منابع پایان نامه ارشد درمورد عملکرد شناختی، کیفیت زندگی، میانجیگری، ویژگیهای شخصیت

دانلود پایان نامه ارشد

GABA
گاما-آمینوبوتریک اسید133 یا GABA مهمترین میانجی عصبی134 بازداری در سیستم اعصاب پستانداران است. گابا نقش اساسی در کاهش تحریکپذیری در سیستم اعصاب بازی می کند. در انسان، گابا همچنین برای تنظیم تونوس عضلانی آشکارا، مسئول است.
گابا: انتقال دهنده عصبی
در مهره داران، گابا در سیناپسهای بازداری در مغز عمل می کند. این فرایند با اتصال به گیرنده های ویژه تراغشایی135 در پلاسمای غشای136 پیش و پس سیناپسی صورت می گیرد. این اتصال موجب باز شدن کانالهای یونی137 برای شارش یونهای کلرید با بار منفی به درون سلول و یونهای پتاسیم با بار مثبت به خارج از سلول می شود. این عمل ایجاد بار منفی در پتانسیل تراغشایی می کند، که معمولاً موجب بیش-قطبی شدن138 می شود.
دو دسته عمده از گیرنده های گابا شناخته شدهاند: GABA_A که گیرنده قسمتی از ورودیهای لیگاندی کانال یونی139 پیچیده است، و GABA_B گیرندهای متابوتروپیک140، که گیرنده های جی پروتئین جفت شدهای141 هستند که با میانجیگری جی پروتئین دریچه های یونی را باز یا بسته می کنند.

