منابع پایان نامه ارشد درمورد حقوق ایران، مالکیت فکری، قوانین داخل، کامن لا

دانلود پایان نامه ارشد

پدیدآورندگان، آثار خود را با شراکت فرزند چند سالۀ خود به ثبت می رسانند.
از موارد کارهای گروهی می توان به آثار سینمایی اشاره کرد اما اینکه این آثار جزو اثر مشترک می باشد یا جمعی اختلاف نظر است. آیا مدت عادی حمایت بر این آثار حاکم است یا مدت حمایت خاصی دارند؟
در رابطه با آثار مشترک یعنی آثاری که ناشی از فعالیت چندین شخص حقیقی است، با بررسی قوانین ملی دو نظام مشاهده می شود: در نظام اول، با آثار سینمایی به عنوان نمونۀ بارز آثار مشترک مثل دیگر آثار مشترک رفتار می شود، و در نظام دوم این نوع آثار مشمول حمایت خاص می باشد.
در حالت اول، قوانین مهلت های متفاوتی پس از مرگ آخرین همکار مقرر می دارند. در قانون فرانسه، مدت حمایت از اثر سینمایی که اثری مشترک تلقی می شود تا هفتاد سال بعد از فوت آخرین پدیدآورنده است. از آن جا که معمولاً در ایجاد اثر سینمایی، افراد متعددی نقش داشته و زمان پیش بینی شده که از مدت عادی حمایت، بسیار بیشتر است. موجب ممنوعیت استفاده آزاد از این اثر برای زمانی طولانی می گردد، با اینکه این اثرها مدتی دراز بر پرده سینما نمی پاید، راه حل فوق مورد انتقاد برخی از حقوقدانان قرار گرفته است.
در حالت دوم، اکثریت کشورها برای فیلم ها و آثار صوتی تصویری در حالت کلی قاعدۀ خاصی مقرر دارند. مهلت پس از مرگ، از تاریخ مرگ آخرین همکار فقط برای آثاری که بطور مشترک تهیه شده اند محاسبه می شود که ایران و ایتالیا مطابق با نظام دوم می باشند.
در حقوق ایران، بند 1 ماده 16 ق.ح.ح.م.م.ه بر حمایت این قانون از حقوق مادی پدیدآورندۀ اثر سینمایی یا عکاسی به مدت سی سال از تاریخ نشر یا عرضۀ آنها تأکید می کند. همچنین حقوق ایتالیا مانند حقوق ایران، مدت حمایت از اثر سینمایی را سی سال از تاریخ نخستین عرضۀ عمومی اثر قرار داده و در ضمن اضافه کرده است که اگر تا پنج سال از تاریخ تولید، اثر به معرض نمایش واگذارده شود، مدت حمایت سی سال از تاریخ تولید خواهد بود. در مورد آثار عکاسی، در حقوق فرانسه قاعدۀ عمومی مدت حمایت در این باره اجرا می شود و استثنایی در این مورد وجود ندارد.
شایان ذکر است به موجب مقررات کنفرانس استکهلم مورخ 14 ژوئیه 1967، مدت حمایت از اثرهای سینمایی تا 50 سال بعد از مرگ پدیدآورندگان است. با این حال کشورهای عضو اتحادیه می توانند مدت حمایت را تا پنجاه سال از تاریخ عرضۀ اثر به عموم قرار دهند. لیکن به موجب همین عهدنامه، تعیین مدت حمایت از اثرهای عکاسی به کشورهای متعاهد واگذار شده، مشروط بر اینکه مدت حمایت را کمتر از 25 سال از تاریخ تحقق اثر قرار ندهند.295
اما حقوق معنوی به مزایایی قانونی و غیر مادی اطلاق می شود که به شخصیت پدیدآورندۀ یک اثر فکری وابسته است. بسیاری از مقررات بین المللی و قوانین داخل کشورها برای پدیدآورنده آثار ادبی و هنری حقوق معنوی را شناسایی کرده اند که برخی از آنها دایمی بودن و برخی دیگر محدود بودن مدت حمایت از حقوق معنوی را پذیرفته اند.
