منابع پایان نامه با موضوع اوقات فراغت، مدیریت ورزش، ورزش آموزشی

دانلود پایان نامه ارشد

(زره‌خواه، 1388). چنانچه فعالیت‌های انسان را در 24 ساعت مورد ارزشیابی قرار دهیم به این نتیجه می‌رسیم که در یک شبانه روز فعالیت‌های ما دارای سه بخش است. قسمت اول، کار و تلاش و مشغله شغلی و حرفه‌ای است. تلاش این قسمت بیشتر می‌تواند معطوف به تأمین معاش و برآورده شدن نیازهای مادی فرد و خانواده او باشد. بخش دوم از زندگی ما استراحت و خواب است که منجر به تجدید قوا شده، ما را برای فعالیت روز بعد آماده می‌نماید. و اما بخش سوم را اوقات فراغت تشکیل می‌دهد.
در بخش سوم فرد نه در فعالیت برای امرار معاش است و نه در خواب و استراحت برای تجدید قوا (خدادکاشی، 1384). افراد در این اوقات می‌توانند به کارهای مورد علاقه خویش مشغول شوند و اموری را تجربه کنند که در اوقات دیگر زندگی برایشان امکان پذیر نباشد (زره‌خواه، 1388).
امام علی (ع) می‌فرمایند: فرد با ایمان کسی است که این سه وقت را در زندگی خود داشته باشد. بخشی از آن را به معنویت بپردازد و با پروردگارش مناجات کند، قسمتی در فکر معاش و امورات دنیا بگذراند و قسمتی را به این تخصیص دهد که از لذت‌های حلال و مشروع بهره مند شود.
در جوامع آگاه و سالم مردم تلاش می‌نمایند در ساعات غیر از کار و استراحت، وقت خود را صرف کارهای سودمند داوطلبانه، خدمات اثر بخش رایگان، ساختن، آفریدن، آموختن، پژوهش کردن، فعالیت‌های هنری و مذهبی نمایند. به موازات فعالیت‌های مردمی، فرهیختگان رشته تعلیم و تربیت، سیاست مداران و مدیران کلان و مطیع جوامع با سنجیده‌ترین تمهیدات سیاست‌هایی را پی‌ریزی می‌کنند تا اوقات فراغت مردم بصورت اثر بخش و به نفع جامعه پرگردد (خدادکاشی، 1384). به نظر اپاشوسکی15، اوقات فراغت به طور کامل به دیدگاه‌ها و انگیزه‌های شخصی وابسته است. او بیان می‌کند اوقات فراغت چارچوبی را تشکیل می‌دهد که نمی‌توان تنها تعدادی از فعالیت‌ها را در آن نام برد. به باور او، نمی‌توان بسیاری از فعالیت‌ها را به صورت کاملاً واضح در قالب اوقات فراغت گنجاند. برای مثال سرگرم شدن یک مادر خانه دار با فرزندانش، برای مادر یک وظیفه است، اما برای پدری که شاغل است، تفریح یا گذران اوقات فراغت به حساب می‌آید. خواندن کتاب برای یک شخص، سرگرم کننده و برای شخص دیگر مشقت بار است. در نتیجه اوقات فراغت جنبه کاملاً شخصی دارد (جلالی فرهانی، 1390).
احساس رضایت یکی از ویژگی‌های فراغت است؛ جستجوی سرگرمی برای فراغت تا آنجا اهمیت دارد که اگر رضایت خاطر فراهم نشود مفهوم خود را از دست می‌دهد. از این جهت اوقات فراغت به دو نتیجه منتهی می‌شود یکی اینکه از طرفی باعث شکوفایی و بارور نمودن شخصیت فرد می‌گردد و از طرف دیگر باعث انهدام و تخریب روحیات و شخصیت افراد را فراهم می‌نماید. لذا در اینجا اوقات فراغت سالم و سازنده می‌بایست از اوقات فراغت ناسالم و تخریب کننده از یکدیگر تفکیک شوند. از نتایجی که اوقات فراغت سازنده منتج به آنها ‌شود می توان به رفع خستگی و تجدید قوا، گریز از واقعیت ملال آور روزانه و بالاخره رشد و تعالی فرد را نام برد (سلیمانی،1388). دو مازیه16 جامعه شناس فرانسوی هم یکی از اهداف و نتایج فعالیت های اوقات فراغت را به ظهور رساندن استعدادها و خلاقیت‌های فردی دانسته و این اوقات را به سه بعد تقسیم می کند:
