منابع پایان نامه درباره سازمان ملل، سازمان ملل متحد، تجارت بین الملل، ایالات متحده

دانلود پایان نامه ارشد

توانست به نوعی تهدید کننده منافع صاحبان این صنعت تلقی شود و یا قوانین ملی دولت ها را تحت تاثیر قرار دهد. با توجه به روند کند عضویت کشورها و نگرانی های موجود، بحث اصلاح کنوانسیون در بعضی از محافل مطرح گردید. در اجلاس هفتم کمیسیون حمل و نقل و ارتباطات وابسته به شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد که در ماه فوریه سال 1955 میلادی برگزار شد، کشورهای دانمارک، نروژ و سوئد پیشنهاد اصلاح مفاد کنوانسیون را با هدف سرعت بخشیدن به روند الحاق کشورها مطرح کردند که مورد پذیرش قرار نگرفت. در اجلاس دهم مجمع عمومی سازمان ملل متحد نیز دوباره بحث اصلاح کنوانسیون مطرح شد که این بار نیز توفیقی در پی نداشت. به نظر نگارنده، برداشت منفی فوق الذکر از “IMCO” ماشی از فقدان تجربه همکاری وسیع بین المللی در زمینه دریانوردی و عدم درک صحیح نقش آفرینی ممتاز یک سازمان جهانی در فرآیند تصویب مقررات جهان شمول بود؛ مقرراتی که نه تنها در صدد مداخله در قوانین و مقررات داخلی دولت ها، تجدید و یا تهدید منافع صنعت کشتیرانی آن ها برنیامد، بلکه چنان که بعدها ثابت گردید، توانست در توسعه صنعت حمل و نقل بین المللی و پیشرفت کشورها در ابعاد مختلف موثر واقع شود و از این طریق جایگاه خود را به عنوان مهم ترین سازمان شایسته در امر تدوین مقررات جهان شمول دریایی تثبیت نماید.
اولین کشوری که به عضویت کنوانسیون درآمد، کانادا بود. این کشور اندک زمانی پس از تصویب کنوانسیون در تاریخ پانزدهم ماه اکتبر سال 1948 میلادی سند عضویت خود را تسلیم دبیر کل سازمان ملل متحد نمود. به دنبال آن کشورهای انگلیس، هلند، ایالات متحده امریکا، ایرلند، میانمار، بلژیک، استرالیا، فرانسه، رژیم اشغال گر قدس، آرژانتین، هاییتی، جمهوری دومنیک، هندوراس، مکزیک، سوئیس، اکوادور و ایتالیا تا پایان سال 1957 میلادی به عضویت در کنوانسیون در آمدند. نه کشور دیگر، شامل جمهوری اسلامی ایران، مصر، ژاپن، ترکیه، پاکستان، فدراسیون روسیه، نروژ، پاناما و یونان به ترتیب زمانی در سال 1958 میلادی عضویت در کنوانسیون را پذیرفتند.
در قاره آسیا اولین کشوری که به عضویت کنوانسیون در آمد، میانمار بود. این کشور در سال 1957 میلادی با تسلیم سند عضویت خود به دبیر کل سازمان ملل متحد، نام خود را به عنوان یکی از شش کشور اول عضو آیمو به ثبت رساند. بعد از آن جمهوری اسلامی ایران، ژاپن، ترکیه و پاکستان در سال 1958 میلادی به عضویت آیمو در آمدند. کشور ایران بعد از میانمار در تاریخ دوم ماه ژانویه سال 1958 میلادی سند عضویت خود را تسلیم دبیر کل سازمان ملل متحد نمود. در قاره امریکا پس از کشور کانادا، ایالات متحده امریکا دومین کشوری بود که در سال 1950 میلادی به عضویت کنوانسیون درآمد. کشورهای انگلیس و هلند نیز اولین کشورهای اروپایی بودند که در سال 1949 میلادی به کنوانسیون ملحق شدند. از قاره آفریقا لیبریا به عنوان اولین کشور در سال 1959 میلادی، یعنی یک سال پس از تحقق شرایط اجرایی شدن کنوانسیون، به عضویت ان در آمد. کشور استرالیا نیز به عنوان اولین کشور منطقه اقیانوسیه در سال 1952 میلادی کنوانسیون را مورد تصویب قرار داد و به آن ملحق گردید.
