منابع پایان نامه ارشد درمورد کشورهای توسعه یافته، بیماری صرع، کشورهای در حال توسعه، ارزیابی عملکرد

دانلود پایان نامه ارشد

20 دقیقه
همراه با بیست ثانیه افزایش جریان از صفر به 2 میلی آمپر
با مرکزیت الکترود کاتدی بروی کانون ایجاد حملات صرعی روی جمجمه (C3) طبق سیستم 10-20 و چهار الکترود آندی بر روی نقاط همجوار طبق همین سیستم F3, T3, P3, Cz
دانسیته شدت جریان بین 0.3-0.8 A/m^2 در هر الکترود
انتقال جریان که در هر الکترود آند یکچهارم (0.5 میلی آمپر) الکترود کاتد (4 * 0.5 =2 میلی آمپر) است
انتقال جریان توسط ژل مخصوص هدایت جریان موسوم به ultrasonic که در EEG نیز مورد استفاده قرار میگیرد، به سطح پوست صورت می پذیرد.
از محفظه مخصوص پلاستیکی استوانهای به قطر 12 میلیمتر و ارتفاع 10 میلیمتر که الکترود و ژل در آن قرار گرفته و سپس روی سر توسط کلاه EEG ثابت میشود استفاده شده است.

شکل 1-1. تصویر شماتیک نقاط تحریک بر اساس سیستم 10-20. ( ویلمار24 و همکاران،2013)
کاتد: الکترودیست که جریان الکتریکی از طریق آن از سیستم الکتریکی قطبیده (در این پژوهش سر، جمجمه و مغز) خارج می‌گردد. بعبارتی جز پذیرنده الکترون را گویند.

کاتد آند
شکل 2-1. نمای شماتیک از قطبیت شارش جریان الکتریکی مستقیم (آند و کاتد در سلول الکتریکی گالوانی) (ویکی پدیا، 2015)
آند: الکترودی که جریان الکتریکی از طریق آن وارد سیستم الکتریکی قطبیده می‌گردد. در حقیقت آند قطبیست که عامل شارش یعنی الکترون با بار منفی (e^-) از آن به سمت کاتد جریان مییابد.
صرع کانونی لترال تمپورال : رخدادی آسیبزا با قابلیت تشخیص بالینی است که در نتیجهی تخلیه همزمان و بیش از اندازهی الکتریکی گروهی از سلولهای عصبی در ناحیه لترال تمپورال (C3 یا C4) مغز بوجود می آید. تشخیص کانون صرعزا توسط متخصص نورولوژی و پس از Video EEG monitoring به مدت حداقل پنج روز صورت پذیرفته است.
اسپایک25: درحیطه عصب شناسی اسپایکهای اینترایکتال ثبت شده در EEG برای تشخیص صرع و شناسایی نشانگان صرعی بیمار مورد استفاده قرار میگیرد، اوایل اسپایکها مهمترین شواهد منطقهیابی کاربردی در ارزیابی های پیش از جراحی در بیماران با صرع مقاوم دارو بودند. امروزه اسپایکهای یکجانبه کانونی هنوز نشانههای مفیدی در مقایسه با دیگر نشانهها برای یافتن کانون صرع برای جراحی بحساب میآیند. اسپایکها نشانه حیاتی اساسی برای آسیب شناسی فیزیولوژیک در وضعیت صرعی هستند (میلر26 و گوتمن27، 2008).
اسپایکهای اینترایکتال28 EEG : اسپایکهای اینترایکتال کوچک و دیگر ناهنجاریهای قابل شناسایی که بعنوان تشنجهای تحت بالینی از روی نوار EEG ثبت شده به روش دوموز29 به مدت یک ساعت، تشخیص داده شوند.
حافظه کاری کلامی : در این پژوهش با توجه به عملکرد آزمودنی تست کامپیوتری n-Backو مورد سنجش قرار می گیرد.
عملکرد توجه : در این پژوهش با توجه به عملکرد آزمودنی در آزمون IVA+ کامپیوتری مورد سنجش قرار می گیرد.
انعطافپذيري شناختي: در این پژوهش با سنجش عملکرد آزمودنی در آزمون کامپیوتری کارتهای ویسکانسین ارزیابی می شود.
بازداری شناختی: در این پژوهش با ارزیابی عملکرد آزمودنی در مقیاس کنترل پاسخ از آزمون IVA+ مورد سنجش قرار میگیرد.

