منابع پایان نامه درباره اکسیژن مصرفی، حداکثر اکسیژن مصرفی، مبانی نظری، تمرینات استقامتی

دانلود پایان نامه ارشد

دقیقه اجرا کردند. نتایج پیشنهاد کردند که فعالیت رکاب زدن همراه با انسداد با شدت کم و زمان کوتاه، هایپرتروفی عضلانی و ظرفیت هوازی را در مردان جوان افزایش می دهد(9).
پارک وهمکاران(2010)، در تحقیقی حداکثر اکسیژن مصرفی، توان بی هوازی وحداکثر قدرت عضلانی را در ورزشکاران نخبه مورد بررسی قرار دادند،آنها 12بازیکن تیم بسکتبال را در دو گروه انسداد عروق (7 نفر) وبدون انسداد (5 نفر) به مدت دو هفته (6روزدرهفته، دو بار در روز) برروی تردمیل مورد بررسی قرار دادند. آنها ویژگی های همودینامیک از قبیل حجم ضربه ای و ضربان قلب استراحتی را از جلسه اول تا آخر مورد بررسی قرار دادند. اگرچه این محققین تغییر در وضعیت استراحتی پیدا نکردند اما در طول آخرین جلسه تمرین حجم ضربه ای در تمام طول تمرین افزایش داشت و ضربان قلب در اواسط و انتهای جلسه تمرین کاهش پیدا کرده بود. استقامت بی هوازی نیز افزایش پیدا کرده بود، اما در قدرت عضلانی تغییری مشاهده نکردند(45).
نتایج بدست آمده از تجزیه و تحلیل داده های تحقیق ذبیحی(1392) نشان میدهد که ایجاد انسداد جزیی (mmhg90) عروق پا همراه با تمرین تناوبی شدید عملکرد هوازی را به صورت معنی دار در شاخص های〖Vo〗_2 max (p=0,000), Wmax (p=0,000) و زمان رسیدن به خستگی (p=0,001) نسبت به گروههای بدون انسداد و کنترل افزایش داد. همچنین نتایج نشان داد 12 جلسه تمرین تناوبی شدید رکاب زدن همراه با انسداد جزئی عروق پا بر شاخصهای عملکرد بیهوازی از جمله اوجتوان (p=0,064)، میانگینتوان (p=0,058) و حداقل توان (p=0,826) را افزایش داد اما این افزایش معنادار نبود. به طور کلی نتایج نشان داد ایجاد انسداد جزئی بر عروق پا حین تمرین تناوبی رکاب زدن بر سازگاریهای هوازی اثر معنیدارایجاد میکند اما سازگاریهای بیهوازی معناداری ایجاد نمیکند(3).
در تحقیق دیگری که بوسیله افلاکی(1392) با عنوان تاثیرتمرین زیر بیشینه رکاب زدن همراه با انسداد عروق بر عملکرد هوازی و بی هوازی مردان سالم در شهر تهران صورت گرفت، نتایج قابل توجهی بدست آمد. ایشان عنوان می کند که نتایج به دست آمده از تجزیه و تحلیل داده‌ها نشان می دهد که چهار هفته رکاب زدن همراه با انسداد نسبت به رکاب زدن بدون انسداد بر 〖Vo〗_2 max (405/0P=) و Wmax (083/0P=) تاثیر معناداری ندارد. همچنین نتایج تحقیق ایشان نشان داد که چهار هفته رکاب زدن همراه با انسداد نسبت به رکاب زدن بدون انسداد بر اوج توان بی هوازی (17/0P=)، میانگین توان بیهوازی(72/0P=) و حداقل توان بیهوازی (93/0P=) تاثیر معناداری ندارد. و به طور کلی نتایج این تحقیق نشان داد که پس از چهار هفته هیچ اختلاف معنی‌داری بین تمرین رکاب زدن همراه با انسداد عروقی پا و تمرین رکاب زدن به تنهایی بر عملکرد هوازی و بی هوازی مردان جوان سالم وجود ندارد(1).
