منابع پایان نامه ارشد با موضوع تیراندازی، وضعیت مالی، همسرگزینی

دانلود پایان نامه ارشد

2-9) شیرینی حورو
زمانی که خانواده پسر با تمامی شرایط پدر دختر موافقت کردند، جشنی تحت عنوان«شیرینی حورو» برگزار میکنند.
«زمان شیرینی حورو خانواده پسر مقداری برنج، قند، روغن، چند رأس گوسفند و یک دست لباس برای عروس آینده، وخلعتهایی برای اقوام و خانوادهی عروس میبرند و در خانه پدر عروس یک و یا چند روز جشن میگیرند. در این مراسم هدیههایی به عنوان«سرشیرینی» برای خانواده عروس میبرند». (پاپی بالاگریوه، 1389: 251).
در مراسم «شیرینی حورو» در شهرستان کوهدشت و روستاهای اطراف آن، فقط یک شب همه اقوام عروس و داماد به صرف شام در خانه پدر عروس دعوت میشوند. بعد از صرف شام داماد مبلغی پول سر سفره میگذارد. معمولاً هدایای «سر شیرینی»را چند روز قبل از عروسی به خانه پدر عروس میبرند.
2-10) خرج گیرو
یک هفته قبل از عروسی خانواده داماد همراه چند نفر از بزرگان طایفه به منزل پدر عروس میروند، تا مبلغ شیربها، خلعتها و یا خرجی که در مراسم دست بوسی«خرج گیرو» تعیین شده بود، به خانواده عروس بدهند. پدر عروس هم مبلغ کمی از پول شیربها را تحت عنوان«ته کیسه»، برای اینکه کیسهی داماد خالی نباشد، به داماد برمیگرداند.
مبلغ شیربها بستگی به وضعیت مالی عروس و داماد دارد. مهریه مبلغ زیادی نیست، معمولاً به همان وسایلی که پدر عروس بعنوان جهیزیه برای دخترش با پول شیربها تهیه و خریداری میکند، ختم میگردد. اصرار بیشتر خانواده عروس برای مبلغ شیربهاست. تعداد خلعتها هم بستگی به تعداد اقوام و نزدیکان دختر دارد. پدر عروس از خانواده داماد میخواهد که برای چند نفر از اقوام و نزدیکانشان خلعت بگیرند. (پاپی بالاگریوه، 1389: 252).
در گذشته خلعتها معمولاً اسلحه، و اسب و زین بوده است. ولی امروزه کت و شلوار برای آقایان فامیل، و پیراهن و سربند برای مادر و مادر بزرگ عروس میگیرند. خلعت گیرنده به پاس این خلعت، عروس را چند روز پس از مراسم عروسی به خانه خود دعوت کرده، و برای او هدیهای میگیرد. در کلیه قرار و مدارهای مربوط به خواستگاری، «ری شیر» برای مادر عروس نیز در نظر گرفته میشود. یعنی خانواده داماد در برابر شیری که مادر عروس به دخترش داده و زحماتی که برای دخترش کشیده، زمان عروسی باید هدیهای برای ایشان بگیرند. این هدیه معمولاً پیراهن یا سربندی است که داماد برای مادر عروس میخرد. عروسیها در میان مردم این خطه معمولاً در آخر پاییز که پایان کار و تلاش روستائیان نیز هست، برگزار میشود. دوران نامزدی هم معمولاً طولانی است. گاهی 7سال طول میکشد. (رحیمی عثمانوندی، 1379: 74). در طول دوره نامزدی خانواده داماد هرچند ماه یک بار برای عروسشان لباس میخرند و در اعیاد مختلف مثل عید نوروز و«اولّ وهار» برای خانواده عروس هدایایی میبرند.
2-11) آزیتی شکونن
تا چندی پیش رسم بود که اگر کسی که میخواست مراسم عروسی را با سرنا و دهل برگزار کند، باید صبر میکرد تا یکسال از زمان فوت بستگان وآشنایانی که فوت کردهاند، بگذرد. قبل از عروسی رسمی تحت عنوان «آزیتی شکانن» یا ختم عزا برگزار میشد.
ختم عزا به این شیوه برگزار میشد که خانوداه داماد ابتدا به همراه چند ریش سفید به منزل اقوام و همسایگانی که در طول سال گذشته عزادار بودند رفته، و نوازندگان سرنا و دهل را نیز به همراه خود میبردند و در خانه صاحب عزا دقایقی مارش«چمری» مینواختند. مردان طایفه داماد در مقابل مردان اقوام شخص متوفی ایستاده، و فاتحهای میخواندند. تعدادی از زنان طایفه داماد نیز در جمع زنان اقوام متوفا شیون و زاری میکردند و به این شکل «آزیتی» یعنی عزای آنها پایان مییافت. در عین حال از صاحب عزا اجازه میگرفتند که عروسیشان را با سرنا و دهل برگزار کنند. پس از آن که عزای اقوام و دوستان به اصطلاح شکسته شد، مراسم عروسی برگزار میشد. (رحیمی عثمانوندی، 1379: 75). امروزه اگر جوانی یا بزرگ دودمانی فوت کند، فقط اقوام نزدیک با اهل همان دودمان یک سال عزادار میمانند. اگر جشن عروسی داشته باشند، بعد از سالگرد متوفا برگزار میکنند. همسایهها و یا اقوام دورتر چهل روز به احترام خانواده متوفا جشنهایشان را به تعویق میاندازند.
2-12) سور
مراسم عروسی در بین مردم این خطه معمولاً با سرنا و دهل و به مدت یک شبانه روز برگزار میشود.
گفته میشود نسل های پیشین عروسی را با هفت سرنا و دهل، به مدت هفت شبانه روز برگزار میکردند. امروزه این مدت به یک شبانه روز تقلیل یافته است.
رسم است که یک یا چند نفر از اقوام داماد به همه اقوام و آشنایان خبر میدهند که فلان روز مراسم عروسی برگزار میشود. چون خانوادهی پسر مسؤلیت بیشتری دارند سعی میکنند که آمادگی بیشتری برای برگزاری عروسی داشته باشند.
در عروسیها عدهای به برپا کردن سیاه چادر و جمع کردن وسایل و لوازم خوراکی و پخت و پز و یک نفر نیز به جمع آوری گوسفند و بز از اقوام پرداخته، تا کمبودی احساس نشود. خانواده داماد یک روز قبل از عروسی، یک رأس گوسفند یا بز، چند کیسه برنج، روغن، مقداری قند و لباس برای عروس و تعدادی خلعت به خانه پدر عروس میفرستند. (پاپی بالا گریوه، 1389: 254).
یک شب قبل از عروسی، خانواده داماد بین سه تا پنج خانم مسن تحت عنوان«پابووی» برای اینکه دست و پای عروس را حنا بگیرند، به خانه پدر عروس میفرستند.

