منابع پایان نامه ارشد درمورد بازی درمانی، کودک محور، بیمارستان، اسباب بازی

دانلود پایان نامه ارشد

قراردهی منابع پخش صدا در مکانهای مختلف اتاقها، سنجش مرتب وضعیت موسیقی و قطع آن در صورت نامناسب بودنع توجه به نتایج مضر شنیدن موسیقی با صدای بلند برای بیماران نظیر بیماران بخش تومور و خون.
4-10 . بازی درمانی
بازی یکی از بخشهای اساسی زندگی کودک به شمار می رود که بین او و محیط اطرافش ارتباط برقرار می کند. بازی چه در حالت عادی و چه در بازی درمانی حالت سرگرمی داشته، وسیله ای برای ارتقاء و رشد مهارتهای جدید در کودک و افزایش میزان ارتباط او با اطرافین می باشد. از آنجا که کودکن به ندرت خود به خود به بیان احساساتشان می پردازند، بازی درمانی وسیله مناسبی است تا آنان از طریق اسباب بازیها و وسایل بازی که انتخاب می کنند، داستانها و تفکرات خود را بیان کنند. در مجموع بازی درمانی به مجموعه ای از روشهای درمانی اطلاق می گردد که همگی بر گونه ای بازی تاکید دارند. در بازی درمانی هدایت نشده، کودک کاملا آزاد بوده و تنها برخی عوامل که برای او ایجاد خطر می کنند، از او دور نگهداشته می شوند. در این محیط آزاد کودک احساس امنیت و آزادی کرده و بدون ترس از قضاوت، افکار یا احساسات دیگران اجازه می یابد تا آزادانه و صادقانه تجربیات درونیش را بروز دهد که این اولین گام جهت تغییر و درمان می باشد برای کودکان نمای شاحساسات بسیار آسانتر از سخن گفتن درباره آنها می باشد. به عنوان مثال کودکان داستانهای خود را بارها تکرار می کنند و هر بار یکی از اجزای آن را تغییر می دهند چرا که آنان با این روش احساس می کنند که بر احساسات و گفتارشان تسلط دارند که نتیجه آن احساس کنترل و شناخت بیشتر کودکان از خود می باشد که تواناییهای تطابقی آنان را افزایش می دهد. بازی درمانگران زبان بازی را آموخته اند و می دانند چگونه از این طریق با کودک ارتباط برقرار کرده و باعث افزایش حس اعتماد به نفس کودک شوند. آنان با توضیح بازی کودک برایش، احساسات او را نامگذاری کرده و به این صورت روش بیان شفاهی احساسات را به کودک می آموزند. گاهی نیز با شرکت در بازی، کودک را به نحوی هدایت می کنند که به اجرای نقش درست تری بپردازد و ناخودآگاه روش کودک را تغییر می دهند.