1) بعد استراحت: برای رفع خستگی و جبران صدمات جسمانی و روانی ناشی از هیجانات مداوم کار.
2) بعد تفریح و سرگرمی: برای رفع خستگی ناشی از یکنواختی وظایف روزانه در محل کار، اداره یا منزل.
3) بعد شخصیت: زیرا فراغت انسان را از امور روزمره و فعالیت های یکنواخت کاری و قالبی شدن امور روزانه می رهاند، استعدادهای جسمی و ذهنی فرد را پرورش می دهد و از همین طریق در شکل گیری شخصیت فرد موثر خواهد بود (هی‌وود17، 1393).
در بعد مفاهیم ذهنی اوقات فراغت به چهار موضوع برخورد خواهیم داشت که عبارتند از: اوقات فراغت به عنوان بازمانده وقت، اوقات فراغت به عنوان فعالیت، اوقات فراغت با مفهوم عملکردی و اوقات فراغت به عنوان آزادی عمل. در مورد اوقات فراغت بعنوان وقت بازمانده منظور اوقات غیرموظف می‌باشد. پس در اینجا وقت بازمانده پس از وقت کار می باشد. شخص می تواند با آزادی نسبی در این زمان، اوقات خود را صرف نماید. اما در مفهوم اوقات فراغت به عنوان فعالیت منظور این است که شخص در وقت آزاد خود در فعالیت های مورد علاقه خود شرکت داشته باشد. در مفهوم عملکرد، اوقات فراغت عبارت است از فعالیت‌هایی که برای شخص و جامعه مفید می‌باشند، لذا در وقت آزاد، فعالیت‌هایی را انجام می دهد که نتایج درمانی، آرام بخش و جبرانی بدنبال داشته باشد. در انگارش اوقات فراغت بعنوان آزادی عمل منظور این است که انسان زمانی دارای اوقات فراغت است که از پایبندی به دیگر لایه ها رها باشد. بنابراین در این اوقات فرد با آزادگی، خویشتن خویش را بروز خواهد داد(همان).
همچنین اوقات فراغت ساعاتی است که برای تمدید قوا، رفع خستگی، استراحت، تفریح و لذت از زندگی به کار گرفته می شود. البته شاید این مقوله، از نظر بسیاری از افراد چندان مهم وبا ارزش تلقی نشود اما به جرأت می توان گفت همان طور که نوع شغل و میزان دقت و توجه افراد به شغلشان در زمان انجام آن می توان باعث رشد و توسعه جامعه شود، به همان نسبت چگونگی گذران اوقات فراغت و اختصاص دادن زمان خاص به شکل صحیح و منطقی به اوقات فراغت هم می تواند در جای خود باعث رشد و ارتقای تک تک افراد در زندگی شخصی و اجتماعی شود (یمینی‌فیروز، 1391).
جرج باتلر18 معتقد است: تفریحات سالمی که افراد در اوقات فراغت خود انجام می ‌دهند، موجب انبساط روانی، رشد و توسعه شخصیت، ممانعت از جنایت، مشارکت اجتماعی و احساس مسئولیت می‌شود و سلامت جسمانی، اخلاقی و اقتصادی شخص را فراهم می‌سازد. در اثر گذر این گونه اوقات فراغت، منافع فردی، گروهی، اجتماعی تأمین می‌شود. این مزایا شامل حال کودکان، بزرگسالان، پسران، دختران، زنان و مردان می‌شود (جلالی فرهانی، 1390).
از مجموعه تعاریف، عناوین و نظریات مطرح شده پیرامون اوقات فراغت نکات مشترک زیر را می‌توان بدست آورد:
1- اوقات فراغت مخصوص قسمتی از اوقات آزاد فرد است نه زمان کار.
2- با پیشرفت صنعت و تکنولوژی اوقات فراغت افراد افزایش یافته و از اهمیت بیشتری برخوردار می‌باشد.
3- نحوه گذران اوقات فراغت برای افراد امری آزاد و انتخابی است.
4- در نتیجۀ گذران اوقات فراغت نوعی رضایت خاطر، آرامش و رفع خستگی حاصل می‌شود.
5- فعالیت‌های اوقات فراغت بسته به فراغت‌گر تعریف می‌شود.
6- باید در این زمان افراد را به دور از هر گونه تعهد شخصیت اجتماعی، خانوادگی و مذهبی دانست.

