علمی و فرهنگی ملل متحد” موسوم به یونسکو است. اساس نامه این سازمان در تاریخ شانزدهم ماه نوامبر سال 1945 میلادی به تصویب رسید و در تاریخ ششم ماه نوامبر سال 1946میلادی به اجرا در آمد. در حال حاضر نوزده سازمان بین المللی وجود دارند که به عنوان سازمان های تخصصی سازمان ملل متحد فعالیت می نمایند.
سازمان های بین المللی دیگری نیز هستند که اگر چه ممکن است دارای روابط و تعاملاتی با سازمان ملل متحد باشند، اما به عنوان سازمان تخصصی آن در مفهوم حقوقی محسوب نمی شوند. به عنوان نمونه می توان از “سازمان بین المللی قهوه” و “سازمان بین المللی شکر” نام برد. این دو سازمان به ترتیب در سال 1963 و 1968 میلادی تاسیس گردیدند. مقر این دو سازمان در شهر لندن است.
یکی از موضوع های مهمی که در همان سال اول شروع به کار سازمان ملل متحد مورد توجه و در دستور کار آن قرار گرفت، تاسیس یک نهاد بین المللی در زمینه ی دریانوردی بود.این مساله یرای اولین بار به طور رسمی در نخستین نشست شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد که از اواخر ماه ژانویه الی اواسط ماه فوریه سال 1946 میلادی در لندن برگزار شد،مطرح گردید.در این اجلاس شورا با صدور قطعنامه ای به تاریخ شانزدهم ماه فوریه اقدام به تشکیل یک ” کمیسیون موقت حمل و نقل و ارتباطات ” نمود.ایم کمیسیون ماموریت یافت تا در خصوص ایجاد ” نمایندگی های بین الدولی ” و هم چنین مسائل و مشکلات اساسی موجود در حوزه حمل و نقل و ارتباطات مطالعه و توصیه های خود را به شورا ارائه نماید.
کمیسیون مورد نظر بلافاصله اولین نشست خود را در اواخر ماه آوریل و اوایل ماه می سال 1946 میلادی در شهر نیویورک ایالات متحده امریکا برگزار نمود. در این اجلاس کمیسیون وضعیت سازمان های بین المللی و مقررات موجود در زمینه کشتیرانی را مورد ملاحظه و مطالعه قرار داد و نتیجه کار خود را ارائه کرد. شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد دومین نشست خود را در ماه ژوئن سال 1946 میلادی برگزار نمود. در این نشست شورا کمیسیون حمل و نقل و ارتباطات را از حالت موقتی به دایم تغییر وضعیت داد و پیشنهاد اولیه کمیته مبنی بر لزوم تاسیس یک سازمان بین الدولی در حوزه کشتیرانی را نیز مورد توجه و لحاظ قرار داد. شورا از کمیسیون خواست تا با ادامه کار مطالعه و بررسی فعالیت های حوزه دریانوردی، توصیه های مشخص خود را در خصوص تشکیل ارگانی جهت ساماندهی این فعالیت ها به شورا ارائه نماید. کمیسیون دایم اولین نشست خود را در ماه فوریه سال 1947 میلادی برگزار کرد. در این نشست کمیسیون به شورا توصیه نمود، سازمان ملل متحد تاسیس یک سازمان بین الدولی در حوزه کشتیرانی را مورد حمایت و در دستور کار خود قرار دهد. آن دسته از وظایف اصلی را که کمیسیون برای این سازمان پیشنهاد نمود شامل این موارد می شد: تبادل اطلاعات، نیاز سنجی کنوانسیون ها و موافقت نامه های موجود برای بازنگری و یا نیاز به خلق مقررات جدید و هم چنین برقراری ارتباط با سایر سازمان ها در حوزه ارتباطات.