– بازی
نتایج و اثرات بازی را می توان در چهار دسته زیر تقسیم بندی کرد:
– شناخت محیط و تسلط بر آن
– برقراری تماسهای اجتماعی (تربیت جمعی کودک)
– کسب مهارتها، بدست آوردن اطلاعات جدید و شناخت تواناییهای خود (نقر آموزشی بازی)
– رهایی از نگرانیها و فشارهای محیطی از طریق بروز و بیان عواطف (نقش درمانی بازی)

4-10-1. سیر تکامل بازیها
در سنین آغاز کودکی بازی عبارت از یک سری حرکات ساده و اتفاقی می باشد که با افزایش سن و رشد ذهنی کودک فرآیند آن نیز پیچیده تر می گردد. بازی با اسباب بازیها از سالهای نخست کودکی آغاز شده و در 7 و 8 سالگی به اوج محبوبیت خود می رسد. با ورود کودک به مدرسه گرایش او در مورد بازی به تدریج تغییر می یابد بطوریکه بازیهای کودک در سالهای اول و دوم دبستان از سویی در بردارنده خصوصیات بازیهای کوکان خردسال بوده و از سویی برخی مشخصات بازیهای بزرگترها را نیز در خود دارد. کودک در این دوره ابتدا به بازیهایی که با فعالیت بدنی و خصوصا دویدن همراه است و سپس به ورزشهایی که قواعد و قوانین مشخصی دارند علاقه مند می شود. همچنین علاقه به مطالعه، تماشای تلویزیون و گردآوری مجموعه ها با افزایش سن در کودکان ایجاد شده، گسترش می یابد. (قربانی ،1390)
4-10-2 . رابطه افزایش سن و تعداد بازیهای کودکان
کودک در حدود 9 سالگی هم به بازی با اسباب بازی ها علاقه دارد و هم به بازیهای نوجوانان مانند والیبال و فوتبال علاقه مند است. کمترین تعدد بازی در سنین 4 تا 6 سالگی و بیشترین آن در سنین 7 تا 9 سالگی قابل مشاهده است. از 9 تا 13 سالگی تعدد بازیها کمتر می شود که علل آن کمتر شدن وقت آزاد کودک و نیز افزایش سن اوست که به او امکان می دهد تا مدت زمان بیشتری بر یک بازی تمرکز داشته باشد.
– رابطه افزایش سن و تداوم بازیها:
کودک خردسال بعلت عدم توانایی تمرکز بر یک بازی مرتب بازی و اسباب بازی خود را عوض می کند و لذا می بایست برای او اساب بازیهای متنوع و گوناگونی تهیه کرد. در 2 سالگی حد متوسط تمرکز کودک بر یک بازی 7 دقیقه و در 5 سالگی 13 دقیقه می باشد. همچنین از لحاظ میزان فعالیت بدنی کودکان در سنین مختلف نیز می توان گفت که کودکان خردسال بیشتر از کودکان بزرگتر و نوجوانان نیروی خود را صرف بازی می کنند. خردسالان بیشتر به بازیها و ورزشهای پر جنب و جوش علاقه مندند و علاقه چندانی به بازیهای کم تحرک دوران نوجوانی ندارند. تا سال سوم دبستان علاقه به بازیهای فعالانه قابل مشاهده است و از سال چهارم به بعد کودکان به تدریج به فعالیتهایی مانند دیدن فیلم، مطالعه کتاب و تماشای تلویزیون علاقه مند می شوند.
4-10-3 . تقسیم بندی بازیها
– بازی آزاد (تمرینی):
این بازیها عموما در دوره حسی حرکتی دیده می شوند و هدف اصلی آنها شناخت محیط و وسایل اطراف می باشد. این بازیها بدون قاعده بوده و صرفا مطابق خواست کودک انجام می شوند و در آنها نیازی به وجود همبازی نیست. با پایان دوره خردسالی این بازیها محبوبیت خود را از دست داده و بازیهای رقابت آمیز جایگزین آنها می شوند.
– بازیهای نمادین (تخیلی):
بازیهای نمادین از تقلید آغاز می شوند و در آنها کودک با استفاده از واژه ها و حرکات چنین وانمود می کند که اشیاء صفات و مشخصاتی غیر از صفات واقعیشان دارند. (مانند تصور یک چوب بعنوان تفنگ) کودک با بازی نمادین می کوشد تا تعارضهای موجود بین خود و حیط را ازطریق تغییر واقعیتهای موجود مطابق خواستهای خود از بین برده و فشارهای عاطفی خود را تخلیه ند. در این بازیها کودکان به اشیا بیجان، جان بخشیده و یا نقشی غیر واقعی برای آنها در نظر می گیرند.