فصل دوم
گسترهی نظری و پیشینه پژوهش

تعریف صرع:
صرع که از واژه کهن یونانی ἐπιλαμβάνειν به معانی دچار حمله شدن30، آزردن31و متصرف شده32 گرفته شده (ماگیوکنیس33 و همکاران، 2010)، گروهی از اختلالات مرتبط با سیستم اعصاب است که با تشنجهای صرعی شناخته میشود(فیشر34 و همکاران،2014 و چانگ و لاونستین35، 2003). سازمان جهانی سلامت در سال 2013 تشنجهای صرعی را رخدادهایی36 متنوعی معرفی کرد که می توانند از بسیار کوتاه و تقریباً غیر قابل شناسایی تا دورههای طولانی با لرزشهای شدید37 متفاوت باشند. در صرع، تشنجها به تکرار پذیری38 و عدم وجود علت بی واسطه گرایش دارند. بنابراین تشنجهایی که علت بخصوصی برایشان وجود دارد، بعنوان صرع معرفی نمی شوند(فیشر39 و همکاران، 2005). ویژگی صرع احتمال خطر تشنجهای تکرار پذیر در مدت زمان طولانی است. این تشنجها به طرق متفاوتی وابسته به ناحیه درگیر در مغز و سن شخص بروز پیدا می کنند. امروزه با پیشرفت مطالعات در این زمینه، صرع بعنوان یک بیماری نباید در نظر گرفته شود چرا که بیشتر نشانگانی است40 حاکی از شرایطی در مغز که بالقوه موجب تشنجهای تکرار پذیر میشود. وضعیت41 صرع دلایل زیادی دارد و نوع تشنجهایی که رخ می دهد می تواند بشکل گسترده ای متغیر باشد(سوچولیکی42، 2005). فیشر و همکاران در مقالهی تعریف کلینیکی-کاربردی صرع در سال 2014 صرع را بیماری مغز تعریف کردند که می تواند با هر یک از شرایط زیر مشخص شود:
حداقل دو تشنج (یا عکس العمل غیر ارادی) بدون علت، جدا از هم، که در فاصله زمانی بیش از 24 ساعت رخ دهد.
یک تشنج(یا عکس العمل غیر ارادی) و احتمال تشنجهای مشابه بیشتر با احتمال خطر عموماً تا 60% بعد از دو تشنج ذکر شده در بند یک، که در ده سال اخیر رخ داده باشند.
تشخیص یک نشانگان صرعی
علاوه بر این مقرر شده است برای فردی که نشانگان صرعی وابسته به سن را داراست اما در حال حاضر سن مورد نظر را پشت سرگذاشته و آنهایی که در ده سال اخیر تشنج نداشتهاند و در پنج سال گذشته داروی تشنج نیز دریافت نکرده اند نیز تعریف این بیماری همچنان صدق کند.
به نقل از فیشر در تعریف 2014 مجمع جهانی مقابله با صرع نسبت به تعریف سال 2005 تصحیحی به این شرح صورت گرفته است:” یک اختلال43 مغزی که مشخصه آن یک زمینه دیرپا در ایجاد تشنجهای صرعی و زمینه های عصب-زیست شناختی44، شناختی45، روانشناختی و تبعات اجتماعی این وضعیت است. تعریف صرع نیازمند رخداد حداقل یک تشنج صرعی است.”
بنابراین ممکن است بزرگتر شدن دامنه تعریف صرع، درمان علتهای صرع را نیز دستخوش تغییر بکند. مطابق تعریف، صرع بیشتر یک بیماری خوانده می شود تا یک اختلال. این تصمیم کمیته اجرایی مجمع جهانی مقابله با صرع (ILAE)46 بوده است بخاطر اینکه تصور جهانی نسبت به برچسب “اختلال” بار معانی ضعیفتری نسبت به “بیماری” دارد و همچنین تاکیدی بر میزان جدیتیست که سزاوار صرع است. این تعریف کاربردی در حقیقت برای استفاده های کلینیکی طراحی شده است. پژوهشگران، و دیگر گروهها ممکن است از تعاریف قدیمی تر یا متناسب با روششناسیهای خود استفاده کنند. از نظر ILAE مانعی برای استفاده از دیگر دیدگاه های تعریفی وجود نخواهد داشت، چرا که گذر زمان کارآمدی تعاریف را مشخص خواهد کرد( فیشر و همکاران، 2014).
تاریخچه:
کهنترین آثار خدمات درمانی نشان دادهاند که صرع پیش از اینکه تاریخ به مرحله نگارش برسد، گزارش شده و وجود داشته است. در تاریخ باستان این اختلال به مسائل مربوط به ارواح نسبت داده می شد( ساراسینو47 و همکاران، 2005). کهنترین دست نوشته در زمینه تشنجهای صرعی از متنی آکادی48 در 2000 سال قبل از میلاد مسیح بدست آمده است. شخص گزارش شده در متن مذکور تحت تاثیر خدای ماه تشخیص داده شده، و جن گیری در مورد او به اجرا درآمده است. 1790 سال پیش از میلاد مسیح تشنجهای صرعی در لوح حمورابی به عنوان دلیلی برای پس دادن برده های خریداری شده گزارش شدهاند و ادوین اسمیت پاپیروس( 1700 قبل از میلاد مسیح) فردی با حمله های صرعی را گزارش کرده است(ماگیوکنیس و همکاران، 2010).
قدیمی ترین سند ثبت شده شامل جزئیات اختلال توسط خود شخص متنی از ساکیکو49، به خط میخی بابلی مربوط به 1067-1046 قبل از میلاد مسیح است. این متن علائم و نشانه ها را آورده و شامل جزئیاتی از درمان و نتایج آن می شود که انواع مختلفی از تشنجها را شرح داده است. بابلیها نیز از آنجا که اطلاعی از علت عصب- زیست شناختی این بیماری نداشتند، تشنجها را به رسوخ روح شیطان نسبت می دادند و به دنبال تعابیری روحانی از این وضعیت بودند( ساراسینو و همکاران، 2005). حدود 900 ق.م پونارواسو اتریا50 صرع را از دست دادن هشیاری51 گزارش کرد. این تعریف حرکتی رو به جلو در متون کهن به حساب می آید(مروین52، 2001).
یونانیان باستان دیدگاه متناقضی نسبت به این بیماری داشتند. آنها فکر می کردند صرع گونه ای تصرف روح است و در عین حال این وضعیت را با نبوغ و نیروهای الهی در ارتباط میدانستند. یکی از اسامی که به این بیماری داده بودند بیماری مقدس53 بود. صرع در میان خداشناسی یونانی خودش را نمایان می کند: در ارتباط با الهه های سلنا54 و آرتیمیس55 که به افرادی که موجب آشفتگی این خدایان می شوند حمله می کنند. یونانیان فکر میکردند افراد سرشناسی مثل جولیوسزار و هرکولس این بیماری را داشته اند. نکته قابل ذکر در این دیدگاه مربوط به خدایان و ارواح، مکتب هیپوکراتس است. در قرن پنجم ق.م هیپوکراتس این عقیده را که بیماری به علت ارواح است رد کرد. او در اثر تحول آفرینش ” دربارهی بیماری مقدس”، پیشنهاد می کند که صرع زاده دخالت خدایان در ارواح بشر نیست، بلکه بیماری زیست شناختی و درمان پذیر است که در مغز به وجود می آید. او افرادی را که مجذوب دلایل الهی این بیماری بودند متهم به انتشار جهل در میان موهوم پرستی کرد. هیپوکراتس وراثت را عامل مهمی معرفی کرد و گزارش کرده است که مبتلا شدن در سنین اولیه نتایج شدیدتری خواهد داشت. و یاداشتهایی درمورد ویژگیهای بیماری و مسائل اجتماعی آن نوشته است و بجای بیماری مقدس، بیماری بزرگ را مصطلح کرد که ریشه صرع بزرگ56 است که امروزه برای تشنجهای منتشر کاربرد دارد (ماگیوکنیس و همکاران، 2010). با اینهمه دیدگاه ارواح جهنمی تا اواخر قرن هفدهم همچنان رایج بود( ساراسینو و همکاران، 2005). در بسیاری از فرهنگها افراد با بیماری صرع را برچسب زده و از آنها اجتناب می کردند. در بعضی موارد فرد محبوس هم می شد. با تولد عصب شناسی مدرن، جان مارتین شارکو57 دریافت که افراد با بیماری صرع دوشادوش بیماران روانی، افراد مبتلا به سفلیس مزمن، و مجانین دارای آسیب عصب شناختی هستند (جلیک-ال58، 1999). در رم باستان صرع به عنوان بیماری تالار قانون گذاران59 و به عنوان ویژگی از سوی خدایان پنداشته می شد. در شمال ایتالیا، صرع به صورت سنتی بعنوان بیماری والنتین مقدس60 خوانده می شد (جودیکا61، 2011). در اواسط قرن هیجدهم اولین داروی اثر بخش ضد تشنج، برومید، معرفی شد. اولین درمان مدرن، فنوباربیتال62 در سال 1912 توسعه یافت و فنی توئین63 نیز در سال 1938 مورد استفاده قرار گرفت (کاراواتی64، 2004).

