منابع پایان نامه با موضوع ارتباط مؤثر، فرهنگ و تمدن، علوم اجتماعی، محصولات زراعی

دانلود پایان نامه ارشد

بودن و صمیمانه بودن آن است، وجود ندارد. در مقابل در اين نوع ارتباط، نقايص مربوط به محدودیت‌های مكانى و زمانى به‌کلی مرتفع می‌شوند.
اين نوع ارتباط داراى ویژگی‌هایی است كه در انواع ديگر ارتباط وجود ندارند:
الف. سرعت انتشار، سريع و آنى بودن ارتباط؛
ب. مداومت انتشار؛ يعنى فعاليت بدون انقطاع در تمام شبانه‌روز؛
ج. وسعت جهانى و حوزه انتشار (گستردگى)؛
د. فراوانى و گوناگونى محتوا. (معتمدنژاد، ص 63)
با پیچیده‌تر شدن جامعه، اعمال صرفاً نمادی رو به افزایش می‌گذارد و عده‌ی کسانی که توانایی‌شان در تأثیر بر نمادها تعیین‌کننده‌ی پاداش و تنبیه آنان است افزون می‌شود درحالی‌که افراد قبایل اولیه بخش اعظم محیط خود را با تولید اشیاء- محصولات زراعی، گوسفندان و پوست حیوانات- و تأثیر در آن‌ها کنترل می‌کردند، در اغلب جوامع جدید صنعتی بسیاری از موفقیت‌ها در گرو مهارت در چرخاندن کلمات است. (میلر ص24)
هر عمل ارتباطی، لزوماً، بعدی ارزشی دارد و از مقدمات اخلاق یا زیباشناختی یا هردو سرچشمه می‌گیرد. ما نه‌تنها درصدد آنیم که دریابیم ارتباطات چگونه افراد را برمی‌انگیزد، بلکه، به این مسئله نیز می‌اندیشیم که رفتار آن‌ها بر ایشان خوب هست یا نه. ازلحاظ اهمیتی که این مسائل ارزشی دارند، نحوه‌ی ارتباط آن‌ها را با ابعاد رفتاری ارتباط کلامی نیز مهم است. (میلر ص25)
برلو در سال 1960 چنین نوشت: خلاصه این‌که ما ارتباط می‌گیریم تا تأثیر کنیم – تا بعد اثر نهیم. در تحلیل ارتباط، در کوشش برای بهبود توان ارتباطمان، اولین سؤال لازم این است که ارتباط گیر چه نتیجه‌ای برای پیام منظور نظر دارد؟ از نظر تأثیر بر محیط در تلاش تحقق بخشیدن به چیست؟ می‌خواهد دیگرآنچه چیز را باور کنند، یا انجام دهند یا بگویند؟ به تعبیر روانشناسی، درصدد است چه پاسخی به دست آورد؟ (میلر ص 30)
2.2.1.2. ارتباط کلامی
يكي از مواهب بزرگ خداي سبحان بر آدمي استعداد سخن گفتن است. چه آن‌که آدمي با سخن گفتن آنچه را كه در درون خويش دارد آشكار مي‌كند و مقصود خويش را با سخن گفتن بيان مي‌كند. قرآن كريم به اين ويژگي انسان تكيه نموده و فرموده است: «الرَّحْمَنُ * عَلَّمَ الْقُرْآنَ * خَلَقَ الإنْسَانَ * عَلَّمَهُ الْبَيَانَ».28
بيان يعني ظاهر نمودن، با زبان انسان مكنونات ضمير خودش را، امور پنهاني كه در ضميرش است براي ديگري آشكار مي‌كند و آن ديگري براي او آشكار مي‌كند.
