منابع پایان نامه درباره سازمان ملل، حل و فصل اختلافات، سازمان ملل متحد، مجمع عمومی

دانلود پایان نامه ارشد

بند E ماده 2 به آن اشاره شد. ارائه کمک های فنی و آموزشی به ویژه به کشورهای در حال توسعه از اهمیت زیادی نزد آیمو برخوردار است. این اهمیت تا آنجاست که تشکیل کمیته ی همکاری فنی به عنوان یکی از ارکان اصلی این سازمان در کنوانسیون پیش بینی گردید و در ساختار تشکیلاتی دبیرخانه ی ایمو نیز بخشی برای همین منظور د ر نظرگرفته شد. آیمو هر ساله از طریق برنامه یکپارچه ی همکاری فنی (ITCP)88که برای یک دوره زمانی دو ساله به تصویب کمیته ی همکاری فنی می رسد و هم چنین تفاهم نماه های همکاری دو جانبه میان آیمو و بسیاری از دولت های عضو، اقدام به برگزاری دوره های آموزشی، سمینارها و ارائه خدمات مشاوره ای در سراسر جهان می نماید. به منظور تسهیل در امر ارائه این خدمات و نیز برقراری تماس نزدیک با مراجع دریایی کشورها، آگاهی از نیازها و اولویت های آن ها در زمینه های مختلف و انجام هماهنگی های لازم، سازمان بین المللی دریانوردی مبادرت به تأسیس چهار دفتر منطقه ای برای همکاری فنی89 نمود. این دفاتر با امضای تفاهم نامه های همکاری میان آیمو و دولت های میزبان تأسیس گردیدند. در جدول زیر وضعیت این دفاتر منطقه ای و کشورهای تحت پوشش نشان داده می شود. اولین دفاتر همکاری منطقه ای در سال 1999 میلادی در کشورهای کنیا و ساحل عاج تأسیس شد. به دنبال آن در سال 2000 میلادی سومین دفتر در کشور غنا و چهارمین آن در کشور فیلیپین به سال 2003 تأسیس و راه اندازی شد. دفتر ویژه ی دیگری نیز در کشور ترینیداد و توباگو در سال 1985 میلادی تأسیس گردید. این دفتر تا سال 2000 میلادی توسط برنامه ی توسعه سازمان ملل متحد (UNDP)90 تأمین مالی می شد و بعد از آن تاکنون توسط آیمو پشتیبانی مالی می شود.