با تسلیم سند عضویت کشور ژاپن در تاریخ هفدهم ماه مارس سال 1958 میلادی به عنوان بیست و یکمین دولت عضو، شرط آمده در ماده هفتاد و نهم کنوانسیون تحقق یافت و مفاد آن جنبه اجرایی پیدا کرد. پس از آن کمیته آماده سازی کنوانسیون، اولین مجمع سازمان را در روز ششم ماه ژانویه سال 1959 میلادی و در شهر لندن برگزار نمود. در اولین نشست مجمع که به ریاست “L.C.Audette” از کشور کانادا برگزار شد، نحوه تشکیل سازمان دایمی بین الدولی مشخص شد. این مجمع هم چنین به موجب قطعنامه شماره “A.17(1)” به کار کمیسیون آماده سازی که به موجب قطعنامه اول کنفرانس ژنو تاسیس شده بود، پایان داد و انحلال آن را در روز نوزدهم ماه نوامبر همان سال اعلام کرد.
طبق ماده پنجاه و هشت کنوانسیون مقر سازمان در شهر لندن در نظر گرفته شد و دبیر خانه آن در یکی از ساختمان های خیابان “chancery Lane” تاسیس گردید و “Ove Nielsen” از کشور دانمارک به عنوان اولین دبیر کل سازمان کار خود را آغاز نمود. دبیرخانه سازمان بعدها در اوایل دهه ی شصت میلادی به ساختمان شماره بیست و دوم خیابان “Berners Street” نقل مکان نمود. این ساختمان در حال حاضر مقر سازمان بین المللی قهوه می باشد. در سال 1970 میلادی دبیرخانه به ساختمان کنونی سفارت ژاپن به شماره 101 خیابان “Piccadilly” منتقل شد و تا سال 1982 میلادی در این ساختمان فعالیت خود را ادامه داد. در این سال مقر دبیرخانه سازمان برای همیشه به ساختمان شماره چهار واقع در خیابان “Albert Embankment” منتقل گردید. با توجه به قدیمی بودن ساختمان خریداری شده برای دبیرخانه، ساختمان جدیدی در همین محل بنا و در سال 1983 میلادی توسط ملکه انگلیس افتتاح شد. پس از گذشت بیست و پنج سال از عمر ساختمان، در سال 2008 میلادی این ساختمان با هزینه ای بالغ بر شصت و سه میلیون پوند انگلیس مورد بازسازی اساسی قرار گرفت و به آخرین تکنولوژی های روز در زمینه های مختلف از سیستم سمعی و بصری، امنیتی و کنترلی گرفته تا صرفه جویی های انرژی مجهز گردید.
با توجه به اين سابقه بر اساس كنفرانس بين المللي متشكله در ششم مارس 1948 در ژنو كنوانسيون سازمان دريانوردي مشورتي بين الدول به تصويب رسيد و در سال 1958 لازم الاجرا گرديد. بعدها توسط 7 اصلاحيه در سالهاي 1964، 1965، 1975، 1977، 1979 و 1993 تغييراتي در آن انجام گرفت. مهمترين اين تغييرات افزايش يك ركن اصلي در رابطه با كمك هاي فني بخصوص به كشورهاي در حال توسعه و تغيير نام آن به سازمان بين المللي دريانوردي (آيمو) و در اصلاحيه 1993 افزايش اعضاي شوراي آيمو از 32 به 40 كشور و ايجاد كميته تسهيل مي باشد. در حقيقت اين سازمان بين المللي جزو يكي از آژانسهاي تخصصي سازمان ملل متحد مي باشد كه بدواً ايجاد كنوانسيون را در سازمان ملل مورد تصويب قرار داده و سپس به كنفرانس بين المللي ژنو سال 1948 واگذار شده است. اين اولين ارگان بين المللي بود كه صرفاً اختصاص به مسائل دريايي داشت.
