منابع پایان نامه ارشد درمورد قرن نوزدهم، فیزیولوژی، علوم اعصاب، تحقیق و توسعه

دانلود پایان نامه ارشد

درمانی در بسیاری از اختلالات عصب-روانشناختی داشته باشد. آزمایشها و نظریه های آلدینی موجب جهت گیری دو رشته تحقیقاتی که بعدها در قرن نوزدهم و بیستم توسعه یافتند شد: در یک طرف استفاده از تحریک الکتریکی برای تحقیقات فیزیولوژی اعصاب (که از تحقیقات روی حیوانات شروع شده و بعد درمورد انسانها) برای درک بهتر عملکرد مغز، و از سوی دیگر استفاده برای تحریک مغز جهت مقاصد درمانی است (سیرونی293، 2011).
گالن پرگامون294 بزرگترین محقق پزشکی عهد باستان و پلینی الدر یافتههای مشابهی را گزارش کردهاند، در قرن یازدهم ابن صیدا295 که یک پزشک مسلمان بود استفاده از گربه ماهی الکتریکی زنده را برای درمان صرع پیشنهاد کرد. با معرفی باطری الکتریکی در قرن هجدهم، بررسی تاثیر تحریک الکتریکی جریان مستقیم به صورت نظاممند امکانپذیر شد. افرادی مانند والش296(1773)، گالوانی (1791-1797)، و ولتا297 (1792) همگی دریافته بودند که تحریک الکتریکی با مدت زمانهای متفاوت می تواند موجب برانگیخته شدن تاثیرات متنوعی شود. درست مثل کشف آتش و چرخ، اختراع فنآورانه جدید، الکتریسیته، مانند فیزیک، فوراً مورد کاربرد درمانی در اختلالات مختلف قرار گرفت. همچنان که در مورد ذوب فلزات توسط یونانیان موجب ابداع روشهای درمانی جدید برای قلب و ششها توسط ارسطو298 شده بود.( گونهای از الکتریسیته ساکن که با مالش بر روی پارچه نرم بوجود میآمد که مورد استفاده یونانی ها بود). در پایان قرن نوزدهم، درمانهای الکتریکی در هر یک از اشکال مختلفش بعنوان درمان انتخابی دامنه گستردهای از بیماریهای روانی مانند هیستری کاربرد داشت. براین عقیده بودند که درمان الکتریکی برای درمان اختلال اعصاب و اختلالات روانی موثر است با توجه به کارهای ریچارد لووت و دوستش دکتر اراسموس داروین299 که صرع را درمان کرده بود( که در مورد او صرع مربوط به هیستری می شد) و با باطری گالوانی صورت گرفته بود. در قرن نوزدهم با کارهای الکتروفیزیولوژیستها به درمان متداولی تبدیل شده بود و همچنین با عصب شناسانی مثل اس.ویر میشل300 که بخاطر درمان مبتنی بر استراحت در آن دوره مشهور بود و درمانهای الکتریکی را به عنوان یکی از روشهای درمانیش برگزیده بود. در اواخر 1908 ویلفرید هریس301 در یکی از بیمارستانهای لندن نوشت که: هیستری اختلالی است که بیشتر در خانمها دیده می شود و در مواقع مختلف برگشت پذیر است . در حمله های هیستریک اخیر می توان از درمان الکتریکی نیز استفاده کرد. برای این منظور جریان فارادیک302 بهتر از جریان گالوانیک303 عمل می کند.
