منابع پایان نامه ارشد درباره روابط دیپلماتیک، ارتکاب جرم، هزینه های دولتی، وزارت امور خارجه

دانلود پایان نامه ارشد

اگر نماینده پاپ باشد عنوان nonce دارد) که بالاترین درجه و مقام ماموریت دیپلماتیک است.
طبقه2: فرستاده یا وزیر مختار Envoye ou ministve (و در مورد پاپ انترنونس internonce
طبقه3: کاردار Charge Daffaires
طبقه اول و دوم نزد رئیس کشور پذیرنده مامورند و طبقه سوم نزد وزارت امور خارجه کشور پذیرنده غیر از عناوین فوق عده دیگری با عنوان «کمیسرعالی92» طبق ماده 14 عهدنامه وین 1961 در ردیف سایر ماموران دیپلماتیک هستند با همان مزایا مانند کمیسیر عالی انگلستان در کانادا واسترالیا93 یا زلاند جدید.
در قدیم کشورهای بزرگ نزد یکدیگر سفیر، ولی نزد کشورهای کوچک و کم اهمیت وزیر مختار می فرستادند سمت کاردار موقتی است و در موقعی که رئیس ماموریت (سفیر یا وزیر مختار) به جهاتی در محل ماموریت خود نباشد اداره امور دیپلماتیک به عهده او خواهد بود.
ب) اعضا و کارمندان ماموریت دیپلماتیک
در یک ماموریت دیپلماتیک سه گروه دیده می شوند که عبارتند از:
1- اعضای دیپلماتیک94
2- اعضای یا کارمندان اداری
3- مستخدمین جزء
الف) اعضای دیپلماتیک
اعضای یک ماموریت دیپلماتیک بلافاصله بعد از سفیر یا وزیر مختار به ترتیب تقدم عناوین زیر را دارند:
– وزیر مختار رایزن95
رایزن96
– دبیر اول97
– دبیر دوم98
– دبیر سوم99
– وابسته100
که عده ماموران در هر ردیف بستگی به احتیاج و مقدار کار و فعالیت ماموریت دیپلماتیک دارد.

گفتار هفتم: انواع ماموریت دیپلماتیک
بند اول: ماموریت دیپلماتیک دایمی
ماموریت دیپلماتیک دایمی؛ یعنی ماموریت اشخاصی که نماینده رسمی کشور متبوع خود هستند و با عنوان «مامور دیپلماتیک» دریک کشور خارجی سکنی گزیده، وظایف معینی را به طور مستمر و دایمی(معمولا به مدت چهار سال) انجام می دهند. کشور متبوع نماینده را «کشور فرستنده» و کشور خارجی محل ماموریت را «کشور پذیرنده» می نامند. 101
مجموع ماموران دیپلماتیک دایمی یک کشور را درکشور دیگر «هیات دیپلماتیک» گویند که در محلی به نام «سفارت» یا «سفارتخانه» انجام وظیفه می نمایند. سرپرست هیات را «رئیس ماموریت» و سایر اعضای هیات را «کارمندان ماموریت» و کلیه آنها- اعم از رییس و کارمندان را- اعضای ماموریت می نامند.
سفیر دارای بالاترین مقام دیپلماتیک است و ضمن آنکه مسئولیت اداره امور داخلی سفارت را بر عهده دارد102.

بند دوم: ماموریت مضاعف و سفیر آکردیته
طبق این قاعده کشورهایی که با یکدیگر روابط دیپلماتیک دارند اما به دلایلی مبادرت به تاسیس نمایندگی فعال ننموده اند می توانند به عنوان کشور فرستنده، پس از اعلام رسمی به کشور یاکشورهای دیگر (کشورهای پذیرنده) یک رئیس ماموریت را برای نمایندگی خود نزد چند کشور جهت انجام وظیفه مربوط بگمارند مگر اینکه یکی از این کشورها به این امر مخالفت کند103. این رئیس ماموریت را «سفیر آکردیته104» می نامند.
سفیر آکردیته در واقع ماموریت خود را در دو یا چند کشور انجام می دهد105. تشریفات معرفی و تقدیم استوارنامه سفیر آکردیته مانند سفیر مقیم است.

