منابع پایان نامه با موضوع آسیب شناسی، نمایشنامه، یونان باستان

دانلود پایان نامه ارشد

تعیین کننده ای در جامعه و برقراری با مخاطب خویش داشته باشد. تئاتر می تواند آموزش دهد. می تواند سرگرم کند، می تواند فرهنگ ملی را غنی بخشد. می تواند هویت قومی و منطقه ای را حفظ کند، می تواند زبان و ادبیات کشور را شکوفا سازد و در مجموع همه این ها می توان گفت تئاتر می تواند سطح شعور و آگاهی جامعه خویش را بالا ببرد و این یعنی بالا رفتن سطح فرهنگ و دستیابی به شخصیت و هویت مطلوب. تئاتر در کشور ما با وجود اینکه سال هاست در کشور حیات یافته، هنوز ارتباط لازم را با جامعه خویش برقرار نکرده است و نتوانسته تعداد مخاطبان خود را چندان افزایش دهد.بنابراین باید با استفاده از شگردهای تبلیغاتی اهمیت تئاتر در جامعه را پررنگ کرد. براین اساس لزوم آسیب شناسی بازار تبلیغات تئاتر و بررسی ایده های تبلیغاتی بکار گرفته شده برای آن در تئاتر دولتی و خصوصی ضروری می باشد. با بررسی این آسیب شناسی میتوان مخاطب بیشتری در سالن ها داشته باشیم و به دنبال آن گیشه ها رونق گیرد، بدین ترتیب با بهبود وضعیت فروش و رفاه هنرمندان امید آن خواهد بود که کیفیت آثار بالا رود.

اهداف تحقیق
تحقیق و مطالعه ی راهبردی درباره نقاط ضعف و قوت مقوله ی تبلیغات و بازاریابی تئاتر و بررسی ضرورت تبیین ایجاد اتاق فکر، مخاطب شناسی، نیاز شناسی و آسیب شناسی بازار تئاتر و ضرورت جلب توجه جوامع دانشگاهی به مقوله ی بازاریابی تئاتر به مثابه ارائه حداقل 2 واحد درسی

سوال تحقیق
-آیا تبلیغات جامع در تئاتر میتواند در جلب مخاطب گسترده به سالن ها موثر واقع شود؟
تعریف واژگان و مفاهیم
“تبلیغ”: تبلیغ عبارت است از برقراری ارتباطی غیر شخصی از طریق رسانه های مختلف برای متقاعد ساختن یا تاثیر گذاشتن بر اذهان عمومی (آقا داود، 1381)
“تبلیغات”: تبلیغات عبارت است از ارتباط و معرفی غیرشخصی محصول یا خدمت از طریق حاملهای مختلف در مقابل دریافت وجه برای موسسات انتفاعی یا غیر انتفاعی، یا افرادی که به نحوی در پیام مشخص شده اند (آذین، 1381).
“تئاتر”: تئاتر از کلمه یونانی ” تئاترون ” به معنی تماشاخانه یا محل تماشا گرفته شده است و شامل انواع مختلفی چون ” نمایش زنده با بازیگر، نمایش‌های عروسکی، پانتومیم، تئاتر تلویزیونی، اپرا، باله، نمایش‌های موزیکال، نمایش رادیویی، نمایش‌های آئینی (به شرط داشتن ساختار روایی) و شکل‌های خاصی از نمایش‌های سنتی ملل و اقوام (برای نمونه: نقالی، پرده‌خوانی، نمایشنامه‌خوانی، تخت حوضی، تعزیه در ایران و نمونه‌های متعدد دیگری می‌باشد) (آقا داود، 1381).
“مخاطب تئاتر”: واژه مخاطب، مدت هاست که در فرآیند ارتباط جمعی اصطلاح رایجی است برای اشاره به دریافت کنندگان در مدل ساده خطی (منبع، مجرا/کانال، پیام، دریافت کننده، بازخورد) که توسط پیشگامان حوزه رسانه پژوهی ارائه شده است. به طور کلی مخاطب به طور ساده به خوانندگان، بینندگان، شنوندگان یکی از رسانه ها یا هر محتوا و نمایشی اشاره دارد (آذین، 1381).
واژه مخاطب، یکی از شاخه های موضوع مطالعه ارتباطات جمعی و نیز یکی از حوزه های اصلی پژوهش های تجربی را مشخص می سازد. مخاطبان محصول زمینه اجتماعی هستند که به ایجاد علایق فرهنگی، فهم ها و نیازهای اطلاعاتی مشترک می انجامند و هم واکنشی به الگوی خاص شرایط رسانه ای.
به طور کلی مخاطبان1 گروهی از مردم هستند که با یک اثر هنری و یا هر رسانه دیگری مواجه می شوند. در واقع مخاطبان افرادی هستند که مورد خطاب یک پیام قرار می گیرند.در یک رویداد ارتباطی بسیار ساده، شخص مقابل فرستنده پیام را مخاطب می نامند، در تعابیر علوم ارتباطات، مخاطب را متناسب با درجه آگاهی و شناخت مندی به مخاطب عام، ساده، کم سواد، متخصص، ویژه و یا مخصوص تقسیم کرده اند (ابوالحسینی چیمه، 1384).