در دوره 10 ساله بين تصويب متن و لازم الاجرا شدن كنوانسيون در سال 1958 مشكلات ديگري در ارتباط با ايمني توجه عموم را در سطح بين المللي به خود جلب نموده بود. يكي از مهمترين آنها تهديد آلودگي دريايي ناشي از كشتيها بويژه آلودگي ناشي از نفت بود كه توسط كشتيهاي تانكر حمل مي شد. متن كنوانسيون بين المللي در اين خصوص در سال 1954 مورد تصويب قرار گرفت و اين چهار سال پيش از شكل گيري IMO بود. در ژانويه سال 1959 آيمو مسئوليت اداره امور و ارتقاء آن را تقبل نمود. از همان ابتدا، بهبود ايمني دريانوردي و جلوگيري از آلودگي دريايي جزو مهمترين اهداف آيمو بوده است.
سازمان با بيش از 30 سازمان بين الدولي ارتباط رسمي دارد. همچنين به حدود 50 سازمان بين المللي غير دولتي وضعيت مشورتي اعطا شده است و به آنها اجازه داده شده است كه بعنوان ناظر در كار كميته هاي مختلف شركت نمايند. اين سازمانها بعنوان نمايندگان طيف وسيعي از شركتهاي دريايي، حقوقي و محيط زيستي هستند و از طريق ارائه اطلاعات، اسناد و نظرات تخصصي در كار ارگانها و كميته هاي مختلف سهم بسزايي بر عهده دارند. با اين وجود، هيچيك از اين سازمانها حق راي ندارند.
اين سازمان در لندن واقع است و تنها سازمان تخصصي سازمان ملل متحد است كه مقر آن انگلستان مي باشد. نهاد اداره كننده آن، مجمع است كه هر دو سال يكبار تشكيل جلسه مي دهد. مجمع از 167 كشور عضو و دو عضو وابسته تشكيل يافته است. در فواصل بين جلسات مجمع، درحال حاضر شورايي متشكل از 40 دولت عضو كه توسط مجمع انتخاب شده اند بعنوان نهاد اداره كننده آيمو انجام وظيفه مي نمايد.

مبحث دوم: اهداف تصویب کنوانسیون، اصلاحات صورت گرفته نسبت به آن و نحوه عضویت
کنوانسیون سازمان بین الدولی مشورتی دریایی مصوب کنفرانس ژنو از هفده قسمت، شصت و سه ماده و دو ضمیمه تشکیل شده بود. ضمیمه اول کنوانسیون ناظر به ماده هفدهم آن راجع به ترکیب اولین شورای سازمان بود. این ضمیمه با توجه به اولین اصلاحیه صورت گرفته نسبت به ماده هفدهم در اجلاس دوم فوق العاده مجمع به شماره “A69(ES.II)” که در تاریخ پانزدهم ماه سپتامبر سال 1964 میلادی به تصویب رسید و در روز ششم ماه اکتبر سال 1967 میلادی اجرای شد، قابلیت اجرایی خود را از دست داد و منسوخ گردید. ضمیمه دوم کنوانسیون ناظر به ماده پنجاه و یکم کنوانسیون راجع به ظرفیت های حقوقی، مزایا و مصونیت ها می باشد. این ضمیمه که در حال حاضر با توجه به تغییرات به عمل آمده نسبت به شماره ای مواد کنوانسیون، ناظر به ماده هفتاد می باشد، برای دولت های عضو به ویژه آن هایی که هنوز به عضویت “کنوانسیون زنو راجع به مزایا و مصونیت های سازمان های بین المللی” در نیامدند، ملاک عمل و صاحب اعتبار می باشد.