– بازیهای سازنده
تا سنین 5 و 6 سالگی ترکیب و اتصال اشیاء‌به هم کاملا اتفاقی است ولی پس از 6 سالگی تمایل به بازیهای سازنده در کودک مشاهده می شود نخستین نمون های بازیهای سازنده را می توان در خاک بازی و گل بازی کودکان مشاهده کرد که پس از آن بصورت خانه سازی، ساختن آدم برفی، قلعه شنی و.. خود را نشان می دهد. در این سنین پسران به بازیهای خشن و دختران به بازیهای ظریفتر مانند دوختن پیراهن برای عروسک و کارهای کاغذی علاقه نشان می دهند. (قربانی ،1390)
4-10-4 . انواع بازی درمانی
همانطور که ذکر شد بازی درمانی یکی از روشهای درمان مکمل در بهبود بیماریها می باشد که چون کودک پیش از بستری شدن نیز آن ر انجام می داده است،‌ انجام آن در زمان بیماری و بستری بودن باعث ایجاد احساس امنیت در او می شود. 8 روش کلی برای بازی درمانی پیشنهاد شده است: خیالپردازی، قصه گویی، هنر گویا، بازی نمایشی، نمایش عروسکی، بازی با اسباب بازی، بازی گروهی و روش های ترکیبی که بنا به نیاز و شرایط کودک می توان هریک یا ترکیب از آنها را بکار برد. نتایج حاصل از بکارگیری بازی درمانی در بیمارستان شامل سرگرمی و ارامش کودک، احساس امنیت در محیط ناآشنای بیمارستان، کاهش استرس جدای یو حس بیماری، کاهش فشار عاطفی از طریق بیان احساسات، تقویت ارتباط مثبت با دیگران و عملی شدن هدفهای درمانی می باشند. بازیهای استفاده شونده در بازی درمانی را می توان به 3 دسته تقسیم کرد:
الف- بازیهای نمایشی: در این نوع بازی، کودک تنش زاهای زندگی واقعیتش را بروی می دهد که این تنش زاها عاطفی یا جسمانی می باشند. این روش بیشتر با اسباب هایی مشابه وسایل بیمارستانی صورت می گیرد.
ب- بازیهای خلاق: برای کودکانی که قادر به بیان احساسات خود از طریق بازیهای نمایشی نیستند، می توا از روش نقاشی خلاق استفاده کرد که در آن کودکان جاهای را که برایشان باعث نگرانی است مشخص تر می کشند.
ج- بازیهای آزاد کننده انرژی: کودکان می توانند اضطراب خود را به وسیله مشت زدن، ضربه زدن، دویدن یا فریاد زدن کاهش دهند لذا در بیمارستان می بایست وسایلی برا یاین نوع فعالیتها فراه شود. نتایج انجم این بازیها در بیمارستان کاهش استرس بستری شدن و مشکلات پس از ترخیص، کاهش اثرات فقدان کنترل، کمک به کودک در فهم بهتر حوادث و اقدامات درمانی، افزایش احساس تسلط در کودک، بررسی سطح عملکرد کودکان بیمار و فهم راههای سازگاری کودک می باشد. (قربانی ،1390)
4-10-5 . رویکرد کودک محور به بازی درمانی
رویکرد روان تحلیلی آنا فروید، رویکرد گشتالتی فردریک و لورا پرلز، رویکرد آدلر، رویکرد رفتاری- شناختی کنل و رویکرد کودک محور ویرجینیا آکسلاین رویکردهای موجود در رابطه با بازی درمانی می باشند. از میان این رویکردها رویکرد آخر یعنی بازی درمانی کودک محور بیش از سایر نظریات مورد پذیرش بوده و تحقیقات زیادی در مورد آن در حال انجام می باشد. این رویکرد از یک سو مبتنی بر استعداد فطری کودک برای کوشش در جهت رشد و بلوغ و از سویی دیگر نگرشی در جهت «خود فرمان بودن» کودک به گونه ای سازنده می باشد. درمانگر در این رویکرد اعتقاد به بخص درونی کودک داشته و هدف او برقراری ارتباط با کودک به شیوه ایست که قدرت کارگردانی و هدایت درونی، سازندگی، خلاقیت و خود شفابخشی را در کودک پرورش دهد تا او قادر به آزاد کردن و بروز استعدادها و قابلیتهای رشدی خود شود. لندرث و سوئینی در سال 1997 بازی درمانی را بر اساس رویکرد کودک محور توضیح می دهند.