دفاتر منطقه ای برای همکاری فنی آیمو
مسئولان دفاتر منطقه ای آیمو کارمندان آیمو محسوب می شوند و از این سازمان حقوق دریافت می دارند. پراخت حقوق سایر کارکنان در صورت نیاز و تهیه امکانات و تسهیلات لازم از قبیل مکان استقرار و تجهیزات اداری توسط دولت کشور میزبان صورت می گیرد.
بند چهارم: آکادمی بین المللی ایمنی، امنیت و محیط زیست دریایی
در اجلاس پنجاه و هشتم شورای آیمو که در ماه ژوئن سال 1987 میلادی برگزار گردید، نماینده ی کشور ایتالیا شورا از قصد دولت این کشور مبنی بر مشارکت بیش تر در برنامه های همکاری فنی و آموزشی آیمو از طرق یک مرکز آموزش دریایی آگاه نمود. هدف از ایجاد چنین موسسه ای نیز برگزاری دوره های کوتاه مدت دریایی جهت داوطلبان کشورهای در حال توسعه اعلام شد. در تاریخ دهم اه مارس سال 1988 میلادی توافق نامه های همکاری میان دولت ایتالیا و سازمان بین المللی دریانوردی به امضای دبیرکل آیمو و زیر امور خارجه ایتالیا رسید. این توافق نامه در اجلاس شصتم شورا مطرح شد و به تأیید آن رسید و در پی آن گزارشی از روند کار و توافق حاصله به نشست شانزدهم مجمع ارائه شد. به موجب توافق نامه ی منعقده که از اول ماه جولای سال 1988 میلادی به مرحله اجراء درآمد، مقرر شد، موسسه ای با نام «اکادمی بین المللی دریایی»91 در شهر Trieste تشکیل شود و با همکاری آیمو هر ساله دوره های آموزشی مورد نیاز مشخص و نسبت به برگزاری آن با اعطای بورسیه به داوطلبان معرفی شده از سوی دولت ها اقدام گردد. کشورهای پیشرفته نیز می توانستند افرادی که را برای حضور در این دوره ها معرفی نمایند. مشروط بر این که هزینه های آن ها توسط دولت های ذی ربط پرداخت شود. اولین دوره آموزشی در تاریخ بیست و هفتم ماه فوریه سال 1989 میلادی برگزار شد. جالب این که برای این دوره حدود یکصد نفر از شصت کشور جهان ثبت نام کرده بودند که از میان آن ها با توجه به شاخص های آمده در توافق نامه بیست نفر از بیست کشور جهت حضور در دوره انتخاب گردیدند.92 از سال 1988 میلادی تا سال 2005 میلادی دوره های متعددی از سوی آکادمی مورد نظر برگزار شد. در سال 2005 میلادی آکادمی بین المللی دریایی فعالیت های خود را در رابطه با برگزاری دوره های آموزشی قطع نمود. سپس در سال 2008 میلادی دولت ایتالیا قصد خود مبنی بر تأسیس موسسه ای بین المللی در شهر Genoa را با عنوان آکادمی بین المللی ایمنی، امنیت و محیط زیست دریایی (IMSSEA)93اعلام داشت.
این امر با استقبال آیمو مواجه شد چرا که با یک وقفه سه ساله، شاهد از سرگیری برنامه های آموزشی بود. با تأسیس آکادمی مورد نظر در سال 2008 میلادی فصل جدیدی از فعالیت های آموزشی با همکاران و هماهنگی آیمو آغاز گردید و برنامه های دوره ها نیز با محتوایی غنی تر از چند ماه قبل مشخص و در تقویت آموزشی موسسه گنجانده شد.94 دوره های برگزار شده تاکنون مورد استقبال کشورها قرار گرفت و به سهم خود توانست بخشی از نیازهای کشورهای در حال توسعه را برآورد سازد.
آکادمی جنوآ همانند آکادمی Trieste اگرچه با اهداف پشتیبانی برنامه های همکاری فنی آیمو ایجاد شد و تحت توافق نامه های منعقده همکاری و همکاری نزدیکی را با آیمو در انتخاب و برگزاری دوره های کوتاه مدت داشته و دارد، اما همانند دانشگاه جهانی دریانوردی و با موسسه حقوق بین الملل دریایی وابستگی حقوقی و اداری با آیمو نداشته و ماهیت آن به طور کامل با این دو موسسه و دانشگاه تفاوت دارد.95
فصل سوم
حل و فصل اختلافات بین المللي و بنیاد داوری
مبحث اول: تاريخچه حل و فصل مسالمت آميز اختلافات بين المللى
در دوران كهن، دولت ها سعى در حل و فصل اختلافات خود داشتند، ولى مهم ترين روشى كه آن ها براى حل اختلافاتشان به كار مى بردند، توسّل به جنگ بود و تا مدت ها نيز در حقوق بين الملل مجاز شمرده مى شد و بعضى از دانشمندان جنگ را يك پديده طبيعى در صحنه بين الملل مى دانستند.
به دليل خسارت هاى زياد ناشى از جنگ، توسّل به زور به مرور زمان مطرود شد و كشورها سعى كردند اختلافاتشان را از طرق مسالمت آميز حل و فصل نمايند. تلاش هاى زيادى در باب توسّل به شيوه هاى مسالمت آميز براى حل و فصل اختلافات بين المللى صورت گرفته اند، ولى تلاش جدّى اوليه و فراگير در سطح جهانى را بايد در كنفرانسهاى لاهه و پس از آن يافت.96