2- 3 تفریح
تفریح در فرهنگ دهخدا گردش کردن، شادی کردن، سپری کردن اوقات فراغت با فعالیت‌های فرح بخش تعریف شده است؛ امروزه تفریح و گذران مناسب اوقات فراغت وسیله‌ای مؤثر برای پرورش قوای فکری، جسمی و اخلاقی افراد بوده و عاملی برای جلوگیری از کج روی‌های اجتماعی محسوب می‌شود (رحمانی و همکاران، 1385). این واژه به عنوان مفهومی متضاد با کار و دریافت دستمزد، در دوران انقلاب صنعتی، توسط کارکنان و کارفرمایانی که به دنبال راهی برای تجدید قوا در پی‌ساعت‌های متمادی کار پر زحمت بودند، به کار برده شد (کشگر و احسانی، 1392). در همین ارتباط بوچر19 در کتاب مبانی تربیت بدنی، برای تفریح شش هدف را ذکر می‌کند که در واقع فعالیت‌های مربوط به اوقات فراغت را شرح می دهند:
– فعالیتی است که به طور خصوصی و با میل شخصی انجام می‌شود.
– روابط انسانی در آن آزاد است.
– علاقه فرد در آن مطرح است و مهارت او افزایش می‌یابد.
– بهداشت و آمادگی بدنی را به همراه دارد.
– موجب بروز خلاقیت و اظهار وجود می‌شود.
– شرایط مناسب محیطی را برای گذران اوقات فراغت فراهم می‌سازد (آوست و ایوچر، 1374).
در واقع تفریح به فعالیت‌هایی که در اوقات فراغت معمولاً با هدف لذت بردن انجام می‌شود، برمی‌گردد. گرام و کلار20 (1979) تفریح را پاسخ هیجانی مثبت ناشی از شرکت در یک فعالیت تفریحی می‌نامند که بوسیله فرد یا سازمان دیگری فراهم شده است و رضایت درونی و احساس خوب بودن از نتایج این شرایط هیجانی است. تفریح یکی از تجربیات اوقات فراغت است که در آن گزینه ها و نتایج مورد انتظار مشارکت بر عهده خود شخص است. فعالیت‌های تفریحی با نام فراغت از کار، دوباره سازی انرژی برای کار یا فعالیت مثبت انجام شوند و شامل فعالیت هایی هستند که از دیدگاه اجتماعی پذیرفتنی باشند. تفریح اقداماتی است که به منظور سرگرمی و لذت بردن از لحظه ها صورت می‌پذیرد. معمولاً، تفریح در ارتباط با فعالیت های اختیاری، سازمان دهی شده، رهایی اجتماعی و سرگرمی می‌باشد که در زمان وقت آزاد رخ می‌دهد (کسینگ21،2012 ). انجام فعالیت تفریحی به صورت انتخابی و داوطلبانه است. بازی هم یک جور تفریح است اما بازی تنها فعالیتی نیست که می‌توان به عنوان تفریح انجام داد (کسینگ، 2010).
در یک جمع‌بندی کلی می‌توان گفت: تفریح با فعالیت سرو کار دارد، اشکال مختلفی دارد، در طی فراغت رخ می‌دهد، با احساس رضایت برانگیخته می‌شود، شبیه بازی است، دارای تولیدات جانبی است. در واقع در برنامه‌ریزی تفریحی، هدف ایجاد فرصت برای اشخاص است تا از بین فعالیت‌های مختلف آن چه را دوست دارند انتخاب کنند و سپس به شرکت کنندگان کمک می‌شود تا به عنوان نتیجه، تجربه‌ای مثبت بدست آورند. (کشکر و احسانی، 1392).