در حقوق ایران هر چند قانون مجازات عمومی مصوب 1304 برای نخستین بار و بطور ضمنی از این حقوق حمایت کرد، با این حال در متون ادبیات کهن ایران نیز از سوی نویسندگان و ادیبان مورد احترام بوده است؛ “صنعت تضمین” در نظم و نقل قول در نثر گویای همین مدعاست. برای مثال: سعدی- علیه الرحمه- در یکی از اشعار معروف خود از فردوسی به عنوان گوینده بیت زیر یاد می کند:296
«چه خوش گفت فردوسی پاکزاد که رحمت بر آن تربت پاک باد »
«میازار موری که دانه کش است که جان دارد و جان شیرین خوش است»
از دیدگاه بسیاری از فقیهان و صاحب نظران اسلامی نیز هر چند به علت توجه به جنبۀ غیرمادی نشر علم، حقوق مادی پدیدآورنده حمایت نشده، اما حقوق معنوی مورد توجه قرار دارد. حمایت قانونی از حقوق معنوی دارندۀ حق به عنوان نظریه ای قاطع و اجماعی پذیرفته نشده است. اختلاف قوانین داخلی کشورهای کامن لا و رومی ژرمنی و پیمان های بین المللی در این زمینه بیانگر همین اختلاف نظر است. از این رو کنوانسیون رم برخلاف کنوانسیون برن به حقوق معنوی ذینفعان توجه نکرده و موافقتنامۀ تریپس نیز تنها به حقوق مادی پرداخته است.
ریشۀ این اختلافات به عقاید مختلفی باز می گردد که در خصوص فلسفۀ حمایت از آثار فکری وجود دارد: دیدگاه نخست که در حقوق کامن لا رایج می باشد، بر آن است که حمایت از آفرینش های فکری به واسطۀ زمان، سرمایه و مهارتی است که برای یک اثر صَرف شده است، به عبارت دیگر حمایت از حقوق فکری با هدف حمایت از سرمایه صورت می پذیرد.
در مقابل این دیدگاه، عقیدۀ دیگری قرار دارد که در حقوق رومی ژرمنی رایج بوده و براساس آن، شناسایی حقوق مادی و عدم توجه به حقوق معنوی، پاسخگویی کامل فلسفۀ حمایت از دارندگان حق نیست، چرا که حمایت از این اشخاص با هدف احترام به شخصیت آنها صورت پذیرفته است. از میان این دو نظر، نظر اخیر با موازین و اصول حقوقی ایران سازگارتر است.297
در انگلستان در قانون کپی رایت 1988 و موادی از قانون مالکیت ادبی و هنری ایتالیا و اسپانیا برای پدیدآورنده حقوق معنوی قایلند، با این تفاوت که برخلاف ایتالیا و اسپانیا که دائمی بودن حقوق معنوی را پذیرفته اند، قانون انگلستان حمایت از این حقوق را تا زمان حمایت از حقوق مادی ضروری می داند و چنانکه انگلستان به میزان حمایت از حقوق مادی ( هفتاد سال )، حقوق معنوی را نیز شناسایی کرده است.
لایحۀ پیش نویس قانون حمایت از مالکیت ادبی و هنری ایران از مادۀ 7 متن سازمان جهانی مالکیت فکری298 تبعیت کرده است، با این حال طبق اصول حقوق مالکیت فکری ایران، این حق را برای پدیدآورنده دائمی دانسته است؛ اگر چه در متن سازمان مالکیت فکری دیده نمی شود. متن لایحه در این خصوص با قوانین فرانسه و الجزایر منطبق بوده که برای اجراکننده نیز قایل به حقوق معنوی دائمی شده اند و با کنوانسیون برن و قانون کپی رایت انگلستان 1988 و ماده 6 مکرر کنوانسیون برن حمایت از حقوق معنوی را لااقل تا پایان مدت حقوق مادی ضروری شناخته است، تفاوت دارد. 299
3-2-4-2- آفرینۀ صنعتی مشترک
هرگاه بیش از یک شخص بطور چشمگیر در ایجاد و تحقق یک ابداع نقش داشته باشند، باید با آنها بعنوان مخترعین مشترک رفتار شود، اگر مخترعین مشترک همان متقاضیان باشند، اختراع بطور م

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه ارشد درمورد اثر مشترک، نقض حقوق، مالکیت صنعتی، مالکیت فکری Next Entries مقاله درمورد جنبش سقاخانه، ارتباط بصری، دوران پهلوی، انقلاب اسلامی