شکل 3-2: سازوکار شماتیک عملکرد GABA
تولید، رها سازی، عمل و تجزیه گابا در سیناپس سلولهای عصبی ستاره ای گابائرژیک142 که بخاطر تولید گابا بعنوان خروجیشان عصبهای گابائرژیک نامیده می شوند، در مهره داران صورت می گیرد. سلولهای مهره مانند متوسط143 مثال نوعی سلولهای گابائرژیک بازداری در سیستم اعصاب مرکزی هستند.
گیرندهای GABA_A کانالهای کلریدی هستند که با لیگاند-فعالسازی شده، که وقتی بوسیله گابا فعال می شوند، اجازه می دهند شارش144 یونهای کلرید در میان غشا سلول ممکن شود. چه این شارش کلرید تحریکی/غیرقطبی (ولتاژ میان غشای سلول را کمی منفی می سازد) باشد، یا تغییر جهت دهد ( که تاثیری روی غشا سلول ندارد) و بازداری/ بیش قطبی سازی( غشا سلول را بیشتر منفی می کند) شود، وابسته به جهت شارش کلرید است. زمانی که شبکه کلرید خارج از سلول شارش می کند، گابا تحریک کننده است و غیرقطبی ، و وقتی شبکه کلرید به سمت داخل سلول شارش می کند گابا بازدارنده یا بیش قطبی ساز است. زمانی که شبکه شارش کلرید بسته به سمت صفر شدن میل می کند، عملکرد گابا تغییر جهت می دهد. تغییر جهت بازداری تاثیر مستقیم بر پتانسیل غشا سلول ندارد. بهرحال، آن تاثیر همزمانی ورود سیناپس را در اصل کاهش می دهد به وسیله کاهش مقاومت غشا سلول ( با توجه به قانون اهم).
یک تغییر عمده رشدی-تحولی در سیستم کنترل مبادلات مولکولی کلرید داخل سلول و در نتیجه جهت شارش یونها مسئول تغییر نقش عملکردی گابا بین نوزادان و مرحله بزرگسالی است (واتانابه145و همکاران، 2002 & لی و ژو146، 2008).
نقش گابا در صرع
نقش گابا در صرع و تولید صرع چیست؟ بسیاری از منابع تحقیقی کلینیکی و آزمایشگاهی که از نقش گابا در سازوکار و درمان صرع حمایتی بسیار قوی دارند حاکی از آنند که:
ناهنجاریهای عملکردی سیستم گابائرژیک در مدلهای حیوانی صرع ژنتیکی و اکتسابی، قابل مشاهده است.
کاهش بازداری وابسته به گابا، فعالیت گلوتامات دیکربوکسیلات147، لازم برای گابا و جایگاه بنزودیازپین148، گابا در جریان مایع مغزی-نخاعی و بافت مغز و گابای آشکارسازی شده در حین مطالعات میکرودیالیز149 که همگی در مطالعات بافت مغزی انسان گزارش شده است.
آگونیستهای گابا تشنجها را فرو می نشانند و آنتاگونیستهای گابا تولید تشنج می کنند.
داروهایی که سنتز گابا را بازداری می کنند موجب تشنج می شوند.
بنزودیازپینها150 و باربیتوراتها151 که اثر ضد تشنجی دارند با افزایش میانجیگری بازدارندگی گابا152 کار می کنند.
داروهایی که گابای سیناپسی را افزایش می دهند با باز داری سوخت (فروساخت)153 (مثل ویگاباترین154) یا افزایش مضاعف155 میزان گابا (مثل تیاگابین156) تاثیر ضد تشنجی دارند (تریمن157، 2001).
جنبه های عصب روانشناختی صرع
شناخت، توانایی نگه داشتن158، پردازش و پاسخدهی159 به اطلاعات وابسته به بسیاری از عوامل جسمی و ذهنی تعریف میشود. شناخت شامل توانایی حل مسئله، برقراری ارتباط، بیاد سپاری160، و توجه متمرکز161 است. تاثیرات صرع بر روی عملکردهای شناختی دهه هاست که مورد توجه و علاقه پژوهشگران است، و ادبیات تحقیقی متذکر می شوند که بیماران صرعی با احتمال خطر بالایی در معرض آسیبهای شناختی162 قرار دارند. مطالعات عوامل احتمال خطر آسیبهای شناختی را در بیماران صرعی مشخص کردهاند. اشتراس وهمکاران کانون صرع و سن اولین حمله تشنجی را بهترین نشانگر افت هوش بیان میکنند. سیدنبرگ و همکاران مدعی هستند که طول دوره صرع پیش بینی کننده بهتری برای افت عملکرد است. وانگ و دیگران بسامد تشنجها را پیش بینی کننده اولیه در عملکرد حافظه و زبان می دانند. این نتایج متفاوت می تواند بر اثر گوناگونی در اندازه گیری برون دادها و موضوع مورد بررسی باشد. سبب شناسی، نوع صرع، بسامد صرع، کانون تشنج، طول مدت حمله و صرع، سن اولین حمله صرعی و داروهای ضد صرع مورد استفاده در افت عملکرد شناختی دخیل هستند.
بسیاری از مطالعات اشاره دارند که بین صرع و مشکلات شناختی در بیماران با صرع کانونی رابطه زیادی وجود دارد. صرع لوب تمپورال(TLE) یکی از شایعترین سندروم های صرعی است. هلماشتدر و همکاران دریافتند که در یک دوره زمانی مشخص، 50% بیماران مورد مداوا قرار گرفته با داروها با صرع لوب تمپورال افت قابل ملاحظهای در عملکرد حافظه داشتند. در عین حال در عملکردهای غیر حافظهای تغییر قابل ملاحظه نشان ندادند. بیماران با صرع لوب فرونتال کاهش محسوسی در گستره توجه و سرعت روانی-حرکتی داشته اما بیماران با صرع لوب تمپورال آسیب در حافظه داشتهاند. طبیعت و شدت آسیب شناختی تنها با آسیب مغزی در ارتباط نیست بلکه ویژگیهای شخصیتی، اختلالات روانپزشکی و سطح انتطار و توقع بیمار نیز باید در نطر گرفته شود. بنابراین بیشتر بیماران صرعی با بیش از یک اختلال در حیطه های شناختی درگیرند حیطه هایی مانند: حافظه، زبان، سرعت روانی-حرکتی، کلامی، حافطه رویدادی و عملکردهای اجرایی. در این بین حافطه و توجه عمده ترین افت عملکرد را دارند (چانگ163 و همکاران، 2014).