کرامایداس و همکارانش35 (2011) اثر شش هفته تمرین اینتروال را بررسی کردند. هر هفته 3جلسه تمرینی شامل 2 دقیقه فعالیت با〖Vo〗_2 max 90٪ و 2دقیقه استراحت فعال با 〖Vo〗_2 max 50٪تا رسیدن آزمودنیها به خستگی به صورت متناوب برگزار می شد که در آن گروه آزمایشی فشاری معادل mmHg90 در وحله های فعالیت شدید را بوسیله ران بند در شریان ران هر دو پای خود ایجاد مینمودند. نتایج حاصله گویای بهبود در اوج برون ده توان در هر دو گروه بود. اما در 〖Vo〗_2 max هر دو گروه هیچ تغییری مشاهده نشد.

فصل دوم
مبانی نظری و پیشینه تحقیق

مقدمه
در این فصل مروری خواهیم داشت برتحقیقاتی که در زمینه ی تحقیق ما، انجام شدهاند.در ابتدا به مبانی نظری موضوع پرداخته خواهد شد و سپس بر اساس اهداف این تحقیق، مروری بر تحقیقات انجام گرفته توسط سایر محققان خواهد شد.
مبانی نظری
عوامل فیزیولوژیکی تأثیر گذار بر عملکرد هوازی
حداکثر اکسیژن مصرفی
حداکثر اکسیژن مصرفی، حداکثر میزان اکسیژنی است که بدن می تواند هنگام فعالیت ورزشی مصرف کند. مرسوم است که 〖Vo〗_2 max زمانی محقق می شود که حجم اکسیژن مصرفی(〖Vo〗_2) به رغم افزایش بیشتر شدت فعالیت ورزشی به فلات برسد، نسبت تبادل تنفسی از 1/1 فراتر رود و تواتر قلبی بیشینه ای در دامنه 10± (سن – 220) ضربه در دقیقه بر آورد شده باشد(13). افزایش در 〖Vo〗_2 max پس از تمرینات هوازی به عواملی از جمله آمادگی اولیه فرد، طول مدت برنامه تمرینی و شدت تمرین بستگی دارد(14). میزان تولید آدنوزین تری فسفات در فعالیت‌های استقامتی به میزان اکسیژن مصرفی در طول فعالیت بستگی دارد و توسط 〖Vo〗_2 max و درصدی از 〖Vo〗_2 max که اجرا با آن صورت می‌گیرد، تعیین می‌شود. اما در افراد تمرين كرده، همبستگي كمي بين 〖Vo〗_2 max و عملكرد هوازي وجود دارد زيرا آنان به تمرينات حساسيت كمتري نشان می‌دهند.
2-1-درصد حداکثر اکسیژن مصرفی
یکی از اثرات تمرین، افزایش توانایی فرد برای نگهداری درصد بیشتری از 〖Vo〗_2 max به مدت طولانی در هنگام فعالیت است. افراد تمرین کرده می‌توانند 83 تا 87 درصد 〖Vo〗_2 max را به ترتیب حدود دو و یک ساعت درحین فعالیت حفظ کنند. در صورتی که، این مقادیر در افراد تمرین نکرده حدود 35 تا 50 درصد 〖Vo〗_2 max می باشد(15). بنابراین به نظر می‌رسد که پس از یک دوره تمرینی نه تنها مقادیر 〖Vo〗_2 max افزایش می‌یابد بلکه درصد استفاده از آن نیز، تغییر می‌کند. افزایش 〖Vo〗_2 max ، تقریباً در دو ماه اول تمرین صورت می‌گیرد و سپس افزایش آن کند می‌شود. در صورتی که تغییر در درصد استفاده از 〖Vo〗_2 max ادامه می‌یابد. بنابراین تغییرات عملکرد هوازی ابتدا نتیجه تغییرات 〖Vo〗_2 max و متعاقب آن بیشتر ناشی از تغییرات درصد 〖Vo〗_2 max است. 〖Vo〗_2 max توسط عوامل قلبی ـ عروقی ـ تنفسی محدود می‌شود، در حالی که درصد 〖Vo〗_2 max که به مدت طولانی حفظ می‌شودو مرتبط با سازگاری‌های عضلانی است(15).
