منابع پایان نامه درباره اکسیژن مصرفی، اکسیداسیون، تمرینات مقاومتی، حداکثر اکسیژن مصرفی

دانلود پایان نامه ارشد

ش کار انجام شده تا دو برابر می‌شود. میزان تجمع اسیدلاکتیک برابر 11، 7.5 و2.5 میلی مول بر لیتر برای زمان‌های 10،20 و 30 ثانیه ریکاوری گزارش شده است. بنابراین زمان ریکاوری یک عامل تعیین کننده برای بکارگیری مسیرهای بی هوازی و هوازی است. در اولین وهله فعالیت حدود 90% انرژی از طریق فسفاژن تأمین می‌شود. در طول 25 ثانیه استراحت حدود45% از کراتین فسفات دوباره سازی می‌گردد. در دومین وهله فعالیت، انرژی کمتری (75% ) از فسفاژن تأمین شده و در نتیجه گلیکولیز بی هوازی درگیر شده و تجمع اسید لاکتیک شروع می‌شود. تمرینات تناوبی بی هوازی با توجه به طول زمان ریکاوری، مسیرهای متابولیسمی کاملا متفاوتی را درگیر می‌کنند(42).
مسیرهای بی هوازی بدون لاکتات (کراتین فسفات) و با لاکتات (گلیکولیز) در شروع فعالیت بیشینه فعال می‌شوند. با این حال، توانایی تکرار وهله‌های فعالیت با سرعت بیشینه به مدت زمان ریکاوری بستگی دارد که اثرات متفاوتی بر مسیرهای بی هوازی می‌گذارند. علاوه بر این دوباره سازی کراتین فسفات به سطح استقامتی فرد نیز بستگی دارد. برخی تحقیقات نشان داده‌اند که تمرینات تناوبی بی هوازی سبب بهبود 〖Vo〗_2 max می‌شوند. براساس گزارش فاکس54، این نوع تمرینات سبب افزایش 15 درصدی 〖Vo〗_2 max مردان و زنان می‌شود(15).
یافته‌های تحقیقات نشان می‌دهند که پس از تمرینات تناوبی بی هوازی، حداکثر توان حدود 13درصد و میانگین توان در تکرارهای 30 ثانیه‌ای 27درصد افزایش می‌یابد. این تغییرات باافزایش غلظت کراتین فسفات عضلانی زمان استراحت در ارتباط نمی‌باشد، بلکه با افزایش تولید انرژی از طریق گلیکولیز بی هوازی مرتبط است. تارهای عضلانی نوع I به دلیل ظرفیت هوازی بالاتر نسبت به تارهای نوع II در پر کردن ذخیره‌های کراتین فسفات در طول دوره‌های استراحت درگیرند. به علاوه، تارهای کند انقباض در حذف لاکتات تجمع یافته در دوره‌های فعالیت، بیشتر از تارهای نوع تند انقباض درگیر می‌شوند. تمرینات تناوبی سرعتی توانایی مصرف کراتین فسفات را افزایش می‌دهند که با دوره‌های استراحت کافی( حداقل 4 دقیقه) دوباره ذخیره می‌شوند و در نتیجه متابولیسم بی هوازی بدون لاکتات افزایش و گلیکولیز بی هوازی کمتر درگیر می‌شود. ضمن این که برای افزایش توانایی پرکردن سریع ذخایر کراتین فسفات، تارهای عضلانی با ظرفیت اکسیداتیو بالا مورد نیاز است. لازم به یادآوری است، چنان چه دوره‌های استراحت کوتاه باشد، متابولیسم بی هوازی لاکتیکی به میزان بالایی درگیر شده و افزایش اسیدوز می‌تواند تولید کراتین فسفات را از طریق کراتین کیناز میتوکندریایی مختل کند. همچنین بیک هم55 و همکاران گزارش کردند که اجرای تمریناتHIIT به صورت تناوب‌های كوتاه به همراه ريكاوري هاي كوتاه يا تناوب‌هایطولانی‌تر به همراه ريكاوري هاي طولانی‌ترمی‌تواند ظرفیت بی هوازی و زمان واماندگی را افزایش دهد. در همین راستا نشان داده شد که تناوب‌های كوتاه 5 تا 15ثانيه ای با ريكاوري هاي كوتاه (نسبت كار به استراحت 3/1 )، می‌تواند سبب افزايش ظرفيت بي هوازي و زمان واماندگي دویدن روي نوارگردان شود(43).