تصویر 4 رسم حنابندان
در مدت برگزاری عروسی، صاحبان عروسی از مهمانانشان پذیرایی میکنند و به آنها شام و ناهار میدهند. در قدیم غذای معمول روزهای اول عروسی آبگوشت بوده، ولی در ناهار آخرین روز عروسی، از شرکت کنندگان با چلوگوشت پذیرایی میکردهاند. اما امروزه در همه وعدههای غذایی، با چلوگوشت از مهمانان پذیرایی میکنند. مردان شرکت کننده مبلغی تحت عنوان«سیورانه» به داماد میدهند. به این ترتیب پس از صرف ناهار، صاحبان عروسی فردی را با یک سینی بزرگ مأمور جمعآوری «سیورانه» میکنند. آن شخص سینی را مقابل یک یک شرکت کنندگانی که ناهار خوردهاند برده، و هر کدام مبلغی پول روی سینی میگذارند و آن مبلغ در دفتری یاد داشت میشود. در روز عروسی از زنان و بچههای شرکت کننده پولی نمیگیرند.

تصویر5 رسم «سیورانه»
در طول مدت عروسی که از سپیده دمان تا پاسی از شب ادامه دارد، شرکت کنندگان، زن و مرد به صورت دست جمعی به رقص و پایکوبی میپردازند. انواع رقصهای مرسوم در بین مردم این منطقه که هر کدام نظم و ترتیب خاص خود را دارند و آهنگ مخصوص بخود را میطلبند عبارتند از چپی، سنگین سما، دو پا، سه پا و… این آهنگها با سرنا و دهل نواخته میشوند.
در عروسی عشایر و روستاها کسانی که اسب دارند در اطراف سرنا و دهل، یا مسافتی دورتر از آن، به اسب سواری و تیراندازی میپردازند.