2 -4 ورزش تفریحی
ورزش را می‌توان باچند مشخصه کلیدی شناسایی کرد. این مشخصه ها عبارتند از: فعالیت‌های بدنی ( قدرت، چابکی، سرعت)، ساختار و قوانینی که فضا و زمان را مورد توجه قرار می‌دهند، رقابت یا سوگیری به سمت هدف حتی با وجود رقبا یا به تنهایی و بدون آنها، قابل پیش بینی نبودن نتایج (کشکر و احسانی، 1392). از طرفی ورزش تفريحي، شکلی از فعالیتهای جسمانی یا حضور منظم درفعالیت‌های فيزيكي است که سلامت بدنی و روانی را بهبود بخشیده، روابط اجتماعی را شکل داده و یا منجر به نتایج مثبت میشود و شامل ورزشهايي به منظور ارتقاء آمادگي جسماني و مفرح است و شامل پنج نوع برنامه ورزش آموزشي، ورزش غير رسمي، ورزش درون بخشي، ورزش برون بخشي و ورزش باشگاهي می شود( سند راهبردی نظام جامع توسعه تربیت بدنی و ورزش کشور، 1382).
گذران اوقات فراغت به گونه مناسب و از راه تفریحات سالم و به ویژه ورزش تفریحی، اثرهای مثبت فراوانی بر شخص و جامعه دارد که عبارتند از:
منافع شخصی- رهایی از فشار و تنش، سلامت جسمی، بهداشت روانی، رشد مهارت، خلاقیت، خود شکوفایی، یادگیری، رشد شخصیت و غیره.
منافع اجتماعی- تقویت خانواده، توسعه روابط دوستانه، افزایش بهره‌وری عمومی، بهبود بهداشت عمومی، پرورش روحیه اجتماعی.
منافع اقتصادی- افزایش کار و اشتغال، توسعه نواحی روستایی، گسترش رفاه عمومی، توسعه تأسیسات و خدمات.
منافع محیطی- جلوگیری از اشغال اراضی، گسترش آموزش محیطی، توسعه فرهنگ زیست محیطی، توسعه همکاری میان نهاد های شهری و محیطی(جلالی فرهانی، 1391).
وپ و دیکرت22 (2005) ورزش‌های تفریحی را ورزش برای حداکثر مردم نامیده اند که با توجه به تنوع فراوان آن را به ورزش برای همه تبدیل کرده است.
برای درک کامل تأثیر ورزش به عنوان یکی از عناصر حیاتی اوقات فراغت(شکل2-1)، الگوی مدیریت ورزش اوقات فراغت همه حوزه‌های مدیریتی و سازمانی ورزش را در بر می‌گیرد. در پایه‌ی آن بیش‌ترین میزان مشارکت شامل ورزش‌های آموزشی و تفریحی مشاهده می‌شود. هرچه به سمت قله سلسله مراتب بالا می‌رویم، میزان مشارکت کاهش می‌یابد

شکل 2-1 هرم مدیریت ورزش (کشکر و احسانی، 1392)

ورزش آموزشی (پرورشی): ورزش آموزشی، در جامعه و در نظام‌های آموزشی خصوصی و دولتی شامل مهد کودک، کودکستان، دوره‌ی ابتدایی، راهنمایی، دبیرستان، پیش دانشگاهی، دانشکده و دانشگاه ارائه می‌شود.

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه با موضوع ورزش‌های تفریحی، اوقات فراغت، علوم اجتماعی Next Entries منابع پایان نامه با موضوع سرمایه اجتماعی، سرمایه اقتصادی، اوقات فراغت