منابع پایان نامه ارشد درمورد کاربری اراضی، کلان شهر تبریز، مدیریت شهری

دانلود پایان نامه ارشد

است.
1-7-2) قلمرو مکانی :
قلمرو مکانی این تحقیق شهرداری منطقه 3 کلان شهر تبریز می باشد.
1-7-3) قلمرو موضوعی :
چهار چوپ موضوعی این تحقیق به شرح زیر می باشد :
الف) تشریح مفاهیم کاربری اراضی؛
ب ) تشریح عوامل موثر بر تغییرا ت کاربری اراضی شهرداری منطقه سه تبریز؛
ج ) بررسي وتحليلي بر روند تغييرات کاربری اراضی شهرداری منطقه سه تبریز.

1-8) محدوديت‌هاي تحقيق
با شروع انجام هر هدفي با محدوديت ها و مشكلات متعددي روبرو مي شويم. بنابراين جهت تسهيل انجام كارها بايستي محدوديت ها را شناسايي و در جهت رفع آنها اقداماتي را صورت داد. محدوديت هاي تحقيق حاضر به شرح زير مي باشد.
1-8-1) كمبود كتابهاي تاليف شده و يا ترجمه شده در زمينه کاربری اراضی كه تنها تعداد محدودي از مولفين و مترجمين در اين زمينه آثاري را به فارسي ترجمه كرده بودند، كه اين محدوديت با مراجعه با سايت هاي اينترنتي و مطالعه كتب در دسترس، منابع موضوعات مشابه مرتفع گرديد.
1-8-2) مبهم بودن موضوع تحقيق در جامعه مورد بررسي كه با مصاحبه حضوري، شرح مفهوم واژه ها و موضوع تحقيق اين مشكل نيز مرتفع گرديد.
1-8-3) در دسترس نبودن افراد متخصص در حوزه مدیریت شهری كه با صرف وقت بيشتر اين محدوديت نيز مرتفع گرديد.
1-9) ساختار تحقيق
اين تحقيق شامل پنج فصل به صورت ذيل مي‌باشد:
فصل اول: كليات تحقيق را در بر مي گيرد كه شامل مقدمه، بيان مسئله، اهميت موضوع تحقيق، اهداف تحقيق، كاربرد نتايج تحقيق، سوالات تحقيق، قلمرو تحقيق، جنبه هاي نوآوري، محدوديت هاي تحقيق، تعاريف واژهها و ساختار تحقيق مي شود.
فصل دوم: مباني نظري تحقيق شامل دو گفتار مي شود كه گفتار اول مربوط به مباني نظري و گفتار دوم پيشينه تحقيق را شامل مي شود.
فصل سوم: شامل روش تحقيق، جامعه آماري، ابزار و روش جمع آوري اطلاعات، و روش تجزيه و تحليل دادهها مي‌شود.
فصل چهارم: شامل تجزيه و تحليل دادههای بدست آمده مي باشد.
فصل پنجم: در اين فصل نيز به نتيجه گيري و ارائه پيشنهادات و راهكارهاي لازم پرداخته شده است.