محدودیتهای ایمنی در استفاده از tDCS برای مداخلات انسانی
محدودیتهای تکنیکی
tDCS از دیگر درمانهای غیر تهاجمی متعادل سازی-عصبی از جنبه های مختلفی متفاوت است چرا که ایجاد پتانسیل عمل در سلول عصبی نمیکند و از جریانهای ضعیف الکتریکی استفاده می کند، نگرانیهای سلامت در این زمینه وجود دارد که باید به آنها اشاره کرد. با تولیدات الکتروشیمیایی ناشی از تماس جریان به پوست، ممکن است خارش در پوست ایجاد شود. در ضمن داغ شدن بافت در ارتباط با پوست درست تماس نیافته در بیماران با بیماریهای پوستی و در دستورکارهایی که هر روز در آن tDCS و/یا جریان الکتریکی بالا بکار می رود مهم است. چون ممکن است موجب سوختن پوست شود. اگرچه قرمز شدن بیشتر با ناحیه مورد تحریک رابطه دارد، اتساع جریان خون بیشتر رخ می دهد تا آسیب پوستی. در حقیقت، در نظر باید داشت که تماس مستقیم بین مغز و الکترود وجود ندارد و همچنین مسافت، الکترو شیمی و آسیب حرارتی به بافت عصبی بسیار کمتر است. علاوه براین مطالعات آزمایشی و مدلسازی پیشنهاد می کنند افزایش دمای قابل ملاحظهای در پروتکلهای متداول وجود ندارد.
به صورت تاریخی، شدیدترین عارضه مشاهده شده در اولین مطالعه tDCS در سالهای 1960 که توسط لیپولد و ردفران304 در رابطه با نفس نفس زدن و کرختی حرکتی305 در مونتاژ الکترودی دوطرفه لوب فرونتال با قرار گرفتن مرجع جریان 306روی پای فرد بود. بدون از دست دادن هشیاری گزارش شده و تنفس با قطع جریان به حالت نرمال بازگشته است. این رویداد با این واقعیت که فرد ده برابر چگالی مورد نیاز جریان دریافت کرده بود مرتبط است، شاید حدود 3 میلی آمپر. ضوابط عمومی منع استفاده از تحریک غیر تهاجمی مغز برای tDCS نیز وجود دارد. فرد نباید در شرایط دارویی بیثبات باشد یا وضعیتهایی که ممکن است خطر تحریک را افزایش دهد مانند صرعهای کنترل نشده. اگرچه تشنجهای صرعی در بیماران با صرعهای فعال در مطالعات اولیه غیر قابل مشاهده خواهد بود. همچنین فرد نباید قطعات فلزی کارگذاری شده در اطراف الکترودها داشته باشد. در پایان باید دانست که اکثر این مشاهدات از مطالعاتی با یک تحریک روی افراد سالم که بدون استفاده از دارو انجام شده استخراج شده است. در مورد عوارض جانبی تحریک روزانه (با حتی دو بار در روز) در بیمارانی با اختلالات عصب-روانشناختی که از دارو استفاده می کنند کمتر اطلاعات وجود دارد. در چنین شرایطی، عوارض جانبی می تواند بزرگتر گردد و بنابراین در طول مداخله لازم از فرد پرس وجو شود. برای مثال، در بعضی مطالعات تک بیماره گزارش شده که tDCS می تواند شیدایی/ شیدایی ضعیف را در بیماران با افسردگی شدید بوجود آورد. بنابراین توصیه میشود که یک نظارت دارویی متواند درمان با tDCS را هدایت کرده و در چنین شرایطی تاثیر عوارض جانبی قابل ملاحظه را افزایش دهد ( روسویسکی برنونی307 و همکاران، 2012).

عوارض جانبی ناشی از تحریک با tDCS
دانش مربوط به عوامل ایمنی و سلامت این نوع از تحریک تا حدود زیادی محدود است. ایمنی تحریک الکتریکی مغز وابسته به شدت جریان، اندازه الکترودها، و مدت زمان تحریک میشود. در یک مطالعه MRI ، دریافتند که روشنامههای tDCS که برای تحریک پذیری قشری شناخته شده هستند تغییرات تا یک ساعت بعد از تحریک مداومت داشتهاند، موجب ورم مغزی نشده یا دگرگونی در سد خونی-مغزی و مخچه ایجاد نکردهاند. در تنها مطالعهی مهم منتشر شده در مورد ایمنی تحریک با جریان مستقیم، 103 نفر را مورد ارزیابی قرار دادند که عوارض جانبی بر عملکردهای شناختی و اندازگیریهای روانی-حرکتی یافت نشد، همچنین تغییری در EEG در طول یا بعد از 20 دقیقه تحریک وجود نداشت. در یک مطالعه دو سو کور308، دارای گروه با تحریک ساختگی و گروه کنترل نشان داده شد که مقایسه گروه تحریک tDCS با گروه ساختگی بر روی قشر حرکتی میزان کمی ناراحتی را موجب میشد و تفاوت در مدت احساس سوزش بود. تفاوتی در مقیاس خودسنجی توجه و خستگی یافت نشد و شرکت کنندگان و محققان نمیتوانستد تفاوت بین tDCS واقعی و ساخته را تشخیص دهند.