و در سوره بلد هم به اين نعمت مهم تصريح نموده است:«أَلَمْ نَجْعَلْ لَهُ عَيْنَيْنِ * وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ».29
ازاین‌روي گفته مي‌شود: اصل استعداد و قدرت بر سخن گفتن امری خدادادي است كه به لطف خود، در آفرينش انسان به وديعت نهاده است، اما شکل گرفتن، فعليت يافتن و شكوفايي آن به صورت‌های مختلف و پيدايش زبان‌ها و لغت‌هاي گوناگون، شكل قراردادي دارد. (پاکزاد، ص 22)
ازآنجاکه آدمي در رساندن مافي‌الضمير خويش ناگزير به تكلم است و اندوخته‌هاي علمي خويش و تجربيات زندگي را به‌وسیله مهم‌ترین نعمت الهي كه همان سخن گفتن است ارائه مي‌دهد و بسياري از تنش‌ها و چالش‌هاي زندگي را با گفتار بايد حل‌وفصل نمايد روشن مي‌شود سخن گفتن در زندگي آدمي نقش غیرقابل‌انکاری دارد و از اهميت بالايي برخوردار است كه خدا اين نعمت خدادادي (استعداد سخن گفتن را) را نصيب انسان‌ها نموده است. شهيد مطهري در اهميت سخن گفتن مي‌فرمايد: «این‌که انسان با حيوان‌ها متفاوت است، به‌موجب همان استعدادي است كه در او براي گفتن و نوشتن نهفته شده است. يعني اگر همين يك استعداد را از انسان بگيريم انسان با حيوانات فرقي نمي‌كند. اگر بيان و قلم نبود انسان تا دامنه قيامت همان وحشي اوليه بود، محال بود به‌اصطلاح امروز، فرهنگ و تمدن به وجود بيايد، چون فرهنگ محصول تجارب بشر است، با بيان، انسان آنچه را كه تجربه مي‌كند و مي‌آموزد به همزمان‌های خودش منتقل مي‌كند، كه قلم هم اين خاصيت را دارد.» (همان، ص 22)
سؤال اساسي كه ما در اين قسمت از بحث به دنبال آن هستيم پاسخ به اين مطلب اساسي است كه قرآن كريم چه نوع مهارت‌هايي را براي ارتباط كلامي ميان فردي مؤثر ارائه داده است تا آدمي در پرتو آن مهارت‌ها توان يابد، در گفتگوي خويش با همنوع خود به مقصود و مطلوبش برسد و پيام خود را به‌راحتی به ديگران برساند.
مهارت در فرهنگ فارسي عمید به معناي زيركي و رسايي در كار، استادي و زبردستی آمده است؛ و در لغت‌نامه دهخدا به معناي، ماهر بودن در كار، استادي، زيركي، چابكي و زبردستی آمد.
با توجه به معناي لغوي واژه مهارت، مهارت ارتباط كلامي در اصطلاح عبارت است از آنكه آدمي در پرتو شناخت صحيح و رفتار درست به توانايي لازم در انتقال پيام و خواسته‌های ما في الضمير به مخاطب دست يابد. ارتباط ميان فردي، فرايندي است كه در آن، اطلاعات، مفاهيم و احساسات را با پیام‌های كلامي و غيركلامي با ديگران در میان مي‌گذاريم. (هارجی و دیگران، ص 448.) به تعبير ديگر: ارتباط هر عمل متقابلي است كه شامل انتقال پيام باشد. (پاکزاد، ص 22)
ارتباط ميان فردي نشانه هويت و تكامل آدمي است. ارتباط مؤثر موجب شكوفايي افراد و به فعليت رسيدن استعدادها و بهبود كيفيت روابط و رسيدن به آسايش در زندگي دنيايي است. به همين خاطر در آموزه‌هاي ديني بر ارتباط مؤثر تأكيد شده است. بديهي و آشكار است كه مهم‌ترین راه برقراري ارتباط انسان‌ها، ارتباط كلامي است.

2.2.1.3. ارتباطات غیرکلامی
ارتباطات غیرکلامی عبارت است از کلیه پیام‌هایی که افراد علاوه بر خود کلام، آن‌ها را نیز مبادله می‌کنند. طرز قرار گرفتن، راه رفتن، ایستادن، حرکات چهره و چشم‌ها، لحن صدا، طرز لباس پوشیدن، جملگی نشانه‌های ارتباطات غیرکلامی هستند؛ بنابراین توجه به کلیه موارد فوق می‌تواند در نحوه ارتباط با مخاطب  و جذب وی مؤثر واقع شود. مخاطب در بدو دیدن شما درباره نشانه‌های غیرکلامی در مورد شخصیت شما قضاوت می‌کند. لذا باید تلاش نماییم تا شخصیت مثبتی بر ذهن وی از خود به‌جای گذاریم تا در مورد شما قضاوت خوبی داشته باشند.