بند اول: اهداف تصویب کنوانسیون و تشکیل سازمان
با فهم مشترکی که میان دولت های قدرتمند دریایی در اواسط قرن بیستم میلادی از فعالیت های کشتیرانی و ضرورت همکاری های جمعه در زمینه های مختلف به ویژه تدوین مقررات فراگیر به وجود آمد، این کشورها که به طور عمده از قاره های اروپا و آمریکای شمالی بودند، بر آن شدند تا با بهره گیری از تجربه های به دست آمده در قبل و با تاسی از سازمان های بین المللی دیگر نظیر سازمان بین المللی کار، اقدام به تاسیس یک نهاد بین المللی دولتی در زمینه کشتیرانی با استفاده از مکانیزم های سازمان ملل متحد نمایند. با توجه به محدود بودن تعداد کشورهای قدرتمند دریایی در اوایل قرن بیستم تا دهه شصت میلادی و حساسیت و بیم هایی که در رابطه با دخالت یک سازمان بین المللی در امر کشتیرانی به ویژه در فعالیت های تجاری آن وجود داشت، از همان ابتدا در طول روند تهیه پیش نویس متن کنوانسیون محافظه کاری هایی از سوی بسیاری از این کشورهای سنتی دریایی صورت گرفت و سعی شد تا به این سازمان بین المللی نقش محدود و مشورتی سپرده شود، تا محوری و تعیین کننده. عدم استقبال مناسب دولت ها در دهه اول تصویب کنوانسیون و بنابر این تاخیر ده ساله در به اجرا در آمدن آن نیز ناشی از همین سوء ظن ها و نگرانی ها مبنی بر دخالت سازمان در امور تجاری دریایی بود.
از سوی دیگر با توجه به جنگ های جهانی اول و دوم و تاثیر گزاری منفی آن بر فعالیت های کشتیرانی و ظهور یک سری محدودیت ها و تبعیض ها در امر تجارت دریایی، یکی از اهداف اصلی این سازمان رفع موانع تبعیض آمیز در نظر گرفته شد که اهمیت و وزنی برابر با اهداف ایمنی دریانوردی داشت. با نگاهی به متن اولیه ماده یک کنوانسیون در خواهید یافت، اهداف آمده در این ماده بسیار ابتدایی بود و بیش تر جنبه ارشادی و مشورتی داشت. با تطبیق این ماده با ماده کنونی پس از اعمال اصلاحات به عمل آمده نسبت به آن، می توان اهداف تشکیل سازمان را در دو بخش اهداف اولیه یا اصلی و اهداف ثانویه و یا تکمیلی تقسیم بندی نمود.

أ‌. اهداف اولیه و اصلی
اهداف اولیه سازمان همانی است که در ماده کنوانسیون مصوب سال 1948 میلادی بیان گردید. به موجب این ماده می توان این اهداف را به شرح ذیل احصا نمود:
• برقراری ساز و کاری برای همکاری میان دولت ها در جهت تهیه قواعد و مقررات فنی دولتی مربوط به کشتیرانی فعال در عرصه تجارت بین المللی؛
• تشویق و ترغیب دولت ها جهت تصویب استانداردهای عالی قابل اعمال در زمینه ایمنی دریانوردی؛
• تشویق و ترغیب دولت ها جهت تصویب استانداردهای عالی قابل اعمال در زمینه بهره وری کشتیرانی؛
• برطرف ساختن اقدامات تبعیض آمیز و محدودیت های غیر ضروری نسبت به کشتیرانی فعال در عرصه تجارت بین المللی به منظور فراهم سازی خدمات کشتیرانی جهت بازرگانی جهانی؛
• مورد توجه و ملاحظه قرار دادن هر موضوع مربوط با کشتیرانی ارجاعی از سوی سازمان ملل متحد و یا هر یک از ارگان ها و آژانس های تخصصی آن؛

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه درباره حمل و نقل، سازمان ملل، سازمان ملل متحد، جنگ جهانی اول Next Entries منابع پایان نامه درباره تجارت بین الملل، عربستان سعودی، توزیع جغرافیایی، حمل و نقل