فصل دوّم
مبانی نظری تحقيق

2-1) مقدّمه
پس از انقلاب صنعتي، به دليل عوارض ناشي از رشد شهرنشيني درغرب مانند تمركز جمعيت، اشغال اراضي جديد، توسعه حمل ونقل ماشيني و… ضرورت هاي جديدي در مورد نحوه تقسيم اراضي شهري به وجود آمد. نخستين اقدام ها در زمينه تفكيك اراضي مربوط به تدوين مقرراتي براي تقسيم زمين بود كه بيشتر جنبه مهندسي و تدوين مقررات ثبت املاك داشت، ولي به تدريج با اهداف اقتصادي، اجتماعي و اصول برنامه ريزي همراه گرديد. استفاده صحيح و آماده سازي زمين، هدف اصلي برنامه ريزي كاربري زمين است. هرچند اين برنامه ريزي اثرات اجتماعي واقتصادي ، پايه اطلاعاتي برنامه ريزي كاربري زمين است، ليكن برنامه ريزي كاربري زمين، ابتدا به محيط فيزيكي مربوط می شود و به مكان يابي فعاليت هاي صنعتي، مسكوني، ارتباطي و… در ارتباط بايكديگر مي پردازد(دلاور، 1384 : 18). موضوع زمين و چگونگي استفاده از آن همواره موضوع و بستراصلي برنامه ريزي شهري بوده و در حقيقت سرنوشت نهايي طرح توسعه شهري را چگونگي مداخله و نظارت بر نحوه استفاده از زمين رقم مي زند و همواره يكي از مسايل اجتماعي اقتصادي و كالبدي در شهرنشيني معاصر را اين مقوله تشكيل داده است ) هاشم زاده همايوني، 1379 : 713). توجه به زمين به عنوان يك منبع اصلي و تجديدناپذير درتوسعه پايدار شهري امري ضروري است؛ چرا كه زمين شهري جزو منابع اصلي توسعه پايدار شهر تلقي مي شود و دسترسي عادلانه و استفاد ه بهينه از آن يكي از مؤلفه هاي توسعه پايدار است. بنابراين ديدگاه، زمين يك ثروت همگاني است و بستري مناسب براي فعاليت هاي شهروندان و ابزاري براي تحقق خواست ها و آرزوهاي انساني است )كريمي، 1380 : 31).

2-2) تاریخچه کاربری اراضی
بررسي پيشينه ي نظري نشان مي دهد كه نخستين نظريه ي كاربري اراضي از جانب “فن تونن” در كتاب ايالت منفرد مطرح شد. وي اين نكته را مطرح كرد كه بين كاربري اراضي و فاصله تا مركز شهر، رابطه ي مستقيم وجود دارد(Ernest,1973,1). در نظريه ي فن تونن، مكان يابي شهرها و الگوي كاربري زمين هاي شهري در رابطه با كاهش هزينه هاي توليد كالا (فاصله ي محلّ توليد از بازار) مورد توجّه قرار گرفت (T-lai,1981,20). اين گونه مطالعات كاربري اراضي، بيشتر بر پايه ي شناخت رابطه بين شهر و عوامل تأثيرگذار بر تكوين و توسعه ي شهرها استوار بود ؛ اما در اوايل قرن بيستم براي تشريح بيشتر، اين عوامل در چهارچوب نظريّه و مدل ارائه شدند. اوّلين تلاش ها در تبيين تئوريكي وسيستماتيكي كاربري اراضي به اقدامات افرادي مانند؛ برگس، هويت، مك كينز، هريس، المن و فايري مربوط است (Chapin, 1965, 15-19).