روش تحقيق
تحقیق حاضر از نوع کاربردی می باشد زیرا نتایج حاصل از آن می تواند مورد استفاده​ی مدیران و مسئولین حوزه تئاتر قرار گیرد و در نتیجه می توانند به این نکته پی ببرند که چه عواملی در تبلیغات بر جذب مخاطب تاثیرگذار می باشند. همچنین از نظر متغیر، شامل متغیرهای کیفی بوده و از نظر شيوه گردآوري اطلاعات تحقيق توصيفي از نوع پیمایشی است.

چارچوب نظری
جامعه آماری تحقیق حاضر دربرگیرنده کلیه مخاطبان گیشه تئاتر شهر تهران می باشد. بنابراين جهت محاسبة حجم نمونة مورد نياز براي پژوهش از جدول مورگان و دیگران استفاده گردید. روش نمونه گیری مورد استفاده در این تحقیق، نمونه گیری تصادفی است. در اين تحقيق از پرسشنامه با سوالات بسته استفاده شده است. در سوالات پرسشنامه مقياس 5 نقطه اي استفاده شده است. در این تحقیق جهت تجزیه و تحلیل داده‌های جمع‌آوری شده از دو روش آمار توصیفی و استنباطی استفاده شده است.

محدودیت ها
تحقیقات بسیاری در زمینه تئاتر انجام شده است اما در هیچ یک از آن تحقیقات به تاثیر تبلیغات و پیامدهای آن در تئاتر و جذب مخاطب اشاره نشده است. همچنین تحقیقات فارسی در این زمینه بسیار محدود می باشد.