2-4-تمرینات تناوبی هوازی کوتاه مدت
در این تمرینات که وهله‌های فعالیت برای مدت زمان 30 تا 60 ثانیه‌ای به طول می انجامد متابولیسم هوازی به نسبت بیشتری از متابولیسم بی هوازی به کار گرفته می‌شود(39). این نوع تمرینات درمقایسه با تمرینات تداومی با استفاده بیشتر از لیپیدها از تخلیه گلیکوژن جلوگیری می‌کند. تارهای عضلانی در تمریناتی با شدت 〖Vo〗_2 max 100% که به صورت تداومی به مدت 6 ـ 4 دقیقه انجام شود در مقایسه با تمرینات تناوبی با شدت 〖Vo〗_2 max 112%(15 ثانیه کار و 15 ثانیه استراحت) به یک صورت تخلیه نمی‌شوند. پس از 60 دقیقه تمرینات تناوبی، تخلیه گلیکوژنی معنی دار و مشابهی در تارهای عضلانی I و II صورت می‌گیرد، در صورتی که در تمرینات تداومی شدید، تخلیه گلیکوژن در تارهای نوع II نسبت به تارهای نوع I بیشتر است. در حقیقت، تخلیه گلیکوژنی در تمرینات تناوبی بینابین فعالیت زیر بیشینه با شدت 〖Vo〗_2 max 50% و فعالیت بیشینه تداومی با شدت 〖Vo〗_2 max 100% است. در فعالیت‌های تناوبی با ریکاوری فعال، فراخوانی نوع تارهای عضلانی و افزایش گلیکوژنولیز شبیه به فعالیت تداومی با شدت 〖Vo〗_2 max 100 % است، ولی تخلیه کمتر گلیکوژن در طول فعالیت تناوبی توسط دخالت بیشتر متابولیسم اکسیداتیو لیپیدها قابل توجیه است. افزایش سطوح آدنوزین تری فسفات، کراتین فسفات و سیترات در انتهای هر وهله فعالیت تناوبی باعث تضعیف گلیکولیز در اوایل مرحله بعدی فعالیت می‌شود(16).
اکسیژن ذخیره در میوگلوبین (400 میلی لیتر) حدود نصف اکسیژن مورد نیاز دوره‌های کوتاه فعالیت تناوبی را تأمین می‌کند. افزایش دسترسی به اکسیژن، ناشی از بارگیری مجدد ذخیره‌های میوگلوبین در دوره‌های استراحت، سبب افزایش تولید ATP از طریق هوازی می‌شود. آستراند56 به منظور وارد کردن حداکثر فشار بر سیستم انتقال اکسیژن، دوره‌های تناوبی10 ثانیه فعالیت، 5 ثانیه استراحت را پیشنهاد می‌کند. به نظر می‌رسدکه کمبود اکسیژن57 دلیلی برای استفاده از دیگر منابع انرژی نظیر فسفات‌های پر انرژی و اکسیژن متصل به میوگلوبین است(29).
سرعت در وهله‌های تناوبی کوتاه 10 ثانیه‌ای و ریکاوری 10 ثانیه، بالاتر از فعالیت تداومی با همان سطح لاکتات است. در حین ریکاوری، ذخیره اکسیژن میوگلوبین تجدید می‌شود، اما احتمالا در این مدت کوتاه، سنتز مجدد کراتین فسفات صورت نمی‌گیرد. با دوره‌های ریکاوری طولانی‌تر(30 ثانیه) افزایش سرعت در مقایسه با فعالیت تداومی حدود 5/1 برابر بیشتر از زمانی است که دوره‌های ریکاوری 10 ثانیه باشد.