هیچ یک از افراد شرکت کننده درخواست خاتمه تحریک را نداشتند، و نیازی به هیچگونه مداخله داروئی در طول یا بعد از پایان جلسات tDCS وجود نداشت. رایجترین عارضه جانبی احساس سوزش خفیف بود که 6/70% افراد در طول زمان تحریک و8/7% بعد از تحریک به آن اشاره کردند. خستگی ملایم دومین عارضه جانبی شایع بود که توسط 3/35% از شرکت کنندکان در ضمن تحریک و 6/22% بعد از تحریک گزارش شد، در حالیکه احساس خارش خفیف زیر الکترود های هادی جریان در 4/30% در حین تحریک و 9/14% بعد از آن گزارش شد. 6/21% از داوطلبان سوختگی بسیار خفیف و 7/15% درد خفیف را زیر الکترود تحریک حس کردند. احساس دیداری در رابطه با خاموش و روشن کردن تحریک در 8/10% از افراد گزارش شد. و 7/17% از افراد تحریک را ناخوشایند برآورد کردند و 7/16% مدعی بودند که تفاوت بین تحریک آندی و کاتدی را حس میکنند. تنها 8/10% مشکلاتی در تمرکز را و تنها 9/3% شان بعد از تحریک این مشکل را گزارش کردند. در 9/4% در ضمن تحریک سر درد و 8/11% بعد از تحریک سردرد را گزارش کردند. 9/4% از افراد در حین تحریک حس عصبی شدن و حساسیت بیش ار حد را از خود نشان دادند. 9/2% حالت تهوع را برای دو ساعت به صورت میانگین تحریک را گزارش کردند و یک فرد میگرنی تا دو روز بعد از تحریک اختلال خواب را گزارش کرد. هیچ یک از داوطلبان تغییری در ادراک دیداری قبل و بعد از تحریک نداشتند. تجربهای از عوارض جدی شبیه تشنج یا نشانگان روانی در رابطه با کاربرد tDCS وجود نداشت. وقوع عارضه قابل ذکر مانند سردرد کمتر از 8/11% بعد از تحریک که در تحریک با TMS تکرارشونده گزارش شده بود، بسیار کمتر مشاهده شد (پوریز309 و همکاران، 2007).

