منابع پایان نامه ارشد درمورد زئوليت، تيمار، ميانگين

دانلود پایان نامه ارشد

يکي از آن عوامل بوده و هرچه تنش آبي شدت آن بيشتر باشد بر روي رشد کلي گياه، فتوسنتز گياه و ساير عوامل که در نهايت بر روي عملکرد دانه تأثير مي گذارند مؤثر بوده و باعث کاهش آن مي شود ولي از طرفي مصرف زئوليت و ساليسيليک اسيد رطوبت مورد نياز گياه را تا حد قابل ملاحظه اي جبران کرده و از تبخير و تعرق بيش از حد گياه جلوگيري کرده و موجب افزايش عملکرد گياه نسبت به حالتي که بدون زئوليت و ساليسيليک اسيد هستند مي شود.

4-11: عملکرد دانهي غوزه هاي فرعي:
برخي محققان عنوان کردند که افزايش محدوديت آب در طي دوران زايشي گياه، در کاهش عملکرد دانه مؤثر است (Kafi and rostami, 2008 Cabuslay et al., 2002;). در جدول تجزيه واريانس صفات، عملکرد اقتصادي غوزه هاي فرعي تحت تأثير تنش آبي، مصرف زئوليت، اثر متقابل آبياري و زئوليت و همچنين اثر متقابل زئوليت و ساليسيليک اسيد و اثر متقابل سه گانه ي آبياري، زئوليت و ساليسيليک اسيد قرار گرفته و در سطح آماري يک درصد معني دار شد. ولي مصرف ساليسيليک اسيد و اثر متقابل آبياري و ساليسيليک اسيد از لحاظ آماري اثر معني داري را روي اين صفت نشان ندادند (جدول4-9). به نظر مي رسد در مرحله ي رشد رويشي تنش خشکي منجر به کاهش سطح برگ، شاخص سطح برگ و فتوسنتز در واحد سطح برگ مي شود. در نتيجه ي کاهش عملکرد در اين مرحله به واسطه ي کاهش تعداد دانه در غوزه مي باشد (Rostami et al., 2003). در جدول مقايسه ميانگين اثرات اصلي با افزايش شدت تنش آبي عملکرد اقتصادي غوزه هاي فرعي نيز افزايش نشان داد به طوري که بيشترين عملکرد اقتصادي غوزه هاي فرعي با ميانگين 67/1 گرم متعلق به تيمار آبياري بر اساس 85 درصد نياز آبي گياه و کمترين عملکرد اقتصادي غوزه هاي فرعي با ميانگين 29/1 گرم مربوط به تيمار آبياري بر اساس 100 درصد نياز آبي گياه بود. در بين سطوح مختلف مصرف زئوليت نيز مشاهده شد که با افزايش مقدار مصرف زئوليت عملکرد اقتصادي غوزه هاي فرعي نيز افزايش نشان مي دهند، البته اين موضوع محدود به مقدار مصرف زئوليت نيز بوده، يعني با افزايش مصرف زئوليت بيشتر از يک مقدار مشخص، عملکرد اقتصادي غوزه هاي فرعي نسبت به تيمار عدم مصرف زئوليت کاهش نشان مي دهد به طوري که بيشترين عملکرد اقتصادي غوزه هاي فرعي با ميانگين 67/1 گرم متعلق به تيمار مصرف 4 تن زئوليت در هکتار بوده و کمترين عملکرد اقتصادي غوزه هاي فرعي با ميانگين 37/1 گرم متعلق به تيمار مصرف 8 تن زئوليت در هکتار مشاهده شده است که اين در حالي است که در تيمار عدم مصرف زئوليت (شاهد)، عملکرد اقتصادي غوزه هاي فرعي با ميانگين 55/1 گرم بدست آمده است (جدول4-10). با مصرف ساليسيليک اسيد نيز مشاهده شد که عملکرد اقتصادي غوزه هاي فرعي نسبت به تيمار عدم مصرف ساليسيليک اسيد افزايش نشان داد (جدول4-10). کاهش عملکرد دانه در