متغیرهایی که همبستگیهای شناختی و رفتاری با صرع را ایجاد می کنند
کانون تشنج
در یک مطالعه دودریل تغییرات شناختی را در 35 بیمار با صرع کانونی فعال و 35 نفر شرکت کننده سالم را یه مدت 10 سال مورد بررسی قرار داده است. گروه صرعی به صورت میانگین بیش از 1000 تشنج جزئی و بیش از 50 حمله منتشر را تجربه کرده بودند. بهبود قابل ملاحظه نمره ها در سه عملکرد شناختی در گروه کنترل نسبت به گروه صرعی و یک بهبود نمره در اندازه گیریهای چابکی حرکتی164 در گروه بیماران مشاهده شد. رابطه ای بین بسامد تشنجهای جزئی165 و تغییر در نمره تستها وجود نداشت و تنها دو رابطه نسبتاً کم، بین بسامد و حمله های منتشر166 و افت نمره هوش تمام مقیاس167 و اندازه سرعت انعطاف پذیری ذهنی168 وجود داشت. چهار نفر از بیماران تعدادی استاتوس اپلپتیکوس منتشر169 را تجربه کرده بودند و اینها کاهش قابل ملاحظه ای در سنجش حافظه نشان دادند (تامپسون و دانکن170، 2005).
در یک مطالعه رابطه قابل توجهی بین سمت کانون یا تخلیه های الکتریکی منتشر نامتقارن و اختلال یک یا دیگر تکالیف یافت شد، تخلیه الکتریکی سمت چپ با خطاهایی در تکلیف کلامی و سمت راست با اختلال در تستهای غیر کلامی رابطه داشت (آرتس171 و همکاران، 1984) نتایج تحقیق ولف172 و همکاران در سال 2005 نشان داده است که رابطه بین کانون اسپایک های صرعی و اختلالات انتخابی173 شناختی در کودکان با صرع پرسیلوین دو طرفه174 وجود دارد. این یافته ها حاکی از آنند که اسپایکهای ضمن ثبت 175EEG ممکن است با عملکردهای شناختی مختلفی در رابطه باشند.

نوع تشنج و عملکرد شناختی
سطح عملکرد شناختی قویاً در رابطه با سبب شناسی و نوع سندروم صرعی است. در یک مطالعه از 141 مورد که سبب شناسی نشانگان صرع جزئی را داشتند تنها 5% منحصراً بگونه ای دسته بندی شدند که در سطوح متوسط تا شدید کم-توان هوشی176 قرار گرفتند. آزمایشات حرکتی آنها نرمال بود و تصویربرداری عصبی و دیگر آزمونها آشکار کردند که براینکه در موارد ویژهی خاص قرار بگیرند، منفی هستند. در چندین مورد گمان بر سندرومهای ژنتیک وجود داشته، اگرچه تشخیص های خاص ترتیب داده نشد. در گروه سندرومی تاثیر سنی قابل ملاحظه یا محکمی برای صرعهای مرتبط با لوکالیزه ایدئوپاتیک مشاهده نشد، رابطه متوسطی در گروه صرعهای کریپتوژنیک کانونی دیده شد و رابطه قدرتمندی در گروه صرعهای کانونی نشانگانی و صرع منتشر ایدئوپاتیک وجود داشت. در بین سندرومهای منتشر ایدئوپاتیک، بنظر میرسد قویترین تاثیر برای دسته “طور دیگری دسته بندی نشده” وجود دارد با این همه چهار کودک با آنسفالوپاتی177 صرعی در زمان حمله تشنجی زیر 5 سال داشتند (برگ178 و همکاران، 2008).