محدودیتهای اخلاقی
tDCS نامزد بالقوه برای درمان کمکی310 برای دامنه وسیعی از مشکلات عصب-روانپزشکی است. همچنین بعنوان ابزاری در تحقیقات علوم اعصاب که با کانونی سازیش می تواند در جنبه های مختلفی از تحقیقات مغز مورد استفاده قرار بگیرد. مطالعات معطوف به اخلاقیات در tDCS توانایی این ابزار را در هدایت تغییرات در رفتار، مانند قضاوت اخلاقی311، تقلب312 و تصمیم گیری313 را آشکار کردند. برای مثال اخیراً در یک مطالعه تاثیر tDCS بر رفتار سودجویانه314 نشان داده شده است. به صورت مشابهی در دیگر مطالعات، وابسته به نوع قطبیت جریان نتایج تاثیر بر رفتار خودپسندی درمقابل فارغ از خود بودن در زنان مورد بررسی قرار گرفته است. گرچه اثرات کوتاه مدت بودند ( تحریک روزانه برای داوطلبان انجام نشد)، منطقه مورد نظر مشابه با زمانی بود که برای تاثیر طولانی مدت تحریک صورت میگیرد. بنابراین نگرانیهای اخلاقی زمانی که این نوع تحریک می تواند تغییرات، یا شدت و مدت زمان را در رفتار ناهنجار315 افزایش دهد، بوجود میآید. مطالعات گوناگونی روی افراد سالم، تغییرات مثبت روی توجه و حافظه را بر اثر tDCS نشان دادهاند. در قلمرو316 عصب-اخلاقیات317 موضوع اینست که آیا tDCS شناخت را در افراد سالم ارتقاء میدهد. آیا tDCS را میتوان برای افزایش عملکرد در شرایط ویژه (مانند امتحانات مدرسه) بکار برد؟ موضوع دیگر اینکه تاثیر شناختی گزارش شده بر توجه و حافظه در بعضی جنبه ها مشابه آمفتامین هاست318. با توجه به کاربردهای درمانی، آمفتامینها بعنوان داروهای افزایش دهنده عملکرد بصورت غیر قانونی به فروش می رسند. در مقایسه با 319TMS دستگاه tDCS را نیز راحتتر و ارزانتر می توان ساخت که برای اهداف غیر پژوهشی و درمانی توسط افراد غیر متخصص می تواند مورد استفاده قرار گیرد. در حقیقت ویدئوهای در شبکه های اینترنتی مانند یوتیوپ وجود دارد که طریقه ساخت و استفاده از tDCS را آموزش می دهند. گرچه باید تاکید شود که همهی اثرات ارتقابخش این روش برای مدت کوتاهی دوام خواهد داشت، ممکن است تحریکهای طولانی مدت روزانه دامنه مدت اثر آن را افزایش دهد که البته اثرات جانبی را هم افزایش خواهد داد. از سویی، دیگر مواد قانونی مانند کافئین بعنوان افزاینده عملکرد شناختی غالباً مورد استفاده قرار میگیرد. در حقیقت، بخاطر اینکه کاربردها در این زمینه بیشتر در مرحله پژوهش هستند، روشهای تثبیت شده و راهنماهای ایمنی هنوز در حال تعریف شدن هستند. تحقیق و توسعه هرگونه دستگاه جدیدی فرصتهایی را برای علوم مغز و کاربردهای بالینی پیش میکشد. و همچنین چالشی در برابر داروها و در گسترهای وسیعتر مخاطرات احتمالی بالقوه و پیچیده گی های مانند: اخلاقیات و پرسشهای اخلاقی و موضوع اقتصاد سلامت و توزیع عادلانه امکانات خواهد بود. برای فنآوریهای غیرتهاجمی علوم اعصاب، این موارد بزرگترین چالشهای پیش رو هستند. همواره هر مداخلهای در مغز همراه پیامدهای جدی بالقوه بوده است. با توجه به این نگرانیها، تنها با برنامه ریزی محتاطانه بالینی و مطالعات آزمایشی می توان انگیزه مراقبتهای سطح بالا را برای افرادی با اختلال روانشناختی یا دیگر اختلالات فراهم کرد (روسوویسکی برنونی و همکاران، 2012).

مطالعات بالینی و کاربردی در زمینه tDCS
مطالعات بالینی مرتبط، تاثیرات مفید تحریک کاتدی tDCS را بر روی نیمکره تحت تاثیر قرار گرفته بر اثر سکته320 اثبات کردهاند. همچنین تحریک آندی بر نیمکرهای که تحت تاثیر سکته قرار نگرفته نیز مورد بررسی قرار گرفته است. تحریک آندی tDCS در ناحیه حرکتی اولیه در مقایسه با گروه تحریک نما می تواند بر کنترل درد در بیماران با آسیب

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه ارشد درمورد گروه کنترل، کنشهای اجرایی، حافظه کاری، توجه پایدار Next Entries منابع پایان نامه ارشد درمورد تفاوت جنسی، فیزیولوژی، دو قطبی، بهبود عملکرد