شرايط آبياري محدود را مي توان به اثر کمبود آب ناشي از قطع آبياري ، که با تسريع پيري و کاهش طول دوره ي رشد و پر شدن دانه ي گياه همراه است و همين طور به علائم ارسالي از ريشه به برگ و القاي بسته شدن روزنه ها و در نهايت کاهش فتوسنتز خالص نسبت داد (Clavel et al., 2005). در جدول مقايسه ميانگين اثرات متقابل دوگانهي آبياري و زئوليت بيشترين عملکرد اقتصادي غوزهي فرعي با ميانگين 05/2 گرم متعلق به تيمار آبياري بر اساس 70 درصد نياز آبي گياه به همراه مصرف 4 تن زئوليت در هکتار و کمترين مقدار آن با ميانگين 22/1 گرم مربوط به تيمار آبياري بر اساس 100 درصد نياز آبي گياه و عدم مصرف زئوليت بود. همچنين در بين اثرات متقابل دوگانهي آبياري و ساليسيليک اسيد بيشترين عملکرد اقتصادي غوزهي فرعي با ميانگين 69/1 گرم مربوط به تيمار آبياري بر اساس 70 درصد نياز آبي گياه به همراه محلول پاشي ساليسيليک اسيد و کمترين آن با ميانگين 27/1 گرم متعلق به تيمار آبياري بر اساس 100 درصد نياز آبي گياه و عدم مصرف ساليسيليک اسيد بود (جدول4-11). در بين اثرات متقابل دوگانهي زئوليت و ساليسيليک اسيد نيز بيشترين عملکرد اقتصادي غوزهي فرعي با ميانگين 71/1 گرم مربوط به تيمار مصرف 4 تن زئوليت در هکتار به همراه محلول پاشي ساليسيليک اسيد و کمترين آن با ميانگين 25/1 گرم مربوط به تيمار مصرف 8 تن زئوليت در هکتار و عدم مصرف ساليسيليک اسيد بود (جدول4-11). برخي ها نيز علت کاهش عملکرد دانه در شرايط تنش خشکي را به عدم دسترسي گياهان به آب آبياري نسبت دادند که در نتيجه ي آن افزايش رقابت بين گياهان براي آب و کاهش در تعداد طبق در گياه و تعداد دانه در طبق و وزن هزار دانه و افزايش درصد پوکي طبق اتفاق مي افتد که همبستگي معني دار و مثبتي با عملکرد دانه دارد (Koutroubas et al., 2000). طبق نتايج جدول مقايسه ميانگين هاي اثرات متقابل سه گانهي صفات مشاهده شد که بيشترين عملکرد اقتصادي غوزه هاي فرعي با ميانگين 39/2 گرم متعلق به تيمار آبياري بر اساس 70 درصد نياز آبي گياه به همراه مصرف 4 تن در هکتار زئوليت و محلول پاشي ساليسيليک اسيد و کمترين عملکرد اقتصادي غوزه هاي فرعي با ميانگين 06/1 گرم مربوط به تيمار آبياري بر اساس 100 درصد نياز آبي گياه و مصرف 8 تن در هکتار زئوليت و عدم مصرف ساليسيليک اسيد بود (جدول4-12). عملکرد اقتصادي در تمامي گياهان زراعي به عنوان عامل مهم اقتصادي مطرح مي باشد و عوامل محيطي باعث کاهش يا افزايش آن مي شود و تنش آبي يکي از آن عوامل بوده و هرچه تنش آبي شديدتر باشد بر روي رشد کلي گياه، فتوسنتز و ساير عوامل که در نهايت بر روي عملکرد دانه تأثير مي گذارند مؤثر بوده و باعث کاهش آن مي شود. مصرف زئوليت و بخشي از رطوبت مورد نياز گياه را جبران کرده و موجب افزايش عملکرد گياه نسبت به تيمار عدم مصرف ساليسيليک اسيد مي شود حالتي که بدون زئوليت و ساليسيليک اسيد هستند مي شود.