بند سوم: ماموریت مشترک
برخی از کشورها می توانند به صورت مشترک و در آن واحد، شخصی را به عنوان رئیس ماموریت در کشور دیگری تعیین نمایند. البته کشور پذیرنده می تواند به این عمل مخالفت کند106. در چنین شرایطی در دنیای پرآشوب امروز بعید به نظر می رسد و در حال حاضر نمونه و مصداقی نیست.
و اگر احتمالا چنین موردی پیش آید به دلیل صرفه جویی در هزینه های دولتی خواهد بود و یا در نتیجه ادغام دولتها در یکدیگر و تشکیل واحد سیاسی جدیدی است107.

بند چهارم: نقش و وظایف ماموران دیپلماتیک
از آنجا که ماموران دیپلماتیک یک کشور پذیرنده، دارای خصوصیت نمایندگی کشور فرستنده هستند و در واقع، حضور دایمی آنان درمحل ماموریت به مثابه حضور مستمر یک کشور نزد کشور دیگر است. به همین جهت، آنان نمایانگر اقتدار، استقلال و حاکمیت کشور فرستنده هستند. ماموران دیپلماتیک، نقش اصلی و رسمی را در برقراری ارتباطات میان دوکشور فرستنده و پذیرنده ایفا می کنند، بویژه نقش رئیس ماموریت بسیار تعیین کننده است.

بند پنجم: مامور متخلف یا عنصر نامطلوب
ماموری که در کشور پذیرنده به فعالیتهای نامشروع بپردازد یا در امور داخلی آن کشور مداخله کند و یا هرگونه عمل خلافی به تشخیص کشور مذکور انجام دهد، کشور پذیرنده می تواند به کشور فرستنده اطلاع دهد که آن مامور- حتی رئیس ماموریت- را عنصر نامطلوب تشخیص می دهد بدون آنکه الزامی به توجیه تصمیم خود داشته باشد. در این صورت، کشور فرستنده باید آن شخص را فرا خواند و یا به ماموریت وی پایان دهد. کشورپذیرنده می تواندحتی شخص را قبل از ورود به قلمرو خود، عنصر نامطلوب اعلام نماید. چنانچه کشور فرستنده از انجام تعهدات مذکور خودداری نماید و یاآنها را ظرف مهلت مناسبی انجام ندهد، کشور پذیرنده می تواند از شناختن شخص مورد نظر به عنوان عضو ماموریت خودداری کرده و حتی او را اخراج نماید108.