در تمرینات تناوبی با شدت 100 درصدv〖Vo〗_2 max و طول وهله‌های فعالیت 2 دقیقه و استراحت غیرفعال، اکسیژن مصرفی برابر با 95 درصد v〖Vo〗_2 max و سطح لاکتات حدود 5/2 میلی مول است. بر اساس گزارش بیلات58، فعالیت‌های تناوبی 30 ثانیه‌ای با شدت 100 درصد v〖Vo〗_2 max و30 ثانیه ریکاوری با شدت 50 درصد v〖Vo〗_2 max باعث می‌شود که دوندگان حتی در دوره ریکاوری از تکرار پنجم تا آخرین تکرار در حداکثر اکسیژن مصرفی باقی بمانند. این نوع تمرین تناوبی با ریکاوری فعال سبب می‌شود تا ورزشکاران به مدت 10 دقیقه در حداکثر اکسیژن مصرفی قرار گیرند و در این حالت میانگین لاکتات خون حدود 4/7 میلی مول در لیتر گزارش شده است(44). اجرای تمرینات تناوبی با شدتv〖Vo〗_2 max علاوه بر بهبود عملکرد استقامتی، 〖Vo〗_2 max را به حداکثر می‌رساند و باعث افزایش معنی داری در دانسیته میتوکندریایی می‌گردد. این نوع تمرینات همچنین محرکی برای برداشت و حذف لاکتات است(هر چه سطح تولید لاکتات بیشتر باشد، برداشت آن بیشتر می‌شود). استفاده از ریکاوری فعال در بین وهله‌های تناوبی نه تنها سبب می‌شود که فرد در حداکثر اکسیژن مصرفی نگه داشته شود، بلکه به عنوان محرکی برای برداشت لاکتات و حفظ سطوح لاکتات در سطح یکنواخت نیز می‌باشد. تمرینات تناوبی هوازی کوتاه مدت تأثیر اندکی برافزایش 〖Vo〗_2 max دوندگان نخبه دارد، ولی این نوع تمرینات سبب بهبود RE و 〖Vo〗_2 max در دوندگان پایین‌تر از نخبه می‌شوند. کاهش تهویه ریوی، بهبود RE و افزایش اکسیداسیون چربی‌ها به دنبال تمرینات تناوبی کوتاه مدت در مقایسه با تمرینات تداومی گزارش شده است. در تمرینات تداومی، افزایش نسبی در میزان تنفس با افزایش پیروات و پالمیتیل کارنیتین برابر است و بنابراین فعالیت آنزیم‌های درگیر در اکسیداسیون پیروات(پیروات دهیدروژناز) نسبت به آنزیم‌های درگیر در اکسیداسیون اسیدهای چرب افزایش می‌یابد. برعکس در تمرینات تناوبی، افزایش نسبی در میزان تنفس با افزایش پالمیتیل کارنی تین همراه است تا افزایش پیروات و بنابراین آنزیم‌های درگیر در اکسیداسیون اسیدهای چرب به میزان بیشتری افزایش می‌یابد تا آنزیم‌های درگیر در اکسیداسیون پیروات(55). ثونت59و همکاران گزارش کردندکه نوع استراحت (فعال در مقابل غیر فعال) در فعالیت منقطع تکرار شونده که به صورت 30 ثانیه فعالیت در 105 درصد حداکثر سرعت هوازی با 30 ثانیه استراحت غیر فعال یا فعال(50 درصد حداکثر سرعت هوازی) سبب شد که زمان رسیدن به واماندگی به طور معناداری برای گروه استراحت غیر فعال نسبت به گروه استراحت فعال طولانی‌تر بود و استراحت فعال سبب شد که ورزشکاران در زمان کمتری به 90و 95 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی خود برسند اما در کل نشان داده شد که استفاده از هر دو نوع فعالیت منقطعمی‌تواند آمادگی هوازی را بهبود دهد. بنابراین حداکثر اکسیژن مصرفی مستقل از نوع استراحت است(45).