در ايران، پيشينه ي مطالعات كاربري اراضي شهري به تهيّه ي طرح هاي توسعه ي شهري برمي گردد. با وجود گذشت چهار دهه از پيشينهای پرفراز و نشيب شهرسازي نوين در ايران، پيشنهادهاي طرح هاي توسعه ي شهري (شامل: طرح هاي هادي، جامع، تفصيلي و آماده سازي زمين)، محدود به ارائه ي جدول سرانه ها و نقشه هاي كاربري اراضي است كه داده هاي آن يا بر اساس پيروي از الگوهاي غربي بوده يا بر اساس نظريّه هاي تجربي كارشناسان مربوطه است كه تنها با ديدي كالبدي تدوين شده اند. اكنون در روند پرشتاب توسعه ي شهري كشور كه كاستي ها و ايراد هاي نظري و عملي اين طرح ها، ناشي از بي توجّهي يا كم توجّهي به ابعاد اقتصادي، اجتماعي، محيطي و حقوقي استفاده از زمين و فضا درشهرهاست، بر همه آشكار شده است. روشن است، هرگونه برنامه ريزي كاربري اراضي شهري، نيازمند تحليل درست و ارزيابي دقيق كاربري هاست. اين ارزيابي در كل، شامل سنجش و ارزيابي عملكرد برنامه ها و طرح ها با ضوابط، هدف ها و استانداردهاي پيش بيني شده اي همچون ، شناخت و تحليل آثار اقتصادي واجتماعي برنامه هاست (رضويان، 1381، 15). در كاربري اراضي شهري ، براي اطمينان خاطر از جايگيري درست كاربري ها و رعايت تناسب لازم، ارزيابي به دو صورت كمّي و كيفي انجام مي شود:
2-2-1)ارزيابي كمّي
بر اساس مقايسه ي سرانه هاي موجود كاربري ها با استاندارهاي مربوط يا از راه بررسي نيازهاي كنوني و آتي منطقه ي مورد مطالعه انجام مي شود.
2-2-2)ارزيابي كيفي
با استفاده از ويژگي هاي كيفي تعيين شده و نسبت آنها به يكديگر، بر اساس چهار ماتريس بررسي مي شود: 1) ماتريس سازگاري؛ 2) ماتريس مطلوبيت؛ 3) ماتريس ظرفيت و 4) ماتريس وابستگي (پور محمّدي، 1382، 109).
يكي از اهداف اصلي برنامه ريزي كاربري اراضي شهري، همجواري مناسب كاربري ها و جداسازي كاربري هاي ناسازگار از يكديگر است كه بر اساس ماتريس سازگاري انجام مي شود. تناسب كاربري زمين با موقعيّت استقرار و ويژگي هاي زمين، به معناي جايگيري مناسب كاربري ها در ارتباط با موقعيّت مكاني و سطح عملكرد آنهاست . كاربري هايي كه در يك منطقه مستقر مي شوند، نبايد موجب مزاحمت يا بازدارنده ي فعّاليّت كاربري هاي ديگر باشند . بر اين اساس كاربري ها از نظر سازگاري ممكن است حالت هاي زير را داشته باشند (بحريني، 1377، 191-193).