گفتار هشتم: خاتمه ماموریت دیپلماتیک
ماموریت دیپلماتیک گاه به علت قطع روابط دیپلماتیک بین دو کشور و زمانی به جهات دیگر که مربوط به شخص مامور است خاتمه می یابد. قطع روابط دیپلماتیک نیز ممکن است کلی باشد یا جزئی.
خاتمه ماموریت سفیر یا عضو دیپلماتیک، در صورتیکه مربوط به موارد فوق یعنی جنگ یا قطع کلی یا جزئی روابط دیپلماتیک نباشند، به علل زیر است. (ماده 43 عهدنامه وین 1961)
1- عللی که به دولت فرستنده ارتباط دارد. مانند خاتمه مدت ماموریت درصورتیکه طبق مقررات کشور فرستنده برای ماموریت دیپلماتیک مدت معینی مقرر باشد- انتقال مامور دیپلماتیک به کشور خود یا به کشور دیگر درصورتیکه برای تغییرپست باشد.- بازنشستگی مامور دیپلماتیک- احضار مامور دیپلماتیک به هر علت دیگر مربوط به دولت فرستنده (تغییر هیئت دولت حکومت درکشور فرستنده) یا تغییر وزیر امور خارجه یا بر سرکار آمدن حزب دیگر که ماموریت دیپلماتیک به آن بستگی ندارد. در موارد اخیر معمولا تغییر سفیر به میان می آید نه اعضای دیگر سفارت. 109
2- عللی که به دولت پذیرنده ارتباط دارد، مانند عدم رضایت دولت پذیرنده از مامور دیپلماتیک خارجی به علت خطا یا ارتکاب جرم و یا اعمالی که حضور او را در کشور پذیرنده نامطلوب نماید.
عدم رضایت کشور پذیرنده از یک دیپلمات خارجی در درجات مختلف شدت و ضعف ظاهر می شود. ممکن است خطای دیپلمات مثلا در عدم رعایت قوانین کشور پذیرنده یا دخالت غیرمجاز او در بعضی امور چندان مهم نباشد. مثل اینکه دیپلمات خارجی عمدا و یا غالبا مقررات راهنمایی و رانندگی را رعایت نکند، یا با همسایه ها و یا صاحب منزلی که اجاره کرده رفتار نامطلوب داشته باشد، یا از مصونیت خود استفاده زیاده از حدکند یا در محلهای نامتناسب رفت و آمد نماید یا با اشخاصی که مورد سوءظن دولت پذیرنده هستند معاشرت بدون همکاری داشته باشد، یا در اجتماعات عمومی رفتار ناشایست داشته باشد یا در مذاکرات خود با اشخاص در معاشرتهای عمومی از سیاست و رویه دولت پذیرنده یا از رجال سیاسی آن انتقاد کند و صدها عمل دیگر110. در این گونه موارد اگر عمل چندان اهمیت نداشته باشد وزارت امورخارجه به سفیر آن کشور فقط تذکر می دهد یا در صورت اهمیت بیشتر از سفیر آن کشور یا از سفارت کشور خود در کشور فرستنده می خواهد که وسیله احضار یا تغییر مامور دیپلمات نامطلوب را فراهم کند111.
هرگاه تقصیر دیپلمات خارجی از درجه بزرگتر مثل دخالت موثر در امور داخلی کشورپذیرنده یا ارتکاب جرم باشد ممکن است به اخراج دیپلمات خاطی یا متهم منتهی شود. اخراج دیپلمات به این صورت است که دولت پذیرنده دیپلمات موردنظر را نامطلوب اعلام می کند و تکلیف دولت فرستنده است که مامورخود را احضار کند. دولت پذیرنده که مهلتی برای خروج مامور نامطلوب معین می کند مجبور نیست دلایل خود را نیز اعلام کند و هرگاه دولت فرستنده آن مامور را احضار نکند، یا مامور در راس مهلت معین خارج نشود، معمولا با آن دیپلمات مهلت کوتاهتری که ممکن است بیش از چندساعت هم نباشد داده می شود که خارج شود والا از حق مصونیت محروم می گردد، و اگر خارج نشد چون دیگر مصونیت ندارد بازداشت می شود و یا به وسیله ماموران انتظامی از مرز اخراج خواهد شد.
اخراج ماموران دیپلمات به اتهام جاسوسی سابقه طولانی دارد. چنانکه درتاریخ روابط دیپلماتیک گفته شد، ظن به جاسوس بودن سفیر از قرن 16 به بعد دائمی و مقیم شدن نمایندگی دیپلمات قوت گرفت و دولتهای اروپایی همه از بیم جاسوسی سفیران خارجی سخت به مراقبت آنان می پرداختند و کشورهای ضعیف هر اتفاق نامطلوب بین المللی را نسبت به خود نتیجه جاسوسی سفرا کشورهای بزرگ می دانستند.