داروهای ضد تشنچ
داروهای ضد صرعی (AEDs) می توانند تاثیرات گوناگونی بر عملکرد شناختی با کاهش تحریک پذیری عصبی یا افزایش بازداری انتقال دهنده های عصبی، ایجاد کنند. مهمترین تاثیر شناختی AEDها اختلال توجه، گوش به زنگی و سرعت روانی-حرکتی است اما تاثیرات ثانوی بر دیگر عملکردهای شناختی می تواند ظاهر شود. اگرچه استفاده طولانی مدت از داروهای ضد صرعی می تواند اختلالات شناختی را بوجود آورد، تاثیر شناختی این داروها در دوره زمانی کوتاه، کمتر از یک سال با توجه به مسائل روش شناسی قطعی نیست. عموماً تاثیر داروهای قدیمی تر( مانند فنوباربیتال179) بر عملکرد شناختی وخیم تر از دارونما ، وضعیت بدون دارو و افرادی که اصلاً دارو دریافت نکردهاند است. توپیرامات180، داروی ضد صرع جدیدی است که بیشترین احتمال خطر اختلال شناختی را صرف نظر از گروه مقایسه کننده دارد. از آنجا که تاثیر شناختی AEDها می تواند جدی باشد، پزشکان باید از پیامدهای جانبی آنها آگاه بوده و عملکردهای شناختی بیمار را با استفاده از تستهای مختلف ارزیابی کنند. می توان ازعوارض شناختی داروهای ضد صرعی با عیارگیری181 آهسته، تعیین کمترین میزان موثر دارو و عدم استفاده از درمانهای ترکیبی اجتناب کرد (پارک182 و همکاران، 2008).
در مطالعه ای که سالینسکی183 و همکاران در سال 2005 انجام دادند، تفاوت قابل ملاحظه ای در استفاده از توپیرامات در مقایسه با گاباپنتین184 و توپیرامات در مقایسه با دارو نما در نمره z پیش آزمون-پسآزمون برای چهارتا از شش مورد هدف شناختی اندازه گیری شد( نمادهای عددی، یادآوری داستان، یادآوردی انتخابی، ارتباط شفاهی کلمات کنترل شده). در آزمودنی هایی که توپیرامات دریافت کرده بودند در تمام موارد نتیجه پس آزمون وخیم تر بود. عوارض شناختی توپیرامات شدیدتر بوده و در چندین هدف شناختی مورد اندازه گیری تغییرات منفی مشاهده شد. یک اندازه گیری هم تاثیر قابل ملاحظه ای را برای گاباپنتین نشان داد. نتیجه این شد که توپیرامات عملکرد در تستهای شناختی را مختل می کند در مقابل گاباپنتین که تاثیر کمتری بر این عملکردها دارد.

متغیرهای اجتماعی-روانی
اولین مطالعهای که کیفت زندگی185 در بیماران صرعی را اندازه گیری کرد در اوایل سال 1980 انجام شد. هرمان186 (1993، 1995) به نقل از جیواگنولی187 و همکاران (2014) مدعی است به صورت ویژه سنجش کیفیت زندگی در بیماران صرعی زمینه های مختلفی را دربر میگیرد (برای مثال نگرش نسبت به پذیرش تشنجهای صرعی، ترس از این برچسب در استخدامها، مساله داشتن با درمان مزمن و طولانی مدت، واکنشهای هیجانی) که توسط آزمونهای روانسنجی پوشش داده نشدهاند، توجه داشته باشیم که کیفیت زندگی و سنجش های عصب-روانشناختی مترادف هم نیستند.
دیگر مطالعات متغیرهای بالینی و جمعیت شناسی، وضعیت خلقی و جنبه های درونی که ممکن است بر کیفیت زندگی اثر داشته باشد را نشان دادهاند. در این چهار چوب تاثیر اختلالات شناختی که متناوباً بر بیماران صرعی تاثیر می گذارد نا مشخص باقی مانده است. پرینه188 و همکاران به نقل از جیواگنولی (2014) نشان دادند که بعضی از عوامل عصب-روانشناختی با نمره های شناختی که

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه ارشد درمورد دوران کودکی، آسیب شناسی، کشورهای توسعه یافته، فیزیولوژی Next Entries منابع پایان نامه ارشد درمورد گروه کنترل، کنشهای اجرایی، حافظه کاری، توجه پایدار