عوامل تعیین کننده〖Vo〗_2 max
ظرفیت انتشار ریوی
خون سرخرگی افرادی که در سطح دریا فعالیت می‌کنند به خوبی از اکسیژن اشباع می‌شود و حتی در حین فعالیت بیشینه، در صد اشباع اکسیژن سرخرگی( %Sao2 ) حدود 95% حفظ می‌شود(15). بر اساس نظر محققین، سیستم ریوی تنها در شرایط خاص یک عامل محدود کننده 〖Vo〗_2 max به شمار می‌رود(16). حداکثر برون ده قلبی افراد تمرین کرده نسبت به افراد تمرین نکرده بالاتر می‌باشد(25 در برابر 10 لیتر در دقیقه) این امر منجر به کاهش زمان عبور گلبول‌های قرمز در مویرگ‌های ریوی شده و در نتیجه، احتمالا زمان کافی برای اشباع شدن خون از اکسیژن قبل از خارج شدن از مویرگ‌های ریوی وجود ندارد. در تحقیقی که توسط باست36 صورت گرفته است 〖Vo〗_2 max ورزشکاران نخبه و غیرنخبه در شرایط معمولی و در شرایطی که 26% از هوای دمی را اکسیژن تشکیل می‌داد، اندازه گیری شد. در شرایط هیپراکسیک، 〖Vo〗_2 max گروه تمرین کرده از 1/70 به 8/74 میلی لیتر بر کیلوگرم در دقیقه و هم چنین اشباع اکسیژن سرخرگی از 6/90% به 9/95% افزایش یافت، در صورتی که هیچ یک از این تغییرات در گروه تمرین نکرده مشاهده نشد و 〖Vo〗_2 max آن‌ها در هر دو شرایط 5/56 میلی لیتر بر کیلوگرم در دقیقه ثابت ماند(15). به هر حال به نظر می‌رسد که ظرفیت انتشار ریوی فقط برای ورزشکاران یک عامل موثر برای افزایش حداکثر اکسیژن مصرفی باشد.
حداکثر برون ده قلبی
براساس نظر هیل37، حداکثر برون ده قلبی، مهم‌ترین شاخصی است که تفاوت 〖Vo〗_2 max افراد را توجیه می‌کند(17). دامنه تغییرات زیاد در مقادیر 〖Vo〗_2 max افراد تمرین کرده و تمرین نکرده ناشی از تغییر در حجم ضربه‌ای و برداشت اکسیژن توسط عضلات فعال است. یکی از سازگاری‌هایی که به دنبال تمرینات استقامتی ایجاد می‌شود، افزایش انتقال اکسیژن به عضلات فعال است. چنان چه در حین فعالیت، حداکثر ضربان قلب ثابت بماند، بهبود در برداشت اکسیژن را می‌توان به افزایش حجم ضربه‌ای نسبت داد. افزایش حجم ضربه‌ای می‌تواند ناشی از افزایش اندازه بطن چپ، انقباض قوی‌تر بطن چپ یا افزایش فشار پر شدگی قلب باشد که حجم پایان دیاستولی را افزایش داده و در نتیجه حجم ضربه‌ای افزایش می‌یابد(17). با این وجود، هنوز این سؤال وجود دارد که چرا علی رغم افزایش حجم ضربه‌ای و به دنبال آن برون ده قلبی پس از تمرینات تناوبی شدید، 〖Vo〗_2 max ندرتا افزایش می‌یابد. در طول فعالیت بیشینه، حجم عمده‌ای از اکسیژن، از خون به عضلات فعال انتشار می‌یابد. به طوری که میزان اکسیژن خون سرخرگی از 200 میلی لیتر اکسیژن در لیتر به 30 ـ 20 میلی لیتر اکسیژن در لیتر در سیاهرگ عضلات فعال کاهش می‌یابد. بنابراین یک سازوکار برای توجیه افزایش 〖Vo〗_2 max پس از تمرین، افزایش جریان خون و افزایش رها شدن اکسیژن می‌باشد. براساس نظر محققین، 85 ـ 70درصد از محدودیت در مقادیر 〖Vo〗_2 max مربوط به حداکثر برون ده قلبی است. تحقیقات نشان داده‌اند که افزایش 〖Vo〗_2 max پس از یک دوره تمرینی در ابتدا ناشی از افزایش حداکثر برون ده قلبی است تا افزایش تفاوت اکسيژن خون سرخرگی ـ سیاهرگی. در این ارتباط، بهبود 〖Vo〗_2 max ( از 15/3 به 68/3 لیتر در دقیقه ) پس از 16 هفته تمرینات بدنی، ناشی از 8 درصد افزایش در برون ده قلبی (از 4/22 به 2/24لیتر در دقیقه) و 6/3 درصد افزایش در تفاوت اکسیژن خون سرخرگی ـ سیاهرگی(138 به 143میلی لیتر در لیتر) گزارش شده است(18).