از سوی دیگر و به دنبال توصیه کمیته موقت حمل و نقل ارتباطات، دبیر کل سازمان ملل متحد با ارسال نامه ای به “شورای متحد مشورتی دریایی” در ماه ژوئن سال 1946 میلادی از این شورا درخواست نمود تا نقطه نظرات مشورتی خود را در خصوص تشکیل یک سازمان بین الدولی کشتیرانی ارئه نماید. در سومین نشست شورا که از تاریخ بیست و چهارم الی سی ام ماه اکتبر سال 1946 میلادی در شهر واشنگتن ایالات متحده امریکا برگزار شد. پیش نویس کنوانسیون سازمان مشورت بین الدولی دریانوردی که به ” درافت واشنگتن” معروف شد، تهیه و تقدیم دبیر کل سازمان ملل متحد گردید. متعاقب آن، شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد از تاریخ بیست و هشتم ماه فوریه لغایت بیست و نهم ماه مارس سال 1947 میلادی چهارمین نشست خود را برگزار نمود. یکی از دستور کارهای مهم این شورا بررسی پیشنهاد شورای متحد مشورتی دریایی بود که در نهایت متجر به تصویب قطعنامه معروف شماره سی و پنجم راجع به حمل و نقل و ارتباطات در تاریخ بیست و هشتم ماه مارس شد.در بخشی از این قطعنامه شورا از دبیر کل سازمان ملل متحد درخواست نمود، کنفرانسی را به منظور ایجاد یک سازمان دریانوردی بین الدولی برگزار نماید. در این قطعنامه پیش نویس کنوانسیون تهیه شده توسط شورای متحد مشورتی دریایی به عنوان پایه بحث و تبادل نظر و تصمیم گیری در کنفرانس تعیین گردید. اندکی بعد در تاریخ دهم ماه آوریل سال 1947 میلادی دبیر کل سازمان ملل متحد با ارسال پیش نویس کنوانسیون تهیه شده برای دولت های عضو، از آن ها دعوت نمود تا دیدگاه ها و نظرات اصلاحی خود را در خصوص مفاد پیش نویس و به صورت مکتوب به دبیرخانه سازمان ارسال دارند. نظرات دریافتی نیز از سوی دبیر کل برای سایرین ارسال شد.
بند دوم- برگزاری کنفرانس ژنو در سال 1948 میلادی و تصویب کنوانسیونی راجع به تاسیس یک سازمان بین المللی دریانوردی
با برنامه ریزی به عمل امده از سوی شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد، کنفرانس دریایی ملل متحد از تاریخ نوزدهم ماه فوریه سال 1948 میلدی به مدت هده روز در شهر ژنو کشور سوئیس برگزار گردید. در این کنفرانس هیات های نمایندگی سی و دوکشور حضور یافتند. نمایندگان چهار کشور از جمله جمهوری اسلامی ایران به همراه پنج سازمان بین الدولی و چهار سازمان غیر دولتی به عنوان ناظر در این کنفرانس شرکت نمودند. پس از بررسی تفصیلیمفاد پیش نویس کنوانسیون، سرانجام توانست در ششم ماه مارس متن آن را با عنوان “کنوانسیون سازمان مشورتی دریانوردی بین الدولی” به تصویب رساند و آن را برای امضا و پذیرش دولت ها باز گذارد. علاوه بر متن کنوانسیون سه قطعنامه را با عناوین ذیل به تصویب رساند:
1. قطعنامه راجع به تاسیس کمیته آماده سازی سازمان مشورتی دریانوردی بین الدولی
این کمیته متشکل از نمایندگان دوازده کشور آرژانتین، استرالیا، بلژیک، کانادا، فرانسه، یونان، هند، هلند، نروژ، سوئد، انگلیس و ایالات متحده امرکا بود. وظیفه اصلی این کمیته نیز عبارت بود از برگزاری اولین نشست مجمع سازمان حداکثر ظرف مدت سه ماه از تاریخ به اجرا در آمدن کنوانسیون. این کمیته پس از تشکیل اولین مجمع سازمان موجودیت خود را از دست داد.
2. قطعنامه راجع به کنفرانس ایمنی جان اشخاص در دریا
این قطعنامه ناظر به کنفرانسی بود که در ماه آوریل سال 1348 میلادی به منظور بازنگری کنوانسیون ایمنی جان اشخاص در دریا مصوب سال 1929 میلادی تشکیل گردید. این قطعنامه به کنفرانس مزبور توصیه نمود، با توجه به این که موضوع های مطرح شده در این کنفرانس در حیطه مسوولیت خود مورد توجه و لحاظ قرار دهد.