اصولاً در مراودات اجتماعی بیشتر بر نشانه‌های  غیرکلامی اعتماد می‌کنند تا بر نشانه‌های کلامی. برخی از مهم‌ترین نکات در ارتباطات غیرکلامی که مرتبط با ارتباطات کلامی نیز هستند عبارت است از:
• نشانه‌ها یا راهنمایی‌های بیانی
• بلندی یا شدت صدا
• تعداد کلمات ادا شده دریک زمان معین یا ضریب سخنگویی
• کیفیت صدا (یحیایی ایله ای، ص 22)

2.2.2. رویکردها به رابطه دین و رسانه
دین برای ورود به زندگی مردم و آشنا شدن مردم با آن، باید منتشر شود. دین از رسانه‌ها در جهت انتشار و گسترش خود استفاده کرده است. تولد دین در بستر رسانه‌ای زمان خود سبب پذیرش رابطه و هماهنگی دین با این رسانه‌هاست اما در حال حاضر باوجود رسانه‌های مدرن موقعیت جدیدی در برابر دین و مبلغان دینی به وجود آمده که سؤال‌های مختلفی را ایجاد کرده است. با پیدایش و گسترش رسانه‌های جدید كه محصول تمدن غرب شمرده مي‌شوند، سال‌ها است ذهن بسیاری از پژوهشگران و متخصصان علوم دینی و شماری از متفكران حوزه علوم اجتماعی به این نكته معطوف گشته كه نسبت میان دین و رسانه چیست؟ و نحوه تعامل این دو باهم چگونه است؟ آیا بین دین و نهاد رسانه سازگاری و همگرایی وجود دارد یا هر یك به‌نوعی در تقابل و تضاد با دیگری است. البته ریشه این سؤالات به یکی از اصلی‌ترین سؤال‌های حوزه علوم انسانی که در باب چگونگی ارتباط سنت و تجدد است برمی‌گردد.
گروهی ذات رسانه را سکولار برمی‌شمارند و برخی دیگر بر گریزناپذیری ساحت رسانه از دین سخن می‌گویند. برخی دین را در رسانه محدود به قلمرو اخلاق و هنجارها می‌کنند و دسته‌ای دیگر همه‌ی اضلاع و ابعاد دین را در رسانه معاصر مؤثر برمی‌شمارند. عده‌ای معتقدند پیوند میان حوزه‌ی دین و رسانه دیرینه است و از چاپ انجیل به‌عنوان اولین کتاب چاپی جهان در 1453 از جانب گوتنبرگ اشاره می‌کنند اما برخی نقطه‌ی عطف در مطالعات دین و رسانه را به سال 1955 ارجاع می‌دهند که پارکر و باری نخستین اثر برجسته‌ی در این دوره را نگاشتند. همین دسته ظهور پدیده‌ی تله ونجلیسم (televangelism تبشیرگری تلویزیونی) در اواسط دهه‌ی 1970 را اوج مناقشات و بررسی‌ها نسبت میان دین و رسانه برشمردند. (پورحسن، ص 64)
در سال 2008 اثری با عنوان دین، رسانه و فرهنگ در 240 صفحه توسط انتشارات راتلج در امریکا به چاپ رسید که مجموعه مقالاتی از نویسندگان گوناگون است. در مقدمه‌ی این اثر اهمیت دین و فرهنگ در حوزه‌های اجتماعی و سیاسی و نیز در قلمرو رسانه بیان می‌شود که تنها چند فقره‌ی اساسی آن را ذکر می‌کنم:
– محققان عرصه‌ی رسانه، برای بررسی فرهنگ نیازمند بررسی یکی از ابعاد مهم فرهنگی انسان، یعنی دین هستند.
– پرسش اصلی مطالعه‌ی دین، رسانه و فرهنگ این است که چگونه دین به‌عنوان عاملی نیرومند توانسته، دنیای افراد مختلف و حتی جوامع مختلف را به هم پیوند زند.
– چرخش فرهنگی در دهه‌ی هفتاد سبب شد تا مطالعه‌ی دین و رسانه را در چارچوب جدیدی قرار دهند.
