منابع پایان نامه ارشد درباره شورای امنیت، امنیت بین المللی، صلح و امنیت بین المللی، اقدامات تروریستی

دانلود پایان نامه ارشد

همچنین در پی دور قطعنامه 478 در 31 مارس 1992 ، شورای امنیت تحریم های اقتصادی و سیاسی را علیه کشور لیبی در صورت عدم استرداد دو متهم به آمریکا یا بریتانیا ، پیش بینی کرد .
در پی تلاش برای ترور رئیس جمهور مصر در اتیوپی و فرار مظنونان به سودان ، شورای امنیت با صدور قطعنامه های 1044 و 1045 در سال 1996 علیه سودان دست به تحریم هایی زد . همچنین در خصوص گروگانگیری در لبنان و انفجار سفارت آمریکا در (( نایروبی )) و (( دارالسلام )) با صدور قطعنامه هایی ضمن محکوم کردن تروریسم و تاکید بر تعهد دولت هایی عضو ملل متحد ، از آنها خواست که از هرگونه همکاری ، مساعدت و مشارکت در عملیات تروریستی در دیگر کشورها خودداری کنند . به دنبال صدور قطعنامه های فوق و در پی وقوع چند بحران تروریستی ، شورای امنیت مجدداً با تاکید بر انهدام تروریسم به صدور چند قطعنامه مبادرت نمود . قطعنامه 1214 مصوب 8 دسامبر 1998 راجع به تهدیدات بیش از پیش جنگ داخلی افغانستان بر صلح و امنیت منطقه ای و بین المللی و توقع شورای امنیت از طالبان نسبت به توقف پناه دادن به تروریست های بین المللی و آموزش آنها با اتخاذ اقدامات لازم از سوی این شورا قطعنامه 1267 مصوب 15 اکتبر 1999 در مورد شبکه تروریستی بن لادن ، کشت و تولید قاچاق مواد مخدر و نقض حقوق بشردوستانه ، قطعنامه 1269 مصوب 19 اکتبر 1999 در خصوص الزام جامعه بین المللی به تلاش روز افزون برای پیشگیری و سرکوب تروریسم ، قطعنامه 1333 مصوب 19 دسامبر 2000 راجع به انسداد وجوه اسامه بن لادن و شبکه القاعده با توجه به فصل هفتم منشور ملل متحد قطعنامه 1363 مورخ 30 ژوئیه 2001 در رابطه با ایجاد راهکارهای نظارت بر اجرای اقدامات مورد نظر در قطعنامه های 1267 و 1333 ، قطعنامه 1368 مصوب 12 سپتامبر 2001 ناظر بر درخواست شورای امنیت از جامعه بین المللی نسبت به تلاش مضاعف برای جلوگیری و انهدام اعمال تروریستی ، قطعنامه 1373 مورخ 28 سپتامبر 2001 در خصوص ضرورت مقابله با تهدیدات عملیات تروریستی جهت بر هم زدن صلح و امنیت بین المللی و ایجاد کمیته مبارزه با تروریسم قطعنامه 1377 مورخ 12 نوامبر 2001 در اجلاسیه وزرای عضو به عنوان مکمل قطعنامه های پیشین و در راستای اجرای کامل قطعنامه 1373 از سوی کلیه دولت ها با برخورداری از پشتوانه اجرایی مواد 25 و 48 منشور ملل متحد قطعنامه 1390 مصوب 16 ژانویه 2002 ، قطعنامه 1452 مصوب 20 دسامبر 2002 و قطعنامه 1455 مصوب 17 ژانویه 2003 که ناظر به اجرای بهتر انسداد وجوه مقرر در قطعنامه های 1267 ، 1333و 1390 بوده ، از این موارد می باشند .شورای امنیت نیز در خصوص عدم گسترش سلاح های کشتار جمعی ، بر پایه فصل هفتم منشور ، قطعنامه 140 را در سال 2004 به تصویب رساند . شورا در این قطعنامه نگرانی شدید بین المللی را نسبت به خطر تروریسم و نیروهای فعال غیر دولتی در دستیابی ، گسترش ، حمل و نقل غیر قانونی و استفاده از این سلاح ها را به عنوان تهدیدی علیه صلح و امنیت بین المللی ابزار نمود . ( کوشا و نمامیان، 1387 )