3-4-تمرینات تناوبی هوازی بلند مدت
این نوع تمرینات شامل وهله‌های تکراری 1 تا 7 دقیقه با شدت 90-100 درصد v〖Vo〗_2 max از مؤثرترین برنامه‌های تمرینی برای بهبود 〖Vo〗_2 max و عملکرد استقامتی دوندگان گزارش شده است. در طول تمرینات تناوبی ( 7×2min at vVO2max,130bpm ) میزان اکسیژن مصرفی در اولین دقیقه 70 درصد 〖Vo〗_2 max و در دومین دقیقه به 100 درصد 〖Vo〗_2 max می‌رسید. سطوح بالای لاکتات پس از دو دقیقه فعالیت با شدتv〖Vo〗_2 max به دلیل تخلیه CP و استفاده از ذخیره اکسیژن میوگلوبینی است(59). استپتو60(2001) نیازهای متابولیکی یک جلسه تمرین تناوبی شدید(HIT) (8×5 at 86% VO2peak, 60s Rest) را در هفت دوچرخه سوار تمرین کرده با VO2peakبرابر با 14/5 لیتر در دقیقه تعیین کرد. این دوچرخه سواران میزان بالایی از اکسیداسیون کربوهیدرات (340 میلی مول بر کیلوگرم در دقیقه) را همراه با افزایش فزاینده اکسیداسیون چربی(16 تا 25 میلی مول بر کیلوگرم در دقیقه) در طی تمرین نشان داده‌اند(47) بنابراین برنامه ریزی تمرینات تناوبی هوازی بلند مدت به همراه جلوگیری از ایجاد اسیدوز، مشکل است.
4-4-تمرین انسداد عروقی(کاآتسو)
مفهوم تمرینات مقاومتی شدید برای افزایش هایپرتروفی عضلانی به یونان باستان بر می گردد. میلو61 ، کشتی گیر مشهور یونانی، هر روز یک گوساله را تا زمانیکه به رشد کامل رسید بلند می کرد، چیزی که امروزه به اصل اضافه بار تدریجی شناخته شده است. در مقایسه با تمرینات کم شدت، تمرین مقاومتی با شدت متوسط و بالا یک محرک قوی جهت افزایش سنتز پروتئین عضلانی و فعالیت سلول ماهواره ای و کاهش پروتئولیز می باشد. تمرین مقاومتی با شدت بالا می تواند موجب هایپرتروفی عضلانی اندام و تنه و افزایش قدرت شود، همچنین مقاومت به انسولین را بهبود بخشیده و خطر ابتلا به دیابت نوع 2 را کاهش دهد. با این وجود، انجام تمرینات شدید برای آنهایی که در دوره ی بازیافت از آسیب دیدگی هستند، یا افراد دارای بیماریهای مزمن و برخی سالمندانی که توانایی تحمل فشار مکانیکی روی مفاصل را به هنگام تمرین مقاومتی سنگین ندارند، عملی نمی باشد. لذا در حال حاضر، در قرن 21 انواع مختلف تمرینات ورزشی مثل انسداد عروقی در طول تمرینات مقاومتی کم شدت آزموده و بررسی می شوند(48). تمرینات انسداد عروقی یا همان کاآتسو تمرینات نسبتا جدیدی هستند که در شرایط محدود کردن جریان خون به عضلات اجرا می گردد. این نوع تمرین برای اولین بار توسط ژاپنی ها طراحی و در دسترس عموم قرار گرفت. در ابتدا این تمرین در ترکیب با تمرینات مقاومتی و با هدف افزایش هایپرتروفی و قدرت عضلانی اجرا گردید. در همین راستا چندین تحقیق به بررسی تأثیر تمرینات مقاومتی همراه با انسداد عروق بر هایپرتروفی عضلات اسکلتی، افزایش قدرت و همچنین پاسخ های عصبی، غدد درون ریز و قلبی عروقی پرداختند(49). به هر حال تمرین کاآتسو مختص تمرینات مقاومتی نبوده و مطالعات متعددی در زمینه ی تأثیر تمرینات هوازی همراه با انسداد عروقی بر ظرفیت های هوازی، قدرت و حجم عضلات اسکلتی صورت گرفته است(3). نشان داده شده که تمرین کم شدتی مثل راه رفتن وقتی با انسداد همراه باشد می تواند سطح مقطع عضله ران و قدرت مفصل زانو را در آزمودنی های جوان و مسن به طور معنا داری بهبود ببخشد(49). بر خلاف تمرینات قدرتی با شدت بالا، تمرین راه رفتن علاوه بر افزایش اندازه عضله، کامپلیانس شریان و ورید کاروتید را نیز

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه درباره لاکتات خون، اکسیژن مصرفی، ورزشکاران، اکسیداسیون Next Entries منابع پایان نامه درباره تمرین مقاومتی، قدرت عضلانی، تمرینات مقاومتی، تمرین تناوبی