فصل اول:
مطالعات نظری تئاتر

بخش اول-تئاتر
1-1 تعریف تئاتر
واژه‌ی theatron یونان باستانی است، به معنای محل اجرای تئاتر و theatroma به معنای تماشاست. تئاتر نمایش صحنه ای است با رخدادی درونی و بیرونی به مثابه ی ارتباط هنری بین بازیگر و تماشاگر (پاکباز، 1385: 261). از واژه ی تئاتر در زبان آلمانی هم، می توان محل نمایش را منظور نظر داشت و هم پروسه بازی تئاتر و همچنین گروهی از بازیگران را که کار تئاتر را انجام می دهند، یعنی گروه نمایشی (اسلین، 1918: 167 ).
منظور از تئاتر، يک مجموعه‌ی هنری يا يک نظام سازمان‌يافته‌ی هنری است که پيش از هر چيز به متن يا نمايشنامه و سپس به کارگردان نياز دارد و شامل بازيگری، صحنه‌آرايی، مجسمه‌آرايی، موسيقی، سخنوری، نورپردازی، نقاشی، معماری… می‌شود. اگر عبارت ” هرگاه A نقش B را برای C بازی کند یک نمایش شکل گرفته است ” را برای تعریف نمایش بپذیریم وابستگی غیر قابل انکار هنرهای نمایشی به سه مقوله (بازیگر، نقش و تماشاگر) مشخص می‌شود.[۳]براین اساس تئاتردر ساده‌ترین تعریف شکلی از نمایش است که علاوه بر این سه عامل وابسته به عوامل دیگری چون ” محل نمایش، متن نمایشی، زمان اجرا و فرایند تولید تا ارائه دارد” با این تعریف نمایش‌های غیر داستانی در ردیف تئاترها قرار نمی‌گیرند. تئاتر امروزه از نظر ساختار و شکل ارائه گستردگی فراوانی یافته و شکل‌های گاه بدیعی چون (تئاتر خیابانی، تئاتر محیطی، تئاتر مواجه، تئاتر پوچیو…) که برخی از آنها در شکل اجرا و تعدادی نیز در ساختار نمایشنامه دست به نو آوری زده‌اند. تئاتر کلاسیک چهار نوع دارد: تئاترگفتاری که تراژدی – کمدی و نمایش از انواع آن هستند، تئاتر موزیکال که شامل اپرا، اپرت و موزیکال می شود، (رقص –تئاتر) یا بالت و در نهایت تئاتر عروسکی (هولتن، 1364: 56 ).
ویژگی اساسی تئاتر در آنست که تماشاچی جزو جدا نشدنی آن است. تئاتر بدون تماشاچی تاتر نیست. در تئاتر کلاسیک تماشاگر صاحب نظر است. یا آن را می پذیرد و از طریق تحسین آن را تایید می کند یا بدون تحسینی خاص آن را رد می کند. تئاتر می تواند مذهبی، اجتماعی، سیاسی یا زیبا شناسانه باشد. اما تئاتر در درجه اول یک رشته هنریست و بنابراین آزاد است.
همواره درك وظايف وكاركردهاي نمايش وتئاترمورد بحث وتوجه فلاسفه، هنرمندان وجامعه شناسان بوده است. اماتاكنون پاسخهاي جامع و واحدي به سؤالاتي ازقبيل اينكه چراانسان نمايش راآفريد؟ ونمايش براي بشرچه كاري انجام ميدهد؟ ارائه نشده است. تنهاميتوان بامشاهده و بررسي دامنةتأثيرات اجتماعي نمايش، كاركردها و وظايفي رابراي آن برشمرد.
نمايش دردوران حيات خوداين امكان رابه ا نسان داده است تاتجارب و ذهنيات خودرابه شيوهاي مؤثروملموس به سايرهمنوعان عرضه كند. نمايش به انسان كمك ميكندبازخواني كامل تري ازجهان ومحيط پيرامون خودداشته باشدتاازاين طريق به زندگي خودمعنايي عميقتر بخشد. نمايش ميتواند مسائل جهاني ومفهوم واقعي زندگي را بي آنكه درگير مباحث نظري وتجريدي شودبه شيوهاي ملموس به روي صحنه آورده ودربرابرديدگان به تصويركشد. آنتوان ويتز نمايش رابه ميدان كوچكي -درآن همةتاريخ جامعه به نمايش درمي آيد وعليرغم »كوچكي اش« -ازنيروها تشبيه مي‌كند كه به عنوان الگوي زندگي مردم به كار ميرود. به طوركلي نمايش وتئاتر به مانند سايرهنرها وظايف وكاركردهايي دارد. اين وظايف وكاركردها عبارتنداز:

1- سرگرمي ولذت آفريني: نمايش ميتواند نوعي سرگرمي ومحملي براي لذت آفريني باشد. بسياري ازاشكال نمايشي صرفاً براي انجام اين وظيفه به وجودآمدند. ايجاد سرگرمي، لذت آفريني وگريزاززندگي كسالت بارروزانه، چه درگذشته وچه امروزه اولين سطح كاركردي هنرنمايش است وهمانطوركه اشاره شدارسطوپس ازغريزه تقليدازآن به عنوان حقيقت دوم نامبرده است.
2- برونفكني وپالايش رواني: نمايش وبه ويژه گونه اي خاص ازآن(تراژدي)وظيفة اخلاقي مهمي برعهده دارد. به عبارتي نمايش بايد درتهذيب و تزكيه (كاتارسيس) ايجاد كند. نمايش به تماشاگرانش اين اجازه راميدهدكه هيجانات روحي وعاطفي راكه در موقعيتهاي سخت ودشوارزندگي واقعي بروزمي يابنددرچارچوب نمايش وبدون خطر يانتايج زيان بار آن به شدت تجربه نمايند. بدين ترتيب نمايش اين هيجانات را درمسيرايمن ومشخصي قرارميدهدوبه تعادل رواني افراد وآرامش درجامعه كمك مي كند.
3- روان درماني: ازگذشتةدورازنمايش توأم با موسيقي، رقص وآواز براي خارج كردن ارواح پليدازكالبد بيماران وبازگشت سلامتي به روح وجسم فرد بيمار استفاده شده است. امروزه نيز دربسياري ازكشورهاي پيشرفتة جهان، برخي از روان پزشكان ميان هنر نمايش وعلم روانشناسي پل زده وازاين هنر به مثابه يك ابزار روان درماني استفاده مي كنند. دراين روش (روانشناسي نمايش) وجوه مختلف ناخود آگاه انسان نظير عقده هاي پنهان و محركات نفساني آزار دهنده، از طريق موقعيت هاي خود انگيختة نمايشي، كشف شده و از وجود انسان تخليه مي شوند.

4- آموزش و يادگيري: نمايش را مي توان ابزاري براي يادگيري و وسعت بخشيدن به تجربه ها دانست. زيرا انسان به طور غريزي اين آمادگي را دارد كه در مواجهه با پديدة نمايش، همة دانسته ها وپيشداوري هاي خود را كنارگذاشته و اجازه دهد تا نمايش تخيل و ذهن او را به دست گرفته تا در آن لحظه، عمل نمايشي را باور نمايد. اين تعليق آگاهانة نا باوري زمينة آموزش ويادگيري ازطريق نمايش را فراهم مي سازد.
5- خلق وبيان تجارب عاطفي واحساسي: نمايش به سبب بهره گيري از زباني خاص اين امكان را به انسان ميدهد تا تجارب، احساسات وانديشه هايي را كه درقالب كلماتي با ديگر اشكال هنري بيان شدني نيستند، منتقل نمايد. اين يكي از مهمترين ويژگي هاي نمايش است.
نمايش مي تواند تجربه اي عاطفي را همانند خلسة عرفاني و يا ديني به صورت نقطة عطفي درزندگي تماشاگر به وجود آورده و او را دچار دگرگوني سازد. اينتواندرا م مهم ترين معياري است كه مي توان بر پاية آن به اهميت درام در متن زندگي و جامعه و فرهنگ مان پي برد.
6- بيان مسائل فلسفي، اخلاقي، سياسي و اجتماعي: نمايش در هر عصر انعكاسي از اعتقادات رايج همان دوره دربارة موضوعات مهم فلسفي و اجتماعي از جمله موقعيت و جايگاه انسان درجهان است ومهم ترين مسائل سياسي، اقتصادي واجتماعي را بيان مي كند. نمايش به دليل امكانات بياني خاص مي تواند از طريق بازسازي ملموس واقعيات از وضعيت موجود جامعه انتقادكند و باطرح سؤالات گوناگون دربارة موضوعات مختلف زمينة انديشه و آزادي تفسير را در نزد تماشاگران فراهم نمايد. از اين رو نمايش را يكي از نقادانه ترين هنرها ميدانند. به همين دليل است كه همواره حكومتهاي خودكامه ومخالف آزادي انديشه با اين پديدة هنري برخوردكرده يا آن را به شدت محدود ساخته اند.
7- تبليغ و ترويج عقايد: همواره برخي از گروههاي مذهبي و جريانات سياسي از هنر نمايش به عنوان وسيله اي براي تبليغ و تلقين عقايدي خاص به تماشاگرانشان استفاده كرده اند. اين كاركرد نمايش به دليل آنكه تفسير قاطع، واحد و مشخصي را بر تماشاگران تحمي

پایان نامه
Previous Entries پایان نامه درمورد نظام اجتماعی، کنترل اجتماعی، سرمایه اجتماعی Next Entries پایان نامه درمورد سرمایه اجتماعی، منابع سازمانی، شبکه های اجتماعی