3. قطعنامه مربوط به گزارش کمیته مقدماتی کارشناسان در زمینه هماهنگی های

ایمنی در دریا و هوا
این قطعنامه ناظر بر بخش هفتم کنوانسیون و گزارش نشست کمیته مقدماتی کارشناسان سازمان های بین الدولی فعال در حوزه هواپیمایی، هواشناسی، کشتیرانیو ارتباطات رادیویی بود. به موجب این قطعنامه از رییس کنفرانس ژنو درخواست شد، به کنفرانس بازبینی کنوانسیون ایمنی جان اشخاص در دریا اطلاع دهد، توصیه مذکور در پاراگراف بیست ویکم گزارش کمیته مورد اشاره، به هنگام تنظیم بخش هفتم کنوانسیون سازمان مشورتی دریانوردی بین الدولی مورد توجه قرار گرفته است. به موجب این بخش کمیته ایمنی دریانوردی موظف شد، فعالیت های خود را با سایر سازمان های بین الدولی فعال در حوزه حمل و نقل و ارتباطات که دارای منافعی در زمینه ایمنی دریانوردی می باشند، هماهنگ نماید.
هم چنین در کنفرانس ژنوپیش نویس توافق نامه ای درباره روابط میان سازمان ملل متحد و سازمان مشورتی دریانوردی بین الدولی تهیه و مقرر شد، کمیته آماده سازی با در نظر گرفتن این توافق نامه، با سازمان ملل متحد وارد مذاکره شود و متن نهایی ان را برای ارائه به اولین نشست مجمع “سازمان مشورتی دریانوردی بین الدولی IMCO”، پس از تاسیس آن، ارائه نماید. این توافق نامه درتاریخ هجدهم ماه نوامبر سال 1948 میلادی به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد رسید و طبق ماده نوزدهم آن اجرایش موکول به تصویب از سوی مجمع “IMCO” گردید.
پس از تصویب نهایی کنوانسیون “IMCO” توسط کنفرانس ژنو، نمایندگان نوزده کشور آن را با شرایط پذیرش و تصویب از سوی دولت متبوعشان امضا نمودند. این کشورها عبارت بودند از آرژانتین، استرالیا، بلژیک، شیلی، کلمبیا، مصر، فرانسه، یونان، هند، ایرلند، ایتالیا، لبنان، هلند، لهستان، پرتغال، سوئیس، ترکیه، انگلیس و ایالات متحده امریکا.
برای به اجرا درآمدن کنوانسون شرایطی لازم بود که در ماده شصت آن به روشنی بیان شد. این ماده می گوید:
“کنوانسیون حاضر در تاریخی به اجرا در می آید که بیست و یک دولت که هرکدام آن ها نمی بایست کم تر از یک میلیون تناژ ناخالص کشتیرانی داشته باشند، طبق ماده پنجاه هفت به عضویت کنوانسیون در آمده باشند.”

ماده پنچاه و هفت عنوان امضا و پذیرش می گوید:
” با لحاظ مقررات بخش سوم، کنوانسیون حاضر می بایست برای امضا یا پذیرش مفتوح باشد و دولت ها می توانند از طریق (الف) امضای بدون شرط پذیرش، (ب) امضا با شرایط پذیرش و به دنبال ان پذیرش و یا (ج) پذیرش، عضو کنوانسیون شوند.
پذیرش به تسلیم سندی به دبیر کل سازمان ملل متحد واحد اثر خواهد بود.”
اگرچه در ابتدا چنین تصور می شد که این کنوانسیون با استقبال خوب و سریع دولت ها مواجه خواهد شد، اما در عمل چنین اتفاقی صورت نگرفت. دلیل اصلی که برای عدم استقبال از این کنوانسیون در سال های اولیه پس از تصویب مطرح شد، عبارت بود از نگرانی بعضی از دولت های صاحب صنعت دریانوردی از نفوذ و مداخله این سازماندر حوزه بازرگانی و تجاری فعالیت های کشتیرانی که می

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه درباره کنوانسیون ژنو، محیط زیست، حقوق بین الملل، سازمان های بین المللی Next Entries منابع پایان نامه درباره سازمان های بین المللی، سازمان ملل متحد، محیط زیست، سازمان ملل