قطعنامه های مصوب شورای امنیت بعد از 2003 تا کنون که در خصوص تروریسم به تصویب این شورا رسیده است به شرح زیر می باشد :
قطعنامه 1516 در تاریخ 20نوامبر 2003 با عنوان تهدید صلح و امنیت بین المللی ناشی از اقدامات تروریستی به تصویب شورای امنیت رسیده است
قطعنامه 1526 در تاریخ 30ژانویه 2004 با عنوان تهدید صلح و امنیت بین المللی ناشی از اقدامات تروریستی به تصویب شورای امنیت رسیده است
قطعنامه 1530 در تاریخ 11 مارس 2004 با عنوان تهدید صلح و امنیت بین المللی ناشی از اقدامات تروریستی به تصویب شورای امنیت رسیده است
قطعنامه 1535 در تاریخ 26 مارس 2004 با عنوان تهدید صلح و امنیت بین المللی ناشی از اقدامات تروریستی به تصویب شورای امنیت رسیده است
قطعنامه 1539 در تاریخ 22 آوریل 2004 در خصوص استفاده نظامی از کودکان در درگیری مسلحانه به تصویب شورای امنیت رسیده است
قطعنامه 1566 در تاریخ 8 اکتبر 2004 با عنوان تهدید صلح و امنیت بین المللی ناشی از اقدامات تروریستی به تصویب شورای امنیت رسیده است
قطعنامه 1611 در تاریخ 7 جولای 2005 با عنوان تهدید صلح و امنیت بین المللی ناشی از اقدامات تروریستی به تصویب شورای امنیت رسیده است
قطعنامه 1612 در تاریخ 26 جولای 2005 در خصوص استفاده نظامی از کودکان در درگیری مسلحانه به تصویب شورای امنیت رسیده است
قطعنامه 1617 در تاریخ 29 جولای 2005 با عنوان تهدید صلح و امنیت بین المللی ناشی از اقدامات تروریستی به تصویب شورای امنیت رسیده است
قطعنامه 1618 در تاریخ 4 اوت 2005 با عنوان تهدید صلح و امنیت بین المللی ناشی از اقدامات تروریستی به تصویب شورای امنیت رسیده است
قطعنامه 1674 در تاریخ 28 آوریل 2006 در خصوص محافظت از غیر نظامیان در درگیری های مسلحانه به تصویب شورای امنیت رسیده است
قطعنامه 1805 در تاریخ 20 مارس 2008 با عنوان تهدید صلح و امنیت بین المللی ناشی از اقدامات تروریستی به تصویب شورای امنیت رسیده است
قطعنامه 1822 در تاریخ 30 ژوئن 2008 با عنوان تهدید صلح و امنیت بین المللی ناشی از اقدامات تروریستی به تصویب شورای امنیت رسیده است
قطعنامه 1882 در تاریخ 4 اوت 2009 در خصوص استفاده نظامی از کودکان در درگیری مسلحانه به تصویب شورای امنیت رسیده است
قطعنامه 1894 در تاریخ 11 نوامبر 2009 در خصوص حفاظت از غیر نظامیان در درگیری مسلحانه به تصویب شورای امنیت رسیده است
قطعنامه 1904 در تاریخ 17 دسامبر 2009 با عنوان تهدید صلح و امنیت بین المللی ناشی از اقدامات تروریستی به تصویب شورای امنیت رسیده است
قطعنامه 1963 در تاریخ 20 دسامبر 2010 با عنوان تهدید صلح و امنیت بین المللی ناشی از اقدامات تروریستی به تصویب شورای امنیت رسیده است
قطعنامه 1988 در تاریخ 17 ژوئن 2010 با عنوان تهدید صلح و امنیت بین المللی ناشی از اقدامات تروریستی به تصویب شورای امنیت رسیده است
قطعنامه 1989 در تاریخ 17 ژوئن 2010 با عنوان تهدید صلح و امنیت بین المللی ناشی از اقدامات تروریستی به تصویب شورای امنیت رسیده است