البته در این پندار نسبت به تعدادی ازموارد ذیحق بودند و درموارد دیگر به مبالغه می پرداختند و کم کم آنچنان صفت جاسوسی سفیران دولتهای بزرگ در ذهن دولتهای کوچک جا گرفت که هیچ اتفاقی را خارج از تاثیر آن نمی دانستند.
اما به جاسوسی آنچنان مفهوم وسیع داده شده که هر عملی را از طرف خارجی می توان به طریقی با آن منطبق کرد: از عمل عکسبرداری یک دیپلمات یا حتی یک تبعه خارجی عادی از محل ها و از مکاتباتی که ممنوع هم نشده تا سوال درباره وقایع منتشر نشده و یا رونوشت برداری از هر نوشته رسمی و امثال آن. حتی معنی لغوی «جاسوسی» می تواند مولد بسیاری گمانهای سوء شود.
جاسوسی عرفا به این معناست که کسی به طور محرمانه و مخفی مراقب رفتار وگفتار دیگران شود و به همین معنی که عمل تجسس مذموم است و در قرآن کریم منع شده است.
در عمل تحقیق و اطلاع گرفتن ازناحیه افراد خارجی و دیپلمات که صرفا به خاطر کنجکاوی بدون نیت بهره برداری باشد به همین معنا تلقی می شود. اما کسب اطلاع از کدام امرجاسوسی است و محرمانه عمل کردن به چه کیفیت است و برای کدام مقصود باید ممنوع باشد؟ پاسخ به این سوالها است که بطور صریح و روشن داده نشده و به این جهت دست دولتها برای وارد کردن اتهام جاسوسی به دیپلماتی که ممکن است فقط برای کسب دانش تفحص می کرده و یا حتی وظیفه خود را انجام می داده باز بوده است112. و در عین حال بسیارند دیپلماتهایی که واقعا جاسوسی هم کرده یا می کنند. 113
سفیران وظایف متعدد دارند. حفظ و گسترش روابط دوستی این دو دولت فرستنده و پذیرنده و بین دو ملت آنها، هدف اساسی ماموریت آنهاست و نتایج آن بسط روابط فرهنگی و اقتصادی و تفاهم درمسائل بین المللی مورد علاقه و تسهیل همکاری بین مقامات دولت خود و مقامات دولت پذیرنده برای ایجاد هرگونه توافق، تفاهم، قرارداد و همکاری در همه شئون دولتی و ملی است و برای وصول به این هدفها دولت فرستنده نیاز به اطلاعات هرچه بیشتر درباره مسائل مختلف فوق نسبت به دولت پذیرنده دارد و دولت پذیرنده هم به سهم خود به اطلاعات زیادی از مسائل مشابه دولت فرستنده احتیاج دارد که به وسیله سفیر خود کسب می کند. بطور کلی بدست آوردن اطلاعات بین دوکشور محل ماموریت وظایف سفیران و دیپلماتها است و همه کشورها بطور متقابل عمل می کنند. این اطلاعات هم همیشه به وسیله رسانه های گروهی بدست نمی آید و به ناچار باید از طرق خصوصی و در رابطه و آشنایی با مقامات مطلع طرف دیگر و اشخاص مختلف بدست آورد. اگر سفیری به این وظایف عمل نکند یا اهمال نماید، کمکی به بسط تفاهم بین دو دولت نخواهد کرد.
کسب اطلاعات توسط سفیر آنچنان مهم است که در اختلافات بین دو کشور که ممکن است به قطع روابط دیپلماتیک دو طرف بیانجامد، هر طرف برای احتراز از قطع روابط و بستن طریق کسب اطلاعات، سعی می کند سفارت خود را مفتوح و فعال نگاه دارد و امکانات مهم بدست آوردن اطلاعات را از دست ندهد. در مورد مشابهی مانند تجاوز عراق به کویت در مراد 1369 و تصرف آن از جانب عراق که منجر به محکومیت بین المللی عراق و رویارویی آن با ایالات متحده شد، سخنگوی کاخ سفید صریحا تایید کرد که آن کشور قصد ندارد روابط خود را با عراق کاملا قطع کند «زیرا احساس می کند که در این مرحله سفارت امریکا در بغداد به عنوان یک منبع اطلاعاتی مثمرثمر است114.»
این وظیفه سفیر و دیپلمات

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه ارشد درباره سازمان ملل، حقوق دیپلماتیک، سازمان ملل متحد، روابط دیپلماتیک Next Entries منابع پایان نامه ارشد درباره حقوق بین الملل، مصونیت قضایی دولت، مصونیت دولت، قوانین داخلی