پایه های بازی درمانی کودک محور بر درمان مراجع محور قرار گرفته است که در سال 1951 توسط کارل راجرز پدید آمده و ویرجینیا آکسلاین از همکاران او این اصول را برای بازی درمانی کودک محور تدوین کرده است. پایه های نظری این رویکرد علاوه بر مرتبط بودن با سن و رشد جسمی کودک، تا حدی با نیروهای درونی، روش و اقدامات فرد برای برقراری ارتباط با خود و کشف خویشتن نیز ارتباط دارد. در این فرآیند به رشد فردی به عنوان یک فرآیند جاری، سیال و بالنده نگاه می شود. در نظریه کودک محور ساختار شخصیت بر سه سازه مهم و اصلی استوار است که عبارتند از: شخص، میدان پدیداری و خود.
– شخص
شخص مجموعه فاکتورهاییست که کودک را می سازند شامل افکار، رفتارها، احساسات و وجود فیزیکی که در فرآیند رشد شخص حضور دائم دارند. مطابق این رویکرد کودک در مرکز دنیایی از تجربه زندگی می کند که پیوسته در حال تغییر می باشد. هر کودک ضمن تعامل و پاسخگویی به دنیا یتجربیات فردیش، مانند یک کل سازمان یافته نیز تغییر می کند و تغییر در هریک از اجزای او باعث ایجاد تغییرات در سایر اجزا می گردد. از این رو یک تعامل فردی پویا همواره در حال روی دادن است که در آن کودک در یک نظام کامل همواره در جهت شکوفا کردن خود تلاش می کند. این فرایند پویا و فعال یک حرکت درون زاد در جهت تبدیل شدن به شخصی با عملکرد، رشد، بهبود، استقلال، بلوغ و اعتلای مثبت تر می باشد.
– میدان پدیداری
دومین جزء ساختار شخصیت در رویکرد کودک محور، میدان پدیداری است. میدان پدیداری به هر چیز که کودک تجربه می کند دلالت دارد. برای کودک هر چیزی که وقوع آن را درک کند در حکم واقعیت است. بنابراین در صورتی می توان کودک و رفتارهایش را درک کرد که ادراک کودک از واقعیت درک شود. راجرز در سال 1951 می نویسد: «رفتار اساس عبارت است از تلاش هدفمند ارگانیزم برای رفتار نیازهایی که تجربه می کند.» که این مفهوم زیربنای بخش اعظمی از بازی درمانی کودک محور می باشد. همواره باید از دریچه نگاه کودک رفتار او را درک کرد لذا درمانگر از قضاوت یا ارزیابی ساده ترین رفتارهای کودک نیز اجتناب کرده، سعی می کند تا چهارچوب مرجع درونی کودک را بفهمد چرا که این درمانگر است که می باید خود را با کودک تطبیق دهد و از کودک انتظار نمی رود که با ملکهای از پیش تعیین شده او کنار آید.
– خود
سومین سازه نظریه کودک محور خود می باشد. خود بخشی از تجربیات و تعاملات کودک با افراد است که کودک تدریجا بین خود و آنها فرق می گذارد. می توان این مساله را به عنوان بخشی از دنیای خصوصی کودک تعریف کرد که تدریجا در مسیر تعامل با دیگران «من» نامیده

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه ارشد درمورد موسیقی درمانی، مجسمه سازی، موسیقی ملایم، تعاملات اجتماعی Next Entries منابع پایان نامه ارشد درمورد بازی درمانی، معماری پایدار، معماری سبز، خودپنداره