4-12: وزن هزار دانه
با کاهش مقدار رطوبت قابل دسترس گياه، مقدار سبزينه و شاخص سطح برگ گياه نيز کاهش مي يابد و در پي آن مقدار کل کربوهيدرات توليد شده در واحد زمان نيز کاهش خواهد يافت. در نتيجه توان ارسال مواد غذايي از منابع (اندام هاي سبز گياه) به مخازن (دانه ها) کم شده و ما شاهد کاهش متوسط وزن دانه ها خواهيم بود. در جدول تجزيه واريانس وزن هزار دانه تحت تأثير آبياري، مصرف سطوح مختلف زئوليت و مصرف ساليسيليک اسيد قرار نگرفت (جدول4-9). ولي اثر متقابل آبياري و زئوليت، همچنين آبياري، زئوليت و ساليسيليک اسيد تأثير معني داري بر وزن هزار دانه در سطح آماري پنج درصد داشت. تيمار بدون تنش آبي (بر اساس 100 درصد نياز آبي گياه) کمترين وزن هزار دانه را با ميانگين 56/32 گرم و تيمار تنش آبي ( بر اساس 70 درصد نياز آبي گياه) بيشترين وزن هزار دانه را با ميانگين 57/33 گرم، به خود اختصاص داد (جدول4-10). نادري درباغشاهي و همکاري (1386) طي تحقيقي در اصفهان، اظهار داشتند که، اثر تيمار مقادير آبياري بر وزن هزار دانه غير معني دار ولي تيمار قطع آبياري در مراحل مختلف رشد گلرنگ در سطح يک درصد بر وزن هزار دانه معني دار شد. به طوري که بيشترين وزن هزار دانه با ميانگين 76/34 گرم مربوط به تيمار قطع آبياري در مرحله رسيدگي فيزيولوژيکي دانه ها و کمترين وزن هزار دانه با ميانگين 11/32 گرم مربوط به تيمار قطع آبياري در مرحله شروع گلدهي گلرنگ بود. اميدي (1388) طي بررسي اثر تنش آبي بر ويژگي هاي زراعي و فيزيولوژيکي سه رقم گلرنگ بهاره در کرج اظهار داشت که در بين سطوح مختلف تنش آبي، بيشترين و کمترين وزن هزار دانه به ترتيب با ميانگين 22/34 و 44/28 گرم مربوط به تيمار قطع آبياري در مرحله تکمه دهي و تيمار قطع آبياري در دو مرحله تکمه دهي و گلدهي بود. نتايج مقايسه ميانگين اثرات متقابل دوگانهي آبياري و زئوليت نشان داد که بيشترين وزن هزار دانه با ميانگين 63/34 گرم مربوط به تيمار آبياري بر اساس 70 درصد نياز آبي گياه و مصرف 8 تن زئوليت در هکتار و کمترين وزن هزار دانه با ميانگين 17/30 گرم متعلق به تيمار آبياري بر اساس 100 درصد نياز آبي گياه و عدم مصرف زئوليت بود (جدول4-11).
رستمي (1383) گزارش نمود کاهش وزن هزار دانه در شرايط تنش خشکي به علت کوتاه شدن دوره پر شدن دانه و پيري زودرس باشد. نتايج مقايسه ميانگين هاي اثرات متقابل سه گانهي صفات نشان داد که بيشترين وزن هزار دانه با ميانگين 10/37 گرم مربوط به تيمار آبياري بر اساس 100 درصد نياز آبي گياه و مصرف 4 تن در هکتار زئوليت و عدم مصرف ساليسيليک اسيد و کمترين آن با ميانگين 62/29 گرم متعلق به تيمار آبياري بر اساس 100 درصد نياز آبي گياه، عدم مصرف زئوليت به همراه محلول پاشي ساليسيليک اسيد بود (جدول4-12). در تحقيقي فراست (1389) اظهار داشت که صفت وزن هزار دانه تحت تأثير تيمار آبياري قرار نگرفت و از نظر آماري معني دار نشد. با اين وجود با اعمال تنش وزن هزار دانه کاهش يافت. به نظر ميرسد چون گياه از ابتداي رشد با تنش کم آبي مواجه شده است، لذا مکانيسم خود تنظيمي گياه بر پايه ي تعداد محدودي دانه در غوزه بنا شده است، لذا گياه در ادامه ي رشد توانايي پر کردن اين تعداد دانه را دارا مي باشد. از طرفي صفت وزن هزار دانه کمتر تحت تأثير شرايط نامطلوب محيطي قرار مي گيرد. در صورتي که ساير اجزاي عملکرد بيشتر از عوامل محيطي تأثير مي پذيرند. در بررسي اثرات تنش آبي در مراحل مختلف رشد و نمو گلرنگ بهاره و پاييزه، گزارش شد که بيشترين عملکرد دانه در ارقام پاييزه و بهاره به ترتيب با ميانگين 46 و 46 کيلوگرم در هکتار توسط تيمار آبياري در مراحل رويشي، گلدهي و پر شدن دانه ها و کمترين عملکرد دانه در ارقام پاييزه و بهاره به ترتيب با ميانگين 40 و 37 کيلوگرم درهکتار توسط تيمار عدم آبياري در مراحل رشد گياه بدست آمد (Istanbulluoglu et al., 2009).
وزن هزار دانه تأثير بسزايي بر عملکرد دانه دارد و در حقيقت بيان کننده ي چگالي دانه نسبت به تعداد دانه مي باشد. وقتي گياه با کمبود آب روبرو شده، تعداد دانه هاي کمتري توليد کرده و لي در رساندن مواد غذايي و کربوهيدرات به همان دانه هاي توليد شده تلاش بيشتري کرده و انرژي خود را براي پر کردن آن دانه ها مي گذارد به همين دليل هرچه شدت تنش آبي بيشتر مي شود وزن هزار دانه نيز افزايش مي يابد. مصرف زئوليت نيز به دليل در اختيار گذاشتن رطوبت مناسب مورد نياز گياه در توليد بيشتر دانه ها و در نهايت وزن هزار دانه ي بالاتر نسبت به شرايط عدم مصرف زئوليت تأثير مثبتي بر اين صفت گذاشته است.