میزان شیوع:
صرع یکی از شایعترین اختلالات جدی عصب شناختی محسوب می شود که در مجموع حدود 65 میلیون نفر را تحت تاثیر خود قرار داده. 1% از جمعیت زیر بیست سال و 3% از جمعیت حدود 75 سال را شامل می شود. که بیشتر در مردان شایع است تا زنان. گرچه روی هم رفته تفاوتی کوچک بین این دو گروه وجود دارد. بیشتر این آمار یعنی حدود 80% آن در جوامع درحال توسعه گزارش شده است.
تعداد افرادی که در حال حاضر صرع فعال دارند حدود 5-10 در 1000 است. صرع فعال به بیماری شخص مصروع گفته می شود که در پنج سال اخیر حداقل یک بار تشنج داشته است. شیوع صرع در کشورهای توسعه یافته حدود 40-70 در 100000 نفر در هر سال و در کشورهای در حال توسعه در حدود 80-140 در 100000 نفر در سال است. فقر احتمال خطر ابتلا را بالا می برد. در کشورهای توسعه یافته اکثراً صرع در سالهای اولیه یا در کهن سالی نمودار می شود. در کشورهای در حال توسعه اولین حمله ها در نوجوانان و جوانان با درصد بالایی از آسیب مغزی و بیماری های سکته ها مشاهده می شود. در بین سالهای 1970- 2003 در کشورهای توسعه یافته تعداد موارد ابتلا در کودکان در حال کاهش و بیشتر در بین بزرگسالان در حال افزایش می باشد.
بیش از 2.5 میلیون آمریکایی از صرع رنج می برند. شیوع صرع از بیماری پارکینسون65، مولتیپل اسکلروزیس66، فلج مخچه ای67، و انحطاط عضلانی68 در مجموع بیشتر است. خطر تجربه تشنج در طول مدت زندگی فرد ، به هر علتی که باشد، نزدیک به 10% است( سکولیکی69، 2015). تران و اودل70 در سال 2015 در دانشنامه درمانهای جایگزین گاله71 بیان کرده اند که صرع 1-2% جمعیت ایالات متحده را تحت تاثیر قرار

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه ارشد درمورد تحلیل واریانس، توجه پایدار، یافته های پژوهش، پیش آزمون Next Entries منابع پایان نامه ارشد درمورد دوران کودکی، آسیب شناسی، کشورهای توسعه یافته، فیزیولوژی