داوری بین المللی
کلیات
در این نوع داوری بین تبعه یک کشور حداقل با تبعه کشور دیگر، قرارداد داوری منعقد میگردد ملاحظه میشود که در داوری بین المللی یک عنصر خارجی وجود دارد که تابعیت کشور طرف مقابل را دارا نمیباشد، در حقوق فرانسه داوری وقتی بین المللی است که منافع بازرگانی بین المللی را در بر داشته باشدحقوق دانان کشور مزبور چنین قراردادی را بین المللی میدانند. داوری ممکن استکه تابع حقوق داخلی یک کشور بوده موضوع اختلاف با منافع تجارت بین الملل مرتبط باشد ممکن است داوریبه وسیله سازمان ئاوری بسن المللی انجام شود مانند مرکز بین المللی حل و فصل اختلافات ناشی از سرمایه گذاری که طبق قواعد انسیترال(UNCITRAL) رسیدگی شود.

سیر تاریخی
در گذشته داوری واحد توسط یک حقوقدان یا رئیس یک کشورمانند ملکه انگلستان به اختلاف فیمابین رسیدگی و ان را حل و فصل می نمود.
برای اولین بار در اختلاف بین انگلیس و امریکا در مساله ایالت الا باما به موجب عهدنامه واشنگتن 8 مه 1881 رسیدگی شد. در کنفرانس صلح1899 اصلاحی1970 حل مسالمت امیز اختلافات بین المللی به وسیله وسیله داوری پیش بینی گردید. بعد از جنگ جهانی اول(1918-1914) جامعه ملل با اهداف صلح جویانه تشکیل گردید وموافقتنامه عمومی داوری در 1928 توسط مجمع جامعه ملل به تصویب رسید پس از جنگ جهانی دوم (1945-1939) در ان تجدید نظر به عمل امد در ضمن حل مسالمت امیز اختلافات در عهدنامه اروپایی 1958 مورد موافقت دولتهای امضاء کننده قرار گرفت و مجمع عمومی سازمان ملل متحد ان را تصویب نموده به مرحله اجرا در امد به موجب عهدنامه 1965 یک مرکز بین المللی حل و فصل اختلافات بین المللی برای سازش و داوری در مورد سرمایه گذاری تشکیل شد و به اختلافات دولتها با حضور چهار داور (2 داور از هر طرف) و یک سر داور که از میان لیست داوران، انتخاب شده و به اختلافات طرفین رسیدگی و ان را حل و فصل مینمودند. البته توافق دو دولت و تراضی و اصل استقلال اراده انها الزام اور بود.97
داوری بین المللی ممکن است به صورت داوری خاص ad hoc باشدکه در این صورت مقررات ائین داوری و حدود اختیارات داوران توسط طرفین تعیین میگردد و یا اینکه طرفیندر قرارداهای خود شرط ارجاع حل اختلاف را به داوران دیوان پیش بینی میکنند. تاسیس دیوان دائمی داوری بین المللی لاهه در مواد میثاق جامعه ملل متحد به شرح زیر پیش بینی گردید:
«شورا مامور است طرح تاسیس دیوان دائمی دادگستری بیم المللی را نهیه کرده و انرا به اعضای جامعه ملل ارائه نماید، دیوان در کلیه اختلافات بین المللی که طرفین اختلاف به ان مراجعه کنند صالح میباشد در ضمن دیوان مزبور در هر اختلاف یا هر که شورا یا مجمع عمومی به ان رجوع کند اضهارعقیده می کند وعقیده مزبور مشورتی بوده و قطعی نیست»
در ان زمان کمیته از حقوق دانان طرح مقدماتی اساس نامه تهیه نمودند که پس از اصلاحات در سال 1920 به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل رسید و از سپتامبر 1921 به مواد اجرا در امد. پس از جنگ جهانی دوم(1939-1945)در قرارداد عمومی داوری در اولین نشست سازمان ملل متحد مورئ تصویب قرار گرفت و در سنوات بعد اصلاحاتی در ان انجام گرفت که به موجب ماده ی93 منشور سازمان ملل متحد تمام اعضای ملل متحد به خودی خود قبول کنندگان اساسنامه دیوان بین المللی دادگستری هستند. هر کشوری که عضو ملل متحد نیست میتواند با قبول شرایطی که در هر مورد بر حسب توسعه شورای امنیت توسط مجمع عمومی معین میشود اساس نامه دیوان بین المللی دادگستری را قبول کند و ماده 94 میگوید:
1. هر عضو ملل متحد متعهد است در هر دعوی که از طرف او میباشد از تصمیم دیوان تبعیت نماید.
2. هرگاه طرف دعوی از انجام تعهداتی که بر حسب رای دیوان بر عهده او گذارده شده است تخلف کند طرف دیگر طبق رای صادره دیوان میتواند به شورای امنیت رجوع نماید98 و شورای مزبور ممکن است در صورتی که ضروری تشخیص دهد به متخلف توصیه کرده و یا دیوان تدبیر لازم برای اجرای رای اتخاذ نماید.
لازم به ذکر است که دیوان بین المللی دادگستری یکی از ارکان 5 گانه سازمان ملل متحد میباشد. ماده 7 منشور میگوید:«ارکان اصلی ملل متحد عبارت است از: یک مجمع عمومی، یک شورای امنیت، یک شورای اقتصادی اجتماعی، یک شورای قیومیت، یک دیوان بین المللی دادگستری، و یک دبیر خانه»99