2-7-2 مجمع عمومی
مجمع عمومی بزرگ ترین رکن شورایی ملل متحد است که از نمایندگان همه کشورهای عضو آن تشکیل شده است و هر کدام از اعضای آن یک رای دارند . تصمیم در مورد مسائل مهم مانند صلح و امنیت ، پذیرش اعضای جدید و مسائل بودجه ای در این مجمع مستلزم اکثریتی معادل دو سوم اعضا است که در سایر مسایل با اکثریت ساده هم تصمیم گیری انجام می شود . در متن منشور ملل متحد استقرار امنیت بین المللی وظیفه اصلی شورای امنیت است و مجمع عمومی در این خصوص دارای صلاحیت صریح و آشکار نیست اما مجمع عمومی در پنچمین اجلاس خود با تصویب قطعنامه شماره 377 به تاریخ سوم نوامبر 1950 برای خود صلاحیت و قدرت استقرار امنیت بین المللی ایجاد کرد
مجمع عمومی تروریسم بین المللی را به دو صورت مورد توجه قرار می دهد ؛ اول با ایجاد چارچوبی هنجاری که تروریسم را به عنوان مسئله ای مشترک تعریف کند و دوم با ترغیب اقدام حکومت ها به منظور ایجاد قواعد حقوق داخلی و بین المللی به خصوص برای مقابله تروریسم .
مجمع عمومی ابتدا در سال 1972 تروریسم بین المللی را به صورت مسئله ای کلی تعریف کرد . در اواسط دهه 1980 نیز گاه گاه آن را مطرح ساخت و از زمان تصویب اعلامیه راه های حذف تروریسم بین المللی با قطعنامه 60/49 در دسامبر 1994 گم و بیش به طور مداوم آن را مورد توجه قرار داده است .
از سال 1972 تا 1989 ، توجه به تروریسم به عنوان مسئله ای کلی تحت موضوعی با عنوان (( راهکارهای جلوگیری از تروریسم بین المللی )) ، عمدتاً به کمیته ششم ( کمیته حقوقی ) واگذار و این عبارت در عناوین قطعنامه نیز به کار برده شد .
در سال 1991 ، نخستین قطعنامه در مورد مسئله کلی تروریسم با اجماع به تصویب رسید که عنوان آن به راهکارهای حذف تروریسم بین المللی تغییر کرده و بنابراین ، قطعنامه های بعدی نیز دارای این عنوان آن بودند . در سال 1993 جریانی از قطعنامه ها بوسیله کمیته سوم ( کمیته اجتماعی ، بشردوستانه و فرهنگی ) با عنوان (( حقوق بشر و تروریسم )) شرایط قربانیان و عاملان واقعه تروریستی مطرح شد که با نگرشی متفاوت ، مبتنی بر ادغام موضوعات در قطعنامه 60/49 ( 1994 ) خود را نشان داد .
قطعنامه های مصوب مجمع عمومی سازمان ملل در خصوص تروریسم به شرح ذیل می باشد :
“راهکارهای جلوگیری از تروریسم”:
قطعنامه های 3034 ( XXVII ) ( 1972 ) ، 102/31 ( 1976 ) ، 147/32 ( 1977 ) ، 145/34 ( 1979 ) ، 109/36 ( 1981 ) ، 130/38 ( 1983 ) ، 61/40 ( 1985 ) ، 159/42 ( 1987 ) ، 29/44 ( 1989 ) ، 109/54 ( 1999 ) ، 136/58 ( 2003 ) ، 153/59 ( 2004 ) ، 73/60 ( 2005 ) ، 288/60 ( 2006 ) ، 172/61 ( 2007 ) ، 272/62 ( 2008 ) ، 63/60 ( 2009 ) ، 64/38 ( 2010 )
” حقوق بشر و تروریسم ” :
قطعنامه های 122/48 ( 1993 ) ، 185/49 ( 1994 ) ، 186/50 ( 1995 ) ، 133/52 ( 1997 ) ، 164/54 ( 1999 ) ، 160/56 ( 2001 ) ، 174/58 ( 2003 ) ، 191/52 ( 2004 ) ، 158/60 ( 2005 ) ، 171/61 ( 2006 ) ، 159/62 ( 2007 ) ، 185/63 ( 2008 ) ، 63/185 ( 2009 ) ، 64/168 ( 2010 ) ، 221/65 ( 2010 )