افزایش در حجم پلاسما، از جمله سازگاری‌هایی است که در اثر تمرین در گرما ایجاد می‌شود و به عنوان مهم‌ترین عامل پایداری قلبی عروقی و بهبود تنظیم دما در طول فعالیت‌های طولانی در نظر گرفته می‌شود. افزایش حجم پلاسما پس از تمرین به افزایش سطوح رنین، وازوپرسین و آلبومین مربوط است که باز جذب آب و سدیم را در خون تسهیل می‌کنند. افزایش حجم پلاسما باعث کاهش فشار قلبی عروقی از طریق کاهش معنی دار فشار سرخرگی و فشار سیاهرگی مرکزی و افزایش حجم ضربه‌ای می‌شود. افزایش حجم پلاسما به میزان 300 ـ 200 میلی لیتر 〖Vo〗_2 max را به میزان 4 درصد و زمان رسیدن به خستگی را به میزان 11 درصد افزایش می‌دهد. با این وجود به نظر نمی‌رسد که افزایش حجم پلاسما به همین میزان، افزایش معنی داری در حجم ضربه‌ای افراد تمرین کرده که خود دارای حجم بالایی از پلاسما می‌باشند را ایجاد کند(15). در این راستا نشان داده شد که انجام تمرينات استقامتي با شدت،‌ مدت و تكرار كافي با افزايش ميزان حداكثري ظرفيت جريان خون عضلات اسكلتي همراه است. بعد از اين نوع تمرينات، برون ده قلبي و جريان خون پايين تنه طی فعاليت شديد افزايش می‌یابد. همچنین تمرینات تناوبی سبب افزایش حجم ضربه‌ای می‌شود، تمرینات تناوبی همچنین فعالیت آنزیم‌های هوازی و گلیکولیتیک را در عضلات فعال افزایش می‌دهد که یکی از نتایج افزایش آنزیم‌ها به دست آوردن حداکثر اکسیژن مصرفی می‌باشد(19).
3-2-ظرفیت حمل اکسیژن در خون
میزان حمل اکسیژن به عضلات فعال با میزان هموگلوبین خون رابطه دارد(20). با افزایش 1350 ـ 900 میلی لیتر خون، ظرفیت حمل اکسیژن خون بالامی‌رود و 〖Vo〗_2 max به میزان 4 تا 9 درصد افزایش می‌یابد. افزایش ظرفیت حمل اکسیژن به دنبال تمرینات استقامتی ناشی از افزایش محتوای میوگلوبین و2ـ3 دی فسفوفروکتوکیناز گلیسرات در گلبول قرمز است.افزایش2ـ3 دی فسفوگلیسرات، کاهش غلظت هموگلوبین که نتیجه افزایش نسبتا زیاد حجم پلاسما نسبت به توده گلبول‌های قرمز است را جبران می‌کند. کاهش غلظت هموگلوبین به دنبال تمرینات استقامتی سودمند است چرا که باعث کاهش ویسکوزیته خون شده و مقاومت عروق به جریان خون کاهش می‌یابد(21،22).
4-2-ویژگی‌های عضلات اسکلتی
بعضی از ویژگی‌های عضلات اسکلتی که نقش تعیین کننده‌ای بر مقدار 〖Vo〗_2 max دارند در زیر بررسی شده است.
5-2-شیب انتشار محیطی
براساس نظر هوينگ38 و همكاران، غشا سارکولمی اصلی‌ترین محل مقاومت در انتشار اکسیژن به داخل سلول است. پایین بودن نسبت po2 سلول به خون برای حفظ انتشار مورد نیاز است و بدون شیب انتشار محیطی، برداشت اکسیژن افزایش نمی‌یابد. بنابراین 〖Vo〗_2 max به اثر

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه درباره تمرینات مقاومتی، تمرین مقاومتی، اکسیژن مصرفی، قدرت عضلانی Next Entries منابع پایان نامه درباره تمرین تناوبی، سیستم عصبی، فیزیولوژی، آمادگی بی هوازی