كنفرانس هاى 1899 و 1907 صلح لاهه
كنفرانسى با پيشنهاد نيكولاى دوم، تزار روسيه، براى خاتمه دادن به توسعه روز افزون تسليحات و صلحى پايدار براى عموم در 29 ژوئيه 1899 تشكيل شد. كشورها ضمن استقبال از اين كنوانسيون، موافقت كردند تا در صورت بروز اختلافات، پيش از آن كه به جنگ متوسّل شوند تا آن جا كه امكان دارد، خواستار وساطت دولت هاى ثالث گردند و ايجاد يك كميسيون تحقيق بين المللى براى كشف حقايق از جمله مصوّبات اين كنوانسيون بود. البته هرگونه تلاش براى حكميت اجبارى با شكست مواجه شد.
كنفرانس 1907 صلح لاهه بيش تر براى رفع برخى نارسايى ها در كنوانسيون 1899لاهه بود. كنوانسيون سوم لاهه با فراهم شدن مقدّمات جنگ جهانى اول، توفيقى نيافت و مجموع كنفرانسهاى صلح لاهه توافق آغازين جامعه ملل براى تدوين حقوق و شيوه هاى مسالمت آميز حل اختلافات بودند.
ميثاق جامعه ملل
در مقايسه با كنوانسيون هاى لاهه، «ميثاق جامعه ملل» گامى به جلوتر بود. طبق مواد 12 تا 15 ميثاق، حفظ صلح و امنيت بين المللى و جلوگيرى از تجاوز و شيوه هاى مسالمت آميز حل اختلافات بين المللى از جايگاه ويژه اى برخوردار است. در جهت تحقق حفظ صلح و جلوگيرى از توسل به زور، كشورهاى عضو مكلّف شدند اختلافات خود را از طريق حكميّت و رسيدگى

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه درباره منابع انسانی، روابط خارجی، کشورهای در حال توسعه، برنامه های آموزشی Next Entries منابع پایان نامه درباره سازمان ملل، حل و فصل اختلافات، منشور ملل متحد، حل اختلاف