تصویر 6 رسم دماوندان
در قدیم داماد اسبی را زین میکرد و همراه با چندین سوارکار، نوازنده و اقوام دور و نزدیک خود بصورت سوار یا پیاده به طرف خانهی پدر عروس میفرستاد. این گروه را «دماونو» میگفتند. داماد همراه گروه «دماونو» نمیرفت. بلکه منتظر میماند تا آن گروه عروس را بیاورند. (پاپی بالاگریوه، 1389: 254).
تا چندی پیش در بعضی از طوایف قبل از اینکه گروه «دماونو» به خانه عروس برسند، خانواده عروس، عروس را در خانهی یکی از همسایگان پنهان میکردند، وقتی ناهار صرف میشد و آماده رفتن میشدند، بعد از یک جستجوی معمولی و تشریفاتی عروس را پیدا کرده، و به زن صاحب خانهای که عروس در آنجا پنهان شده بود هدیهای میدادند. (همان: 256)
زمانی که میخواهند عروس را به خانه داماد ببرند قبل از حرکت، برادر داماد نانی که خانواده عروس درون پارچه سفید گذاشتهاند، به کمر عروس میبندد.
در گذشته زمانی که میخواستند عروس را به منزل داماد ببرند، یکی از خانمهای«پابووی» به همراه عروس، سوار بر اسبی آزین شده، میشد و به سوی منزل داماد حرکت میکردند. سواران در اطراف آنها، سوارکاری و تیراندازی میکردند. در بین راه چوپانان، قوچ گله را جلوی عروس میآوردند تا از گروه«دماونو» هدیهای بگیرند. (همان: 256).
با نزدیک شدن عروس به خانه داماد، سرناچیها با نواختن آهنگ «سوار سوار» آهنگی که اسبها را به وجد و بازی و دویدن وا میداشت به استقبال عروس رفته، دوستان و اقوام نزدیک داماد، او را تشویق و ترغیب برای رفتن به پیشواز عروس میکردند. داماد به پیشواز عروس آمده و مشتی گندم، جو، نخودچی کشمش و یا مبلغی پول بر سر عروس میریخت. بعد دست عروس را گرفته و به داخل حجله«چیت جا» میبرد.

تصویر7 حجله«چیت جا»
زمانی که عروس به خانه داماد رسید، برادر داماد پارچهای که قبلاً به کمر عروس بسته، باز میکند و مبلغ پولی که زیر نان، درون پارچهای که کمر عروس بسته بودند، به عنوان هدیهای از طرف خانواده عروس برمیدارد.
روز عروسی یکی از «پابوویها» کیسه نخودچی کشمشی که خانواده عروس همراه عروس فرستاده است، بین زن و بچهها تقسیم میکند. (رحیمی عثمانوندی، 1379: 76 )
2-13) در پردانه یا باون بووی
سه روز پس از عروسی(برای زنان بیوه هفت روز) مراسمی تحت عنوان «درپردانه» یا «باون بووی» در خانه داماد برگزار میشود. در این مراسم مادر عروس سه روز پس از عروسی دخترش، زنان فامیل را دعوت میکند که برای برگرداندن دخترش با هم به خانهی داماد بروند. در خانهی داماد، زنان فامیل و همسایه داماد نیز جمع میشوند و روز عروس را کنار چشمه آبی میبرند. در آنجا عروس نوعی آش «دانه کُلیا» میپزد. ظهر به همه زنان شرکت کننده ناهار میدهند و پس از صرف ناهار خانمی با سینی- شبیه رسم مردها در عروسی- از زنان شرکت کننده مبلغی پول تحت عنوان«درپردانه» میگیرد. زنان هر یک به اندازه وسع مالی و نسبت فامیلی با عروس و داماد مبلغی پول روی سینی میگذارند. این پول را به عروس میدهند. در پایان مراسم مادر عروس و زنان همراهش عروس را به خانه پدرش میبرند. (رحیمی عثمانوندی، 1379: 77).
در قدیم رسم بود چند روز بعد از رفتن عروس به خانه پدرش، داماد شخصاً باید برای برگرداندن عروس به منزل پدر زنش میرفت. داماد نیز چند روز در خانه پدرزنش میماند. زمانی که عروس و داماد میخواستند به خانه خود برگردند، خانواده عروس چند رأس گوسفند یا ماده گاوی تحت عنوان«باوونی» برای سرمایه گذاری اولیه زندگی به عروس و داماد میدادند.
در بعضی از طوایف هنوز هم رسم است هنگامی که عروس را کنار چشمه میبرند، عروس باید هفت مشک را پر از آب کند به نیت اینکه صاحب هفت پسر شود.
2-14) موارد غیر طبیعی همسرگزینی در لرستان
مراسم ازدواج یکی از مهمترین مسائل زندگی بشری

پایان نامه
Previous Entries منابع پایان نامه ارشد با موضوع سلسله قاجار، دولت ایران، دوره ساسانی، اسکندر مقدونی Next Entries منابع پایان نامه ارشد با موضوع لالایی، دِ، کورپهی، خردسالم