2-3): کاربری اراضی چیست:
پژوهش هاي مربوط به ساخت شهرها در دهه هاي پيش نشان مي دهد كه بدون برنامه ريزي كاربري زمين، نمي توان به الگوي بهينه ي زندگي در شهرها دست يافت. به دنبال بروز مسائل و مشكلات شهري در دهه هاي پيش، مطالعات كاربري اراضي كه از جنبه هاي اصلي ساخت شهر است، از جايگاه و يژه اي در نظام برنامه ريزي شهري برخوردار شده است (زياري، 1389، 15).
در چهارچوب اين مطالعات، فرايندهاي شناخت شناسي، تحليل و ارزيابي كاربري ها امكان پذير شده و درنهايت براساس آن، رهيافت هاي لازم براي ساماندهي و برنامه ريزي كاربري هاي شهري ارائه مي شود. برنامه ريزي كاربري زمين، ساماندهي مكاني فضايي فعّاليّت ها و عملكردهاي شهري بر اساس خواست ها و نيازهاي جامعه شهري است (سعيد نيا، 1382، 13). به ويژه در شهرهايي كه نظام كاربري ها از تركيب و تنوّع چشمگيري برخوردارند . در بسياري ازشهرهاي كشورهاي رو به پيشرفت و در مراكز قديمي شهرهاي كشورهاي پيشرفته برخلاف شهرهاي آمريكايي كه كاربري ها به صورت مشخّص جداسازي شده اند- تركيب و تنوّع قابل توجّهي از كاربري ها وجود دارد (Michael, 2002,14). بنابراين، هدف برنامه ريزي كاربري اراضي شهري، علاوه بر اهداف كمّي و كيفي ، ساماندهي و ارتقاي الگوهاي فضايي، به ويژه در شهرهايي است كه كاربري ها، پيچيدگي و تنوّع زيادي دارند. اين تنوّع پذيري، همان گونه كه زيمتز و همكاران بر اساس مطالعه ي تصاوير ماهواره اي 53 شهر بزرگ ارائه داده اند، در كل از سه بخش تشكيل مي شود؛ نيمي ازاراضي شهري به كاربري مسكوني، يك سوم به كاربري حمل و نقل و يك ششم آن به كاربري هاي تجاري، صنعتي وتأسيساتي اختصاص دارد (William, 1987,5)، بقيه ي اراضي در اشغال كاربري هاي تفريحي و باير است.
هدف نهايي برنامه ريزي كاربري زمين، ايجاد نوعي” تعادل زيست محيطي” و”عدالت اجتماعي” در روند پيشرفت و آباداني شهر است و بايد به اهداف كيفي، مثل ادراك زيبايي، احساس هويّت فضايي و احساس وابستگي به محيط نيزپاسخ گويد. با آگاهي از نارسايي و محدوديت استاندارهاي كمّي در پاسخ به نيازهاي شهري ، شاخص هاي مربوط به كيفيت زندگي، رفاه اجتماعي، آسايش عمومي، حفاظت منابع طبيعي و تاريخي بايد در نظر گرفته شوند (مهدي زاده، 1382، 286 و291). جغرافي دانان به آن قسمت از پوسته كرة زمين كه در معرض هوا قرار گرفته باشد و اقيانوس ها و آبها آن را نپوشانده باشند، زمين مي گويند )مهدي زاده، 1379:75) زمين از ديدگاه اقتصادي به خودي خود، سرمايه است(نمازي، 1370: 11). زمين موضوعي مشترك و منبعي محدود به شمار مي رود كه ما بايد براي تأمين نيازهايي چون مسكن، اشتغال، مغازه ها، غذا، حمل و نقل، سوخت، مصالح ساختماني و تفريح به نحوي از آن استفاده كنيم تا دچار كمبود نگرديم (آگا، لاگال، 1378 : 5). مفهوم كاربري اراضي به معناي به كارگيري زمين براي اهداف مخصوص توسط انسان است (Turner&Meyer,1994:1). كاربري زمين در واقع نحوه بهره برداري صحيح انسان از طبيعت است و اين واژه، استفاده از امكانات و توانايي زمين را نشان مي دهد )سرور، 1384: 96). برنامه ريزي كاربري اراضي شهري يعني ساماندهي مكاني – فضايي فعاليت ها و عملكردهاي شهري براساس خواست ها و نيازهاي جامعه شهري(سعيدنيا، 1382 :13). برنامه ريزي كاربري اراضي شهري بخشي از فرآيند برنامه ريزي شهري است كه ضمن اينكه به مناسبات مشترك خود با برنامه ريزي حمل و نقل و تسهيلات شهري اهميت مي دهد با موقعيت، وسعت و سرانه زمين مورد نياز براي كاربري هاي مختلف شهري سر و كار دارد (Chapin, 1972:3). برنامه ريزي كاربري اراضي شهري، هسته اصلي برنامه ريزي شهري محسوب مي گردد و انواع مختلف استفاده از زمين را طبقه بندي و مكان يابي مي كند )يكاني فرد، 1384: 78).
برنامه ريزي كاربري اراضي از ديدگاه كاركردگرايي، وسيله اي براي ساماندهي كالبدي كاركردي فعاليت هاي مختلف شهري به منظور افزايش كارايي شهري و جلوگيري از بروز بي سازماني و آشفتگي در نظام كالبدي شهري است )نظريان،1381 : 49).
اصطلاح كاربري زمين از ديدگاه توسعه پايدار شامل تمام فعاليت هاي اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي است كه انسان بر روي زمين انجام مي دهد )شرايني، 1382: 86).
به طور كلي، كاربري زمين شهري عبارت است از اين كه انواع فعاليت هاي شهري مانند مسكوني، درماني، آموزشي، اداري، راه ها و معابر و نظاير آنها به چه صورتي است(شيعه، 1380 : 120).
از نظر بيروهيگينز، برنامه ريزي كاربري زمين مشخص مي سازد كه روي قطعه زمين، چه فعاليتي بايد انجام گيرد. چگونه بايد عمل شود واجرا و اداره پروژه مورد نظر چه هزينه اي را در برخواهد داشت(بحريني، 1381: 3). برنامه ريزي كاربري زمين شهري، ساماندهي مكاني- فضايي فعاليت ها و عملكردهاي شهري را براساس خواست و نيازهاي جامعه شهري بررسي مي كند(زياري

پایان نامه
Previous Entries منبع مقاله درمورد فیزیولوژی، مکانیسم دفاعی، بازدارندگی Next Entries منبع مقاله درمورد ناگویی هیجانی، رضایت زناشویی، خودکارآمدی