” راهکارهای حذف تروریسم ” :
قطعنامه های 51/46 ( 1991 ) ، 60/49 ( 1994 ) ، 53/50 ( 1995 ) ، 210/51 ( 1996 ) ، 165/52 ( 1997 ) ، 158/55 ( 2000 ) ، 88/56 ( 2001 ) ، 27/57 ( 2002 ) ، 87/58 ( 2003 ) ، 46/59 ( 2004 ) ، 43/60 ( 2005 ) ، 40/61 ( 2006 ) ، 71/62 ( 2007 ) ، 129/63 ( 2008 ) ، 63/129 ( 2009 ) ، 34/65 ( 2010 )
این مجموعه متعدد از قطعنامه های مجمع عمومی نشانگر توجه ویژه به مسئله تروریسم است که خود باعث هنجار سازی در این موضوع می باشد ( مصفا و طاهرخانی، 1390 )
از سوی مجمع عمومی سازمان ملل کنوانسیونهای در خصوص موضوع تروریسم به تصویب رسیده است که در بخشهای قبلی به فراخور بحث اشاراتی به آن شده است اما در این بخش به دلیل تصویب این کنوانسیونها در مجمع عمومی سازمان ملل به صورت مشخص تر بحث می شود :
الف ) کنوانسیون راجع به جلوگیری و مجازات جرائم علیه اشخاص مورد حمایت بین المللی از جمله مامورین دیپلماتیک
در این کنوانسیون 19 ماده ای که به عنوان یک سند تکمیلی کنوانسیون وین 1961 ارزیابی می شود محورهایی مانند (( تعیین مقامات تحت الشمول حمایت بین المللی )) ، (( نوع جرم و شرایط ارتکاب آن )) ، (( ضرورت پیش بینی مقررات تادیبی برای مجرمین بر پایه قانون ملی )) و (( ضرورت همکاری میان دول متعاهد به ویژه در موضوع استرداد مجرمین )) بحث شده است . تا سال 2008 تعداد 171کشور این کنوانسیون را براساس رژیم حقوقی تصویب عهدنامه در حقوق داخلی خود به تصویب رسانده اند و متعاهد این کنوانسیون تلقی می شوند .
ب ) کنوانسیون بین المللی علیه گروگانگیری
این کنوانسیون با 19 ماده در سال 1385 ه . ش به تصویب مجلس شورای اسلامی ایران رسیده است . تا سال 2002 تعداد 108 کشور این کنوانسیون را به تصویب رسانده اند
ج ) کنوانسیون بین المللی مقابله با بمب گذاری های تروریستی ، نیویورک ، 12 دسامبر 1997
این کنوانسیون دارای یک مقدمه و 24 ماده است . در تاریخ 15 دسامبر 1997 فقط 57 کشور آن را امضاء کرده بودند و تا سال 2002 تعداد 97 کشور این کنوانسیون را به تصویب رسانده اند ولی تا 5 مه 2009 ، تعداد 161 کشور آن را به تصویب رسانده اند .
د ) کنوانسیون بین المللی مقابله با تامین مالی تروریسم (( مجمع عمومی ، قطعنامه 109/54 ، ، 9 دسامبر 1999 ))
این کنوانسیون دارای یک مقدمه و 28 ماده است . تا سال 2002 تعداد 43 کشور این کنوانسیون را به تصویب رسانده اند . این کنوانسیون از 10 آوریل 2002 قابلیت اجرا یافته و کشورهای امضاء کننده در نشست 1999 تعداد 132 و تعداد دول متعاهد در 2009 برابر 167 کشور بوده است .
و ) کنوانسیون بین المللی مقابله با اقدامات تروریستی هسته ای ، مصوب 2005
این کنوانسیون دارای 28 ماده است . تا سال 2008 از میان 115 کشور امضاء کننده اولیه این کنوانسیون فقط

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه ارشد درباره سازمان ملل، شورای امنیت، سازمان ملل متحد، مجمع عمومی Next Entries منابع و ماخذ تحقیق زندگی کاری، کیفیت زندگی کاری، کیفیت زندگی، تعهد سازمانی