– رسانه‌ها دیگر تنها وسیله‌ی انتقال اطلاعات و تعریف واقعیت نیستند… بلکه دین و فرهنگ را باید موردتوجه قرارداد. (همان، ص 65-66)
آیا باید رسانه را به‌مثابه‌ی امری قدسی و دینی نگاه کرد یا رسانه ذاتاً امری سکولار و غیردینی است؟ این پرسش، محور تمام مطالعات و پژوهش‌ها در حوزه‌ی رسانه و دین است. کری30 در مجله‌ی رسانه و دین31 اعتقاد دارد که دین معقول‌ترین موضوع در ارتباطات و رسانه است. وی اعتقاد دارد که همه‌ی فرهنگ‌ها و ارتباطات ذاتاً دینی‌اند.
كنكاش در نسبت دین و رسانه و به تعبیر دیگر یافتن فصلی مشترك میان مطالعات دو حوزه مهم دینی و رسانه‌ای، فرصت مباركی است تا نخست موضوع در هر دو حوزه چنان‌که بایسته است، مطرح شود و سپس ارائه دستاورد اندیشه‌ورزي‌های موجود و بیان نیازها، سمت‌وسوی تكاپوهای آینده را نشان دهد.
بررسي‌های تاریخی نشان مي‌دهند كه رسانه‌ها بیش از آن‌که مولود دین باشند به تقویت دین‌داری كمك كرده‌اند و مهم آن است كه حاملان و عاملان این دو نهاد نماد ساز ظرفیت‌های یكدیگر را با توجه به واقعیت خودشان شناسایی كرده و به خدمت بگیرند تا به درك و شناخت انسان از جهان پیرامون خود معنا بخشند. رسانه‌‌‌ها بنا به تحقیقات بسیار، مقوم دین‌داری در دوره‌های مختلف بوده‌اند به‌طوری‌که پیوند این دو به زمان‌های بسیار دور یعنی نخستین روایت‌ها از اسطوره‌ها و دیوارنوشته‌ها و سنگ‌نبشته‌ها برمی‌گردد. نگارش كتب عهد عتیق و جدید به‌عنوان نماد هزاران سال پیوند میان دین و ارتباطات تلقی مي‌گردد. حضور دین و آثار دینی در هنر، موسیقی، نسخ خطی و نقاشی به سال‌های بسیار دور برمي‌گردد. باید دانست که گوهر ادیان توحیدی پیام الهی است كه به پیامبران مأموریت داده‌شده است تا آن را به گوش انسان‌ها برسانند. پیام الهی، به‌ویژه در اسلام، با بهره‌گیری از مهم‌ترین وسیله ارتباطی آن روزگار، یعنی كلام فصیح و بلیغ، با استفاده از همه ظرفیت‌های بیانی و برترین شیوه‌های هنری، در اختیار انسان‌ها قرارگرفته است. استفاده از انواع مثل‌ها و داستان‌ها و بیان تاریخ گذشتگان در كتابی كه هدف اصلی آن دعوت انسان‌ها به‌سوی خداست، نشان‌دهنده بهره‌گیری از همه ابزارهای مناسب و در صورت لزوم تغییر كاربری آن‌ها، برای انتقال پیام الهی است. پیامبر اكرم نیز برای ابلاغ پیام الهی از برترین شیوه‌های ارتباطی روزگار خود سود جست، تربیت‌یافتگانِ نمونه خود را برای ابلاغ پیام به دیگر شهرها و قومیت‌ها اعزام و سران حكومت‌های بزرگ و كوچك آن روزگار را به اسلام دعوت كرد و از همه وسایل ارتباطی مهم آن روزگار بهره گرفت تا وظیفه ابلاغ پیام الهی را به بهترین نحو انجام دهد. مسجد، اذان، خطبه، نامه و ارتباطات چهره به چهره شیوه‌های ارتباطي‌ای بودند كه پیامبر اسلام از آن‌ها سود جست تا جامعه اسلامی را از سازوکار مناسب درونی و بومی ارتباطی برخوردار سازد. البته این شیوه‌ها در ادیان گذشته نیز به گونه‌های دیگری وجود داشت.
در ابتدا باید در نگاه خود به دین یک بازبینی داشته باشیم. دی

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه با موضوع دوره مشروطه، مطالعه تطبیقی، انقلاب اسلامی، دوره پهلوی Next Entries منابع پایان نامه با موضوع ارتباط مؤثر، کارکردگرایی، زمان پیامبر، تضاد و تقابل