(جدول4-9) نتايج تجزيه واريانس صفات
ميانگين مربعات MS
وزن هزار دانه
عملکرد اقتصادي غوزهي فرعي
عملکرد اقتصادي غوزهي اصلي
عملکرد دانه
درجه آزادي
منابع تغييرات
*599/88
009/0 n.s
006/0 n.s
ns27/5202
3
تکرار
ns668/7
039/1 **
033/0 *
**68/1498699
2
آبياري
209/12
022/0
003/0
82/1203
6
خطاي عامل اصلي
ns821/4
539/0 **
034/0 **
**76/332411
2
زئوليت
ns706/14
063/0 n.s
001/0 n.s
**34/45625
1
ساليسيليک اسيد
*996/31
470/0 **
032/0 **
*84/4361
4
آبياري×زئوليت
ns769/3
005/0 n.s
018/0 **
ns93/1473
2
آبياري×ساليسيليک اسيد
ns409/3
247/0 **
009/0 *
ns34/1992
2
زئوليت×ساليسيليک اسيد
*155/29
508/0 **
008/0 *
ns18/454
4
آبياري×زئوليت×ساليسيليک اسيد
99/9
025/0
003/0
28/1184
45
خطاي عامل فرعي
51/9
35/10
83/9
91/4

ضريب تغييرات(درصد)
ns، *،** به ترتيب غير معني دار، معني دار در سطح احتمال پنج و يک درصد.

(جدول4-10) مقايسه ميانگين هاي اثرات اصلي صفات
وزن هزار دانه (گرم)
عملکرد اقتصادي غوزهي فرعي (گرم)
عملکرد اقتصادي غوزهي اصلي (گرم)
عملکرد دانه
(کيلوگرم در هکتار)
تيمار
تنش آبي
56/32 a
29/1 b
511/0 b
75/954 a
(100% نياز آبي گياه) I0
51/33 a
67/1 a
576/0 a
42/689 b
(85% نياز آبي گياه)I1
57/33 a
64/1 a
513/0 b
29/455 c
(70% نياز آبي گياه)I2
زئوليت
03/33 a
55/1 b
495/0 c
33/589 c
(عدم مصرف)Z0
89/32

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه ارشد درمورد ميانگين، تيمار، زئوليت Next Entries پایان نامه با کلید واژه های صنعت گردشگری، شهر اصفهان، زیست محیطی